ตอนที่ 17 – ที่พักกลางทาง
พวกคณะเดินทางเดินเท้ากันต่อไปอย่างทรหด จากตอนเมื่อเช้าตอนนี้ก็มาจนถึงตอนเที่ยงแล้ว เป็โชคดีของพวกเขาที่ไม่ได้ปะทะกับพวกเอไอพวกไหนสักตน พอถึงตอนเที่ยงตรง ทรัพย์สินก็ดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง พลางปาดเหงื่อที่ไหลตามหน้าผากออกไป แสงแดดยังคงร้อนมาก
“เที่ยงแล้ว” เขาหยุดเดินแล้วหันมาบอกกับทุกคน “กินข้าวกันเถอะ”
แล้วทุกคนก็เริ่มทำตามหน้าที่ของตัวเอง ส่วนหนึ่งก็ก่อกองไฟ อีกส่วนก็เตรียมข้าวสำหรับหุงทำเป็ข้าวต้ม อีกส่วนก็เตรียมภาชนะหุงต้ม วาสุกรีเป็คนรวบรวมพวกเศษไม้และกระดาษแห้งๆ มาเป็เชื้อเพลิงเช่นเคย ก่อนจะจุดไฟแช็คที่ได้จากชัชชัยเพื่อให้ก่อกองไฟได้ จากนั้นพวกเขาก็เอาไม้ท่อนหนึ่งมาทำหน้าที่เป็ไม้แขวน แล้วก็แขวนหม้อต้มข้าวให้อยู่เหนือกองไฟ พวกเขากำลังทำข้าวต้มกัน พอเห็นว่าข้าวสุกแล้วจึงตักแบ่งใส่ชามคนละชามพร้อมกับช้อนให้ทุกคนกินกัน
ชัชชัยกินข้าวต้มร้อนๆ ที่อยู่ในชามเข้าไปด้วยช้อนส่วนตัว แล้วเขาก็บ่นออกมา “แหม ถ้ามีกับด้วยก็ดีสิ” ทำเอาภัทร เพื่อนสนิทของเขาต้องพูดออกมา
“มีข้าวให้กินก็บุญใหญ่แล้วเพื่อน” ภัทรบอก “ในโลกที่ล่มสลายแบบนี้ มีแต่ข้าวเท่านั้นแหละที่กินได้”
“เออ ฉันรู้แล้วน่า” ชัชชัยบอกออกมาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “ฉันก็แค่บ่นไปอย่างนั้นเอง ฉันรู้ดีว่าไม่มีกับข้าว”
แล้วทุกคนก็นั่งกินกันไป ไม่รู้เพราะความหิวหรือเปล่า ทำให้ข้าวมันมีรสชาติหวานขึ้นมา วรรณสากินข้าวเสียหมด พันธกรก็ด้วย พวกเขาจัดการข้าวจนไม่เหลือ พอทุกคนหมดทุกชาม ภัทรก็ทำท่าตบท้องอย่างอิ่มๆ
“เออ ค่อยยังชั่วหน่อย” ภัทรบอกออกมา “ได้กินข้าวแล้วอิ่มพอดีจัง”
พันธกรเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้ภัทร ส่วนทรัพย์สิน เขาถามขึ้นมาว่าจะมีใครเข้าห้องน้ำหรือไม่? ถ้าจะเข้าก็เข้าตอนนี้ได้เลย เขาชี้ไปยังปั๊มน้ำมันที่อยู่ใกล้ๆ และเห็นว่ามีห้องน้ำอยู่ด้วย ปฏิคมที่อดกลั้นปัสสาวะมานานแล้วก็ขอตัวออกไปพร้อมกับวาสุกรี พวกเขาทั้งสองคนเข้าไปในปั๊มน้ำมัน ตรงเข้าไปในห้องน้ำเก่าๆ ที่แทบจะหมดสภาพ ก่อนจะทำธุระส่วนตัว
พอเสร็จกิจแล้ว ทั้งสองก็ออกมาจากปั๊ม แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีแสงเลเซอร์สีเขียวพุ่งเข้ามาทางด้านหน้าปั๊มน้ำมัน ปฏิคมผลักวาสุกรีให้หลบออกไป ส่วนตัวเขาก็ะโหลบด้วย ทุกคนลุกขึ้นทันทีขณะที่เลเซอร์สีเขียวกระทบกับพื้นหน้าปั๊มน้ำมันจนะเิแตกเป็หลุม ทรัพย์สินหันไปทางะุที่ถูกยิง ก็พบเอไอจำนวนมาก กำลังวิ่งออกมาจากซอยและตรงมาทางเขา
“แย่แล้ว!!” ทรัพย์สินร้องออกมา พันธกรที่เห็นพวกเอไอก็คิดได้ในทันที เขาบอกให้ทุกคนวิ่งเข้าไปในปั๊มน้ำมัน แทนที่จะวิ่งออกไปยังถนนเหมือนเดิม ทรัพย์สินก็งุนงงว่าทำไมพันธกรถึงต้องให้พวกเขาวิ่งไปยังปั๊มน้ำมัน แต่พันธกรก็เข้าไปถอดสายจ่ายน้ำมันออกมา ก่อนจะสาดน้ำมันไปทั่วพื้นด้วยจำนวนพอเหมาะ แล้วเขาก็เอาไฟแช็คจากชัชชัยจุดไฟใส่น้ำมัน ไฟลามไปทั่วอย่างรวดเร็ว พันธกรรีบบอกให้ทุกคนปีนกำแพงด้านหลัง หนีออกไปจากปั๊มน้ำมัน
วรรณสาเหยียบมือพันธกรข้ามกำแพงไปได้อีกเช่นเคย ส่วนพันธกรก็ปีนออกมาเป็คนสุดท้าย ตอนนั้นไฟก็ท่วมปั๊มน้ำมันแล้ว พวกเอไอต่างกรูกันเข้ามาจะฆ่าพวกเขาโดยไม่ได้สนใจเปลวเพลิง สักพักหนึ่ง ปั๊มน้ำมันก็เกิดะเิครั้งยิ่งใหญ่ คลอกพวกเอไอจนตายไปเกือบทั้งหมด พันธกรที่พาทุกคนวิ่งออกห่างจากปั๊มน้ำมัน เขาก็หายใจเข้าปอดลึกๆ อย่างเหน็ดเหนื่อย
ปั๊มน้ำมันมีไฟลุกท่วมและควันสีดำก็ลอยโขมงอย่างน่ากลัว ชัชชัยต่อว่าพันธกรอีกครั้ง “นี่ครั้งที่สองแล้วนะ ครั้งแรกก็ะเิตึกให้ถล่ม ครั้งนี้ก็มาะเิปั๊มน้ำมัน ถ้าเราหนีไม่ทัน จะทำกันยังไง?”
“อย่าเพิ่งพูดเลย...” พันธกรพยายามหายใจเข้าปอดให้มากที่สุด เขาเหนื่อยจริงๆ ส่วนทรัพย์สินก็บอกขึ้น
“น่า น้องชัย น้องพันทำดีที่สุดแล้ว” ทรัพย์สินพยายามช่วยพันธกร แต่ชัชชัยแสดงความโมโหออกมา เขายังไม่ยอมหยุดพูด
“ถ้าเราปีนกำแพงหนีกันขึ้นมาไม่ทัน ไม่โดนไฟคลอกไปแล้วเหรอ?” ชัชชัยว่าพันธกรออกมา “คิดซะมั่งสิ ทำอะไรน่ะ”
พันธกรเงยหน้าขึ้นมามองชัชชัยด้วยสายตาไม่พอใจเท่าไหร่ ชัชชัยก็พอรู้ตัวว่าเขารอดมาได้เพราะพันธกร เขาก็เริ่มสำนึกผิด ก็เลยพูดเสียงเบากับพันธกร “ขอโทษ ฉัน...เอาอีกแล้ว ลืมตัวทุกทีเลย นิสัยใจร้อนเนี่ย”
ฝ่ายพันธกรได้ยินอย่างนั้น ความโกรธก็ลดลงไป เขาเดินมาจับมือกับชัชชัย “ไม่เป็ไรหรอก เื่แค่นี้” แล้วเขาก็ปาดเหงื่อที่ไหลลงมาถึงคาง อากาศในตอนนี้ร้อนมาก ดวงอาทิตย์อยู่เหนือศีรษะพวกเขาพอดี ชัชชัยพอพันธกรว่าออกมาแบบนั้น เขาก็โล่งใจที่พันธกรไม่ได้โกรธเคืองอะไรเขา
“เฮ้อ คันตัวไปหมดเลย” กมลบ่นขึ้นมาพลางเอามือที่สวมถุงมือสีดำเกาตัวเอง “อยากอาบน้ำจังเลย แต่คงไม่มีที่ให้อาบหรอก”
“แน่อยู่แล้ว” ปราชญาบอกออกมาขณะถือปืนสไนเปอร์ของตัวเอง “ไป เราออกเดินทางกันต่อเถอะ”
วรรณสาหันไปมองเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ปั๊มน้ำมันด้านหลัง ก่อนจะค่อยๆ เดินตามพวกเดียวกันไป หนึ่งชั่วโมงต่อมา เป็เวลาบ่ายโมงแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่เห็นอาณาเขตอื่นเสียที
“นี่” ชัชชัยว่าขึ้นมาอย่างหงุดหงิดขณะกำลังเดินเท้าอยู่ “อาณาเขตอื่นมันไกลจากอาณาเขตเรามากเลยเหรอ? แล้วมีกี่อาณาเขต? เมื่อไหร่เราจะเดินถึง?”
ทรัพย์สินที่เป็ผู้นำทางก็ตอบออกมาว่า “ไม่รู้เหมือนกัน” ชัชชัยที่ทำท่าจะโพล่งใส่ทรัพย์สิน แต่พอเขารู้ตัว เขาก็สงบปากสงบคำไป ภัทรมองเห็นเพื่อนสนิททำแบบนั้นเป็ เขาก็เริ่มสบายใจนิดหน่อยที่ชัชชัยไม่โวยวายอะไรอีกแล้ว
พวกเขาเดินไปตามทางเรื่อยๆ เดินไปอย่างไร้จุดหมาย แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีะุปืนจากปืนชนิดหนึ่งยิงออกมาถูกพื้นกลางถนนที่ทรัพย์สินกำลังจะเดินเหยียบพอดี ทรัพย์สินยกปืนขึ้นตามสัญชาตยาน และก็เล็งไปทางที่ะุถูกยิงมา แล้วเขาก็เห็นกลุ่มคนแอบอยู่ภายในอาคารหลังหนึ่ง
“เฮ้! พวกเราเป็มนุษย์!!” ทรัพย์สินร้องะโออกมา อีกฝ่ายก็รีบลดปืนลงและเดินออกมาจากอาคาร ทรัพย์สินรู้สึกดีใจที่เจุ์ด้วยกัน แถมยังรอดชีวิตด้วย ฝ่ายที่เข้ามาทักทายพวกทรัพย์สินท่าทางเป็ชายอายุไม่น่าเกินห้าสิบปี ร่างกายแข็งแรงบึกบึนแล้วก็ถือปืนพกเอาไว้ด้วย
“อ้าว?” ฝ่ายชายคนที่เข้ามาหาทรัพย์สินแสดงความแปลกประหลาดใจออกมาเมื่อเห็นพวกเขา “นึกว่าทหารเสียอีก? ทำไมเด็กอย่างพวกน้องถึงใส่ชุดทหารล่ะ? แล้วมีปืนติดตัวกันมาด้วย?”
ทรัพย์สินเลยบอก “เื่มันยาวน่ะครับ” แล้วเขาก็เล่าให้ฟังทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น? ผู้นำอาณาเขตส่งพวกเขาออกมาเพื่อจะต่อต้านพวกเอไอแทนผู้ใหญ่ ตอนแรกพวกเขามีกันยี่สิบคน แต่เกิดผิดแผนขึ้นมา อาณาเขตของพวกเขาเลยโดนโจมตีจนราบคาบ และก็เหลือรอดมากันได้แค่นี้
“อาณาเขตน้องคืออาณาเขตไหน?” ฝ่ายชายที่เข้ามาถามขึ้น ทรัพย์สินก็ตอบไปว่าเป็อาณาเขตที่แปด
“ถึงว่าสิ” ชายคนนั้นพูด “พวกมันถึงคิดโจมตีอาณาเขตของพวกน้าด้วย ตอนแรก เราก็ถวายเครื่อสังเวยให้มันตามปกติ แต่วันนี้มันดันมาโจมตีพวกเราจนอาณาเขตถล่มทลาย แล้วพวกเราก็หนีหัวซุกหัวซุนมาหลบที่อาคารหลังเนี้ย”
ปราชญาส่ายหน้าออกมา เขานึกอยู่แล้วว่าพวกเอไอต้องคิดว่ามนุษย์ทรยศต่อมัน คิดจะก่อฏกับพวกมัน พวกมันก็เลยโจมตีอาณาเขตอื่นไปด้วยเลย “ขอโทษนะครับ” ปราชญาว่าออกมากับชายคนนั้นที่ร่างกายแข็งแรง “เป็เพราะอาณาเขตที่แปดเองที่คิดต่อต้านพวกมัน พวกมันก็เลยโจมตีอาณาเขตอื่นด้วย"
“ขอโทษตอนนี้ก็สายไปแล้วน้อง” ชายคนนั้นท่าทางจะไม่พอใจ แต่เขาก็บอกออกมา “แต่พวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตเห็นแก่ตัวจริง เอาเด็กออกมาได้ยังไง? ต้องเป็หน้าที่ของผู้ใหญ่สิถึงจะออกมารบกับพวกบ้านั่นได้”
ทุกคนในกลุ่มหันไปมองพันธกร ผู้เป็คนอาสาตัวเองเป็คนแรกว่าจะออกไปจัดการกับพวกเอไอเองแทนผู้ใหญ่ เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะบอกกับชายที่เพิ่งเจอหน้ากัน “เป็ความผิดของผมเองครับ ผมเป็คนอาสาเอง ผมบอกว่าพวกผมจะล่าพวกเอไอเอง เลยพาเด็กคนอื่นมาซวยไปด้วย”
“ไม่ใช่หรอก ไอ้พัน พวกฉัน ทุกๆ คนต่างก็ขึ้นมาบนเวทีเอง แกไม่ได้บังคับให้ใครขึ้นมา พวกเราเสนอตัวกันขึ้นมาเอง” ปฏิคมบอกออกมา พร้อมกับหันไปมองคนอื่นๆ “จริงไหม? ทุกคนขึ้นมาบนเวทีเอง”
“ใช่” กมลเองก็บอกขึ้นมา “ไม่รู้คิดไปได้ยังไง? ถึงตัดสินใจขึ้นไปบนเวทีในอาณาเขตด้วย”
“แล้วอาณาเขตของพวกน้าๆ ถูกโจมตีจนราบคาบไปแล้วหรือครับ? ไม่เหลืออะไรเลยเหรอ?” วาสุกรีถามขึ้นมา ชายที่ถือปืนพกก็ถอนหายใจก่อนจะบอกออกมา
“ใช่” เขาบอก “พวกมันเอาจานบินมายิงลำแสงเลเซอร์ใส่บ้านของพวกเราจนะเิลุกเป็ไฟ ทั้งอาณาเขตตกอยู่ในเปลวเพลิงทั้งหมด ทุกคนในอาณาเขตต่างก็วิ่งกันกระจัดกระจาย ไม่รู้เลยว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน?”
ทรัพย์สินรู้สึกผิดเอามากๆ ที่ปล่อยให้เื่แบบนี้เกิดขึ้น ความจริง เขาน่าจะสนใจเอกราช และห้ามได้ทันว่าไม่ควรปรากฏตัวให้พวกเอไอเห็น เพราะความผิดพลาดอันเล็กน้อยแท้ๆ แต่กลับขยายใหญ่มาจนถึงขนาดนี้ อาณาเขตของชายคนนี้ถูกโจมตีไปหมดแล้ว แล้วอาณาเขตอื่นจะเหลือหรือ?
“เอาล่ะ เราหมดหวังแล้ว” ชัชชัยพูดออกมาอย่างยอมแพ้ “อาณาเขตอื่นต้องโดนโจมตีเหมือนกันแน่”
“ก็ใช่น่ะสิ” ชายคนที่เพิ่งเข้ามาบอก “ตอนแรกเราก็งงว่ามันคิดโจมตีเราทำไม? ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง แต่ไม่ใช่ความผิดของพวกเธอหรอก เป็ความผิดของผู้นำอาณาเขตนั่นแหละที่จงใจก่อฏกับมัน”
“ไม่หรอกครับ มันผิดที่ผมเอง” ทรัพย์สินบอกออกมาอย่างอายเหลือเกิน “ผมน่าจะคุมลูกน้องได้ เป็เพราะผมคุมลูกน้องไม่ได้ แผนจึงผิดพลาด แล้วก็กลายเป็เื่ราวใหญ่โตขนาดนี้”
“พี่สิน พี่สินไม่ผิดหรอก ไอ้เอกมันเป็คนผิดเอง พี่สินไม่ใช่คนผิด” ปราชญาบอกออกมา “ถ้ามันไม่ไปยืนให้พวกเอไอเห็น ป่านนี้พวกเราก็กลับบ้านกันได้แล้ว แต่นี่เราต้องระเห็จออกจากอาณาเขต เพื่อหาอาณาเขตอื่นต่อไป”
“อาณาเขตอื่นเหรอ? ไม่มีหรอก คงถูกโจมตีกันไปจนหมดแล้ว” ชายคนนั้นว่าก่อนจะทำท่าเหมือนนึกอะไรออก “เออ ลืมแนะนำตัว น้าชื่อ สุธิวุฒินะ เรียกวุฒิเฉยๆ ก็ได้ นั่นเป็ชื่อเล่นน้า”
“ครับ” ทรัพย์สินพยักหน้า เขายังรู้สึกผิดไม่หาย ชายที่ชื่อสุธิวุฒิจึงนำพวกเขาเข้ามาในอาคาร ที่มีคนหลบอยู่ในนั้นหกคน มีทั้งชายและหญิง พอพวกเขาเข้ามา คนที่หลบอยู่ในอาคารก็ถามขึ้นมาว่าพวกทรัพย์สินเป็ใคร? ชายที่ชื่อสุธิวุฒิเลยเล่าเื่ให้ฟังทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?
“เฮ้ย เพราะพวกแกน่ะสิ! อาณาเขตเราเลยโดนโจมตีไปด้วยเลยน่ะ” ชายคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาอย่างโมโห ทำเอาชัชชัยยืนเท้าเอว แล้วเขาก็ตอกกลับไป
“ไม่ใช่พวกผม เป็อีกคน” ชัชชัยบอกออกมาเสียงดัง “มันชื่อไอ้เอกราช มันเป็คนทำให้ทุกอย่างผิดแผนจนเกิดเื่แบบนี้ขึ้น ถ้ามันยอมทำตามคำสั่งพี่สิน เื่ทุกอย่างคงไม่เป็แบบนี้!”
“พอเหอะ เพื่อน” ภัทรเข้ามาจับไหล่ชัชชัย ก่อนจะไปขอโทษคนที่หลบซ่อนในอาคาร “พวกเราต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คนอื่นๆ ต้องเดือดร้อน เป็เพราะพวกเราไม่ระวังเอง พวกเอไอก็เลยโจมตี”
“ใช่พวกเราซะที่ไหน ไอ้ภัทร?” ชัชชัยยังไม่ยอมหยุดต่อว่าเอกราช “เป็เพราะไอ้เอกราชนั่นแหละ อยู่โรงเรียนก็ทำตัวมีปัญหา แล้วพอออกมานอกอาณาเขตก็ยังสร้างปัญหาไม่รู้จบ”
“เอาล่ะ พอซะที” ทรัพย์สินหยุดทุกคนเอาไว้ เพราะเขาเริ่มรู้สึกจะไม่ไหวแล้ว เขาปวดศีรษะมาก “เดี๋ยวพวกผมต้องออกเดินทางต่อแล้ว”
“จะเดินทางไปไหน?” ชายชื่อสุธิวุฒิถามขึ้น “ถ้าบอกว่าจะไปตามหาอาณาเขตอื่น ขอบอกลยว่า อย่าไปตามหาเลย อาณาเขตอื่นคงพังทลายไปหมดแล้วล่ะ”
ชัชชัยถึงกับทรุดตัวนั่งลงบนพื้นอาคารอย่างไร้เรี่ยวแรง เขายกมือกุมหน้าผาก ฝ่ายทรัพย์สินก็ถอนหายใจเฮือก ในเมื่ออาณาเขตอื่นถูกโจมตีหมด พวกเขาก็ไม่มีที่ไปแล้ว ชายคนที่ชื่อสุธิวุฒิเลยบอกว่าจะให้พวกเขาพักที่นี่ก็ได้ ที่นี่มีอาหารและน้ำดื่มพร้อม พวกเขาขนออกมาทันก่อนที่อาณาเขตจะล่มสลาย
“เฮ้ย ไม่ต้องให้พวกมันเข้ามาร่วมด้วยหรอก” ชายคนเดิมที่ด่าพวกทรัพย์สินเอ่ยขึ้น “เป็เพราะพวกมันนั่นแหละ เื่ถึงเป็แบบนี้ ไล่พวกมันออกไปซะ”
“เอาน่า คุณบอล อย่าใจร้ายเกินไปเลย เด็กพวกนี้เดินทางมาเหนื่อยแล้วนะ” สุธิวุฒิเอ่ยขึ้น “แถมพวกเขายังต้องต่อสู้กับพวกเอไอมาแล้วอีกด้วย ให้พวกเขาพักที่นี่ก่อนเถอะ”
ชายคนนั้นทำท่าทางไม่พอใจแล้วก็เบือนหน้าหนีไป ส่วนคนอื่นๆ ไม่ได้ว่าอะไร ทรัพย์สินจึงขออนุญาตให้พวกเขาเข้ามาพักด้วย ภายในอาคารนี้ที่ดูเหมือนที่ทำงานของบริษัทเล็กๆ บริษัทหนึ่ง สุธิวุฒิถามว่าพวกทรัพย์สินกินข้าวกันมาหรือยัง? ฝ่ายทรัพย์สินก็ตอบ
“กินมาแล้วครับ เมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง” ทรัพย์สินบอก “เอ่อ ที่นี่มีห้องน้ำไหมครับ?”
“มี แต่ใช้ไม่ได้แล้ว” ผู้หญิงคนหนึ่งตอบขึ้นมา “น้องปวดหนักหรือปวดเบาล่ะ?”
“ปวดปัสสาวะธรรมดาครับ” ทรัพย์สินบอกออกมา ผู้หญิงคนนั้นเลยชี้ไปยังทางขึ้นบันไดชั้นสอง ทรัพย์สินเลยเดินขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อจะทำกิจธุระ ขณะที่เด็กๆ ม.ปลายคนอื่นๆ ก็เข้ามาในอาคารกันเต็มไปหมด
“ที่นี่มีน้าคนเดียวเหรอครับที่มีอาวุธ?” วาสุกรีถามขึ้นมา ชายชื่อสุธิวุฒิก็พยักหน้า
“อืม” เขายอมรับออกมา “แต่ะุก็จะหมดอยู่แล้ว”
ชัชชัยเลยเปิดกระเป๋ายังชีพของตัวเองออกมา ก่อนจะหยิบกล่องะุปืนพกที่น่าจะใช้ร่วมกันได้ ก่อนจะส่งให้ชายชื่อสุธิวุฒิ “เอ้านี่ครับ พวกเรายังพอมีะุปืนอยู่บ้าง เอาไปเลยครับ”
“โห ขอบใจนะ” สุธิวุฒิรับกล่องะุออกมาพร้อมกับเปิดดู ก่อนที่เขาจะใส่ะุลงในแม็กกาซีนปืนจนเต็ม แล้วก็ส่งกล่องคืนให้แก่ชัชชัย แต่ชัชชัยไม่เอาคืน บอกให้เขาเก็บไว้กับตัวน่ะดีแล้ว สุธิวุฒิเลยเก็บกล่องใส่ะุสีแดงไว้กับตัว
แล้วทรัพย์สินก็ลงมาจากชั้นสอง หลังจากทำธุระเสร็จแล้ว เขาลงมาก็พบว่าสมาชิกเด็กม.ปลายทุกคนกำลังนั่งเป็วงกลมอยู่ในชั้นล่างของอาคารอย่างไม่มีอะไรทำ ชายชื่อสุธิวุฒิก็เลยถามเื่เกี่ยวกับอาณาเขตที่แปดว่าเป็อย่างไรบ้าง? ฝ่ายภัทรก็ตอบออกมา
“อาณาเขตเราค่อนข้างยากจนครับ ทุกคนต้องเลี้ยงสัตว์ ปลูกผักกินกันเอง” ภัทรเล่าให้อีกฝ่ายฟัง “อาณาเขตเราไม่ค่อยมีอะไรมากเท่าไหร่หรอคกรับ อาหารก็มีไม่เยอะ ร้านอาหาร ห้างสรรพสินค้า หรือกระทั่งโรงพยาบาลก็มีที่เดียว แถมยังเล็กอีกด้วย”
“ไม่ต่างอะไรจากอาณาเขตของน้าหรอก” ชายชื่อสุธิวุฒิกล่าว “อาณาเขตของพวกเราก็ยากจนเหมือนกัน แต่ว่าอาณาเขตเราไม่มีโรงเรียนนะ ที่อาณาเขตพวกน้องๆ มีโรงเรียนด้วยเหรอ?”
แล้วทรัพย์สินก็บอกว่าเขาเป็ประธานโรงเรียนที่มีอยู่โรงเรียนเดียวทั้งอาณาเขต สุธิวุฒิออกจะสงสัยว่าจะมีโรงเรียนไปเพื่ออะไร? ในเมื่อจบมาก็ไม่มีอาชีพอะไรให้ทำ ทรัพย์สินถึงกับหุบปากเงียบทันที แต่แล้ว ชัชชัยก็บอกออกมา
“นั่นสิ ผมก็งงเหมือนกัน พ่อแม่ผมก็บอกให้ผมเรียนหนังสือ แต่เรียนจบมา ก็ไม่เห็นว่าจะได้ใช้อะไรเลย” ชัชชัยบอกออกมา “อย่างภาษาอังกฤษ จะเรียนทำไม? ในเมื่อไม่ได้ออกไปคุยกับคนต่างชาตินอกอาณาเขตเลย”
“แต่มีวิชาติดตัวไว้ก็ดีนะ น้องชัย” วาสุกรีพูดขึ้นมา ปฏิคมเลยแนะนำตัววาสุกรีให้ฝ่ายสุธิวุฒิรู้จัก
“นี่ชื่อพี่วาสุกรีครับ เป็คนที่เรียนเก่งที่สุดในอาณาเขต” ปฏิคมหันไปบอกเขาพลางยิ้ม “จริงไหมพี่?”
“แหม มันก็ชมกันเกินไป” วาสุกรีกล่าวออกมาอย่างเขินอาย “พี่ไม่ได้เก่งที่สุดหรอก”
“ใครบอก? คะแนนพี่ติดท็อปทุกวิชาเลยไม่ใช่เหรอ?” ปฏิคมแกล้งล้อเลียนเขา แต่แล้วเขาก็ถอนหายใจออกมา “แต่ก็นั่นแหละ อย่างที่ทุกคนบอก เรียนจบออกมา ก็ไม่ได้ทำอะไร”
“สาคิดจะเปิดร้านอาหารนะ ถ้าเรียนจบ” วรรณสาที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นบ้าง ฝ่ายสุธิวุฒิก็หันมาหาเธอ พร้อมกับถามว่า
“เด็กม.สี่อย่างเธอน่ะเหรอ? ทำอาหารเป็?”
“อ้าว? อย่าดูถูกกันสิคะ” วรรณสาว่าออกมา “สาทำอาหารเป็หลายอย่างเลยนะ อร่อยด้วย แถมยังทำขนมเป็ด้วย ทั้งขนมไทยและขนมต่างประเทศ”
“จริงครับ” ปฏิคมสนับสนุนวรรณสาขึ้นมา “เธอทำอาหารอร่อยจริงๆ”
วรรณสาหันไปมองปฏิคม เขาเองก็มองเธอเช่นกัน ส่วนพันธกร เขาหยิบมีดทหารของพ่อของเขาออกมา ก่อนจะควงเล่นไปเพลินๆ ขณะที่ทุกคนต่างนั่งล้อมวงอย่างไม่มีอะไรทำ
“แล้วพวกคุณน้าก็คงเพิ่งหนีออกมาจากอาณาเขตสินะครับ” วาสุกรีกล่าวขึ้นมา ฝ่ายสุธิวุฒิก็พยักหน้า
“เมื่อวานนี่เอง” เขาบอก “อย่างที่บอก ทุกคนกระจัดกระจายกันไปหมด น้าเริ่มสงสัยแล้วว่าตอนนี้ อาณาเขตทุกอาณาเขตจะโดนโจมตีหมดหรือยัง?”
“โอ๊ย! ต้องโดนอยู่แล้ว” ชัชชัยบอกออกมาด้วยความหงุดหงิด “เื่มันเกิดขึ้นทั้งหมดก็เป็เพราะไอ้บ้านั่น ถ้าน้าวุฒิเห็นมัน น้ายิงมันเลยนะ ผมไม่กล้ายิง”
“เฮ้ๆ” ชายชื่อสุธิวุฒิกล่าวขึ้นมา “น้ายิงใครตายไม่ได้หรอกนะ ยิ่งเป็มนุษย์พวกเดียวกันด้วย น้าไม่อยากเป็ฆาตกร”
ชัชชัยเลยถอนหายใจออกมาพลางนึกโกรธเอกราชยิ่งนัก ที่เป็คนเริ่มต้นทุกอย่าง ภัทรเห็นทุกคนไม่มีอะไรทำ จึงหยิบสำรับไพ่ออกมา ปฏิคมเห็นดังนั้น เขาเลยพูดขึ้นมา
“ถ้าจะเล่นไพ่ เล่นกันสนุกๆ ก็พอ” เขาบอก “อย่าได้มีบทลงโทษอีกเลย”
ภัทรได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะออกมา สุธิวุฒิเลยถามว่าทำไมเขาต้องหัวเราะออกมาด้วย ภัทรเลยตอบออกไป “ก็ผมกำหนดน่ะสิครับว่าคนแพ้ต้องหอมแก้มคนชนะ เพราะงั้นทุกคนถึงต้องพยายามชนะให้ได้ไงล่ะ”
“อ๋อ” ชายชื่อสุธิวุฒิพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เล่นไพ่ก็ดีเหมือนกัน แต่อย่าเอาบทลงโทษแบบนั้นอีกเลยนะ”
แล้วทั้งหมดก็ลงมือเล่นไพ่กัน ฝ่ายพวกที่เหลืออยู่ในอาคารก็กินขนมประทังความหิวเข้าไป บ่ายสามโมงเย็นแล้ว แต่แดดก็ยังคงร้อนอยู่ อีกเพียงสามชั่วโมง ทุกอย่างก็จะมืด และจะเป็เวลาอันตราย
“เมื่อวานมีเอไอเข้ามาโจมตีพวกน้าหรือเปล่าครับ?” วาสุกรีถามขึ้นมาขณะถือไพ่เอาไว้ในมือ ฝ่ายสุธิวุฒิก็ตอบ
“ไม่มี โชคยังดีที่มันไม่ได้มาที่นี่” สุธิวุฒิวางไพ่ลง “แต่อาณาเขตพวกน้าก็หมดราบคาบไปแล้ว”
แล้วพวกเขาก็เล่นไพ่กันต่อ จนกระทั่งถึงเวลาห้าโมงเย็น ทุกอย่างกำลังจะเข้าบรรยากาศกลางคืนอีกแล้ว ภายในอาคารข้างถนนมีพวกผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่ อยู่ในอาคารนั่น
“กินข้าวเย็นกันไหม?” ชายชื่อสุธิวุฒิดูจะเป็มิตรกับพวกเด็กม.ปลาย “แต่เป็ขนมนะ เราไม่มีอาหารติดตัวมาหรอก”
“ขอบคุณมากครับ” ทรัพย์สินยกมือไหว้ ก่อนที่สุธิวุฒิจะนำกล่องใส่ขนมมากองเอาไว้ตรงหน้า ให้ทุกคนหยิบเอาไปได้ พวกเด็กม.ปลายรู้สึกเกรงใจ เลยหยิบกันไปนิดเดียวเท่านั้น
“อ้าว? แล้วกินแค่นั้นจะอิ่มเหรอ?” สุธิวุฒิถามขึ้นมา ฝ่ายทรัพย์สินก็ตอบแทนคนอื่นๆ
“แค่นี้ก็พอแล้วครับ ต้องประหยัดอาหารเอาไว้ ถ้าวันใดวันหนึ่งมันหมดขึ้นมา จะเกิดเื่” ทรัพย์สินบอก ทำเอาชายที่มีปัญหากับพวกเขาต้องเอ่ยขึ้นมาอย่างหัวเสีย
“นี่พวกเธอคิดจะมาหลบกับเราไปตลอดชีวิตเลยเหรอ?” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นพลางส่ายหน้า “เป็ไปไม่ได้หรอก ใครจะอนุญาตให้อยู่ร่วมได้ เดี๋ยวอาหารกับน้ำก็หมดกันพอดี”
“น่า คุณบอล อย่าใจร้ายนักเลย พวกเขาอุตส่าห์เดินทางมานะ” ชายชื่อสุธิวุฒิพยายามเกลี้ยกล่อม แต่ดูท่าจะไม่สำเร็จ ฝ่ายชายที่ชื่อบอลที่กำลังหัวเสียอยู่นั้น เขาก็บอกกับสุธิวุฒิ
“คุณวุฒิใจดีเกินไปแล้ว อย่าลืมสิ ว่าเป็เพราะพวกมัน อาณาเขตเราเลยโจมตีไปด้วย” ชายชื่อเล่นชื่อว่าบอลพูดออกมา ทำเอาชัชชัยเงยหน้าขึ้นมามองอย่างไม่พอใจ
“เอาน่า” ชายชื่อสุธิวุฒิว่าขึ้นมา “คืนนี้พวกเขาจะนอนข้างนอกก็ไม่ได้ ให้พวกเขานอนที่นี่แหละ อย่าใจดำนักเลย คุณบอล”
“ผมไม่ได้ใจดำ แต่จะให้มีพวกเพิ่มมาอีก ส่วนแบ่งอาหารก็ต้องลดลงแน่ๆ แล้วนี่คิดจะอยู่กับเราตลอดไปเลยหรือไง?” ชายคนเดิมพูดออกมาอย่างไม่พอใจ ทรัพย์สินจึงเอ่ยขึ้น
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ไม่ต้องห่วง” เขาบอก “เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็ออกเดินทางกันใหม่แล้ว”
“เดี๋ยว พี่สิน” ชัชชัยร้องขัดเอาไว้ “ก็ไหนบอกว่าอาณาเขตอื่นถูกโจมตีไปแล้วไง? แล้วเราจะไปตามหาอาณาเขตอื่นอีกทำไม? ในเมื่อมันถูกโจมตีจนราบคาบไปหมดแล้ว”
“อาจจะมีอาณาเขตบางอาณาเขตที่ยังไม่ถูกโจมตีก็ได้” ทรัพย์สินหันมาบอกกับชัชชัย “น้องอย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายเกินไปนัก”
“ผมไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย ผมมองความจริง” ชัชชัยพูด “อาณาเขตน้าวุฒิก็โดนโจมตีไปแล้ว อาณาเขตอื่นจะเหลือเหรอ? เป็ไปไม่ได้”
ทรัพย์สินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เื่นั้น เขาก็รู้ดีอยู่แล้ว แต่ภายในจิตใจนั้นยังไม่อยากยอมแพ้ เขาคิดว่าน่าจะมีสักอาณาเขตอื่นที่ยังไม่ถูกโจมตีบ้าง
“นี่ก็หกโมงเย็นละ” ทรัพย์สินบอกขึ้นมา “หาที่หลับนอนกันเถอะ”
497
