บทที่ 16 ไม่รอด
ออดยืนประกาศก้องท่ามกลางชาวบ้าน
“ฟังโว้ย! จากนี้ไป ใครที่กูตรวจเจอว่าเริ่มเป็โรค ให้รีบมารักษาที่นี่ ไอ้หนูไนซ์ มันหาวิธีรักษาพวกมึงได้แล้ว ดูไอ้พิทนั่น มันรอดแล้ว ถ้ามาเร็วก็รักษาได้ ใครช้ารักษาไม่หาย ตายก็ช่างหัวพวกมึงแล้วนะ”
เสียงฮือฮา เปลี่ยนเป็เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ เริ่มจากไม่กี่คน กลายเป็เสียงะโก้องไปทั้งหมู่บ้าน
“แก้มัดไอ้พิท” ออดสั่ง
“โฮก..!!” ทันทีที่พิทเป็อิสระ เขาก็คำรามสนั่นกลบทุกเสียง
“ฮ่าๆๆๆ ไอ้พวกกระจอก”
โครม!
พิทผลักอกคนงานร่างใหญ่ที่แก้มัดให้เขาปลิวหวือออกไปล้มกลิ้งคลุกฝุ่น ร้องโอดโอยอยู่ในพงหญ้า
พิทหัวเราะร่า เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันดังกังวานและมีพลังกดดันจนชาวบ้านรอบข้างสั่นสะท้าน เขาบิดี้เี สะบัดแขนขาที่เคยถูกพันธนาการด้วยท่าทางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง สายตาที่เคยฝ้าฟางกลับคมกริบและวาวโรจน์ด้วยสีแดงจางๆ
“ไอ้ออด! มึงทำตัวยิ่งใหญ่คับฟ้ามานานแล้ว” พิทย่างสามขุมเข้าหาออดที่ยืนอึ้ง
“โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้กูรู้สึกทรงพลังเหมือนเป็เทพเ้า หูกูได้ยินเสียงหัวใจของมึงที่เต้นรัว ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่กูรู้ว่ากูแข็งแกร่งกว่าพวกมึงทุกคนรวมกันซะอีก!”
ออดก้าวถอยหลัง เรมิงตัน 870 ถูกยกวูบขึ้นมา แต่พิทเร็วกว่า เขาคว้าปืนไปจากมือออดอย่างรวดเร็ว
เขาไม่สนใจมองออดด้วยซ้ำ หันไปชูปืนของออดให้ทุกคนเห็น
“ถ้าไอ้เฒ่านี่ไม่มีปืน จะทำอะไรใครได้อีก” พิทหันไปมองชาวบ้านที่ยืนนิ่งงัน แล้วสายตาของพิทก็เหลือบไปเห็น นัท ที่ยืนจ้องเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ความแค้นที่ถูกกรอกยาซ้ำๆ ตลอดทั้งคืนพุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“ส่วนอีหนูนี่... มึงสั่งกรอกยากูสนุกเลยนะ” พิทแสยะยิ้ม
“กูจะเอามึงกลับไปบ้านกู รับรองจะกดมึงจนต้องร้องขอชีวิตทีเดียว!”
พิทพุ่งตัวเข้าหานัทอย่างรวดเร็ว เขาเงื้อมือหมายจะคว้าตัวเธอ ขณะที่ทุกคนร้องลั่นด้วยความใ
ฉึก!
เสียงโลหะปะทะเนื้อและกระดูกดังสนั่นพร้อมหอกเหล็กปลายใบมีดที่พุ่งมาด้านหลังของทุกคน ใบมีดคมกริบปักทะลุผ่านหัวไหล่ของพิท ตรึงร่างของเขาไว้กับต้นยางนาใหญ่ ต้นที่เขาเพิ่งถูกแก้มัดออกมาต้นนั้น
ปัง! ปัง! ปัง!
LLAMA MARTIAL .38 ในมือของฝน CZ 75 Compact ในมือของนัท และ Smith & Wesson Model 60 ในมือของออด ลั่นออกมาแทบเป็เสียงเดียวกัน ร่างพิทกระตุกเยือก ควันจางๆลอยออกมาจากาแสามแห่งที่หน้าอก
“อ้ากกกกก!” พิทร้องลั่น ความเ็ปแล่นพล่านไปทั่วร่าง พลังที่เขามั่นใจนักหนาดูเหมือนจะอันตรธานหายไปต่อหน้าชายร่างสันทัดที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากพุ่มไม้หนา
หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นในสภาพที่ดูสงบนิ่งแต่แผ่ความรู้สึกคุกคามจนพิทถึงกับหุบปากสนิท เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่จ้องมองพิทนั้นมันคือสายตาของ เสือร้ายมองหมาป่าที่บังอาจมาท้าทายอำนาจ
เสียงไนซ์กระซิบข้างหูออดเบาๆ
“ผมบอกปู่แล้วไง... ว่าถ้าปล่อยคนคนนี้ เขาจะตายเพราะเื่อื่น” ไนซ์พูดเสียงเรียบ
“ความรู้สึกของ พวกรอด อย่างเรา มองเห็นคนธรรมดาอ่อนแอเกินไป และไม่ใช่ทุกคนที่จะเก็บสันดานดิบไว้ได้”
หนึ่งดึงหอกออกไหล่ของพิท ก่อนที่ร่างเขาจะทันได้ทรุดลงไปที่พื้น ใบมีดปลายหอกเย็นเยียบที่ไม่อาจสะท้อนแสงในโลกหม่นมัวตวัดผ่านลำคอเขาไป
ทุกคนเงียบกริบ หนึ่งสลัดเืออกจากใบมีดที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็หอกเล่มนั้น หันหลังและเดินลับเข้าไปในพงหญ้าแห้งกรอบ แม้จะมองไม่เห็นตัวเขาแล้ว แต่ทุกคนก็รู้ดีว่า เขาไม่ได้ไปไหน
ออดก้มเก็บเรมิงตัน870ของตนที่ตกอยู่ สายตากวาดมองไปทีละคน แล้วชี้ไปที่ศพของพิท
“พวกมึงดูไว้ นี่คือคนที่เราทุ่มเท หาสมุนไพร หาอาหารมาให้มันทั้งที่เราเองก็อดอยาก พอมันผ่านพ้นความตาย แล้วมันทำกับยังไงกับเรา”
“นังหนูคนนี้ ” ออดชี้ไปที่นัท
“มันคอยอยู่ดูแลป้อนยาตลอดทั้งคืน และวันนี้อีกทั้งวัน แล้วดูผลที่มันได้รับ มันเกือบโดนทำร้าย เพราะว่าป้อนยาขมๆให้ไอ้พิทจนรอดตายมาได้ ถ้าใครข้องใจการตายของไอ้พิท ถ้าใครไม่พอใจ ก็ก้าวออกมา คุยกับกูให้มันรู้เื่กันตรงนี้ ไอ้พด มึงคิดยังไงเื่พี่ชายมึงก็ว่ามา” ออดหันไปหา พด น้องชายของพิท พดส่ายหน้า ไม่พูดจา
“ถ้ารักษาแล้ว เนรคุณแบบนี้ ใครมันจะอยากรักษา ควรปล่อยให้ตายโหงตายห่าไปซะ หรือไม่ก็ปล่อยไปไล่กัดกินโคตรเหง้าพวกมึงกันเอง ให้หนองนกเอี้ยงต้องจบสิ้นไปเหมือนหมู่บ้านอื่น จากนี้ต่อไป ตัวใครตัวมัน!”ออดะโลั่น
ทุกคนนิ่งงัน ความหวัง ความดีใจที่มีโอกาสอยู่รอด พังทลายหายวับไปในพริบตา ไม่มีใครโกรธออด ที่เขาพูดมันเป็ความจริง ทั้งหมดถูกความสิ้นหวังครอบงำอีกครั้ง
ส่วนออดเอง เมื่อโพล่งออกไปด้วยความโกรธ เขาเองก็ได้แต่นึกเสียใจ คำว่าตัวใครตัวมัน ความหมายมันชัดเจนจนไม่รู้จะชัดเจนกว่านี้อย่างไรได้อีก แต่เขาก็พูดออกไปแล้ว แต่กลับหาทางลงไม่ได้ บรรยากาศจึงเต็มไปด้วยความอึดอัดค้างคาอยู่อย่างนั้น
ไนซ์ก้าวมายืนข้างออด เอ่ยเสียงเรียบ
“ปู่พูดไปแล้ว ว่าตัวใครตัวมัน หมายความว่า ทุกคนมีทางเลือก คนที่นี่ มีบุญคุณกับผม เคยหาสมุนไพร หาปลวกแมลง ทำให้ผมข้าม่วิกฤตินั้นมาได้” ไนซ์กวาดตามองทุกคนแล้วพูดต่อ
“ผมมีเงื่อนไข เราจะรักษาให้คนที่เชื่อฟังคำสั่งของปู่ออดเท่านั้น คนที่รักษาหายจากโรคคลั่งแล้ว สติปัญญาจะคงอยู่ครบถ้วน ร่างกายจะแข็งแรงมากกว่าพวกตัวสั่นเสียอีก มันจะทำให้เราใช้ชีวิตอยู่ในโลกผุพังแบบนี้ง่ายขึ้น”
“แล้วเอ็งแข็งแรงแค่ไหน เมื่อกี้ตาพิทอาละวาด ทำไมเอ็งถึงอยู่เฉย” มีเสียงดังขึ้นมากลางกลุ่มชาวบ้าน พร้อมเสียงฮือฮามีทั้งต่อว่าคนถามและท่าทางสงสัยเช่นกัน
“ก็ไม่เท่าพ่อของผมหรอก คุณสมบัติเราแตกต่างกันแต่ผมยังโตได้อีกเยอะนะ แล้วก็จริง เมื่อกี้ ผมไม่ได้ลงมือ” ไนซ์ก้มลงหยิบก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมา ชูให้ทุกคนเห็น
“งั้นผมก็จะลงมือตอนนี้ เพื่อเป็การเตือน เผื่อมีคนอยากทำตัวแบบตาพิท ”
โพล๊ะ!
ก้อนหินที่ไนซ์ขว้างสบายๆ กระทบศีรษะของพิทที่ตกอยู่บนพื้นจนะเิกระจาย ชิ้นส่วนกะโหลกและมันสมองปลิวว่อนกระเด็นเกลื่อนพื้น
ทุกคนหน้าซีดเผือด แม้แต่ออดก็คอแข็งนิ่งอึ้งไป ไนซ์ก้มลงหยิบหินขนาดใกล้เคียงกันอีกก้อนขึ้นมา
“ตาโส ้าให้ผมลงมืออีกไหม” โสที่เป็คนตั้งคำถามกับไนซ์ ยืนนิ่งแข็งค้าง เมื่อไนซ์มองมาพร้อมชูก้อนหินให้ดูอีกครั้ง เขาก็ปล่อยปัสสาวะไหลซ่าออกมา
เขาเห็นสายตาที่ไนซ์มองเขา ไม่มีความชิงชัง ไม่มีแววรังเกียจ แต่เหมือนสายตาของคนที่มอง มด จะบี้หรือไม่ จะอยู่หรือตายก็ไม่มีความหมายอะไรแม้แต่น้อย
“เอาล่ะ เอาล่ะ ก็ตกลงตามนี้” เสียงออดดังทำลายความเงียบ ไนซ์ยิ้ม ปล่อยก้อนหินหล่นดังตุบ ตามด้วยเสียงผ่อนหายใจเฮือกของหลายคน
ภาพหัวคนที่ะเิกระจายนี้ จะติดตาพวกเขาไปจนวันตาย
“ถ้าใคร รอด แล้ว หลงเผลอคิดว่าตัวเองเก่งกาจเสียเหลือเกิน ก็ให้ดูตัวอย่างไว้” ไนซ์ชี้ไปยังร่างไร้ศีรษะของพีทแล้วถอยหลังไป
เสียงฮือฮาเซ็งแซ่ดังระงมขึ้นอีกครั้ง เหตุการณ์พลิกผันไปมา จนทำให้รู้สึกปรับอารมณ์ตามไม่ทัน คนที่ก้าวเดินหน้ามาตรงหน้าออดเป็คนแรก คือ พด น้องชายของพิทนั่นเอง เขาเหลือบมองไนซ์ด้วยสายตาหวาดกลัว
“ชั้นไม่ได้โกรธเคืองพี่ออดอะไรเลย ถึงพิทมันจะเป็พี่ชายชั้น แต่คนเนรคุณก็ควรได้รับโทษทัณฑ์ของมัน”
เสียงโห่ร้องะโสนับสนุนเห็นด้วยเกรียวกราว ไม่มีใครแสดงอาการคัดค้านแม้แต่คนเดียว
402
