เช้าตรู่แสงอาทิตย์ยามรุ่งทอแสงสีทองอ่อน
เซียฉินยืนเงียบอยู่หน้าหิ้งบูชาไม้เรียบง่ายในบ้านเขาวางดอกไม้แห้งที่เก็บมาจากยอดเขาลงข้างหน้าป้ายไม้ซึ่งสลักชื่อของคุณตา
"ท่านตา…ข้าจะเดินทางแล้ว"
เขากระชับห่อสัมภาระแน่นแนบอก —
ภายในนั้นมีตำราแพทย์ที่ตาเขียนด้วยลายมือป้ายทองคำของสำนักหยินหยาง และจดหมายฉบับสุดท้ายที่ตาทิ้งไว้
เซียฉินยังคงจดจำทุกถ้อยคำได้ชัดเจน
“หากเ้าตัดสินใจเดินทางจงใช้ป้ายทองคำนี้ในวันที่เ้าเข้มแข็งพอ
และอย่าเปิดเผยมันต่อใครง่าย ๆ
สำนักหยินหยาง…ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา”
…
ก่อนออกเดินทาง
เขาเดินไปที่บ้านของไป๋หลิน — แสงแดดยามเช้ากระทบประตูไม้
เขาเคาะเบา ๆ
“เซียฉิน?” เสียงใส ๆ ดังขึ้นจากในบ้าน
ประตูเปิดออกเด็กสาวผมยาวในชุดผ้าสีฟ้าปักลายกลีบหิมะยืนอยู่ตรงหน้า
รอยยิ้มของเธอยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม
แต่ดวงตากลับมีบางอย่างที่ต่างไป… เหมือนเธอเองก็มีเื่อยากจะพูด
“หลินเอ๋อร์ข้าจะไปจากเมืองสักพัก”
เซียฉินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่มั่นคง
“ตาทิ้งธุระไว้ให้ข้าทำ…คงต้องเดินทางไกล”
ไป๋หลินชะงักไปนิดก่อนจะพยักหน้าแล้วยิ้มจาง ๆ
“งั้นดูแลตัวเองดี ๆ นะ…อย่าทำตัวลำบากเหมือนตอนล่าสมุนไพรอีกล่ะ”
เซียฉินหัวเราะเบา ๆ “ข้ารู้แล้วน่า”
...
ไป๋หลินเม้มปากแน่นนิด ๆ
จริง ๆ แล้ว…วันนี้เธอก็มีเื่สำคัญจะบอกเหมือนกัน
เมื่อคืนที่ผ่านมา ผู้าุโหญิงของ สำนักเหมันต์ มาพักที่จวนตระกูลไป๋
หลังเห็นพลังธาตุน้ำของเธอเข้ากับ “กายาหิมะหมื่นปี” ได้
ผู้าุโก็บอกว่าเธอมีคุณสมบัติเหมาะเป็ศิษย์ส่วนตัว
มันเป็โอกาสครั้งใหญ่ — สำนักเหมันต์เป็หนึ่งในสามสำนักสูงสุดของทวีปเฟิ่งหลางโจว
และหากเธอรับโอกาสนี้จะต้องออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ทันที
แต่เมื่อได้ยินว่าเซียฉินต้องไปทำธุระที่อื่น
คำพูดที่เตรียมไว้ก็ไม่สามารถเปล่งออกมาได้
เธอยิ้มบาง ๆ พลางคิดในใจ
“รอก่อนนะ เซียฉิน…ข้าจะกลับมาในวันที่แข็งแกร่งพอจะปกป้องเ้าได้…”
“งั้น...ข้าไปก่อนนะ”
เซียฉินพูดเบา ๆ พลางยิ้ม แล้วหันหลังเดินจากไป
เด็กสาวมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับตา
มือของเธอกำแน่น — ความรู้สึกบางอย่างแทรกซึมในใจอย่างเงียบงัน
...
เซียฉินเดินผ่านประตูเมืองไปในยามเช้าตรู่
ไม่มีเสียงร่ำลามีเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ตัดสินใจเริ่มต้นเส้นทางของตน
ด้วยหัวใจที่มีอดีตเป็ปริศนา และอนาคตที่ยังไม่รู้
1K
