ปีวิคเตอร์ที่ 300
ห้องโถงสีขาวโอ่อ่าสะอาดสะอ้านรายล้อมด้วยห้องกระจกที่มีนักวิจัยใต้เสื้อกาวน์สีขาวยุ่งกับการถกเถียงสมการบนกระดานกระจกใส ชายหนุ่มผมเทาเงินสั้นแปลกตาคนหนึ่งที่ดูเผิน ๆ คล้ายกับนักวิจัยแก่ ๆ แต่หน้าตาอ่อนกว่าวัยเดินนำกลุ่มนักเรียนจากมหาวิทยาลัยดังที่มาทัศนศึกษาสถาบันวิจัยด้านพลังงานมนตรา ดวงตาสีน้ำเงินที่เปล่งประกายของเขามองย้อนมาที่สมาชิกที่ติดตามมา
“เมื่อ 300 ปีก่อน มนุษย์ได้ประสบกับวิกฤตการณ์ขาดแคลนพลังงาน ไฟฟ้าจึงเป็ผลิตผลราคาแพงและมีใช้แค่ในหน่วยงานรัฐบาลและกลุ่มคนมีเงินเท่านั้น การพัฒนาเทคโนโลยีที่ใช้ไฟฟ้าหยุดชะงักลง นั่นทำให้วิทยาการบนโลกก้าวช้าอย่างกับเต่า จนกระทั่งนักสำรวจได้ค้นพบ ‘เนส[Nest]’ โบราณสถานที่กักเก็บพลังงานมนตรามหาศาลเอาไว้ ซึ่งพบทั้งหมด 13 แห่งบนโลก การค้นพบครั้งนั้นนำไปสู่พลังงานทางเลือกใหม่ที่ไม่ใช่ถ่านหินและน้ำมัน พลังงานสีเขียวที่เป็มิตรต่อสิ่งแวดล้อม จนนำไปสู่การเริ่มต้นของศักราชใหม่ของมนุษยชาติ คือ ปีวิคเตอร์ที่ 1” หนุ่มผมเทาเริ่มเล่า
“ทว่าการแหล่งพลังงานเนสต์ทั้ง13 แห่ง ก็มีอุปสรรคใหญ่หลวงอยู่ เพราะผู้แหวนมนตราที่พวกเราเรียกว่า‘ริงเกอร์[Ringer]’ ไม่เห็นด้วยกับมนุษย์ที่จะใช้แหล่งพลังงานมนตราจากเนส จึงต่อต้านมนุษย์ที่พยายามเข้ายึดเนสด้วยพลังของแหวนมนตรา[Ring]มนุษย์จำนวนมากล้มตายจากการต่อสู้เพราะอาวุธที่พวกเรามี ไม่ว่าจะเป็มีดดาบ ปืนกลหรือะเิ ก็ไม่เพียงพอจะต่อกรกับพลังจากแหวนมนตราของริงเกอร์ได้เลย ถึงแม้ว่าจะมีบาง่เวลาที่มนุษย์สามารถเนสได้ทั้งหมด13 แห่ง แต่ก็เพียง่เวลาสั้น ๆ จากการทำาหลายครั้งหลายหนกับริงเกอร์ ทำให้มนุษย์ผลัดกันเนสต์สลับกับริงเกอร์”
“จนกระทั่งมนุษย์ได้ก่อตั้งสถาบันวิจัยริงเกอร์ขึ้น สถานที่ที่พัฒนายุทโธปกรณ์สำหรับต่อสู้กับริงเกอร์ นั่นคือ แหวนมนตราเทียมหรือริงเกียร์ [Ringear]ทำให้มนุษย์สามารถพิชิตริงเกอร์และเนสได้เกือบทุกแห่งบนโลก ทว่าริงเกอร์ก็ยังคงมีตัวตนอยู่ปะปนกับมนุษย์ทั่ว ๆ ไป และยังคงหาช่องทางโจมตีเพื่อชิงเนสคืน”
“แม้เดิมทีสถาบันวิจัยริงเกอร์ของเรา แรกเริ่มนั้นถูกก่อตั้งเพื่อผลิตยุทโธปกรณ์สำหรับต่อสู้กับริงเกอร์ แต่ก็มีหน้าที่รองคือการพัฒนาเตาปฏิกรณ์เวทมนตร์เนสเพื่อนำมาใช้ประโยชน์ทางสันติครับ”
“มีคำถามค่ะ …” หนึ่งในนักเรียนหญิงที่เดินตามชายผมเทามาตลอดเอ่ยขึ้นมาอย่างสงสัย ดึงความสนใจของทุกคนมาที่ตัวเธอ “ทำไมถึงเรียกพลังงานจากเนสว่า ‘เวทมนตร์’ ล่ะคะ? ทั้ง ๆ ที่มันเป็ชื่อที่ไม่เข้ากับวิทยาศาสตร์เอาซะเลย”
“นั่นสินะครับ” ชายผมเทาหัวเราะ “พลังงานที่นักวิทยาศาสตร์ยังไม่สามารถจำแนกได้อย่างแน่ชัดว่ามันเป็พลังงานศักย์ พลังงานกล หรือพลังงานคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ทั้งยังอยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์ที่คนอย่างเราเข้าใจแล้วด้วย…การตั้งชื่อสิ่งที่เรายังไม่รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไรว่า‘เวทมนตร์’ก็เป็ทางเลือกที่ไม่เลวใช่ไหมครับ”
นักเรียนโดยรอบต่างหัวเราะอย่างขบขันให้กับคำอธิบายข้าง ๆ คู ๆ ของพ่อหนุ่มผมเทา
“ในเมื่อคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพลังงานมนตราจากเนสต์ ถ้างั้นไหนคุณลองอธิบายซิ ว่าการแปลงพลังงานเวทมนตร์ที่เราไม่รู้จักให้เป็พลังงานไฟฟ้าที่เราคุ้นเคยนั้นทำได้ยังไง?” นักเรียนที่ใส่แว่นหนาเตอะคนหนึ่งเอ่ยถามราวกับกำลังลองเชิงหนุ่มผมเทาคนนี้
ชายหนุ่มดูลังเลกับคำถามที่ยิงเข้ามา ซึ่งท่าทีเช่นนี้กลับทำให้นักเรียนคนนั้นแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากหนุ่มผมเทา
“เฮ้อ ก็สัญญากับคุณอีริคไว้แล้วว่าจะไม่จ้อเกินกว่าเื่ราวของสถาบัน แต่ว่า…ในเมื่อถามมาอย่างนี้แล้วล่ะก็...คงจะปล่อยให้ค้างคาใจไม่ได้สินะครับ หึหึหึ” ทั้ง ๆ ที่สัญญากับผู้ไหว้วานที่ดันป่วยกะทันหันให้มาช่วยเป็วิทยากรชั่วคราวในวันนี้ว่าจะไม่พูดเกินเลยความรู้ของนักเรียนมหาลัย แต่คำถามของหนุ่มแว่นดันปลุกให้สัญชาตญาณความกระหายความรู้ของเขาตื่นขึ้น เลเวียร์หัวเราะอย่างชั่วร้ายราวกับปีศาจที่ดีใจจนเนื้อเต้นตอนกำลังจะถูกปลดผนึก แววตาของวิทยากรหนุ่มเริ่มเปลี่ยนไป น้ำเสียงของเขาสั่นเครือราวกับอยากพูดใจจะขาด “เื่นี้มันออกจะยุ่งยากและซับซ้อนเกินความรู้พื้นฐานของนักศึกษาอายุ 20 ปีไปหน่อย แต่ไหน ๆ ก็ถามมาแล้ว…ลองฟังคำตอบดูหน่อยคงไม่เป็ไรใช่ไหมครับ?”
หนึ่งชั่วโมงถัดมา เลเวียร์เริ่มอธิบายนอกสคริปที่เตรียมไว้ ไล่ไปั้แ่ทฤษฎีของนีโอลัสที่ว่าด้วยการแปลงพลังงานมนตราเป็พลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า ยาวไปจนถึงหลักการทำงานของเตาปฏิกรณ์มนตราที่สร้างครอบเนส ทั้งยังมีประสิทธิภาพมากกว่าเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์หลายเท่า ทั้งไม่เป็พิษต่อสิ่งแวดล้อม นักเรียนทั้งหมดต่างทึ่งและอ้าปากค้างไปกับความรู้ที่อัดแน่นอยู่ในคำตอบของหนุ่มผมเทาคนนี้
“ขอโทษนะ คุณเป็นักวิจัยของที่นี่หรอ แล้วทำงานที่นี่มากี่ปีแล้ว?” นักเรียนแว่นคนเดิมถามอย่างสงสัยพลางชี้ไปที่ป้ายชื่อที่ติดกับอกเสื้อของวิทยากร “คุณ… เลเวียร์…สกายเรสเ…?”
ทันทีที่อ่านนามสกุลของชายหนุ่ม นักเรียนทั้งหมดต่างชะงักและมองหน้ากันอย่างอึดอัด บรรยากาศคึกคักของเหล่านักเรียนที่กระหายความรู้ในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความรู้สึกแปลก ๆ กลายเป็ความเงียบในชั่วขณะ
เลเวียร์ยิ้มแล้วส่ายหน้า “เปล่าครับ ผมไม่ใช่นักวิจัยของที่นี่หรอก” เขาพูดอย่างเก้อเขิน โดยเลือกที่จะมองข้ามบรรยากาศแปลกๆ ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี่ไป
“แล้วก็…อยู่ที่นี่มา 11 ปี ตอนนี้ อายุ 18 ครับ” เขาพูดเสริมอีกหน่อย ทำให้นักเรียนมหาลัยต่างอึ้งที่คนที่เด็กกว่าพวกเขาเกือบ 5 ปี นั้นมีความรู้อัดแน่นในหัวมากถึงขนาดนี้
“เฮ้ พวกเธอน่ะ อีกครึ่งชั่วโมงจะสี่โมงเย็นแล้วนะ” อาจารย์คนหนึ่งจากมหาวิทยาลัย ซึ่งทำหน้าที่เป็ผู้ดูกลุ่มทัศนศึกษาะโลงมาจากร้านกาแฟที่อยู่ชั้นสองของตึกวิจัย “สี่โมงครึ่งมารวมตัวกันที่หน้าสถาบันวิจัยด้วยล่ะ”
สี่โมงเย็น…?เลเวียร์เอนคอสงสัย
สี่โมงเย็นแล้ว…งั้นหรอ!?เลเวียร์สะดุ้งเฮือกเพราะมัวแต่พล่ามนู่นนี่จนลืมเวลาว่าเขาควรจะจบการทัวร์ภายในครึ่งชั่วโมง ไม่เช่นนั้นเขาจะพลาดการสัมภาษณ์ที่สำคัญตอนสี่โมงเย็น แต่ตอนนี้ก็ปาเข้าไปบ่ายสามครึ่งแล้ว เขารีบหันขวับมาหากลุ่มนักเรียนที่ตามก้นเขามาติด ๆ
“ทุกคนครับ! จากนี้ก็เดินเล่นได้ตามสบายเลยนะ!ผมขอตัวก่อนล่ะ!”
“ต… แต่ เรายังเดินไม่ครบทุกโซนของสถาบันเลยไม่ใช่หรอคะ?” หนึ่งในนักเรียนที่มาถามขึ้นมาอย่างใ
เลเวียร์ไม่สนใจฟังคำพูดใด ๆ เขารีบสวมแหวนสีเงินที่มีอัญมณีสีแดงเข้าที่นิ้วโป้ง จากนั้นก็ย่อขา ถีบตัวะโตึงขึ้นไปยังระเบียงชั้นสามที่สูงจากพื้นสิบห้าเมตร แล้วหายวับไปท่ามกลางความตกตะลึงของคณะทัศนศึกษา ที่ต่างอ้าปากค้างกับการะโเหนืุ์
“ข…เขาเป็ริงยูสเซอร์ล่ะ…”
เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องโล่งกว้าง เธอสวมชุดรัดรูปสีขาวเผยสัดส่วนอันอ่อนวัยของเธออย่างชัดเจน มีสายไฟระโยงรยางค์อยู่ทั่วร่างกาย ในห้องด้านหลังกระจกกันะุสีดำมีนักวิจัยจำนวนมากกำลังสังเกตมอนิเตอร์ที่ตรวจจับอัตราการเต้นของหัวใจ ระดับออกซิเจนในเืและการทำงานของระบบประสาทของสมองเด็กสาวคนนั้น เธอสวมแหวนรูปร่างประหลาดไว้ที่นิ้ว ทันทีที่เห็นสัญญาณไฟสีเขียวจากในห้อง เธอก็หลับตาลง จากนั้นแสงสีเหลืองทองก็เปล่งประกายขึ้นที่แหวน เกิดเป็คลื่นพลังงานแผ่ออกมาโดยรอบ ผมสีน้ำตาลอ่อนของเด็กสาวเริ่มสยายขึ้นเหนือหัว นักวิจัยที่อยู่ห้องตรงข้ามต่างเก็บข้อมูลการทดลองนี้อย่างละเอียด คลื่นพลังงานจากแหวนทำให้แรงโน้มถ่วงภายในแปรปรวน สายไฟรอบตัวของเด็กสาวลอยขึ้นเหนือพื้น ชายแก่หัวล้านที่เป็หัวหน้านักวิจัยถือแผ่นแสดงผล แล้วอ่านค่าต่าง ๆ ด้วยสายตาอันเฉียบคม จากนั้นเขาเดินไปยังไมโครโฟนที่ใกล้ที่สุด แล้วกดปุ่มเพื่อส่งเสียงของเขาเข้าไปในห้อง
“ทำได้ดีมาก วีโอเลต วันนี้พอแค่นี้แหละ”
“ค่ะ ด๊อกเตอร์เมลล์”
เด็กสาวผ่อนลมหายใจออก ผมของเธอค่อย ๆ ทิ้งตัวลงทางด้านหลังอย่างช้า ๆ ทันทีที่คลื่นพลังงานอันปั่นป่วนภายในห้องสงบลง ทีมนักวิจัยต่างรีบกรูกันเข้าไปในห้องเพื่อถอดอุปกรณ์ต่าง ๆ ออกจากร่างกายของเธอ จากนั้น หนึ่งในทีมนักวิจัยได้พาเธอออกจากห้องผ่านทางเดินสีขาวคล้ายกับโรงพยาบาลไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องซึ่งป้ายด้านข้างเขียนว่า‘ห้องรับรองแขก’เธอเปิดประตูเข้าไปด้านใน พบว่าภายในไม่มีใครอยู่ เธอเงยหน้าดูนาฬิกาแขวนที่ผนัง
15:30แล้วนี่นา? น่าจะได้เวลาสัมภาษณ์แล้วไม่ใช่หรอ?วีโอเลตสงสัย เพราะตอนนี้ผู้สัมภาษณ์น่าจะมารอเธอที่นี่แล้ว รวมถึงผู้ถูกสัมภาษณ์อีกคนที่ยังไม่เห็นหัว
อย่าบอกนะ…ว่า เขาลืมน่ะ!?
แกร๊ก…
พี่เลเวียร์!?
วีโอเลตหันขวับตามเสียงลูกบิดประตู แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะคนที่เข้ามาคือ ด๊อกเตอร์เมลล์ คอส หัวหน้านักวิจัยของสถาบันวิจัยริงเกอร์สาขาตะวันออกและเป็ตัวแทนผู้ปกครองของเธอ
“ขอโทษที่ให้คอย” ชายแก่หัวล้าน เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับชายร่างกำยำในชุดเ้าหน้าที่ตำรวจสีดำอีกคนหนึ่งเดินตามหลัง “วันนี้พวกเราจะมาคุยเื่อนาคตของเธอ วีโอเลต…ผู้ชายคนนี้คือแม๊คเวล กรีเวอร์ เป็เ้าหน้าที่ ARPD ระดับ B [ตำรวจต่อต้านริงเกอร์: Anti-Ringer Police Department] เขาจะเป็คนสัมภาษณ์เธอ เพื่อเข้าโรงเรียนเตรียมตำรวจปราบปรามริงเกอร์ หรือ‘อคาเดมี่’ในวันนี้”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” วีโอเลตยืนขึ้นจับมือแม๊คเวลล์ ก่อนจะหันไปถามเมลล์ “ด๊อกเตอร์คะ แล้วพี่เลเวียร์ล่ะคะ?”
“อ…เอ่อ… เขาคงเปลี่ยนใจไม่มาแล้วมั้งนะ” เมลล์พูดอมพะนำ
“ต…แต่ด๊อกเตอร์คะ… แต่ว่าพี่เลเวียร์เขารับปากว่าจะมานะค…”
“ในเมื่อรับปากแล้วมาสาย…ก็ถือว่าช่วยไม่ได้” เ้าหน้าที่ตำรวจชุดดำ แม๊คเวลล์ พูดเสียงขรึมตัดบท “นั่นถือว่าเขาไร้ความรับผิดชอบ ฉันจะเริ่มสัมภาษณ์เธอก่อน และถ้าเขายังไม่มา ก็ถือว่าหมดสิทธิ์ในการเข้าเรียนที่อคาเดมี่”
“ต…แต่ว่า…”
แกร๊ก…
หนุ่มผมเทาฮัมเพลงในลำคออย่างลอยชายเดินเข้ามาในห้องสัมภาษณ์พร้อมกับกาแฟแก้วหนึ่ง ส่วนแขนอีกข้างหนีบหนังสือเล่มเล็กไว้ที่ง่ามแขนขณะเปิดประตูเข้าไป
ปุก…
หนังสือที่อยู่ในมือร่วงลงพื้นทันทีที่เขาเห็นทั้งวีโอเลต ด๊อกเตอร์เมลล์ และเ้าหน้าที่ตำรวจชุดดำนั่งพร้อมหน้า
“อ… เอ๋?” เลเวียร์หันขวับดูนาฬิกาบนฝาผนัง
15:37
“พี่เลเวียร์!” วีโอเลตเรียกเขาด้วยความดีใจ ก่อนจะเปลี่ยนเสียงเป็เชิงตำหนิ “เกือบมาสายแล้วนะคะ!”
“ม…มาสาย?” เลเวียร์ยังคงอ้าปากค้าง แล้วหันไปถามด๊อกเตอร์เมลล์ด้วยอาการตื่นตูม “ต…แต่ด๊อกเตอร์บอกว่าการสัมภาษณ์เริ่มตอนสี่โมงเย็นไม่ใช่ไหรอครับ!?”
“ฉันบอกว่าสามโมงครึ่งนะ เลเวียร์” เมลล์ตอบด้วยความผิดหวังในตัวเขา
“อ.. อ้าวหรอครับ!?” เลเวียร์รีบเดินกุลีกุจอไปแนะนำตัวกับแม๊คเวลล์ “ล…เลเวียร์ สกายเรสเซอร์ครับ!”
“อ่า…” แม๊คเวลล์ตอบด้วยน้ำเสียงไม่เป็มิตร จนเลเวียร์ค่อย ๆ เดินตัวลีบไปนั่งข้างวีโอเลตที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตำรวจชุดดำพอดี วีโอเลตที่ตอนแรกหงุดหงิดกับพฤติกรรมของเลเวียร์ ตอนนี้กลับแอบหัวเราะคิกคักกับท่าทีของหนุ่มผมเทาเพราะโล่งอกที่อย่างน้อยเขาก็มาทันเวลาพอดี
“อะแฮ่ม… อย่างที่ได้คุยกันไว้…เด็กทุกคนที่ถูกรับเลี้ยงที่สถาบันวิจัยริงเกอร์ เมื่อพร้อมจะสามารถเลือกทางเดินชีวิตของตัวเองได้” เมลล์เริ่มอธิบาย “และสำหรับเด็กที่มีคุณสมบัติพอจะเป็ริงยูสเซอร์ [Ring User: มนุษย์ที่สามารถใช้ริงเกียร์/แหวนมนตราเทียม ได้] ฉันในฐานะตัวแทนผู้ปกครอง ก็จะอยู่รับฟังการตัดสินใจของพวกเธอที่จะเข้าโรงเรียนเตรียมตำรวจปราบปรามริงเกอร์…อคาเดมี่ด้วย”
“ครับ/ค่ะ” หนุ่มสาวทั้งสองคนตอบ แล้วจึงเข้าสู่โหมดเตรียมสัมภาษณ์อย่างจริงจัง
“เชิญนายพูดได้เลย แม๊ค…”
เ้าหน้าที่ร่างั์ที่ผมตัดสั้นเตียนและไว้เคราดกมองหนุ่มสาวที่นั่งเบื้องหน้า จากนั้นก็หยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง เขาไล่สายตาอ่านประวัติของทั้งสองคน
“วีโอเลต สกายเรสเซอร์” เขาเริ่มพูดเสียงเรียบ “สำหรับเธอแล้ว…ริงเกอร์…คืออะไร?”
สายตาของสาวน้อยที่ปกติมักยิ้มแย้มอยู่เสมอดูดุดันขึ้นทันตาที่เขาเอ่ยคำ ๆ นั้นออกมา เธอตอบไปอย่างไม่ลังเล
“ฆาตกร… คนเลว… ศัตรูค่ะ”
คำตอบที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นของเธอนั้นไม่ใช่เื่น่าแปลกใจ เพราะไม่ว่ามนุษย์คนไหนก็ย่อมมองริงเกอร์ไม่ต่างจากเธอ ในสังคมของมนุษย์ั้แ่อดีต ริงเกอร์ถูกให้คำจำกัดความที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็ฆาตกร ตัวซวย พวกจิตวิปริต พวกคลั่งเวทมนต์หรือผู้ก่อการร้าย จากประวัติศาสตร์กว่าสองร้อยปีั้แ่ศักราชวิคเตอร์ที่1 ริงเกอร์ได้คร่าชีวิตมนุษย์กว่าล้านคน และยอดผู้เสียชีวิตจากริงเกอร์ในปัจจุบันก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ถึงขนาดที่ว่าหนังสือพิมพ์หนึ่งหน้าก็ไม่เพียงพอจะยัดเนื้อหาคดีอาชญากรรมจากริงเกอร์ในหนึ่งวันได้
ริงเกอร์ได้สร้างหายนะให้กับมนุษย์มากมาย นอกจากจะฆ่าล้าง ทำลายที่อยู่อาศัยและนำความเศร้าโศกมาเยือนแก่ผู้สูญเสียแล้ว ยังทำให้เด็กมากมายต้องสูญเสียคนในครอบครัวและพ่อแม่..
กลายเป็เด็กกำพร้า
ปัญหานี้สร้างผลกระทบอย่างกว้างขวางจนทางการต้องก่อตั้งมูลนิธิเพื่อเยียวยาเหยื่อจากเหตุการณ์เ่าั้ โดยให้สถาบันวิจัยริงเกอร์เป็ทั้งสถานที่วิจัยรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่ทุกคนเรียกว่า สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าสกายเรสเซอร์ [Skyraiser Orphanage]สถานที่แห่งนี้ให้การเลี้ยงดูเด็ก ๆ เยียวยาพวกเขาจากฝันร้ายที่ผ่านมา และยังให้การศึกษาขั้นพื้นฐานกับพวกเด็ก ๆ ประหนึ่งโรงเรียนมัธยมชั้นดีอีก และนอกเหนือจากนั้น ทางสถานเด็กกำพร้าก็มอบนามสกุลใหม่ให้พวกเด็ก ๆ ผู้เคราะห์ร้ายเพื่อให้พวกเขาพอจะลืมเลือนความเ็ปที่สูญเสียครอบครัวได้บ้าง
สกายเรสเซอร์[Skyraiser]
เด็กกำพร้าสกายเรสเซอร์ทั่วโลก มีอยู่ประมาณห้าหมื่นคน ซึ่งกระจายไปตามสถาบันวิจัยริงเกอร์ทั้ง 20 สาขาทั่วโลก เด็กที่นี่ บางส่วนได้รับการอุปการะจากผู้ใหญ่ใจดีไปเลี้ยงดู แต่บางส่วนก็ยังอยู่ที่นี่ จนกระทั่งอายุถึง 16 ปี ถึงได้ออกไปประกอบอาชีพและมีชีวิตเป็ของตัวเอง แต่ก็ยังได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากสถานรับเลี้ยงเด็กอยู่จนกว่าจะอายุ20 ปี และเนื่องจากหลายคนได้ประสบโศกนาฏกรรมจากริงเกอร์ กว่าครึ่งจึงเป็โรคหวาดกลัวริงเกอร์และภาวนาไม่ให้ตนเองต้องเจอกับริงเกอร์ในชีวิตอีก แต่อีกครึ่งหนึ่งนั้น ตรงกันข้าม พวกเขาชิงชังริงเกอร์ที่สาปส่งชีวิตอันแสนสุขจนต้องมาอยู่ที่นี่ พวกเขาสาบานว่าจะล้างแค้นให้กับครอบครัวที่ล่วงลับไปและการจะทำเช่นนั้นได้ ก็มีอยู่ทางเดียว
คือ สมัครเป็เ้าหน้าที่ตำรวจปราบปรามริงเกอร์
“ดี…ดีมาก วีโอเลต สกายเรสเซอร์…” แม๊คเวลล์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เพราะเธอมีคุณสมบัติพื้นฐานที่เพียบพร้อมกว่าใครในสถาบันวิจัยริงเกอร์ ทั้งร่างกายที่แข็งแรง สติปัญญาที่เฉลียวฉลาด ร่างกายที่เข้ากับเวทมนตร์ที่สูงลิ่วและยิ่งมีทัศนคติแบบนี้ด้วยแล้ว ก็ยิ่งเหมาะสมกับการเป็ตำรวจต่อต้านริงเกอร์เข้าไปใหญ่ จากนั้นเขาจึงหันมาหาเลเวียร์“แล้วเธอล่ะ เลเวียร์ สกายเรสเซอร์…คิดยังไงกับริงเกอร์?”
เลเวียร์มีสีหน้าลังเล เขามองไปยังด๊อกเตอร์เมลล์ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เมื่อเห็นสัญญาณการพยักหน้าของชายแก่ ทำให้เลเวียร์เลือกตอบตรงไปตรงมาอย่างที่เขาคิด
“ริงเกอร์…เป็มนุษย์ที่แหวนมนตราและสามารถใช้พลังจากแหวนมนตราได้ครับ”
แม๊คเวลล์รอฟังคำอธิบายต่อ แต่ไม่มีประโยคใด ๆ แพร่งออกมาจากปากของเลเวียร์อีก
“แค่นี้น่ะรึ?”
“ครับ แค่นี้”
“แล้ว…ความรู้สึกที่เธอมีต่อริงเกอร์ล่ะ?” เขาซักไซ้ “เธอไม่เกลียดพวกมันรึไง? เพราะพวกมันไม่ใช่รึไงที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่?ครอบครัวของเธอถูกพวกมันฆ่าตาย!ไม่แค้นพวกมันบ้างรึไงที่เข่นฆ่าเผ่าพันธุ์ของเธอกว่าหลายล้านชีวิตน่ะ!?”
เ้าหน้าที่แม๊คเวลล์ถามเชิงตำหนิเลเวียร์
“ฉันจะให้โอกาสเธอตอบอีกครั้ง…เลเวียร์ สกายเรสเซอร์ … สำหรับเธอแล้ว…ริงเกอร์ คืออะไร?”
สถานการณ์การสัมภาษณ์นั้นไม่สู้ดี ทำให้เลเวียร์นั่งนิ่งบนโซฟารู้สึกลังเล แต่เขาก็ไม่เปลี่ยนคำตอบของตัวเอง
“ยังไงผมก็ยังยืนยันคำตอบเดิมครับ คุณตำรวจ” เลเวียร์พูด “ผมไม่ได้เป็สกายเรสเซอร์เหมือนพี่น้องคนอื่น… ที่ถูกส่งมาที่สถาบันเพราะสูญเสียครอบครัวจากริงเกอร์ แต่ผมถูกนำมาเลี้ยงที่นี่เพราะด๊อกเตอร์เมลล์บังเอิญเจอผมถูกทิ้งไว้ข้างถนน ไม่รู้กระทั่งหน้าตาของคนเป็พ่อเป็แม่ บ้านที่อยู่ หรือแม้แต่ชื่อตัวเอง และก็ไม่ได้รู้สึกแค้นฝังใจอะไรกับริงเกอร์เหมือนคนอื่นครับ”
“แล้วเธอจะเข้ากรมตำรวจต่อต้านริงเกอร์ไปเพื่ออะไรล่ะ?”
เลเวียร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จนทั้งสามคนที่นั่งอยู่ด้วยต่างจ้องเขม็งมาที่เขา
“นั่นเพราะ…ผมอยากหยุดาระหว่างมนุษย์และริงเกอร์ครับ” เขาพูด “เพราะริงเกอร์เองก็เป็มนุษย์ที่เผอิญมีพลังวิเศษ เขาเองก็คงมีความรู้สึกเหมือนคนทั่วไป อยากมีชีวิตอย่างสงบสุข ผมอยากทำให้สักวันหนึ่ง มนุษย์และริงเกอร์สามารถอยู่ร่วมกันในสังคมได้ครับ”
“นั่น… ทำให้ผม อยากเป็เ้าหน้าที่ ARPD…เพื่อสร้างสันติระหว่างริงเกอร์และมนุษย์”
“งั้นรึ” แม๊คเวลล์ ตำรวจร่างั์ปิดแฟ้มประวัติเขา แล้วโยนมันลงบนโต๊ะ เขาหันหาสาวน้อยที่นั่งข้างเลเวียร์
“วีโอเลต สกายเรสเซอร์ จากประวัติของเธอในสถาบันวิจัยริงเกอร์ ร่างกายของเธอมีความเข้ากับมนตราสูงมาก ทั้งยังมีทัศนคติที่เหมาะสมกับการเป็เ้าหน้าที่ARPD ทางเรายินดีที่รับเธอเข้าศึกษาในโรงเตรียม ARPD” เมื่อพูดจบ เขามอบเหรียญตรารูปโล่สีเงินให้เธอ “ยินดีต้อนรับ ว่าที่เ้าหน้าที่ตำรวจ ARPD”
วีโอเลตยิ้มแก้มปริ นี่คือ่เวลาที่เธอรอคอยมาตลอดหลายปี ที่จะได้เข้าร่วมและเป็ส่วนหนึ่งของหน่วยต่อต้านริงเกอร์ จากนั้น แม๊กเวลล์ก็หันไปหาเลเวียร์ “ส่วนเธอ…เลเวียร์ สกายเรสเซอร์ ถึงแม้เธอจะมีความเข้ากับริงเกียร์สูงที่สุดเท่าที่สถาบันเคยเห็น และมีคุณสมบัติต่าง ๆ สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานหลายขุมถึงขนาดที่ว่าทางARPD เล็งตัวเธอเข้าโรงเรียนเตรียม ARPD ั้แ่ไก่โห่ก็ตาม...” ชายร่างั์เอ่ย “แต่สำหรับฉัน เธอเป็ ARPD ไม่ได้หรอก”
“ฉันไม่ยอมรับทัศนคติของเธอต่อริงเกอร์ จะให้คนที่เห็นกงจักรเป็ดอกบัวมาเข้าร่วมกับพวกเรา นั่นเป็ความคิดที่ไร้สาระสิ้นดี…แต่จะปฏิเสธเธอไปเฉยๆ คงทำไม่ได้เหมือนกัน เพราะทางเบื้องบนอยากได้ตัวเธอมาก…ทว่าคำสั่งจากเบื้องบนคือ หากเธอมีคุณสมบัติที่ด้อยกว่าประวัติที่สถาบันวิจัยส่งมา ก็ให้ฉันมีอำนาจปฏิเสธเธอได้ทันที”
เมื่อพูดจบ แม๊คเวลล์ก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปตรงประตู
“ด้วยอำนาจของผู้สัมภาษณ์ ฉันจะดูคุณสมบัติของเธอด้วยตัวเอง…ฉันจะไปรอที่สนามซ้อมรบ จงพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอเป็ริงยูสเซอร์ที่คู่ควรสำหรับกรมตำรวจARPD… จงใช้พลังมนตราของริงเกียร์และเอาชนะฉันให้ได้” เขามองเลเวียร์ด้วยหางตา “แต่ถ้าทำไม่ได้…ก็หมายความว่า ARPD ไม่้าคนอย่างเธอ!”
ตึง!
เลเวียร์และวีโอเลตมองประตูที่ปิดเสียงดังลั่น เขาทั้งคู่ต่างรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศที่แม๊คเวลล์ทิ้งไว้
“ฉันว่า…เื่เป็ ARPD เธอควรจะถอดใจนะ แม๊คเวลล์เป็เ้าหน้าที่ระดับ B เชียวนา ประสบการณ์การต่อสู้และการใช้ริงเกียร์มาเยอะ… ดีไม่ดีจะเจ็บตัวเปล่า ๆ” ด๊อกเตอร์เมลล์ที่นั่งนิ่งมาั้แ่แรกเริ่มปริปากพูด “สำหรับฉันแล้ว เธอเหมาะที่จะเป็นักวิจัยของสถาบันวิจัยริงเกอร์มากกว่า ถ้าเธอสนใจล่ะก็ ฉันจะรับเธอเข้าเป็ผู้ช่วยนักวิจัยของฉั-”
“ด๊อกเตอร์ครับ… ผมไม่เปลี่ยนใจหรอกครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ “ผมจะเอาชนะคุณแม๊คเวลล์ และเป็เ้าหน้าที่ ARPD ครับ!”
30K
