แทนพยายามนึกใบหน้าเ้าของเสียงนี่ นึกเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหนแต่ทำไมถึงคุ้นมาก ส่วนอันอันเมื่อรับออเดอร์เสร็จเธอก็หันหลังทำเครื่องดื่มให้นนท์ทันทีไม่ได้หันกลับไปมองว่ากลุ่มเพื่อนของนนท์ที่นั่งเรียงรายกันนั้นมีใครบ้างโดยเฉพาะคนที่นั่ง หันหลังให้เคาน์เตอร์เหมือนไม่ได้สนใจโลกที่มาก็คงเพราะเพื่อนคะยั้นคะยอให้มาเฉยๆ
เมื่ออันอันทำเครื่องดื่มเสร็จพลอยก็กลับมาจากเอาขยะไปทิ้งพอดี
“เดี๋ยวฉันเอาไปเสิร์ฟให้เธอล้างอุปกรณ์เถอะ 4ทุ่มแล้วเราจะได้กลับบ้าน”วันนี้พลอยเหนื่อยจนสายตัวแทบขาดดีที่ได้อยู่กะกับอันอัน ๆ เป็คนขยันช่วยแบ่งเบาภาระลงไปได้เยอะเลยถ้าหากทำงานกับคนอื่น 4ทุ่มครึ่ง ก็คงยังเคลียร์ร้านยังไม่เสร็จ กว่าจะได้กลับบ้านก็คง 5ทุ่ม
“ขอโทษนะครับน้องพลอยน้องคนที่มาใหม่นั้นชื่ออะไรเหรอ” ธันวารีบชิงถามชื่อก่อนเพราะว่าพลอยทำงานที่นี่ก่อนอันอันมาหลายเดือนแล้ว จึงรู้จักกับลูกค้าประจำ
“ชื่ออันอันค่ะ”พลอยตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ชื่อน่ารักจัง”ธันวาตั้งใจพูดให้อันอันได้ยิน แต่หญิงสาวกลับยืนล้างอุปกรณ์นิ่งไม่แม้แต่หันหลังมามองแทนหันกลับมามองหน้าเคาน์เตอร์เมื่อได้ยินเสียงธันวาถามชื่อของน้องพนักงานใหม่ แต่เมื่อเห็นอันอันยังคงยืนนิ่งเงียบ
“หยิ่งดีจัง!”เสียงแทนพูดขึ้นพร้อมเดินออกจากร้าน นี่ไม่ใช่นนท์ขอร้องให้มาเป็เพื่อน เขาไม่มีทางมาหรอกเสียเวลา เขาไม่เคยชอบผู้หญิงถือตัว อวดเก่ง ว่าตัวเองสวยต่อให้สวยกว่าเธอร้อยเท่าเงินของเขาก็เคยซื้อมาแล้วทั้งนั้น
“นี่ไอ้แทนเดี๋ยวก่อน”นนท์รีบตามไปด้านนอก
“มึงไปพูดอย่างนั้นเดี๋ยวน้องเขาได้ยินเขาจะเสียใจ”
“ช่างสิ!ผู้หญิงทุกคนอวดดีแต่ก็แพ้เงินทั้งนั้น”
“วันนี้มึงเป็อะไรอารมณ์ไม่ดีใช่ไหม” นนท์ถอนหายใจ
“ชื่ออันอันเหรอ” เจลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าเคาน์เตอร์ถามย้ำ รอจนคนน้องหันมา
“ใช่ค่ะพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ” อันอันยังคงมีใบหน้าเรียบเฉย
“ป่าวครับเห็นว่าน้องน่ารักดี” เจยิ้มให้อย่างละมุน
“ขอบคุณค่ะ”อันอันเหลือบตามองเจชั่วครู่แล้วกลับไปทำงานต่อ พลอยรีบเดินมาสะกิดเพื่อนสาว
“อันฉันว่าพี่เจชอบแกแน่ ๆ เลย”
“ไม่หรอกเขาแค่หว่านเสน่ห์น่ะ” หลังจากปิดร้านเสร็จ อันอันกับพลอยต่างคนต่างก็แยกย้ายกลับห้องพัก
ขณะที่หญิงสาวกำลังเดินกลับห้องก็มีเสียงบีบแตรรถดังลั่นทั่วบริเวณเ้าของรถลดกระจกลงก่อนจะเรียกให้เธอขึ้นรถ
“ขึ้นรถ!”อันอันมองเ้าของรถหรูก็จำได้ว่าเขาเป็ชาย ที่เธอเคยไปพบที่โรงแรมเมื่อเดือนก่อนเธอรีบก้มหน้าเดิมดุ่ม ๆ โดยที่ไม่แหงนหน้าขึ้นมองจนทำให้เ้าของรถเกิดอาการหงุดหงิด เมื่อสักครู่หลังจากที่เขาเดินออกจากร้านเขาก็นึกขึ้นได้ว่า พนักงานคนใหม่คือใคร รูปร่างแบบนี้ ท่าทางหยิ่งยโสแบบนี้ ก็มีแค่ผู้หญิงคนนั้นคนเดียว
“ฉันบอกให้ขึ้นรถเร็วๆ ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอทั้งคืนนะ”
“ไม่! ไปให้พ้น” เมื่อรู้ว่าถูกตามตื้อไม่เลิก อันอันจึงรีบเดินหนีไปอีกทาง แต่เ้าของรถยนต์ก็ไม่ยอมเช่นกันเขารีบหาที่จอดรถแล้ววิ่งตามเธอ
“ถ้าหากเธอไม่ยอมไปกับฉันรับรองว่าพรุ่งนี้เธอได้เป็ข่าวแน่” อันอันรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรหญิงสาวสาดดวงตาแห่งความเกลียดชัง จนชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็รู้สึกได้
“ฉันพูดจริงฉันสามารถทำให้คนทั้งมหาลัยรู้ว่า สาวสวยหยิ่งยโสอย่างเธอ ที่แท้ก็มีอาชีพ…อาชีพอะไรน๊าที่นอนอ้าขาก็ได้ตังค์”แทนยังคงยียวนไม่เลิก
“ไอ้บ้า!”นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตที่อันอันรู้สึกโกรธจนไม่รู้ว่าจะด่าอะไรดีทำไมถึงดวงซวยมาเจอเขาที่นี่ทั้ง ๆ ที่เธอพยายามปิดบังหน้าตาแต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะจำเธอได้
เมื่อไม่มีทางเลือกหญิงสาวจำใจต้องยอมขึ้นรถไปกับชายหนุ่มที่เธอนั้นแสนเกลียด
“จะเอาอะไรก็ว่ามา”เมื่อขึ้นบนรถหญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ
“อยากเอา”
“ฝันไปเถอะ!”
“ทำไมตอนนั้นฉันยังเอาเธอได้เลย” แทนทำหน้างง
“ก็มันตอนนั้นไม่ใช่ตอนนี้” อันอันรู้สึกหมดความอดทน
“ฉันให้หมื่นสอง”
“เอาไปจ้างผู้หญิงคนอื่นเถอะ”
“ทำไมวะ”เมื่อเห็นเธอไม่ยอมท่าเดียว แทนเริ่มรู้สึกแปลกใจ หรือว่าเขาลีลาไม่เด็ด หรือว่าไอ้หนอนชาเขียวของเขามันเล็กไปจนเธอไม่ชอบแต่ตอนนั้นถึงจะเมาแต่ก็ยังจำได้ว่าเขาคือผู้พิชิตเส้นบริสุทธิ์ของเธอ แต่ทำไมวะวันนี้เธอถึงเปลี่ยนไปเป็คนละคน
“สองหมื่นขาดตัวฉันไม่เคยจ้างผู้หญิงคนไหน แพงขนาดนี้มาก่อน จะเอาก็เอาไม่เอาก็ช่าง” แทนหมดความอดทนกับผู้หญิงคนนี้ทำตัวดีเด่นแต่ก็ขาย_เหมือนกันนั่นแหละ
“เอาไปจ้างแม่มึงเถอะ!”
“ปัง!”เสียงปิดประตูรถดังสนั่น เหมือนคนที่เพิ่งเปิดออกไป โกรธให้เ้าของรถมาสิบชาติแทนได้แต่นั่งนิ่งเงียบ
“แมร่งรถกู”เมื่อได้สติ แทนซึ่งเป็คนรักรถหวงรถยังกะอะไรดี
“ยัยตัวแสบกล้าด่าขนาดนี้เลยเหรอเดี๋ยวจะจับเอาจนหอยแหกเลยค่อยดู” แทนเมื่อคิดได้ว่าโดนอันอันด่าได้แต่เก็บแค้นไว้
129
