พราวเสน่หาซานตาน_End

        “ภัณจะกินยาค่ะ”

        หญิงสาวตัวเล็กหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ที่ตอนนี้ขมวดคิ้วเข้มหนาเข้าหากัน มีคำถามอยู่เต็มใบหน้า เธอตอบคำถามของชุติศรณ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบปกติ ก็เธอกินยาจริงๆ นี่นะ ในเมื่อทุกครั้งที่เขากับเธอมีอะไรต่อมิอะไรกัน เขาไม่ป้องกัน เธอก็ต้องหาวิธีป้องกันตัวเองสิ

        “กินยาอะไร?”

        ชุติศรณ์เอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับลุกออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม ไม่สนใจว่าตัวเองจะเปล่าเปลือยโล่งโจ้ง เขาเดินอาดๆ ตรงเข้าไปหาภัณฑิรา ขณะที่เธอกำลังก้มลงไปเก็บเม็ดยาที่ร่วงหล่นตกอยู่บนพื้นห้อง

        “.........”

        พอภัณฑิรายืดตัวขึ้นมาก็หน้าแดงระเรื่อซับสี ด้วยความอาย ถึงเธอกับเขาจะทำอะไรต่อมิอะไรกันบ่อยๆ เกือบทุกวัน เธอก็ไม่ชินสักทีที่เห็นกายแกร่งเปล่าเปลือยอย่างนี้ เธอแสร้งมองไปทางอื่น ก็พอดีกับมือใหญ่ยื่นมาดึงแพงยาจากมือเรียวเล็ก

        “นี่ยาคุมกำเนิดใช่ไหม?”

        “ก็ใช่น่ะสิคะ... ในเมื่อคุณไม่ป้องกัน ภัณก็ต้องป้องกันสิ”

        “ทำไมต้องป้องกัน?”

        ภัณฑิราได้ยินคำถามที่เขาถามมา ก็เลิกคิ้วโก้งโค้งคู่สวยมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจะต้องถามออกมาอย่างงั้น เขาก็รู้ดีอยู่แก่ใจในสถานะของเธอแท้ๆ แล้วจะมาถามอะไรอย่างนี้อีกล่ะ

        “นี่คุณศร คุณลืมไปแล้วหรือไงคะ ว่าภัณอยู่ในสถานะไหน ถ้าภัณไม่ป้องกันตัวเอง เกิดท้องป่องขึ้นมาคงไม่ดีแน่ ภัณคิดว่าคุณคงจะไม่ชอบใจแน่ๆ คงจะหาว่าภัณตั้งใจปล่อยให้ท้อง เพื่อจะได้จับคุณ”

        “แล้วถ้าผมอยากให้คุณจับผมล่ะ?”

        ภัณฑิรามองหน้าคมเข้ม อึ้งไปกับคำพูดของเขา เธอไม่คิดจะเชื่อคำพูดนั้นหรอก เขาจะมาอยากให้เธอจับเขาทำไม รัก เขาก็ไม่ได้รักเธอสักหน่อย ถึงแม้เธอจะรู้ตัวเองดี ว่าเธอรักเขาเข้าเต็มเปาไปแล้วก็เถอะ

        “ตลกแล้ว... คุณไม่อยากให้ฉันทำอย่างนั้นหรอก เพราะคุณไม่ได้อยากถูกภัณผูกมัดคุณด้วยลูกหรอกค่ะ มันไม่ได้สนุกอะไรและจะไม่มีอิสรเสรีในชีวิตด้วย เพราะจะต้องคอยดูแล ห่วงใย และใส่ใจลูกไปตลอดจนกว่าเขาจะเติบใหญ่”

        “หึ! คุณนี่รู้มากจริงๆนะ จนมาคิดแทนผมอย่างนี้”

        ชุติศรณ์หรี่ตาคมกริบมองใบหน้าสวยหวาน พอภัณฑิราพูดจบเขาก็ส่งเสียงออกมาจากลำคอ ก่อนจะพูดเยาะหยันเธอออกมา ที่เธอทำเหมือนว่ากำลังเข้าไปนั่งอยู่ภายในใจเขา จนรู้ว่าเขาต้องการอะไรไม่ต้องการอะไร

        “ภัณไม่ได้คิดแทนคุณ ภัณก็แค่พูดความจริง แล้วมันไม่จริงหรือยังไงละคะ?... คุณไม่ได้อยากจะหาบ่วงมาพันคอหรอก”

        ภัณฑิราพูดจบ ชุติศรณ์กับภัณฑิรามองสบตากันและกัน นิ่งเงียบงันกันไปชั่วขณะ ต่างคนก็ต่างอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง

        “ภัณขอยาคืนด้วยค่ะ”

        ภัณฑิราเห็นว่าชุติศรณ์นิ่งเงียบอยู่นาน โดยที่ไม่คืนแผงยาคุมกำเนิดให้เธอสักที เธอจึงเอ่ยขอจากเขา พร้อมกับยื่นมือเรียวเล็ก ไปหยิบจากมือใหญ่

        แต่แทนที่เธอจะได้คืนมาง่าย กลับเปล่าเลย เขาผละแผงยาคุมกำเนิดไปอีกทาง โดยที่ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องมองใบหน้าสวยหวานไม่วางตา

        “คุณศรจะทำอะไรคะ?”

        “ก็ผมอยากจะให้คุณจับผมไง เพราะงั้นยานี่คุณก็ไม่ต้องกินมันอีกแล้ว”

        คำพูดของชุติศรณ์ทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง ปากบางจิ้มลิ้มอ้าปากค้าง ตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้

        ถึงเขาอยากจะให้เธอจับเหมือนอย่างที่เขาพูดอยู่ในตอนนี้ แต่เธอไม่ต้องการที่จะจับเขาด้วยวิธีเช่นนี้หรอกนะ

        “ไม่ค่ะ ภัณไม่ต้องการจับคุณ เพราะฉะนั้น ขอยาภัณคืนด้วยค่ะ”

        ภัณฑิราพูดด้วยน้ำเสียงตัดรอน พร้อมกับยื่นมือเรียวเล็กไปตรงหน้าชุติศรณ์ เพื่อขอยาคืน แต่เขากลับหรี่ตามองใบหน้าสวยหวานนิ่งเงียบงัน ไม่พูดอะไรออกมา เขาหมุนกายแกร่งเดินโทงๆ ตรงไปที่ห้องน้ำ

        “คุณศรคุณจะทำอะไรนะ เอายาของภัณคืนมา...... อ๊ะ!! นี่คุณจะบ้าหรือไง เอายาภัณทิ้งทำไม?”

        ภัณฑิราเดินตามหลังชุติศรณ์เข้าไปในห้องน้ำ ปากบางจิ้มลิ้มก็พูดไปด้วย พอเข้ามาภายในห้องน้ำ เธอก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นชุติศรณ์แกะยาของเธอทิ้งลงไปในชักโครกจนหมด ก่อนจะกดน้ำตามแบบไม่สนใจไยดี

๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐

คุณศรอยากจะมีลูกกับภัณ ก็บอกภัณไปตรงๆ สิคะ....... คิคิ!................................... ^_^ ^_^ ^_^ ^_^