บทที่ 23 จะจัดการกับลุงไม่ดียังไง
“คนสวย คุณชื่ออะไร ผมรู้สึกว่าเราเคยเจอกันมาก่อนจริง ๆ นะ” ิ่ลี่เชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเองเสมอ
จริงอยู่ว่าสาวสวยมีอยู่ทั่วไป แต่คนที่ทำให้เขาประทับใจนั้นมีน้อยมาก
ในตอนนั้น เขาเพิ่งออกมาจากโรงเรียน และเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เพียงแวบเดียว เขาก็รู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้ามีบุคลิกคล้ายกับเธอ
อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะมีเ้าของแล้ว เขาจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ
“หยางหยาง หน่วนหน่วน พวกเรากลับกันเถอะ” อันโหรวไม่สนใจเขาอีกต่อไป จูงมือเด็กน้อยทั้งสองเดินไปข้างหน้าตามลำพัง
ิ่ลี่ไม่ยอมแพ้ เขาดึงเธอไว้อีกครั้ง ด้วยแรงที่มากเกินไป ทำให้แว่นตากันแดดของอันโหรวตกลงบนพื้น
เสียงดังกริ๊ก ชัดเจนมาก
เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ...
แม้จะเป็หน้าสด แต่เธอมีผิวขาวราวหิมะ ดวงตาสีดำสนิท ริมฝีปากสีแดง ผมสีดำ ทุกอย่างล้วนงดงามจนทำให้หัวใจสั่นไหว
ในชั่วพริบตา ิ่ลี่ก็นึกขึ้นได้ ไม่แปลกใจเลยที่รู้สึกคุ้นเคย!
อันหยางรีบเก็บแว่นตากันแดดขึ้นมา และหันไปมองิ่ลี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเ็า มองจนิ่ลี่รู้สึกกระวนกระวายอย่างประหลาด เขากลัวสายตาข่มขู่ของเด็กตัวเล็ก ๆ งั้นเหรอ
แต่ยิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ บรรยากาศนี้ดูคล้ายกับจิ่งเป่ยเฉินอยู่บ้าง...
ชั่วขณะหนึ่ง ิ่ลี่อยากถอดแว่นตากันแดดออกจากใบหน้าของเด็กน้อยคนนี้มาก
แต่ตอนนี้เขามีเื่สำคัญกว่าต้องทำ
ิ่ลี่มองไปที่อันโหรวแล้วยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ “ผมรู้จักคุณ”
หัวใจของอันโหรวเต้นแรงขึ้นทันที เขาเพิ่งเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ และบอกว่าเขารู้จักเธอ
เป็ไปได้อย่างไร?
ก่อนหน้านี้ที่โรงแรมข่ายหัว เป็ครั้งแรกที่เธอพบกับิ่ลี่ และเธอยังแต่งหน้าไม่สวยอีกด้วย
หากไม่ใช่เพราะเสียงอันดังของเขา เธออาจจะจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
“คุณต้องไม่รู้จักผมแน่ ๆ” ิ่ลี่ยกเชิดขึ้นเล็กน้อยและยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ตอนนั้น ผมเห็นคุณแถว ๆ ถนนเซียงเจียง ผิวคุณดูอ่อนเยาว์มาก ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณอีก”
อันโหรวมองเขาอย่างละเอียด คิ้วของเธอขมวดเล็กน้อย “ถนนเซียงเจียง?”
เมื่อห้าปีก่อน เธอเคยเดินจูงมือกับโอวหยางลี่บนถนนเซียงเจียง ดังนั้น เขาเห็นเธอตอนนั้นงั้นเหรอ?
“แต่ตอนนั้น มีหนุ่มหน้าขาวตามหลังคุณมา คงเป็แฟนหนุ่มของคุณล่ะมั้ง” ิ่ลี่พูดพลางมองไปที่อันหน่วน อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจ “สองเด็กนี่เป็ลูกของคุณจริง ๆ เหรอ?”
อันหยางก้าวมายืนระหว่างิ่ลี่กับแม่ของเขา “ผมเป็ลูกของแม่แน่นอน หรือว่าคุณจะเป็คนให้กำเนิดผมล่ะ?”
เขาดูเ็าและเท่ พอใส่แว่นกันแดดเล็ก ๆ แล้วยิ่งหล่อสุด ๆ ไปเลย
“ถ้าฉันมีลูกที่เท่แบบนี้ได้ ฉันก็ยินดีนะ แต่ฉันให้กำเนิดไม่ได้หรอก ผู้ชายจะให้กำเนิดลูกได้ยังไง” ิ่ลี่ยักไหล่ ทำตาหยีเล็กน้อย “ชื่ออะไรเหรอ? เด็กน้อย ออร่าของหนูนี่เท่มากเลย”
อันโหรวดึงลูกชายมาไว้ข้างหลังเธอในท่าทางปกป้องอย่างเต็มที่
ิ่ลี่กับจิ่งเป่ยเฉินเป็เพื่อนสนิทกัน เธอไม่ยอมให้เขาค้นพบเื่ของหยางหยางเด็ดขาด
“ถ้าชอบออร่าที่เท่ ๆ ก็กลับไปฝึกฝนเอาเองที่บ้านแล้วกัน” พอพูดจบ อันโหรวก็ไม่สนใจไยดีอีก เธอพาลูกชายและลูกสาวเดินจากไป
“อย่าเพิ่งรีบไปสิ ผมยังพูดไม่จบเลย สองคนลูกเล่นในสวนสนุก ทำไมสามีคุณไม่มาเป็เพื่อนพวกคุณล่ะ”
ทันใดนั้น อันหน่วนก็หันหัวไปอีกทาง และตอบอย่างใสซื่อ “วันนี้คุณพ่อของหนูทำงานยุ่ง ปกติเขาจะออกมาเป็เพื่อนพวกเราตลอดแหละ”
อันโหรวมองไปที่ลูกสาว เห็นลูกสาวขยิบตาให้เธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “แม่ วันนี้พี่ชายสอนหนูแล้วว่าจะจัดการกับลุงไม่ดียังไง”
“ลูกนี่น้า ซนจริง ๆ” อันโหรวยกมือขึ้นจิ้มที่จมูกลูกสาว จนเธอหัวเราะคิกคัก
รู้ไหมว่าิ่ลี่เป็ใคร เขาคือลูกชายคนโตของตระกูลิ่ เื่ที่เขาไม่สนใจ เขาไม่แม้แต่จะยกหนังตาขึ้นมองด้วยซ้ำ แต่ถ้าเป็เื่ที่เขาสนใจแล้วละก็ เขาจะต้องขุดคุ้ยจนถึงก้นบึ้งแน่นอน!
จะให้อันโหรวหนีรอดไปได้ง่าย ๆ แบบนั้นเหรอ!
“สามีของคุณต้องไม่ใช่หนุ่มหน้าตาดีเมื่อตอนนั้นแน่ ๆ ก็ใช่อยู่หรอก เขาไม่เหมาะกับคุณ โชคดีที่คุณหักหลังเขาได้ทัน แต่คุณไปหาฝรั่งเหรอ”
ไม่อย่างนั้นลูกสาวของเธอจะมีหน้าตาเหมือนลูกครึ่งได้ยังไงกัน
เสียงะโของิ่ลี่ดังมาจากด้านหลังอย่างต่อเนื่อง เขามีเสียงที่ดังโดยกำเนิดอยู่แล้ว จนทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ในสวนสนุกหันมามอง
อันโหรวจำต้องหยุดฝีเท้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ “ใช่ ฉันทิ้งไอ้หนุ่มหน้าขาวนั่น แล้วไปหาสามีฝรั่ง คุณมีปัญหาอะไรเหรอ”
น้ำเสียงของเธอดุดัน ออร่าของสาวเก่งยิ่งแข็งแกร่ง
ิ่ลี่สามารถจินตนาการได้ว่า ดวงตาใต้แว่นตากันแดดของผู้หญิงคนนี้คงกำลังปล่อยดาบเย็นนับสิบ ๆ เล่มอยู่แน่นอน
เขาอดถอนหายใจด้วยความเสียดายไม่ได้ “ถ้ารู้ว่าคุณจะเลิกกับไอ้หนุ่มหน้าขาวนั่น ผมจะไม่ไปเยอรมนีเด็ดขาด! คุณเป็สเปกที่ผมชอบพอดี”
ตอนนั้น เมื่อเห็นเธอเดินเงียบ ๆ บนทางเดินใต้ร่มไม้ แสงแดดส่องผ่านช่องใบไม้ลงบนตัวเธอ หัวใจของเขาก็สั่นไหว
ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีเหตุผล!
ยิ่งไปกว่านั้น พอคนในครอบครัวเห็นว่าเขาเรียนจบแล้ว ก็รีบแนะนำผู้หญิงให้ทันที ทำเอาเขาปวดหัวจนแทบะเิ
“ลุงคะ ลุงชอบอะไรเป็พิเศษคะ” เสียงอ่อนนุ่มของอันหน่วนดังขึ้น เธอเบิกตากลมสีฟ้าใสมองิ่ลี่ด้วยความสงสัย
หลังจากนั้นอันหน่วนก็หัวเราะ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่มีดวงตาโค้งงอทำให้หัวใจของคนที่ได้เห็นอ่อนยวบไปหมด “หนูชอบของหอม ๆ ค่ะ แม่บอกว่านั่นคือเครื่องเทศ”
ิ่ลี่ยังคงตะลึงงันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ ตามมาด้วยอันหยางที่เอ่ยปากอย่างเ็า
“ไม่ว่าลุงจะชอบอะไรเป็พิเศษ แม่ของผมก็ไม่ชอบคนแบบลุงหรอก”
อันโหรวยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เด็กทั้งสองคนก็ทำให้ิ่ลี่เงียบกริบไปแล้ว
“แม่ครับ ลุงคนนี้โง่จัง พวกเราไปกันเถอะ” อันหยางกุมมือแม่แน่น ใบหน้าที่ปกติดูเท่เสมอมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นอย่างหาได้ยาก
“ได้ เราไปกันเถอะ” อันโหรวพูดพลางจูงมือลูกของเธอ เดินนำไปข้างหน้า
ิ่ลี่มองตามแม่ลูกสามคนที่เดินจากไป สีหน้าแข็งกระด้างของเขาค่อย ๆ กลับมาเป็ปกติ
อย่างน้อยผู้หญิงคนนั้นก็เคยทำให้ใจเขาหวั่นไหวมาก่อน ลักษณะท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์งดงาม เหมือนน้ำแข็งบนูเาหิมะ ใสสะอาดปราศจากมลทิน
เขาไม่คิดว่าจะได้พบเธออีกครั้ง เธอมีลูกแล้ว แถมลูกยังพูดจาคล่องแคล่วขนาดนี้!
ิ่ลี่รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที ตัวเองโดนเด็กสองคนหลอกเอาซะได้ ไม่ชอบผู้ชายแบบเขางั้นเหรอ? แล้วพ่อของพวกเ้าเป็ผู้ชายแบบไหนล่ะ?
เมื่อตระหนักได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ิ่ลี่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีหวังแล้ว
ดังนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ตั้งใจจะโทรหาชีเสิ่งเทียนและชวนออกไปดื่มเหล้า
โชคดีที่อีกฝ่ายรับสาย แต่กลับได้ยินเสียงะโดังลั่นมาจากโทรศัพท์
“อย่ามากวนฉัน ฉันยุ่งอยู่!”
ิ่ลี่ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น ะโตอบกลับไปทันที “นายเป็ผู้ชายตัวใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะไปกวนนายได้ยังไง?”
“ฉันเป็ผู้ชายตัวใหญ่ ส่วนนายเป็หนุ่มน้อย พอใจแล้วนะ? ฉันยุ่งจริง ๆ ขอร้องอย่ามากวนเลย” ชีเสิ่งเทียนไม่มีทางเลือก จิ่งเป่ยเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง ก่อนบินไปอังกฤษทันที และทิ้งงานบริษัทกองโตให้เขาทั้งหมด
เขาร้องขอ์แต่ไม่มีใครตอบรับ อยากให้ตัวเองมีมือเพิ่มอีกสักสองสามข้าง
“พอว่างแล้ว ไปดื่มเหล้าที่เดิมกัน วันนี้ฉันกลุ้มใจ เพิ่งเจอผู้หญิงที่เคยทำให้ใจหวั่นไหวเมื่อห้าปีก่อน แต่นายรู้ไหม? เธอมีลูกแล้วตั้งสองคน! แถมสามียังเป็ชาวต่างชาติอีกต่างหาก!”
ชีเสิ่งเทียนวางมือจากงานที่กำลังทำ ทั้งตัวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจ
เขาจะพูดได้อย่างไรว่า เมื่อคืนประธานจิ่งนอนกับผู้หญิงหน้าตาไม่สวย แถมยังเป็แม่ของลูกสองคน!
เื่ของจิ่งเป่ยเฉินซับซ้อนกว่าเื่ของิ่ลี่มาก
“พอได้แล้ว เื่มันก็ผ่านมาห้าปีแล้ว ตอนนี้ยังจะจำทำไม! รีบไปหาสาวคนต่อไปที่ทำให้ใจเต้นเร็วเข้า ยังไงความเร็วที่นายเปลี่ยนผู้หญิงก็เร็วกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่แล้ว” ชีเสิ่งเทียนพูดประชดประชันไปเรื่อย ในใจรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
ิ่ลี่ถอนหายใจ ก็จริงอยู่ ห้าปีแล้ว เขาจะจำทำไมกัน!
......
ทางด้านอันโหรว เธอได้ซื้อน้ำขวดเล็ก ๆ มาให้ลูกสาวดื่มดับกระหาย จากนั้นพวกเธอก็ไปที่ชิงช้า์
เธอเพิ่งจะซื้อตั๋วเสร็จ ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น พอมองไปข้างหน้า ร่างกายของเธอก็ชะงักไป ผู้หญิงคนนี้คือ...
“เหอเหมียว พี่สาวขอบอกเธอนะ ผู้ชายที่มีเงินส่วนใหญ่ไว้ใจไม่ได้หรอก แถมเธอก็เป็แค่เมียน้อยที่ไม่มีเกียรติ โอวหยางหลี่สามารถทิ้งเธอได้ทุกเมื่อ”
ผู้หญิงที่พูดคือเหอเฉ่า อันโหรวเคยเห็นรูปของเธอมาก่อน
ที่แท้ ทั้งสองคนนี้เป็พี่น้องกัน
203
![[มีอีบุ๊กในMEB] เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715515048_49949621.webp)
