“ฝ่าาพระอาญาไม่พ้นเกล้าไท่จือหนีออกไปนอกวังหลวงอีกแล้ว”
“หนี หนีอีกแล้วหรือลูกคนนี้ช่างไร้สำนึกเที่ยวเล่นสนุกสนานไปวันๆ ไม่ทำเื่ใดให้ได้สบายใจ”ทรุดกายลงจนฮองเฮาและสนมสองสามคนต้องเข้ามาพยุง
“สั่งให้องครักษ์ค้นหาจนทั่วพบตัวจับกลับมาอย่าให้เที่ยวเล่นสนุกสนานอีกเป็อันขาด ข้าจะบ้าตายอีกไม่กี่วันองค์หญิงแคว้นใต้ก็จะเดินทางมาถึงยังทำตัวเหมือนเด็กเที่ยวเล่นไม่สนใจราชสำนัก”
“ฝ่าา ถนอมพระวรกายด้วย ไท่จืออาจไปเที่ยวเล่นผ่อนคลายตามประสาบุรุษอีกไม่นานก็คงกลับมา”ฮองเอาพูดปลอบใจในแบบที่ไม่แน่ใจว่าซงหยวนจะกลับมาเมื่อไหร่
เช้าสดสแม้เมื่อคืนท้องจัะร้องไปบ้าง แต่ทว่าวันนี้แป๋มกลับรู้สึกสดชื่นอย่างที่สุด แต่..... ตายล่ะปวดท้องสงสัยจะกินอโวคาโด้ไปเมื่อคืนนำผึ้งป่าเป็ยาระบาย ห้องน้ำห้องน้ำอยู่ไหนเดินหนีบไปมาจูจิ้นขยี้ตามองมาที่แป๋มพอดี
“น้องร้ากกกก บอกพี่มาห้องน้ำอยู่ไหนกัน”
“ปวดอึหรืออย่างไร”
“อืมมม”พยักหน้าอย่างอดกลั้นเต็มที่ จูจิ้นส่ายหน้าไปมา ทำท่าทีเบื่อหน่าย
“แสดงว่าที่ผ่านมาไม่เคยอึเลยสิท่า” ระบบขับถ่ายแปรปวน อันนี้แป๋มรู้ดีบางที่ไม่เข้าห้องน้ำสามวันติดๆ
"รีบๆ บอกมาเถอะไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่านาย”ปวดจนแทบจะทนไม่ไหว
“ นั่นจอบ แล้วนั่นจูเจี่ยก็เลือกเอาเลยว่าจะตรงไหน ขุดนั่งแล้วก็ปลดทุกข์”ชี้มือไปที่ป่าละเมาะข้างหน้า แป๋มเลิกคิ้วสูงอ้าปากค้างแต่ ข้าศึกกำลังบุกทะลวงประตูหลังแป๋มคว้าจอบวิ่ง เข้าป่าไป เพียงครู่เดียว เสี่ยวซงออกมาข้างนอกบิดี้เีไปมา
“ที่ปลดทุกข์อยู่ไหน”จูจิ้นเกาหัวแกรกๆ
“พวกพี่นี่ ทำเหมือนไม่เคยปลดทุกข์กันมาก่อน บอกแล้วให้กินผักเยอะๆ ” เสี่ยวซงเดินไปนทิศทางเดียวกับแป๋ม จูจิ้นะโดังๆ
“จูเจี่ยพี่ชายเสี่ยวซงกำลังจะเข้าไปปลดทุกข์” แป๋มอ้าปากค้างทั้งๆ ที่กำลัง ลงมือต้องรีบลนลาน เสี่ยวซงชะงักเท้าไว้แค่น้้น ด้วยความเป็สุภาพบุรุษ
แป๋มซาบซึ้งเสียจริง
“จัดการธุระเสร็จต้องหาใบไม้แห้งมาคุลมไว้ ทำสมรภูมิให้เนียนที่สุดเพื่อคนอื่นจะได้ไม่มีใครรู้ว่ามาปลดทุกข์ตรงนี้ อายเสี่ยวซงเป็บ้า เสี่ยวซงกลับเดินหลบไปเสียอีกทาง แป๋มรีบจำกลับไปที่บ้านจูจิ้นนั่งมอง แป๋ม ยิ้มๆ เ้าเด็กบ้านี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ฉลาดเป็กรด
“จูเจี่ย เฝ้าหม้อข้าวต้มให้แม่ด้วยแม่จะไปที่โรงนา เอาหัวไช้เท้าดองเค็มมากินกับข้าวต้ม”แป๋มได้ยินเสียงท้องตัวเองร้องจ๊อกๆ หิวอีกแล้ว ชะโงกหน้าไปในหม้อข้าวต้ม มีทั้งถั่วแดงและถั่วเขียวในหม้อรวมกันกับข้าวสีน้ำตาลแดงไม่ใช่ข้าวขัดสีจนข้าวเหมือนที่เคยกิน
“จูจิ้นทำไมเขาต้มข้าวใส่ถั่ว”
“จูเจี่ยนี่ถามแปลกๆ ปีนี้ข้าวปลาอาหารขาดแคลน ท่านพ่อแบ่งข้าวแลกหมูเค็มกับ เนื้อวัวตากแห้งมาเก้บไว้ บ้านเราแม้จะได้ข้าวเยอะแต่คนอื่นเขา ได้ผลผลิตน้อยท่านพ่อก็เลยสสารคนอื่นยอมเอาข้าวไปแลก พวกเนื้อกับหมูมาคนอื่นเขาจะได้มีข้าวกิน”แป๋มคิดถึงข้าวที่เหลือที่บ้านของแป๋มส่วนมากถูกทิ้งลงถังขยะ
“แล้วมันจะอร่อยไหม”จูจิ้นยิ้ม
บนโต๊ะอาการเช้า เ้าบ้านเฉินคีบเอา หัวไว้เท้าดองเค็มใส่ในถ้วยข้าวต้มให้แป๋ม
“อร่อยที่สุดมันเป็สูตรลับของตระกูลเฉิน ก็เป็ยิ้ม ใช้ตะเกียบพุ้ยข้าวต้มกับหัวไช้เท้าดองเค็มใส่ปากแม้จะบอกว่าดองเค็มแต่กลับมีรสหวาน เจือมาด้วยทำให้ข้าวต้ม ปนกับเมล็ดธัญพืชอร่อยจนต้องเผลอหลับตาลิ้มรสของมันทำไมมันอร่อยลงตัวแบบนี้เม็ดถั่วแดงกับถั่วเขียวเปื่อยนุ่ม เหยาะเกลือลงไปเล้กน้อยพอให้กร่อยๆ แป๋มมอง หมุเค้มกับเนื้อแดดเดียวเขม็ง ฮูหยินเฉินยิ้ม
“ท่านพ่อปรึกษากับข้าว่าเ้าสมควรจะลดน้ำหนักตัวเสียบ้าง ด้วย ความเป็ข้ากับพ่อของเ้า เราสองคนหน้าตาดีส่งผลมาถึงเ้าใบหน้างดงามทว่า….อ้วนไปเพียงนิด”หานี่ยังบอกว่าเพียงนิด ช่างสร้างแรงจูงใจเสียจริง
“ไม่นาน หากินตามที่ข้าแนะนำ จูเจี่ยของเราจะต้องกลายเป็หญิงงาม”แป๋มเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเมื่อเสี่ยวซงอมยิ้ม มองๆ ไปเสี่ยวซงเวลาอมยิ้มก็หล่อเป็บ้าเลย
“จูเจี่ยจะเขินทำไม”จูจิ้นน้องนรกสมองอัจฉริยะ พูดขึ้นดังๆ
“ดีแล้ว พักนี้ทำตัวสมกับเป็หญิงสาวไม่กระโดกกระเดก เหมือนเมื่อก่อนอย่างนี้มีหวัง ได้ออกเรือนแน่555”เ้าบ้านเฉินพูดไปหัวเราะไปด้วยความเอ็นดูแป๋ม
“ท่านพ่อว่าแต่สูตรหัวใช้เท้าดองเค็ม”ปแป๋มเปลี่ยนเื่คุยแก้เขิน”
“ดอกเกลือ น้ำผึ้ง น้ำสะอาดนั่นล่ะคือสิ่งที่ต้องใส่ลงไปในหัวไช้เท้าที่เก็บสดๆ หัวไช้เท้าจึงแสนอร่อยแบบนี้ สูตรนี้พ่อเ้าคิดขึ้นมาเอง หลายปีมานี้กินของบ้านไหนก็ไม่อร่อยเท่า” เสี่ยวซงวางถ้วยข้าว ประสานมือตรงหน้า
“ขอบคุณท่านลุงที่ ไม่หวงวิชา”
“เสี่ยวซง ถึงจะบอกว่าสูตรลับแต่เ้าบัดนี้ก็เป็คนในครอบครัวกินข้าวหม้อเดียวกับเราแล้วยังช่วยเราทำงาน ข้าจึงไม่จำเป็ต้องหวงสูตรในเมื่อเป็ของดี ล้วนยิ่งต้องแบ่งปัน”แป๋มอึ้งกับความคิดและคำพูดของเ้าบ้านเฉินคนอะไรจะดีขนาดนั้นหากเป็สมัยนี้ต้องลงทุนซื้อสูตรในราคาหลายบาท แม้จะมีให้ดูในอินเทอร์เน็ต แต่มักจะไม่บอกสูตรลับเฉพาะ
ไท่านพ่อจดีจัง”แป๋มอดที่จะกล่าวชื่นชมเสียมไม่ได้”
“เอาไว้เ้ามีครอบครัวมีไร่ปลูกผักกินเองลองไปทำตามสูตร ดองผักสูตรนี้เก็บไว้ได้นานจนกว่าจะพอใจไม่มีทางเน่าเสีย” เสี่ยวซงหันมองแป๋มที่บัดนี้กลับรู้สึกว่า ไม่ได้อ้วนอย่างวันแรกที่เข้าเห็น แป๋มจะรู้สึกตัวไหมว่าตัวเองใบหน้าผุดผาดมีสีเืแล้วยัง ขาวขึ้นบางทีอาจเป็เพราะอากาศ หรืออาจเป็เพราะอาหารที่กินเข้าไปล้วนบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปนจึงส่งผลมาที่ผิวพรรณและใบหน้า
6K
