คุณภรรยาราคาแพงแรง 100%

บทที่ 30 ข้อมูลของจิ้นเฉิน

เฉียวอันอันมาถึงคฤหาสน์ของจิ้นเฉินในตอนเย็น

แสงไฟในคฤหาสน์สว่างไสว

พ่อบ้านหวงมาเปิดประตู เมื่อเห็นเธอ เขาก็รับกระเป๋าเดินทางจากมือของเธอ "คุณหนูเฉียว คุณมาถึงแล้ว รีบเข้ามาสิครับ"

"คุณรู้ว่าฉันจะมาเหรอคะ?" แววตาเฉียวอันอันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

พ่อบ้านหวงพาเธอเดินเข้าไปข้างใน ตอบด้วยรอยยิ้ม "บ่ายวันนี้ คุณชายจิ้นกลับมาบอกให้ผมรอคุณ"

"เป็นแบบนี้นี่เอง" เฉียวอันอันยิ้ม แต่ไม่พูดอะไร

เดินตามพ่อบ้านหวงพาเธอมาที่ห้องบนชั้นสาม เขาเปิดประตู "ต่อจากนี้ไป นี่จะเป็นห้องของคุณหนูเฉียว ทุกอย่างจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว คุณเอากระเป๋าไปวางก่อน แล้วค่อยลงมาทานข้าวครับ"

"ค่ะ" เฉียวอันอันตอบรับ แล้วเข็นกระเป๋าสองใบเข้าไปในห้อง

เธอยังคิดว่าเธอจะได้อยู่ในห้องของจิ้นเฉิน แต่ดูเหมือนว่าเธอคิดมากไป

พ่อบ้านหวงปิดประตูให้เฉียวอันอัน แล้วเดินไปสุดทางเดินในตึก

ที่นั่นมีห้องอีกห้องหนึ่ง เป็นห้องทำงานของจิ้นเฉิน

เขาเคาะประตู เสียงทุ้มเย็นชาดังมาจากในห้อง "เข้ามา"

พ่อบ้านหวงเปิดประตูเข้าไป "คุณชายจิ้น คุณหนูเฉียวมาถึงแล้ว"

จิ้นเฉินกำลังตรวจเอกสาร พอได้ยินปากกาในมือก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยเสียงเรียบ "รู้แล้ว"

"งั้นผมลงไปก่อนนะครับ"

"อืม"

หลังจากที่พ่อบ้านหวงเดินออกไป จิ้นเฉินก็ยังคงตรวจสอบเอกสาร สีหน้าเรียบเฉย ไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของเฉียวอันอันเลยสักนิด

เวลานี้ โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ เขาก็ดังขึ้น

เขาเหลือบมอง ก่อนจะยื่นมือไปหยิบ

"คุณจิ้น ผมได้ส่งข้อมูลที่คุณต้องการไปยังอีเมลของคุณแล้วครับ" เสียงของลู่ซานดังขึ้นอย่างนอบน้อมจากปลายสาย

จิ้นเฉิน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนบ่ายเขาให้ลู่ซานไปสืบเรื่องอะไรบางอย่าง เขาวางปากกาที่ถืออยู่ในมืออีกข้างลง แล้วคลิกเมาส์เพื่อเปิดอีเมลที่ได้รับจากคอมพิวเตอร์ พอเห็นแล้วคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน

จิ้นเหยียนเฟิง คนเมืองเสี่ยว เด็กกำพร้า ปริญญาเอกศัลยกรรม ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา...

ข้อมูลนี้ง่ายเกินความคาดหมาย แต่ก็ง่ายเกินไปจนทำให้รู้สึกแปลก ๆ 

จิ้นเฉินเลื่อนเมาส์ลากข้อมูลลงมาด้านล่าง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรอีกแล้ว เขาจึงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "สืบข้อมูลมาครบถ้วนแล้วเหรอ"

ลู่ซานรอคำถามอยู่ตลอด พอได้ยินคำถามของเขาก็รีบตอบ "ครบถ้วนแล้วครับคุณจิ้น"

จิ้นเฉินมองตัวอักษร 'จิ้นเหยียนเฟิง' สามตัวบนหน้าจอ ก่อนปล่อยมือจากเมาส์ เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ "แซ่ของเขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

แซ่จิ้นนี่ก็ไม่ได้มีน้อย ๆ แต่ก็ไม่ใช่แซ่ที่พบเห็นได้ทั่วไปเช่นกัน

จิ้นเหยียนเฟิงคนนี้ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด แถมยังมีแซ่เดียวกับเขาอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะลูกนอกสมรสของพ่อเฒ่าตายไปหมดแล้ว เขาคงจะสงสัยแล้วว่าคนคนนี้เป็นลูกนอกสมรสของพ่อเฒ่าหรือเปล่า

"คุณจิ้น แซ่ของจิ้นเหยียนเฟิงมาจากผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของเขา ไม่มีอะไรผิดปกติเลยครับ"

ได้ยินแบบนั้นจิ้นเฉินก็ยิ่งทำสีหน้าเคร่งเครียด ขมวดคิ้วลึกยิ่งขึ้น

หรือว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญจริง ๆ กันนะ?

"แล้วเขากับเฉียวอันอันรู้จักกันได้ยังไง สืบมาหรือยัง?"

ตัวตนของจิ้นเหยียนเฟิงอาจจะบริสุทธิ์และเรียบง่ายจริง ๆ อย่างที่ระบุไว้ในเอกสาร แต่เขามั่นใจอย่างยิ่งในเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือเขามีเจตนาไม่บริสุทธิ์ต่อเฉียวอันอันอย่างแน่นอน

มีแต่ผู้หญิงอย่างเฉียวอันอันเท่านั้นที่ตาบอดมองไม่เห็น

ผมเตือนเธอไปแล้วตอนกลางวัน แต่เธอกลับไปเชื่อจิ้นเหยียนเฟิงคนนั้น

คิดได้ดังนั้น แววตาของจิ้นเฉินก็ฉายแววโกรธเกรี้ยว มือที่กำโทรศัพท์อยู่บีบแน่นขึ้นอีก

"ก่อนหน้านี้ จิ้นเหยียนเฟิงเคยเป็นหมอประจำตระกูลให้กับตระกูลซีเออร์ คุณหนูเฉียวก็คงรู้จักกับเขาตอนนั้นแหละครับ" ลู่ซานตอบกลับมาอย่างกระชับ

จิ้นเฉินเม้มปากบางเฉียบ ตอบกลับไปอย่างไร้อารมณ์ "รู้แล้ว ตามดูจิ้นเหยียนเฟิงคนนั้นต่อไป สืบให้ชัดว่าเขามีจุดประสงค์อะไรกับเฉียวอันอัน"

"ครับ"

จิ้นเฉินโยนโทรศัพท์ทิ้ง ก่อนจะหยิบเอกสารของจิ้นเหยียนเฟิงขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดอีกรอบ ก่อนจะกดลบทิ้ง

ตัวตนของจิ้นเหยียนเฟิงอาจจะไม่ได้มีอะไร แต่คนคนนี้กลับไม่ใช่คนธรรมดา

ตอนกลางวันที่เขาบอกให้จิ้นเหยียนเฟิงอยู่ห่าง ๆ เฉียวอันอัน แต่คนคนนี้กลับไม่ยอมทำตาม แถมยังยั่วยุเขาอย่างไม่หวังดี ตอนนั้นไม่รู้เป็นอะไรไป เขาดันรู้สึกโกรธมาก จนเผลอลงมือไป

ด้วยการควบคุมอารมณ์ของตัวเขา อันที่จริงเขาไม่น่าจะถูกยั่วโมโหได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงการลงมือเลย

ตอนนี้ได้อ่านเอกสารพวกนี้แล้ว จิ้นเฉินถึงได้เข้าใจว่าตัวเองถูกสะกดจิตไปตอนนั้น"

เขาคิดว่า จิ้นเหยียนเฟิงคงจะรู้แล้วว่าเฉียวอันอันกำลังเดินเข้ามาหา จิ้นเหยียนเฟิงถึงได้จงใจใช้วิธีสะกดจิตให้เขาทำร้ายคนอื่น ก็เพื่อให้เฉียวอันอันได้เห็นนั่นเอง

คนคนนี้ แท้จริงแล้วเขาต้องการทำอะไรกันแน่

จิ้นเฉินหรี่ตามองด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

"คุณชายครับ อาหารเย็นเตรียมเสร็จแล้ว คุณจะลงไปทานข้างล่าง หรือให้ใครเอาขึ้นมาเสิร์ฟให้คุณดี" เสียงของลุงหวงดังขึ้นมาจากนอกประตูอีกครั้ง

ความคิดของจิ้นเฉินถูกขัดจังหวะ ดวงตาของเขาเผยให้เห็นความไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่ก็หายไปในพริบตา เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

พอเปิดประตูออก ก็เห็นลุงหวงยืนอยู่ด้านนอก "คุณชายครับ"

"เธออยู่ไหน" จิ้นเฉิน ชำเลืองมองไปทางห้องของเฉียวอันอัน

ลุงหวงรู้ว่าเขากำลังถามถึงใคร จึงยิ้มตอบว่า "คุณหนูเฉียวกำลังรอคุณอยู่ที่ห้องอาหารแล้วครับ"

"อืม ไปกันเถอะ" จิ้นเฉินเอามือข้างหนึ่งใส่กระเป๋ากางเกง เดินนำไปข้างหน้า

ลุงหวงเดินตามติด ๆ ไปด้านหลัง

มาถึงห้องอาหาร จิ้นเฉินก็เห็นเฉียวอันอันในทันที เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ ท่านั่งของเธอดูเรียบร้อยน่ารัก

เขาอดที่จะเหม่อลอยไปชั่วขณะไม่ได้ นึกถึงเมื่อสี่ปีก่อนที่ห้องสมุดของโรงเรียน เธอก็เรียบร้อยน่ารักแบบนี้ ถือหนังสือเล่มหนึ่งนั่งรอเขาค้นคว้าข้อมูลเสร็จพอดี

"คุณจิ้น" เฉียวอันอันเห็นจิ้นเฉิน จึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วทักทายเขา

จิ้นเฉินระงับอารมณ์ของตัวเอง แม้แต่สายตาก็ไม่มองเธอ เดินตรงไปนั่งประจำที่ของตัวเอง

เขายังโกรธเรื่องตอนกลางวันอยู่หรือเปล่านะ เฉียวอันอันคิดในใจด้วยความรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

ชั่วขณะหนึ่ง เธอไม่รู้ว่าจะนั่งหรือยืนดี รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก

ในที่สุดคุณผู้จัดการหวงก็ช่วยให้เธอมีทางออก เธอจึงได้นั่งลง

ระหว่างมื้ออาหาร จิ้นเฉินไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทั้งมื้อ เฉียวอันอันจึงต้องปิดปากเงียบ นอกจากพูดขอบคุณตอนที่คุณผู้จัดการหวงตักอาหารให้แล้ว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารทั้งโต๊ะถูกกดดันและหนักอึ้งเป็นอย่างมาก

จนกระทั่งหลังอาหาร เมื่อจิ้นเฉินจากไป เธอจึงถอนหายใจเบา ๆ

"ลุงหวง คุณจิ้นยังอยู่ในห้องทำงานอยู่หรือคะ" เฉียวอันอันเรียกลุงหวงที่กำลังจะขึ้นไปเสิร์ฟกาแฟให้จิ้นเฉิน

ลุงหวงมองขึ้นไปข้างบน "ใช่ครับ ช่วงนี้คุณจิ้นค่อนข้างยุ่ง มักจะอยู่ในห้องทำงานจนดึกมาก คุณเฉียว ตอนนี้ก็ดึกแล้ว คุณไปพักผ่อนเถอะครับ"

"ค่ะ" เฉียวอันอันพยักหน้า ขยับไปด้านข้างหนึ่งก้าว เพื่อเปิดทางให้ลุงหวงขึ้นบันไดไป

หลังจากที่ลุงหวงขึ้นไปแล้ว เธอยืนลังเลอยู่ที่บันไดสักพัก จากนั้นเข้าไปหยิบชุดนอนในห้องของตัวเอง แล้วเข้าไปในห้องของจิ้นเฉิน

ในเมื่อร่างกายของเธอฟื้นตัวได้เกือบจะสมบูรณ์แล้ว เธอก็ควรจะปฏิบัติตามหน้าที่ในสัญญา หลังจากนี้ทุกวัน ยกเว้นช่วงมีประจำเดือน เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้

เฉียวอันอันอาบน้ำในห้องน้ำ หลังจากออกมาก็มุดเข้าไปในผ้าห่มของจิ้นเฉิน รอเขากลับมาด้วยความกระวนกระวาย

รอแบบนี้อยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว จึงผล็อยหลับไป

และตอนนี้ ประตูห้องก็เปิดออก ร่างหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเบา ๆ...