[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 55 ความเจ็บปวดจากสิ่งเล็กๆ

        โฟกัสได้เล่าทุกอย่างให้แก่เทพทั้งสองฟังหมดทุกเรื่องพวกเขาฟังทุกรายละเอียดอย่างไม่คาดคิดว่าจะมีเหตุไม่คาดคิดภายในค่ายแถมยังเป็นฝีมือของเทพที่พวกเขากำลังตามล่าอยู่กันมานานเฮคาทีจ้องมองออกไปจากชั้นสองลงไปยังชั้นล่างเธอเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดยิ่งกว่าการต่อสู้ไหนๆเมื่อจ้องมองเงามืดนั้นความรู้สึกภายในกับรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างมาก

        ข้างล่างนั้นการต่อสู้กำลังดุเดือดอย่างมากจนทำให้พื้นทางเดินกำลังแตกไปเรื่อยๆจากการกระทบกันของดาบทั้งสองคนทำให้ผู้คนที่อยู่ชั้นล่างตรงหลบไปอยู่ตามเสาหรือพื้นที่ปลอดภัยพวกเขาไม่นึกเช่นกันว่าจะต้องมาเจอกับการต่อสู้อันแปลกประหลาดแบบนี้และพวกเขาไม่สามารถเข้าไปยุ่งกับการต่อสู้นี้ได้ภายในวงการต่อสู้โพรทาเลียกับเงามืดกำลังต่อสู้กันอย่างบ้าระห่ำต่างคนต่างไม่ยอมซึ่งกันและกันแต่คนที่มีบาดแผลเต็มตัวก็มีแต่โพรทาเลียเท่านั้นเธอกำลังคิดว่าควรทำอะไรนอกจากการต่อสู้นี้แต่ถ้าเธอแพ้การทดสอบนี้ขึ้นมาเธอก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

        “ทำไมเจ้าถึงต้องการเอาความโกรธของตัวเองไปลงกับเทพทั้งสองด้วย!!”

        โพรทาเลียกระโดดถอยหลังพร้อมกับเดินไปด้านข้างเหมือนเดินเป็นวงกลมแต่สายตายังจ้องมองคู่ต่อสู้อยู่

        “เพราะพวกเขาเป็นต้นตอของความเจ็บปวดของข้า!!ข้าโกรธและเกลียดพวกเขาที่ทำให้ข้าต้องเจ็บปวดแบบนี้มานานแสนนาน!!”

        เงามืดพูดถึงความรู้สึกที่มีต่อเทพทั้งสองคนอย่างโกรธแค้น

        “แล้วคิดว่าการทำแบบนั้นแล้วความเจ็บปวดของเจ้าจะหายไปงั้นหรือ?”

        “ไม่ลองก็ไม่รู้!!”

        รอยยิ้มของเงามืดเด่นชัดขึ้น ก่อนจะพุ่งตรงใส่อีกฝ่ายโพรทาเลียหลบการโจมตีนั้นในทันที เธอหลบซ้ายขวาตามจังหวะที่อีกฝ่ายโจมตี การฟังคำพูดอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดถึงที่สุดและเมื่อจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายมันยิ่งโกรธเข้าไปอีก

        ‘ทำไม!! ทำไมพูดแบบนั้นนายยังกล้ายิ้มออกมาได้!!’ โพรทาเลียคิด

        เธอเริ่มสกัดการโจมตีของอีกฝ่ายเป็นการโต้กลับเธอสกัดแขนอีกฝ่ายหมุนตัวมาด้านข้างพร้อมกับยกแขนขึ้นแล้วใส่ข้อศอกกระแทกใส่หลังอีกฝ่ายอย่างจัด

        “อ๊ากกกกกก!!”

        เสียงร้องอีกฝ่ายดังออกมาด้วยความเจ็บปวดจากการโจมตีโพรทาเลียไม่สนก่อนจะใช้ขาเตะอีกฝ่ายไปอีกทางจนอีกฝ่ายลอยไปชนกับเสาจนเกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้น

        “รู้ไหม? คำพูดของเจ้า!!มันช่างน่ารังเกียจ!!”

        เงามืดถึงกับมึนกับการโจมตีของอีกฝ่ายเขาไม่คิดว่าการต่อสู้นี้จะทำให้เลือดข้างในของเขาร้อนไปหมดพอตั้งสติก็ได้ยินคำพูดอีกฝ่ายทำให้หัวเราะในลำคอ

        “หึๆ น่ารังเกียจเหรอ?” เงามืดค่อยๆลุกขึ้นมายกมือที่มีดาบชี้ไปข้างหน้าอีกฝ่าย “เจ้ารู้ไหมว่าตนเองต่างหากที่มีคำพูดน่ารังเกียจนะ!!”

        โพรทาเลียงุนงงกับคำพูดอีกฝ่าย “เจ้าหมายความว่าไง!!”

        “หมายความว่าไง? เจ้า!!เอาแต่พูดทำไมถึงอยากทำร้ายเทพสององค์นั้นกับข้า!เจ้าต่างหากที่กำลังเข้าข้างผิดคน!!”

        “ห๊า!! ข้าเนี่ยนะ!!”

        “ใช่ เพราะเจ้าไม่รู้เรื่องของข้าเจ้าถึงพูดปกป้องเหล่าเทพ!!”

        “ห๊า! ถึงข้าไม่รู้เรื่องของเจ้าแต่ข้าก็เห็นภาพวาระสุดท้ายของเจ้าเห็นความรู้สึกของผู้เป็นบิดามารดาของเจ้าว่าพวกเขานั้นโศกเศร้าเสียใจกับการตายของเจ้าแค่ไหน!!”

        โพรทาเลียพุ่งไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับกระโดดฟาดดาบใส่อีกฝ่ายเงามืดก็รับการโจมตีนั้นได้ทัน พวกเขาประจันหน้ากันอย่างประชันชิด

        “เห็นภาพ...โกหกทั้งเพ พวกเขาเนี่ยนะจะมาเศร้ากับการตายของเขา ช่างไร้สาระสิ้นดี!!”

        เงามืดได้หายไปในทันที จนโพรทาเลียเซไปข้างหน้าเธอมองซ้ายมองขวาว่าอีกฝ่ายหายไปไหน ก่อนที่อีกฝ่ายจะโผล่ลอยมาอยู่ด้านหลังของเธอ

        “พี่ระวังข้างหลัง!!” โฟกัสเตือนพี่สาวที่เห็นอีกฝ่ายอยู่ข้างหลัง

        โพรทาเลียได้ยินเสียงน้องสาวก็รีบหันไปใช้ดาบป้องกันทันทีเงามืดถึงกับทำปากอุทานอย่างไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายรู้ตัวทันทีก่อนที่เขาจะกระโดดถอยหนีไป

        “ครั้งนี้โชคดีไปที่มีคนค่อยช่วย...” สายตาเงามืดหันไปมองร่างจุติอีกคนที่อยู่ข้างบนชั้นสอง

        โฟกัสถึงกับตกหลบอยู่หลังราวจับเพราะสายตาอีกฝ่ายที่จ้องมาเหมือนอาฆาตจะฆ่าเธอให้ได้อีกคนทำให้โพรทาเลียเกลียดสายตาแบบนั้นมากขึ้น

        “อย่ายุ่งกับน้องสาวข้า!! ถ้าเจ้ายุ่งกับนางข้าจะจัดการเจ้า!!”

        “พูดมาได้!! เจ้านะบาดเจ็บมากกว่าข้าอีกนะมีแค่ดาบยาวเล่มเดียวยังสู้กับมีดคู่ของข้าไม่ได้เลย!!”

        โพรทาเลียถึงกับกำดาบไว้แน่นเธอรู้สึกโกรธเคืองอดีตชาติตนนี้สุดๆ จนมีเสียงของพวกเซเรน่าโผล่ขึ้นมา

        ‘พวกเราขอเข้าไปจัดการหมอนั้นได้ไหม? โพรทาเลีย’

        ‘เซเรน่า!!’ โพรทาเลียหันไปทางด้านซ้ายก็เห็นเซเรน่าที่อยู่ในร่างคนปกติแต่มีเป็นร่าง

        ‘จริงของเซเรน่า ข้าก็อยากออกไปยิ่งหน้าตาคล้ายข้าแล้วยิ่งน่าเตะเข้าไปอีก’

        ‘รัล!!’

        หันไปข้างขวาก็เจอรัลที่กำลังจ้องเจ้าเงามืดอย่างไม่ชอบใจหน้าตาเหมือนกันยังทำตัวแย่อีก เงามืดดูเหมือนจะเห็นสองคนนั้นเช่นเดียวกัน

        “พวกอดีตชาติสองตนนั้นอย่ามาเสือก!!การต่อสู้นี้เด็ดขาดนะเว้ย!!”

        “สะ...เสือกงั้นเหรอ!!เจ้ากล้าพูดแบบนั้นกับพวกเราเหรอ!!”

        เซเรน่าเปลี่ยนร่างเป็นขนาดเล็กและเด่นชัดขึ้นทำให้เทพที่อยู่ด้านบนมองอย่างสงสัยว่ามีสิ่งมีชีวิตคล้ายๆ คนแต่ตัวเล็กอยู่ตรงหน้าของเด็กน้อยพวกเธอได้รู้แค่ว่าเด็กน้อยนั้นมีอดีตชาติอยู่ติดตัวอยู่สามตนตอนนี้

        “โพรทาเลียเรียกอาวุธของข้าออกมาเลย!!”

        “อาวุธของเธอนะเหรอ?”

        “ใช่เจ้าใช้ดาบเล่มเดียวต่อสู้กับหมอนั้นไม่ไหวแน่ๆเอาค้อนมาไล่ทุบหมอนั้นเหมือนตอนที่ข้าไล่ทุบพวกเทพที่มาซุบซิบนินทา พ่อของข้า!!”

        “ฮัดชิ้ว!!” เฮเฟตัสฮัดเช้ยด้วยความสงสัยว่าใครนินทาเขาตอนที่กำลังตีเล็กอยู่“ใครนินทาข้าหรือเปล่านะ”

        โพรทาเลียจ้องมองเซเรน่าที่พูดแบบนั้นออกมาทำเอาไม่กล้าเรียกค้อนออกมาจริงๆ“ขอข้าสู้แบบธรรมดาเถอะ เซเรน่า”

        “ไม่เอาน่า!! ข้าอยากให้เจ้าทุบหมอนั้น!!” เซเรน่าลอยมาดึงเสื้อของโพรทาเลียอย่างเด็กงอแง

        เงามืดเห็นก็รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม “หุบปาก!!!!!”

        เสียงตะโกนของอีกฝ่ายกลายเป็นคลื่นลมอันรุนแรงกระจายไปทั้งตึกทำให้คนอื่นๆ โดนคลื่นลมพัดไปข้างหลังได้เลยทีเดียว โพรทาเลียยังยืนนิ่งอย่างไม่เป็นอะไรแต่เซเรน่าเกือบลอยไปตามลม แต่โพรทาเลียก็ช่วยจับไว้ทัน

        “นึกว่าจะตายแล้ว!!”

        “รุนแรงจริงๆ นะ คงต้องใช้สิ่งนั้นจริงๆล่ะ”โพรทาเลียยืนมือออกมาข้างหนึ่งก่อนจะเอ่ยเรียกบางอย่างออกมา “กีเดีย!!”

        เมื่อโพรทาเลียเอ่ยนามออกมาค้อนขนาดใหญ่ก็ออกมา ทำให้คนที่มองเหตุการณ์ต่างมองกันเป็นสายตาเดียวกันเพราะค้อนนั้นบ่งบอกถึงสายเลือดหนึ่ง เฮอร์มีสเห็นยังตาลุกวาวอย่างแปลกใจ

        “กีเดีย...ค้อนประจำกายของธิดาเฮเฟตัสเซเรน่า!!” เฮอร์มีสเอ่ยพูดออกมาเขาไม่อยากนึกว่าอดีตของเด็กน้อยนั้นคือธิดาเฮเฟตัสอีกตน “แย่แน่ๆ ถ้าเฮเฟตัสหรืออะโฟร์ไดต์รู้เรื่องนี้เข้า...เกิดสงครามระหว่างสองคนนั้นแน่ๆ”

        “สงคราม?” โฟกัสมองอย่างสงสัยว่าสงครามอะไร

        เฮคาทีเดินเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับอธิบายให้เด็กน้อยฟัง “นานมาแล้วเคยเกิดเรื่องหนึ่งขึ้นอะโฟร์ไดต์เกิดมัวเมากับสุราจนนางไปเจอชายที่งดงามมากๆ จนนางร่วมหลับนอนกับชายนั้นแต่หารู้ไหมว่านั้นคือร่างแท้จริงของผู้เป็นสามี เฮเฟตัส”

        “แต่เทพเฮเฟตัสเขา...?”

        โฟกัสจำได้ว่าเคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ว่าเทพีเฮร่าได้กำเนิดเด็กชายที่อัปลักษณ์และพิการก็คือเฮเฟตัส

        “จริงที่เฮเฟตัสเกิดมามีร่างกายอันอัปลักษณ์และพิการแต่สิ่งนั้นเป็นพรจากเบื้องบนที่ไม่มีใครรับรู้ว่าไว้แสดงให้เห็นว่าใครคิดกับตนเองว่าอย่างไรผู้เป็นแม่ยังเกลียดช่างตน แล้วใครจะรักตนได้…”

        “ช่างน่าเศร้าจริงๆ ...”

        “ใช่เพราะร่างของเฮเฟตัสทำให้อะโฟร์ไดต์ไม่พอใจว่าทำไมต้องปกปิดร่างอันงดงามนั้นเฮเฟตัสไม่เคยพูดอะไร ถึงเขาจะรักนางแค่ไหนแต่นางก็รังเกียจร่างอันอัปลักษณ์ของเขา จนทางตั้งครรภ์ธิดาของเฮเฟตัส เซเรน่า...”

        โฟกัสยืนนิ่งไม่พูดอะไรเธอตั้งใจฟังอดีตของเซเรน่าอย่างตั้งใจ ก่อนที่เฮอร์มีสจะพูดขึ้นมา

        "เด็กน้อยที่โดนผู้เป็นแม่ทอดทิ้งให้อยู่กับคนเป็นพ่อเฮเฟตัสที่น่าสงสาร ต้องเลี้ยงลูกน้อยตามลำพังแต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารักลูกน้อยคนนี้...ถึงแม้เขาจะอัปลักษณ์แค่ไหนคนเป็นลูกก็ยังรักพ่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง"

        “ความรักของพ่อช่าง...งดงาม...”

        “ใช่ แต่แล้วก็ก่อเกิดสงครามประสาทขึ้น เซเรน่าโตเป็นสาวที่สวยงามกว่าผู้เป็นแม่ถึงกับไม่พอใจที่นางนั้นงดงามแล้วจิตใจช่างเข้มแข็งและเมตตาต่อสิ่งทุกอย่างเพราะนางไม่มีสิ่งนั้นจนนาง...ทำให้ลูกสาวตกสู่โลกมนุษย์และทำให้ลูกสาวโดนปีศาจไล่ล่าจนนางเสียชีวิตจากน้ำป่าอันรุนแรง”

        “เฮเฟตัสคงจะ...”

        “เขาโกรธเคืองมาก...เพราะตอนที่อะโฟร์ไดต์ทำแบบนั้นคือตอนที่เขาไปทำภารกิจให้ซุสจนเกิดสงครามขึ้นระหว่างทั้งสองและซุสต้องสงบศึกนั้นลง...แต่ข้าไม่นึกว่าจะเจอกับธิดาของเฮเฟตัสที่นี้อีกครั้ง”

        กลับไปทางด้านล่างโพรทาเลียถือค้อนกับดาบไว้คนละข้างเธอไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของค้อนเลยสักนิดเหมือนเธอกำลังถือขนนกยังไงอย่างงั้นเธอลองหมุนค้อนอย่างสงสัยก็รู้ว่าน้ำหนักเบาจริงๆ เงามืดจ้องมองอีกฝ่ายที่ถือก้อนกับดาบไว้นั้นทำให้เขาอยากขำออกมา ก่อนจะฉีกยิ้มพูดออกมา

        “ฮ่าๆเจ้าคิดเหรอว่าการใช้ดาบกับค้อนยาวนั้นจะทำให้เจ้าชนะข้าที่มีมีดสั้นสองเล่มที่ว่องไวได้!!”

        “ไม่ลองก็ไม่รู้!!” เธอย้อนคำพูดอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะพุ่งตรงไปหาอีกฝ่าย

        เงามืดได้ยินแบบนั้นก็โกรธเคืองขึ้นมากกว่าเดิมเขาก็พุ่งตรงไปหาอีกฝ่ายก่อนที่จะเกิดการปะทะที่รุนแรงขึ้นอีกครั้งจนทั้งตึกสั่นไปหมดเฮอร์มีสมองเหตุการณ์ตรงหน้าเขา เขาเตรียมส่งข้อความหยุดงานให้ทุกคนในทันทีเพราะเวลาการสร้างตึกคงใช้เวลาแน่ๆ

        ‘ทุกคน...ตึกข้า...’ น้ำตาของเฮอร์มีสไหลอาบน้ำทันที

        โพรทาเลียต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายแต่เธอสงสัยการต่อสู้อย่างเดียวมันช่วยอะไรให้เธอผ่านบททดสอบนี้ได้กัน เธออยากให้เรื่องทั้งหมดนี่จบลงเธออยากกลับบ้านไปเจอครอบครัวแล้วก็ลูกสาวรวมไปถึงใครสักคนที่เธอคิดถึงใบหน้าขึ้นมา ใบหน้าของฟีนีอุสไม่รู้ทำไมใบหน้าของคนคนนั้นโผล่ขึ้นมาได้โพรทาเลียส่ายหน้าก่อนจะโจมตีใส่อีกฝ่ายอีกครั้งถึงแม้อีกฝ่ายจะตั้งรับได้ทันก็ตามที

        “รู้ไหมว่าการต่อสู้นี่ไม่ได้อะไรขึ้นมาเลยสักนิด!!มีแต่คนใดคนหนึ่งต่อบาดเจ็บจนตายเท่านั้น!!”

        “เจ้าพึ่งรู้เหรอ?” เงามืดถามอย่างยิ้มเยาะ“เพราะข้ารอให้เจ้าบาดเจ็บจนตายข้าถึงจะไปฆ่าคนที่ทำให้ฉันเจ็บปวดยังไงล่ะ!”

        “ห๊า!!” โพรทาเลียเบิกตากว้างอย่างรู้สึกสับสน“นี่เจ้า!!ทำให้ฉันกับพวกอดีตชาติโกรธจัดจนแสดงพลังออกมาจนหมดแล้วจะโจมตีเราให้อ่อนแอสินะ!”

        “ถึงรู้ก็สายไปแล้ว!!” เงามืดใช้เท้าเตะไปที่โพรทาเลียจนตัวลอยไปชนกับเสา

        “อึ้ก!!”

        ร่างกายอันบาดเจ็บโดนกระแทกกับเสาเข้าอย่างจัดทำให้โพรทาเลียรับรู้ว่ามีบางอย่างหักข้างใน เธอค่อยๆ ตกลงสู่พื้น

        “ข้านะรอเวลานี่มานาน!!รอตอนที่เจ้าจะเจ็บจนลุกไม่ได้อีก โพรทาเลีย”

        โพรทาเลียค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาตัวเธอสั่นจากร่างกายที่กระแทกกับเสา เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายเจ็บไปหมด

        “เจ้า!!”

        “รู้ไหม ตลอดเวลาที่เจ้าพูดคำสวยหรูว่าจะปกป้องเทพทั้งสองนั้นมันทำให้ข้าอยากจะอ้วกเต็มทน” เงามืดเดินเข้าไปกระชากหัวของโพรทาเลียขึ้นมา“เจ้าใช่อดีตชาติของข้าแน่หรือ? ถึงได้เข้าข้างพวกมัน!!”

        “อึ้ก!!”

        เงามืดสะบัดมือตัวเองออกจากหัวอีกฝ่ายแล้วลุกขึ้นหัวของโพรทาเลียโดยสะบัดจนเซไปด้านข้างเงามืดเดินออกมาก่อนจะหมุนกลับไปมองโพรทาเลีย

        “พวกมันทำได้แม้กระทั่งฆ่าลูกของตนเอง!!”

        ภายในตึกนั้นเงียบสงัดทุกคนที่ได้ยินต่างมองกันอย่างอึ้งๆโพรทาเลียที่ได้ยินแบบนั้น เธอมองด้วยสายตาที่นิ่งเฉยเธอรู้ว่าอดีตชาติของตนเองนั้นเจอเหตุการณ์มันทำให้เธอก็ไม่สามารถพูดแก้ตัวอะไรได้แต่ยังไงมันก็ไม่ควรทำอยู่ดีถึงแม้พวกเขาจะมีชีวิตอมตะก็ตามที

        “แล้วโชว์หน้าของพวกมันก็คือพวกเขา!!” เงามืดยกมีดสั้นชี้ไปหาเทพทั้งสององค์ที่อยู่บนชั้นสอง“จริงไหมล่ะ? คนที่ฆ่าข้ากับมองข้าตายอย่างไม่ช่วยอะไร?ท่านพ่อ!! ท่านแม่!!”

        ดวงตาของเทพทั้งสองตนเบิกตากว้างอย่างตกใจกับคำพูดของเงามืดทุกคนต่างงุนงงว่าเทพทั้งสองคนเป็นคู่รักกันด้วยเหรอ เฮคาทีได้ยินแบบนั้นนางก็นึกถึงคนคนหนึ่งที่เธออุตส่าห์ลืมมาแล้วหลายร้อยปีได้ลูกตนเองที่เธอเป็นคนฆ่า ลูกที่มีสายเลือดของเฮอร์มีส

        “ไม่จริง...ไม่จริงใช่ไหม? ...ลักซ์”

        น้ำเสียงของเทพีสั่นเครือด้วยความสับสนเธอรู้ว่าเงามืดนั้นเป็นอดีตชาติของเด็กน้อย แต่ไม่นึกว่าจะเป็นลูกชายของตนเอง

        “หุบปาก!! อย่ามาเรียกชื่อข้า!! ท่าน!!มันเป็นเพราะท่านทำให้ข้าต้องตาย!!”

        เฮคาทีได้ยินแบบนั้นดวงตาของนางเริ่มแดงก่ำพร้อมกับน้ำตากำลังไหลลงมาอาบใบหน้านางไม่นึกว่าตนเองจะได้ยินพูดที่ทำร้ายจิตใจจากผู้เป็นลูก

        “ลูกแม่!”

        โพรทาเลียมองเทพีที่กำลังร้องไห้ไม่รู้ทำไมภายในใจของเธอกับรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ลักซ์กระทำต่อเทพีมากขึ้นไปอีกมันทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นไปอีกจนเธอได้ยินเสียงอันที่บริสุทธิ์ดังขึ้นมาภายในหัวของเธอ

        ‘ท่านแม่...’

        ‘เอ๋? เสียงใคร?’

        ‘ท่านแม่...อย่าร้องไห้...’

        โพรทาเลียหมุนตัวก็เจอกับภาพของเด็กน้อยคนหนึ่งเขามีน้ำตาไหลออกมาอย่างเศร้าใจ

        ‘ท่านแม่...ข้าขอโทษ’

        โพรทาเลียรู้เลยว่าเด็กน้อยตรงหน้าเป็นใครกันก่อนที่เธอจะได้ยินคำพูดของลักซ์ในร่างสีดำพูดขึ้นมา

        “บีบน้ำตาไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกน่า!!”

        ลักซ์กำมีดสั้นไว้แน่นด้วยความโกรธที่เทพีมาบีบน้ำตาต่อหน้าเขาเขาเตรียมจะกระโดดไปหาเทพี แต่ก็โดนโพรทาเลยรั้งขาไว้ทันที

        “เจ้า!” ลักซ์หันมามองก็เจออีกฝ่ายที่รั้งขาเขาไว้

        “ข้า...ข้าไม่ยอมให้เจ้าไปเด็ดขาด!!สิ่งที่เจ้าทำมันขัดกับความคิดของเจ้านะ!! ลักซ์!!”

        “เจ้าจะเข้าใจความคิดได้ไง!! หุบปากไปซะ!!”

        รูปร่างอีกฝ่ายเริ่มเด่นชัดมากขึ้นจนเป็นรูปร่างของชายหนุ่มมากขึ้นเสื้อผ้าของเขาเป็นแบบแนวกรีก แต่ทั้งตัวเขาก็ยังเป็นสีดำทั้งตัวอยู่เหมือนเดิมสีหน้าเขายังโกรธเคืองก่อนจะเตะอีกฝ่ายให้ออกจากขาของตนเอง

        “ปล่อยขาข้าซะ!!”

        “อ๊าก!!” โพรทาเลียโดนเตะเข้าที่ปลายคางเต็มๆแล้วตัวเธอก็กระเด็นไปข้างหลังไถลไปกับพื้น

        “คีย์!!” โทมัสได้จังหวะก็รีบวิ่งเข้าไปหาโพรทาเลียทันที“เธอไม่เป็นไรนะ!”

        “อืม!!” โพรทาเลียพยักหน้าทันที

        เธอไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะมีแรงเยอะแบบนี้หลังจากหันไปมองเทพีความโกรธและความเจ็บปวดที่เขารับมานานกำลังเป็นพลังให้แก่เขาร่างกายเธอนั้นเริ่มย่ำแย่มากขึ้นจนโทมัสที่มองอยู่ข้างๆ ก็อดห่วงไม่ได้เขาอยากห้ามอีกฝ่ายมากๆ แต่เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายจะขัดคำสั่งของเขาแน่ๆพอลักซ์สลัดโพรทาเลียออกไป เขาก็กระโดดจากขึ้นไปยืนอยู่บนราวจับของชั้นสองแล้วก้มมองไปที่เทพีดวงตาของทั้งสองมองกันและกันพอดี

        “ตายซะ!!” ลักซ์ยกมีดขึ้นเหนือหัวเตรียมตัวแทงผู้เป็นแม่

        เฮอร์มีสเห็นเทพียืนนิ่งไม่ขยับจนเขารีบพุ่งตัวเข้าไปบังตัวเทพีทันทีเฮคาทีเห็นถึงกับอึ้งไปเลยที่อีกฝ่ายเข้ามาบังตัวแทนโพรทาเลียเห็นเหตุการณ์ข้างบนเธอรีบใช้พลังเครื่องย้ายจากกำไลข้อมือตัวเธอหายแวบไปตรงหน้าของโทมัสแล้วไปโผล่ตรงหน้าของลักซ์ ก่อนจะยกดาบและค้อนขึ้นเหนือหัวเพื่อป้องกัน

        “เจ้าอีกแล้ว!!”

        “ข้าก็บอกแล้ว!!เจ้ากำลังทำต่างจากความคิดของตนเอง และข้า...คือปัจจุบัน! เจ้าคืออดีตชาติพวกเราก็คือคนเดียวกัน และข้าก็ไม่ยอมให้เจ้ามาทำร้ายผู้ที่เคยเป็นบิดามารดาของข้าได้หรอก!!”

        โพรทาเลียดันดาบของตัวเองทำให้อีกฝ่ายสะบัดมือออกไปการตั้งท่าก่อนที่เธอจะกระโดดแล้วใช้ค้อนเหวี่ยงไปที่ท้องอีกฝ่ายจนตกลงไปข้างล่างจนเกิดเสียงตู้มอีกครั้งควันเต็มไปหมดทั่วชั้นล่างโพรทาเลียกำลังจะกระโดดลงไปข้างล่าง แต่ก็โดนบางอย่างดึงชายเสื้อเอาไว้

        “เอ๋...?” โพรทาเลียหันไปมองก็เจอเทพีที่ดึงชายเสื้อเธอไว้

        เฮคาทีมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าอันสับสนวุ่นวายอยู่ภายในใจ “เจ้า...เจ้าพูดว่า...เจ้ากับลักซ์เป็นคนเดียวกันอย่างงั้นเหรอ?”

        คิ้วของโพรทาเลียขมวดเข้าหากันด้วยความรู้สึกผิดที่พูดแบบนั้นออกไปเธอไม่รู้ควรพูดอะไรกับเทพี แต่ตอนนี้เธอยังตอบอะไรให้ไม่ได้ ก่อนจะหันหลังให้อีฝ่าย

        “ขอประทานอภัย ข้าไม่สามารถตอบท่านได้!” โพรทาเลียกระโดดลงไปข้างล่างในทันใด

        เทพีจ้องมองอีกฝ่ายที่กระโดดเข้าไปในกลุ่มควันที่กระจายอยู่เต็มพื้นเธอรู้สึกเหมือนมีความหวังบางอย่างอยู่ ความหวังที่เป็นตราบาปของเธอมาตลอดทั้งชีวิต

        “ลักซ์...”

        เฮอร์มีสจ้องมองเฮคาทีอย่างเป็นห่วงกลัวนางจะกลับมาเสียสติเหมือนตอนที่นางฆ่าลูกตัวเองจนตายจากไปกว่าทำให้ทางกลับมาเป็นนางปกติได้ช่างยากยิ่งแต่พวกเขาสองคนไม่คาดคิดว่าจะมาเจอกับลูกชายที่เสียไปนานแต่เขากลายเป็นเหมือนปีศาจที่จ้องจะเล่นงานพวกเขาสองคน

        โพรทาเลียกระโดดลงมาสู่พื้นล่าง จู่ๆ ฝุ่นควันรอบๆก็หมุนตัวกัน ก่อนจะกระจายออกไปก็เห็นลักซ์ที่มีบาดแผลเต็มตัวพร้อมกับดวงตากลายเป็นสีแดงทั้งดวงไปหมดโพรทาเลียเห็นแบบนั้นเธอคิดว่าไม่สู้ดีแล้วออร่าที่ออกมารุนแรงกว่าครั้งแรกที่อยู่บนห้องของเฮอร์มีสซะอีก

        “ถ้าเจ้ายังจะขัดขวางข้า!!ข้าจะแสดงพลังที่แท้จริงของข้าให้เจ้าเห็น!! และเจ้าจะได้ไม่มาขัดขวางข้าอีก!!”

        “ถึงเจ้าทำอะไรเจ้าก็ไม่มีทางทำอะไรข้าไม่ได้หรอกลักซ์!!”

        “งั้นลองดูไหมล่ะ!?”

        ลักซ์ฉีกยิ้มออกมา แล้วยกมือขึ้นสูงเหนือหัวและแล้วก็เกิดแสงสว่างแวบขึ้นมาจนสว่างจ้าไปหมดโพรทาเลียยกมือขึ้นมาบังดวงตาของเธอโดยทันที ก่อนที่สภาพแวดล้อมรอบๆจะเปลี่ยนไปแสงสว่างนั้นหายไปจนโพรทาเลียสงสัยก่อนจะลืมตาขึ้นมา เธอได้เห็นรอบๆเปลี่ยนไปอย่างงุนงง เธออยู่บนทางเดินที่ไหนก็ไม่รู้ และภาพด้านนอกเหมือนอยู่บนอากาศที่เห็นเมฆที่ลอยอยู่ข้างๆสถานที่ที่เธออยู่

        “เดียวนะ...สถาปัตย์สูงเหนือท้องเมฆ...นี่มันเขาโอลิมปัส!!”

        โพรทาเลียตกใจสุดๆ ตัวเธอมาอยู่บนเขาโอลิมปัสได้ไงเธอรู้สึกตัวเองพลาดท่ากับลักซ์เข้าแล้ว เธอโดนอีกฝ่ายส่งตัวมาที่นี้เหรอระหว่างที่เธอคิดอย่างสับสนอยู่นั้นก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น

        “เพราะเจ้า!!”

        “เอ๋!!”

        โพรทาเลียหันไปมองดวงตาเธอเบิกกว้างอย่างตกใจที่เจออีกฝ่ายที่นี้

        “เทพีเฮคาที!!”

        โพรทาเลียจ้องมองเทพีที่กำลังเดินตรงมาทางเธอแต่จากสีหน้าอีกฝ่ายดูโกรธเคืองใครมา แต่การแต่งกายของเธอมันช่างคุ้นตาของโพรทาเลียมากๆก่อนที่เธอจะเห็นออร่าสีดำออกมาจากตัวอีกฝ่าย

        ‘นี่มัน...พลังของแซเทิร์น!!’ โพรทาเลียคิด

        “เจ้าเฮอร์มีส!! เป็นเพราะเจ้า!!”

        เสียงของเทพีดังอย่างโกรธเกรี้ยวก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินทะลุเธอไป ทำให้โพรทาเลียรู้แล้วว่านี่คือภาพในอดีตของลักซ์เธอหันไปมองเทพีที่เดินไปที่ที่หนึ่งเธอเลยวิ่งตามไปอย่างรวดเร็วจนมาถึงห้องห้องหนึ่งที่เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนฟังอยู่ข้างนอกโพรทาเลียเห็นก็รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใคร

        “ลักซ์...”

        สีหน้าลักซ์เปลี่ยนไปตามเสียงข้างในเขามองเข้าไปข้างในเหมือนเห็นบางอย่างก่อนจะรีบเข้าไปข้างในโพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามเข้าไปเช่นกันก่อนจะเห็นภาพที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นลักซ์โดนเทพทั้งสองแทงเข้าที่หน้าอกและหลังพร้อมกันก่อนจะดึงมีดออกตัวของลักซ์ก็ล้มลงกับพื้น เลือดกำลังไหลลงพื้นจนมาถึงเท้าของโพรทาเลีย

        “ไม่นะ...มันไม่ใช่แบบนี้สิ!!”

        เมื่อโพรทาเลียพูดจบเทพทั้งสององค์หันมามองเธอดวงตาของพวกเขาเป็นสีขาวสว่าง

        “ใครหน้าไหน!! มีพลังของแองเจิลมันต้องตาย!!”

        ทั้งสองเทพพูดพร้อมกัน จู่ๆก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าของโพรทาเลีย แล้วยกมือขึ้นมาบีบของเธอทันที

        “อึ้ก!!” โพรทาเลียจับมืออีกฝ่ายอย่างทรมาน

        “มันหน้าไหนมีพลังของแองเจิลต้องตาย”

        “อ๊าก! เฮคาที!! เฮอร์มีส!!” โพรทาเลียพยายามดึงมีของพวกเขาออกแต่มือทั้งสองนั้นแรงเยอะมากๆจนเธอดึงไม่ออก

        ความรู้สึกแรกเข้ามาคือทรมานที่กำลังหายใจไม่ค่อยออกเรื่อยๆเธอไม่นึกว่าตัวเองจะต้องมาอยู่สภาพนี้

        ‘ที่เราจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของเทพสององค์เหรอ? ไม่สิต้องบอกว่าภายในความทรงจำของลักซ์สิ...’โพรทาเลียคิด

        เธอคิดอะไรไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อสติของเธอเริ่มสะลึมสะลือไปหมด เธอกำลังขาดอากาศหายใจ

        ‘ฉันจะตายเหรอ...?’ ดวงตาของโพรทาเลียกำลังจะหลับลงเรื่อยๆ

        อยู่ๆ ก็มีภาพหนึ่งขึ้นมาในความคิดของเธอภาพของเทพีเฮคาทีกำลังร้องไห้เธอกำลังประคองลักซ์ไว้

        “ได้โปรด...ถ้าเจ้าเกิดใหม่ แม่จะขอโทษเจ้าแม่เสียใจที่ทำแบบนี้...”

        สายตาของลักซ์จ้องมองมารดาอย่างไร้ความรู้สึก เขาไม่โกรธคนเป็นแม่สักนิดก่อนจะยกมือขึ้นมาเขาเหมือนจะพูดบางอย่างก่อนที่ลมหายใจจะหมดไปโพรทาเลียเห็นมือของลักซ์ตกไปยังมือที่เทพีแทงอีกฝ่ายก็เห็นบางอย่างผิดปกติจนเธอรับรู้ได้ว่าที่อีกฝ่ายเจ็บปวดเพราะอะไรและผลบวกจากเขาตายยังไม่ได้พูดกับมารดายิ่งทวีคูณความเจ็บปวดของสิ่งนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังโพรทาเลียรู้แบบนั้นทำให้เธอฮึดขึ้นสู้อีกครั้ง เธอจับมือของเทพทั้งสองทันที

        “?”

        “เจ้าคิดจะขังข้าไว้ในโลกนี้แต่ข้าไม่ยอมแพ้!! ไม่ยอมให้เจ้าชนะในครั้งนี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้สติขึ้นมาและกล่าวขอโทษบิดามารดาเจ้าให้จนได้!!”

        โพรทาเลียใช้แรงสุดชีวิตดังทั้งสองไปข้างหน้าเมื่อร่างกายทั้งสองขยับไปข้างหน้าอย่างเร็วก่อนที่ภาพทุกอย่างจะแตกออกจนเธอพุ่งออกมาจากภาพลวงตานั้นจนลักซ์เห็นแล้วตกใจที่อีกฝ่ายออกมาได้เขารีบหยิบมีดสั้นออกมาเตรียมโต้กลับ โพรทาเลียพุ่งตรงมาหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

        “สิ่งที่ทำให้นายเจ็บปวดมันคือสิ่งนี้ต่างหาก!!”

        เมื่อประชิดตัวอีกฝ่ายโพรทาเลียยกมือขึ้นเป็นปลายแหลมพุ่งเข้าที่อกของอีกฝ่ายอย่างจังจนเลือดไหลออกมาขณะเดียวกันลักซ์ก็ยกมีดสั้นแทงเข้าไปตรงสีข้างทั้งสองฝั่งของอีกฝ่ายทำให้โพรทาเลียกระอักเลือดออกมาทั้งสองยืนนิ่งกันหลังจากต่างฝ่ายต่างโดนโจมตีจุดสำคัญกัน

        “อัก!!” โพรทาเลียไอลงที่พื้นจนมีเลือดกองอยูที่พื้นเต็มไปหมด

        “พี่ค่ะ!!” โฟกัสเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าเธอรีบวิ่งจากชั้นสองลงไปข้างล่างทันทีน

        ลักซ์ก้มมองมืออีกฝ่ายที่เข้ามาในอกของเขาเขารู้สึกแปลกๆ ที่หน้าอกเหมือนอะไรกำลังจะออกมา

        “นี่...เจ้า...ทำอะไรกัน!!”

        โพรทาเลียเงยหน้าขึ้มองอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มออกมา “ก็จะเอาสิ่งที่ทำให้เจ้าเป็นแบบนี้มาตลอดออกไปไง!!”

        เธอพูดจบก็ดึงมือของตัวเองออกจากอกอีกฝ่ายมือของลักซ์ปล่อยจากมีดสั้นทันทีตัวของโพรทาเลียเซไปด้านหลังแล้วยืนเอนตัวไปเอนตัวมาก่อนที่มือที่เธอกำไว้อยู่นั้นมีของบางอย่างอยู่เธอหยิบมันขึ้นมามันคือเศษปลายแหลมของมีดที่อยู่ในตัวอีกฝ่ายมานานโพรทาเลียมองมันมีออร่าพลังของเทพสักคนอยู่ แต่เธอไม่รู้ว่าองค์ไหนเธอบีบมันจนสลายไป เธอหันไปมองลักซ์ที่สีหน้ากลับมาปกติอีกครั้ง

        ลักซ์มองที่มือตัวเองที่สีผิวจากดำกลายเป็นสีเนื้อเหมือนเมื่อก่อนเขาค่อยๆ เงยหน้ามองไปที่โพรทาเลียพร้อมกับสีหน้าอันตกใจ

        “โพร...ทาเลีย...”

        “ดีใจจริง...ที่เจ้า...ได้สติสักที...”

        ดวงตาของโพรทาเลียค่อยๆ หลับลง ก่อนที่ร่างกายของเธอกำลังล้มไปด้านหลังโฟกัสรีบวิ่งพุ่งตัวไปรับทันที

        “พี่!! พี่คะ!! พี่!!”

จบตอนที่ 55 โปรดติดตามตอนที่56 ต่อไป