บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

        “คุณนายน้อย คราวนี้คุณนายน้อยก็คิดจะลงมือเองเหรอครับ” เจิ้งเพ่ยฉีถามด้วยใบหน้าเปี่ยมหวัง

        “อื้ม เพียงแต่วันนี้ผมจะเริ่มสตรีมช่วงค่ำ ต้องเตรียมวัตถุดิบทั้งหมดให้เรียบร้อยไว้ก่อน พวกคุณช่วยผมอีกแรงได้ไหม” อวี๋จิ่นลี่มองดูเวลา พบว่ายังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนจะถึงมื้อค่ำ ตอนนี้จึงจำเป็นต้องเริ่มเตรียมวัตถุดิบแล้ว

        เมื่อทั้งสามได้ยินก็พยักหน้าอย่างแรงในทันที

        ช่วยอยู่แล้วสิ! เรื่องนั้นมันต้องช่วยอยู่แล้ว ทุกครั้งที่คุณนายน้อยทำอาหาร มันเป็นช่วงเวลาอาหารตาอย่างหนึ่งเลยเชียว

        “คุณนายน้อย คุณนายน้อยคิดจะสตรีมตอนไหนครับ” จนแล้วจนรอดเจิ้งเพ่ยฉีก็อดกลั้นความใคร่รู้ไม่ไหวถึงได้ถามออกไป

        ที่จริงทายาทตระกูลพ่อครัวเก่าแก่ก็มีการสตรีมเหมือนกัน ซึ่งเป็นการสตรีมอาหารที่พวกเขาทำไว้เรียบร้อยแล้วให้ทุกคนได้ชมกัน แม้ว่าจะเป็นอาหารที่ทำไว้เรียบร้อยแล้ว ทว่าเชฟจำนวนไม่น้อยก็ยังเห็นเป็นประหนึ่งสิ่งล้ำค่า ศึกษากันอย่างไม่หยุดหย่อน

        ถ้าหากคุณนายน้อยของพวกเขาได้สตรีมละก็ จะต้องเหนือกว่าคนพวกนั้นไปหลายเท่าอย่างแน่นอน ต่อให้เป็นคนจากตระกูลพ่อครัวเก่าแก่ ก็คงเทียบกับคุณนายน้อยไม่ติดกันทั้งนั้น

        ทันทีที่นึกถึงประเด็นนี้ จู่ๆ พวกเจิ้งเพ่ยฉีทั้งสามก็รู้สึกเป็นเกียรติบางอย่างขึ้นมา

        “น่าจะอีกครึ่งชั่วโมง” อวี๋จิ่นลี่มองนาฬิกาแวบหนึ่ง คะเนเวลาการเตรียมวัตถุดิบอึดใจหนึ่งก่อนจะตอบ

        คราวนี้ไม่ได้มีแค่เจิ้งเพ่ยฉีเท่านั้นที่อึ้ง จ้าวเฟยกับเฉียนไหลเฟิงก็อึ้งเช่นเดียวกัน จึงได้โพล่งปากไปตามจิตใต้สำนึก “คุณนายน้อย เวลาครึ่งชั่วโมงทำอาหารพวกนี้ไม่เสร็จหรอกครับ”

        อวี๋จิ่นลี่มองพวกเขาด้วยความไม่เข้าใจแล้วบอกว่า “ผมไม่ได้คิดจะทำอาหารพวกนี้ให้เสร็จในครึ่งชั่วโมงนี่ ผมเตรียมวัตถุดิบพวกนี้เก็บไว้ทำระหว่างสตรีมนี่นา”

        คราวนี้ทั้งสามก็ตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม แม้แต่ปากก็ยังอ้าค้าง

        เมื่อสักครู่นี้พวกเขาได้ยินว่าอย่างไรไปนะ

        “คุณนายน้อย คุณนายน้อย...จะสตรีมขั้นตอนการทำอาหารเหรอครับ” เจิ้งเพ่ยฉีรู้สึกว่าตัวเองอาจจะหูฝาดไปก็ได้

        สำหรับเชฟผู้ทำอาหารเป็นจริงๆ นั้น จะมีเชฟรายไหนบ้างที่ไม่ซุกไม่ซ่อนวิธีการทำอาหารเนื่องจากกลัวว่าคนอื่นจะเลียนแบบเอาไป เพราะอะไรพอถึงตาคุณนายน้อยของพวกเขาแล้ว นี่ยังคิดจะทำอาหารระหว่างสตรีมอีกเหรอ นี่ไม่ได้หมายความว่าเปิดช่องให้คนอื่นเรียนรู้หรอกเหรอ

        เขาคนนี้เป็นคุณนายน้อยตระกูลเจียงของพวกเขาเชียวนะ เรื่องอะไรจะปล่อยให้คนอื่นดูล่ะ

        พวกเจิ้งเพ่ยฉีทั้งสามนึกขึ้นได้อย่างรู้ใจกัน อาจเป็นเพราะว่าคุณนายน้อยของพวกเขาอายุยังน้อย ไม่รู้ว่าฝีมือการทำอาหารของตัวเองน่าทึ่งมากขนาดไหน และสามารถสร้างคุณค่าได้มากมายเท่าไร ถ้าเกิดว่าวิธีการทำหลุดลอดไปแบบนี้ต้องเสียหายย่อยยับทีเดียว

        ดังนั้นทั้งสามจึงอธิบายประโยชน์และโทษที่เกี่ยวข้องจากการสตรีมแบบนั้นไปรอบหนึ่ง โดยหวังว่าอีกฝ่ายจะล้มเลิกความคิดนี้ไปได้

        ทว่าแต่เดิมอวี๋จิ่นลี่ก็ไม่ใช่คนในโลกใบนี้อยู่แล้ว ความคิดของเขากับความคิดของคนในโลกใบนี้จึงยังต่างกันอยู่บ้าง

        ในยุคดาวโลก ปรกติแล้วแต่ละคนก็ทำอาหารเป็นกันแค่คนละอย่างสองอย่าง เพียงแต่ต่างกันตรงที่อร่อยหรือไม่อร่อยเท่านั้นเอง ดังนั้นถึงไม่เคยคิดจะซุกซ่อนวิธีการทำอาหารอะไรเอาไว้

        ต่อให้มาถึงยุคดวงดาวและรู้ว่าโดยทั่วไปแล้วคนที่นี่ทำอาหารไม่เป็นกันทั้งนั้น แต่อวี๋จิ่นลี่ก็ไม่เคยคิดจะหวงวิชา ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ปล่อยให้พวกเจิ้งเพ่ยฉีเข้ามายืนมุงทุกครั้งหรอก

        อย่างไรแล้วเขาก็ไม่คิดจะทำมาหากินจนมั่งคั่งด้วยการทำอาหาร สิ่งที่เขาต้องการในเวลานี้คือพลังแห่งศรัทธา จะได้ฟื้นคืนตบะให้เร็วขึ้นอีกหน่อย ส่วนการทำอาหารก็เป็นข้อได้เปรียบในตอนนี้เพียงเรื่องเดียวที่เหนือกว่าสตรีมเมอร์คนอื่นๆ แล้วจะปล่อยให้เขาล้มเลิกการสตรีมทำอาหารอย่างงั้นเหรอ

        ฝันไปเถอะ!

        “ไม่เป็นไร ใครจะเรียนก็เรียนสิ” อวี๋จิ่นลี่ตอบอย่างสบายๆ โดยไม่ได้ใส่ใจชื่อเสียงเงินทองเลยสักนิด

        พวกเจิ้งเพ่ยฉีทั้งสามอดเคารพนับถือคุณนายน้อยผู้มีนิสัยแบบนี้ไม่ได้ ทั้งยังนับเป็นครั้งแรกที่พวกเขาพบคนที่เห็นแก่ส่วนรวมขนาดนี้

        ก่อนที่จะมาถึงบ้านตระกูลเจียง พวกเขาก็เคยเป็นเชฟในบ้านของตระกูลอื่นมาก่อน เจอะเจอผู้คนที่มีนิสัยในแง่ที่ยากแท้หยั่งถึงมานักต่อนัก ต่อให้เป็นแค่ห้องครัวเล็กๆ ห้องเดียว ภายในนั้นก็มีการชิงดีชิงเด่นกันเยอะแยะ พอจู่ๆ มาพบคนบริสุทธิ์และไม่เห็นแก่ตัวขนาดนี้อย่างคุณนายน้อย พวกเขาจึงรู้สึกยกย่องอย่างแท้จริง ทั้งยังรู้สึกปวดใจหน่อยๆ ด้วยเช่นกัน