ตอนที่ยี่สิบ El Hermano พี่ชาย
การที่จะเป็”พ่อใหญ่”ของทุกคนในไม่ใช่เื่ง่าย นั่นคือสิ่งที่เคนคิดทางที่ทำได้อีกวิธีหนึ่งคือเขาต้องเปลี่ยนแปลงจาก”พระเอก” ให้กลายเป็ตัวละคร”พี่ชาย”
การเป็”พี่ชาย” El Hermano
นั้นจะทำให้เราเก่งกว่าน้องชายของเราที่เป็”พระเอก”หรือ”คู่แข่ง”
แต่ต้องแลกมาด้วยการเจ็บป่วยร้ายแรง
ประดุจดั่ง ซาสึเกะและนารุโตะ
ที่ทุกคนยอมรับว่าซาสึเกะคือนินจาอัจฉริยะแห่งยุค
แต่ทุกคนก้ยังคิดว่าอิทาจิที่เป้น”พี่ชาย”เก่งกว่าแบบไร้ข้อกังขา
หรือ ราโอ,โทคิ และเคนชิโร่
ทุกคนก็ยอมรับว่าโทคิเก่งที่สุดในด้านทักษะแค่ต้องมีจุดอ่อนร้ายแรงด้านการเป็โรคต่างๆนานา
การเป็”พี่ชาย” El Hermano
จึงเป็เส้นทางที่อันตรายเช่นนี้เอง
แต่ผมไม่มีทางเลือก
หากผม้ารอดชีวิตและช่วยเหลือโลกนี้และไทม์ไลน์เอาไว้ผมต้องเป็พี่ชาย El Hermano ให้ได้ไม่ว่าต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม!!!
“เอ ท่านแม็กนัสเราพอมีโรคอะไรที่ผมพอจะเป็ได้แลกมากับพลังบ้างไหม?”
“มออออ”
ท่านแม็กนัสจ้องหน้าผมกลับแบบวัวด้วยความงุนงง
“โอเค แผนการนี้ล้มเหลวลองแผนการอื่นได้”
ผมกากบาทแผนการที่จดไว้ในสมุดออกไปอีกหนึ่งแผน
อืมไม่อยากเลยแฮะ การเป็ “พี่ชาย” El Hermano นั้นคือการเป็พี่ชายที่เก่งกาจเหนือกว่าน้องๆหากผมไม่ได้มีพลังที่มากกว่าจนน้องๆสู้ไม่ได้ ผมก็กลายเป็เพียง”พี่ชายที่แสนดี”ที่มีโอกาสตายสูงน่ะสิ
ถึงพี่ชาย El Hermano จะมีโอกาสตายเพราะเก่งเกินไปก็เถอะแต่อย่างน้อยก็ยังมีความเก่งได้สัก่หนึ่งที่พอจะแก้ไขปัญหาอะไรบางอย่างได้
ไฮ้ ย่า
ไฮ้ ย่า
ผมกับท่านแม็กนัสนั่งพูดคุยกันและมองเด็กในหมู่บ้านสองสามคนที่ผมเกณฑ์มาสอนวิธีการใช้หอกไม้ไผ่(ราคาถูกที่สุด1G พังง่ายมาก กระจอกสุดในร้านค้าอาวุธ)
มีเด็กคนหนึ่งโงนเงนเล็กน้อย
ผมชูมือขึ้นบังคับให้แสงสว่างรักษาความเหนื่อยของเด็กคนนั้นแบบไม่ส่งเสียง
“ดีมากพยายามต่อไป ในอนาคตข้างหน้าข้าไม่้าลูกน้อง ที่ข้า้าคือครอบครัวที่ช่วยกันในาเท่านั้น”
ผมพยายามทำตัวแบบพี่ดอม ทอเร็ตโต้อยู่
“ข้าอาจจะไปช่วยพวกเ้าไม่ได้ในอนาคตเนื่องจากต้องปราบศัตรูที่อยู่ข้างหน้าก่อน ใน่เสี้ยววินาทีของความเป็ความตายมีแต่หอกไม้ไผ่และสองมือของเ้าเท่านั้นที่จะช่วยเ้าได้และ-”
Formation
ตั้งขบวนรบ
ผมตวาดขึ้นด้วยทักษะที่ถนัดที่สุดของผมที่เป็ผู้กล้าในเกมส์
ด้วยความที่เป็ผู้กล้าถึงถนัดสายบัฟพวกพ้องด้วยอีกทางหนึ่งและคาถาปลุกใจต่างๆที่ทำให้คนรอบข้างนั้นสามารถแสดงความเก่งกาจได้มากกว่าเดิม
สมกับคุณลักษณะของผู้กล้า
ที่ความสามารถจะแสดงออกมาได้อย่างเต็มที่ก็ต่อเมื่อสู้ร่วมกับคนอื่นๆเท่านั้น
“ย่า----“
พวกเด็กตั้งขบวนหอกไม้ไผ่เอาไว้
“การตั้งขบวนหอกไม้ไผ่เอาไว้ต่อให้เ้าเจอกับม้าหรือหมีเหล็กที่พุ่งเข้ามาก็ยังไม่สามารถกำจัดพวกเ้าได้ในทีเดียว จงจำเอาไว้ เมื่อธงผืนนี้ชูขึ้นอยุ่ภายใต้ธงผืนนี้ พวกเ้ามีจิติญญาเป็อันหนึ่งอันเดียวกันนั่นจะทำให้เราสามารถพิชิตศัตรูทุกคนที่เราพบเจอได้
การต่อสู้ร่วมกันรวมใจเป็หนึ่งเดียวเท่านั้นจึงจะทำให้พวกเราเอาชัยเหนือศัตรูได้ ไม่ว่าคนที่เราเจอจะเป็ใครก็ตาม”
แบบเดียวกับที่โยนเหรียญและดูดาวเพื่อฝึกทักษะของนักพนันและนักดูดาว
การพยายามฝึกพล่ามไปเรื่อยๆและการพูดสาธารณะเพื่อฝึกทักษะนักพูดOrator นั่นเอง
จากในเกมส์ผมไม่เคยดูถูกทักษะนักพูดเลย
การพูด NTR ให้นักฆ่าหญิงทรยศฝ่ายตรงข้ามมาอยู่ฝ่ายเรานั้นคือความภูมิใจอย่างหนึ่งของผม
ป่ากว้างเกินไปหากผมสามารถเกลี้ยกล่อมสัตว์ประหลาดที่ยอมเป็มิตรได้มาเข้าพวกกับผมได้ก็จะดีเอามากๆ
โลกนี้ศัตรูเยอะมากเกินไปผมไม่สามารถสู้คนเดียวได้
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้อเรียกร้องของข้ามีอย่างเดียวเท่านั้น อย่าได้แตกขบวนทัพขอเพียงยืนหยัดรักษาขบวนทัพเอาไว้ได้ ตราบนั้นศึกนั้นก็ยังไม่พ่ายแพ้ขอให้พวกเ้าภูมิใจที่ได้สู้ภายใต้ธงผืนนี้”
ผมชี้ไปที่ธงที่มีรูปท่านแม็กนัสวัวลายน้ำตาลแดงเป็สง่า
“เอ่อลูกพี่ พวกเราเปลี่ยนธงเป็สัตว์ที่เท่กว่าอย่างกริฟฟอนไม่ได้หรือ?”
เด็กคนหนึ่งเอ่ยถาม
“เหลวไหลท่านแม็กนัสนี่ล่ะที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้แล้ว”
ผมตอบพวกลูกน้องที่ไม่รู้ข้อเท็จจริงง่ายๆอย่างนี้
97
