ณ ภายในรถของลิดา
“เพราะเธอเป็คู่แท้ของทศวิทย์น่ะสิ”
“อะไรนะ!” ลิดาใกับเสียงของกาสะลอง
“มันคือชะตากรรม” กาสะลองกล่าวเสียงเย็น
“ฉันไม่เชื่อคุณหรอก คุณตั้งใจจะหลอกให้ฉันช่วยปกป้องสามีให้น่ะสิ” ลิดาไม่เชื่อ
“ถึงอย่างไรก็ขอบคุณมากค่ะ” กาสะลองรู้สึกซึ้งใจ
“ฉันอยากให้คุณอย่าติดตามฉันเลยนะคะ ฉันขอยอมรับตรงๆว่าฉันกลัวผี” ลิดายอมบอกตรงๆ
“ฉันจะมาลาค่ะ” กาสะลองกล่าว
“แล้วคุณไม่ห่วงสามีคุณแล้วหรอคะ” ลิดาสงสัย
“หากสามีฉันได้คบกับคุณ เขาจะปลอดภัยค่ะ” กาสะลองกล่าวอย่างมั่นใจ
“ทำไมถึงเชื่อเช่นนั้นคะ” ลิดาแปลกใจ
“คอยดูต่อไปก็แล้วกัน ลาก่อนค่ะ” กาสะลองไม่อยากอธิบายมาก
“เดี๋ยวสิคะ” ลิดาอยากจะถามเื่ของคุณลาวัลย์ แต่ดวงิญญาของกาสะลองได้หายไปแล้ว
***************************************
ตกกลางคืน ลิดากำลังจะนอน สักพักเบอร์แปลกๆก็โทรมา
“ฮัลโหล” ลิดารับสาย
“ลิดาหรอครับ ผมทศวิทย์เองนะครับ”
“ค่ะ คุณทศวิทย์ มีอะไรหรือเปล่าคะ โทรมาซะดึกเชียว” ลิดาหาวฟอด
“ผมตกลงรับข้อเสนอของคุณ พวกเราจะแกล้งเป็แฟนกันเพื่อหลอกลาวัลย์ครับ”ทศวิทย์กล่าว
“ทำไมคุณถึงยอมเปลี่ยนใจล่ะคะ” ลิดาสงสัย
“ผมจะเล่าให้ฟังตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้ครับ ผมจะไปรับคุณทานข้าวเที่ยงด้วยกัน”ทศวิทย์นัดแนะ
“แต่ฉันไม่อยากให้คนในบริษัทรู้นี่คะ” ลิดากังวล
“หากจะหลอกลาวัลย์ ต้องเล่นใหญ่ครับ คุณยอมทุ่มทุนมั้ย” ทศวิทย์กล่าว
“ก็ได้ค่ะ ฉันเห็นแก่คุณกาสะลอง เอาเป็ว่าวันพรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะคะฉันง่วงนอนมากเลย” ลิดาหาวไปหลายฟอดแล้ว
“ฝันดีครับ”
“Goodnight ค่ะ”
***************************************
เนื่องจากทศวิทย์โทรไปหาลิดาดึกมาก ก็เลยทำให้ลิดาลืมไปเลยว่าได้นัดกับทศวิทย์ว่าจะทานข้าวด้วยกันตอนเที่ยงวันนี้
ดังนั้นพอทำงานเสร็จในตอนเที่ยงลิดาจึงมุ่งหน้าไปที่โรงอาหารและร่วมรับประทานอาหารกับเพื่อนร่วมงานตามปกติ
“นั่นไงท่านประธานบริษัท นี่เขามาทานอาหารที่โรงอาหารนี่ด้วยงั้นหรือเขาดูไม่ถือตน ดีจังเลยน่ะ” เพื่อนร่วมงานของลิดาชี้
“ไหน ดูหน่อยซิ” ลิดาไม่เคยเห็นท่านประธานบริษัทมาก่อนเลยเธอก็เลยชะเง้อมอง
“ท่านประธานมุ่งหน้ามาที่โต๊ะพวกเราด้วย” เพื่อนร่วมงานของลิดาอีกคนตื่นเต้น
“นั่นมัน คุณทศวิทย์นี่” ลิดาใ
“สวัสดีครับ ทุกคน” ทศวิทย์ทักทุกคน
“เอ่อ ท่านประธานจะมาร่วมรับประทานอาหารร่วมกับพวกเราหรอคะ” เพื่อนร่วมงานของลิดากล่าว
“ใช่ครับ ผมนัดกับแฟนไว้ ว่าจะทานอาหารเที่ยงด้วยกัน จริงมั้ยครับลิดา”ทศวิทย์หันไปหาลิดา
ลิดาอ้าปากค้าง “เอ่อ คือ”
“เป็ความจริงหรอลิดา นี่เธอกำลังคบกับท่านประธานอยู่งั้นหรือ” เพื่อนร่วมงานพากันใ
“ใช่ครับ พวกเราเพิ่งตกลงคบกับเป็แฟน จริงมั้ยครับลิดา” ทศวิทย์ตอบให้
“ค ค่ะ เพิ่งตกลงกันไม่นานมานี้เอง” ลิดาพูดตะกุกตะกัก
“ในเมื่อคุณอยากทานกับเพื่อนๆ งั้น ขอผมทานด้วยคนนะครับ” ทศวิทย์ขอนั่งด้วยคน
กลายเป็ว่าท่านประธานได้มาร่วมรับประทานอาหารกับลิดาและเพื่อนร่วมงานของเธออีกสามคน
พอทานเสร็จ ท่านประธานก็กระซิบบอกลิดาว่า “วันนี้ผมนอนค้างบ้านคุณนะครับ”
“อะไรนะคะ” ลิดาใ
“ผมมีเื่จะคุยกับคุณครับ เื่ของกาสะลอง” ทศวิทย์กล่าวอ้าง
“ก็ได้ค่ะ” ลิดายอมรับคำ
“อย่าลืมรอผมนะครับ ผมจะกลับรถคุณ” ทศวิทย์กล่าว
“โหๆ สวีทกันจังเลยนะคะ น่าอิจฉาจัง” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งแซว
“เอ่อ คือ” ลิดาอธิบายไม่ถูก
“อย่าแซวเยอะสิครับ แฟนผมหน้าแดงหมดแล้ว”ทศวิทย์กล่าวยิ้มๆ
ลิดารู้สึกทำตัวไม่ถูกจริงๆ เธอไม่รู้จริงๆว่าทศวิทย์คือท่านประธานบริษัทและเธอก็เป็คนเสนอตัวเื่แกล้งเป็แฟนเองเสียด้วยดังนั้นเธอจะต้องมาคอยตอบคำถามเพื่อนร่วมงานว่าเธอไปคบกับท่านประธานเมื่อไหร่ตอนไหนกันแน่
ตกเย็นลิดาจึงต้องรอท่านประธานที่หน้าห้องเพราะตอนนี้ท่านยังคงทำงานไม่เสร็จ ทำให้เธอเผลอนอนหลับไปที่โซฟา
“ลิดาครับ ลิดา ตื่นเถอะครับ” ทศวิทย์เข้าไปปลุกหลังทำงานเสร็จ
“ทำงานเสร็จแล้วหรอคะ” ลิดางัวเงียตื่น
“ไปกันเถอะครับ ผมขับรถให้” ทศวิทย์ยื่นมือไปขอกุญแจรถ
“ก็ได้ค่ะ” ลิดายื่นกุญแจรถให้แต่โดยดีเพราะเธอง่วงนอนมาก
ทศวิทย์ปฏิบัติตัวกับลิดาราวกับว่าเธอเป็แฟนของเขาจริงๆทำให้ลิดารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด แต่เธอก็ต้องพยายามปิดกลั้นใจเอาไว้เพราะนี่เป็เพียงการแสดงเท่านั้น
***************************************
ทศวิทย์ขับรถของลิดาเพื่อพาเธอกลับบ้าน
“คุณไม่จำเป็ต้องเปิดเผยให้ทุกคนรู้ก็ได้นะคะคุณควรเผื่อวันที่พวกเราเลิกแสดงบ้างสิคะ” ลิดากังวล
“ผมขอโทษครับ ผมแค่อยากทำทุกวิถีทางเพื่อให้ลาวัลย์ยอมเชื่อเท่านั้นเอง เลยไม่ได้คิดเผื่อถึงวันที่เลิกแสดงว่าคุณอาจเสียชื่อหรือเสียหน้าได้” ทศวิทย์เริ่มเป็ห่วงอนาคตของลิดา
“เอาเถอะค่ะ เื่มันเกิดขึ้นแล้ว ว่าแต่ ทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจยอมแกล้งแสดงเป็แฟนฉันล่ะคะ”ลิดาสงสัย
“ผมได้ติดต่อแฟนที่ลาวัลย์เคยคบแล้วครับ เขาเล่าให้ฟังว่าลาวัลย์มีพฤติกรรมน่ากลัวมาก เธอเป็คนรักแรงเกลียดแรงและหากมีผู้หญิงคนใดมายุ่งเกี่ยวกับผู้ชายของเธอ ผู้หญิงคนนั้นจะต้องเจ็บตัวทุกคนเหตุการณ์ในชีวิตของเขาจะชัด เพราะเขาเป็คนเ้าชู้ครับ แต่สำหรับผมผมนั้นคบทีละคน เลยไม่รู้เลยว่าลาวัลย์เป็คนแบบนั้นจริงๆ” ทศวิทย์เล่า
“คุณก็เลยยอมเชื่อฉันงั้นหรอคะ” ลิดากล่าว
“ผมยังไม่เชื่อทั้งหมดหรอก แต่ผมอยากพิสูจน์ครับ” หากเป็เื่จริงทศวิทย์ต้องคืนความเป็ธรรมให้กับภรรยาของเขาให้จงได้
“แล้วทำไมคุณต้องนอนค้างบ้านฉันด้วยล่ะคะ” ลิดาสงสัย
“ผมต้องเตี๊ยมกันกับคุณในหลายๆเื่ ครั้นจะให้คุณไปนอนค้างบ้านผมแม่คุณอาจไม่พอใจผมได้ ผมก็เลยอยากอยู่ในสายตาแม่ของคุณครับ” ทศวิทย์อธิบาย
“แล้วแม่คุณล่ะคะ ท่านอาจคิดมากก็เป็ได้” ลิดาเป็ห่วง
“ผมบอกแม่ผมแล้วว่า ผมเป็แฟนคุณ” ทศวิทย์กล่าว
“แล้วแม่คุณเชื่อหรอคะ” ลิดาสงสัย
“แม่ผมเชื่อว่าคุณเป็แฟนผมก็ั้แ่ที่คุณมาทานข้าวที่บ้านผมแล้วครับ”ทศวิทย์ไม่ค่อยพาใครไปทานข้าวบ้านของเขายกเว้นลิดา
“ไว้ถึงวันที่คุณลาวัลย์แสดงธาตุแท้เมื่อไหร่พวกเราคงต้องค่อยคิดคำพูดอธิบายให้พวกท่านเข้าใจนะคะ” ลิดาไม่อยากหลอกลวงผู้ใหญ่เลยจริงๆ
***************************************
ณ ห้องรับประทานอาหาร บ้านของลิดา
“พวกลูกคบกันมานานแค่ไหนแล้ว ทำไมแม่ถึงไม่รู้เลยล่ะ” แม่ของลิดาสงสัย
“เอ่อ หลังเลิกกับนายธนนท์ไปแล้วค่ะแม่” ลิดาแต่งเื่
“คุณแอบคบกับนายธนนท์ ที่อยู่แผนกไอทีงั้นหรอครับคุณไม่เห็นเล่าให้ผมฟังบ้างเลย” ทศวิทย์เพิ่งรู้ว่าแฟนเก่าของลิดาคือนายธนนท์
“แหม พวกเราเพิ่งคบกันเองนะคะ ดาว่าจะเล่าให้คุณฟังคืนนี้ไงคะ” ลิดารีบแก้ตัว
“อย่าว่าดาเลยนะลูก นนท์เขาแอบไปมีคนใหม่ ดาเศร้าตั้งหลายวันแหนะกว่าจะทำใจได้นี่ก็ดีขึ้นมากแล้วนะ” แม่เห็นใจลิดา
“รับรองว่าผมจะดูแลดาให้ดีที่สุดครับ” ทศวิทย์กล่าวคำมั่น
“แม่ฝากด้วยนะลูก แม่มีลูกสาวอยู่คนเดียว” แม่รู้สึกอุ่นใจที่มีคนปกป้องลูกสาว
“ครับผม”
***************************************
ลิดาจำต้องยอมให้ทศวิทย์เข้าไปในห้องของเธอเพื่อตกลงกันเื่ต่างๆในระหว่างที่เป็แฟนกันปลอมๆ
“ในเวลาที่ผมเป็แฟนใคร ผมจะชัดเจนกับคนๆนั้นครับ หากผมไม่ชัดเจนกับคุณลาวัลย์คงไม่มีวันเชื่อพวกเรา ดังนั้นคุณจะยินยอมให้ผมเอาใจใส่คุณมั้ยครับ”ทศวิทย์ถาม
“ในเมื่อฉันยอมช่วยคุณกาสะลองเอาเป็ว่าฉันจะพยายามทำความเข้าใจทุกการกระทำของคุณก็แล้วกันค่ะ” ลิดากล่าว
“ดังนั้นทุกเที่ยงคุณจะต้องไปรอผมที่หน้าห้องเพื่อรอทานข้าวด้วยกันหากคุณไม่สะดวก ให้ติดต่อผมก่อนนะครับ” ทศวิทย์กล่าวแผนการ
“ค่ะ”
ก๊อกๆ ก๊อกๆ “ธนนท์มาหาน่ะลูก” แม่ะโบอก
“ค่ะแม่ ลูกจะลงไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” พอลิดาบอกแม่เสร็จก็หันไปบอกแฟนกำมะลอว่า“คุณรออยู่นี่ก่อนนะคะ เขาคงมีธุระคุยกับฉันค่ะ”
ลิดาไม่รอฟังคำตอบ เธอรีบลงไปหานายธนนท์ทันที
***************************************
“ลิ ดา ผมผิดไปแล้ว นาตยานอกใจผมจริงๆด้วย เธอสวมเขาให้ผมผมก็อุตส่าห์โง่เง่าหาเงินคอยปรนเปรอเธอ แต่เธอไม่รักดีนอกใจผมไปมีอะไรกับเทรนเนอร์หนุ่มคนนั้น ผมรู้แล้วว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนดีเหมือนคุณอีกแล้ว”ธนนท์กล่าวอย่างคนเมา
“นนท์ นายเมามากแล้วนะ ไว้ฉันโทรเรียกรถแท็กซี่ไปส่งนายที่คอนโดดีมั้ย”ลิดาเสนอ
“พวกเรามาคืนดีกันเถอะนะ ให้โอกาสฉันสักครั้งจะได้มั้ยดา” ธนนท์ขอร้อง
“เอ่อ คือว่า ฉันคงกลับไปรักนายไม่ได้อีกแล้ว พวกเราเข้ากันไม่ได้เลยอยู่ด้วยกันไปก็ไม่มีความสุขหรอก นายเปิดใจให้คนอื่นเถอะนะ” ลิดารู้สึกเข็ด
“นนท์สัญญาว่า นนท์จะปรับปรุงตัวให้ดี ให้สมกับเป็แฟนของดาไง” ธนนท์ยังคงดึงดัน
“ดาไม่ได้รักนนท์อีกแล้ว ดามีคนอื่นแล้วนนท์” ดากล่าว
“มันเป็ใคร” ธนนท์กล่าวเสียงแข็ง
“นพพะฤ…” ดากำลังจะบอกชื่อเนื้อคู่ที่ช่วยชีวิตเธอให้พ้นวิกฤตแต่ถูกพูดแทรก
“ผมเองครับ ผมชื่อทศวิทย์ เป็แฟนใหม่ของดา” ทศวิทย์แสดงตน
“คุณคือประธานบริษัทนี่” ธนนท์จำได้แม้จะเมามาก
“ใช่ครับ ผมคงยกแฟนผมให้ใครไม่ได้อีก หวังว่าคุณจะเข้าใจนะครับ” ทศวิทย์เข้าไปกอดเอวลิดา
“ผมคบกับดามาั้แ่มหา’ลัยแล้ว ผมรู้จักดาดีกว่าคุณเสียอีก”ธนนท์อวดว่าตนสนิทกับดามากกว่าทศวิทย์
“ขนาดคุณรู้จักดาดี แต่คุณก็ยังกล้าหักหลังดาแอบไปมีคนอื่นไม่ใช่หรอครับ”ทศวิทย์กล่าว
“แล้วคุณล่ะ คุณเป็ถึงประธานบริษัท ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะจริงใจต่อดา”ธนนท์ไม่เชื่อว่าท่านประธานจะยอมลดตนคบกับพนักงานบริษัทฐานะปานกลาง
“ให้เวลาเป็เครื่องพิสูจน์ดีมั้ยครับ ผมจะปกป้องดูแลดายิ่งชีวิต” ทศวิทย์กล่าวคำมั่น
“พวกเรามาต่อยกันมั้ย ใครชนะ คนนั้นได้ตัวดาไป” ธนนท์ท้าต่อยแย่งผู้หญิง
“คุณเมามากแล้ว คุณสู้ผมไม่ได้หรอก” ทศวิทย์เรียนศิลปะการต่อสู้มาก่อน
“ไม่ลองไม่รู้” ธนนท์ไม่ยอม
“หยุดเถอะนนท์ ดายอมกลับไปเป็เพื่อนของนนท์ แต่คงไม่ถึงขั้นกลับไปคบเป็แฟนกันอีกอย่าให้ประวัติซ้ำรอยเลยนะ ดาไม่ใช่ศาลาพักใจของใคร หากนนท์้าปรับทุกข์ดาพร้อมรับฟังในฐานะเพื่อนคนนึงเท่านั้น” ลิดาร้องห้าม
“นนท์ขอค้างอยู่นี่ด้วยคนนะดา” ธนนท์เปลี่ยนแผน
“ผมจะนอนห้องเดียวกับธนนท์เอง ดาไปนอนกับแม่เถอะนะ” ทศวิทย์จัดแจงให้
“ก็ได้ค่ะ พวกคุณนอนในห้องของดาก็แล้วกันนะคะ” ลิดากล่าว
ดังนั้นก่อนที่ลิดาจะไปนอนห้องของแม่สิ่งแรกที่เธอหยิบติดตัวไปด้วยก็คือไดอารี่ของนพฤทธิ์ เพราะยังไงนั่นก็คือความลับที่เธอต้องรักษาเอาไว้จะให้ใครเห็นไม่ได้ พร้อมกับหยิบเสื้อผ้าชุดทำงานของวันพรุ่งนี้เผื่อไปด้วยปล่อยให้ฝ่ายชายทั้งสองนอนในห้องของเธอด้วยกัน
***************************************
ณ ห้องนอนของแม่ลิดา
“จะดีหรอลูกที่ให้แฟนเก่ากับแฟนใหม่นอนด้วยกันน่ะ” แม่ลิดากังวล
“คงไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่” ลิดากล่าว
“ว่าแต่ลูกยังอยากกลับไปหานายธนนท์หรือเปล่า” แม่ลิดาสงสัย
“ลูกรู้แล้วค่ะว่าความรักที่แท้จริงมันเป็ยังไง ที่ผ่านมานนท์ไม่เคยชัดเจนกับดาเลย พวกเราต้องคบกันแบบหลบๆซ่อนๆ และสุดท้ายเขาก็เลือกคบคนที่ถูกใจและสลัดดาทิ้งอย่างง่ายดาย ดาคงไม่โง่ให้นนท์ทำร้ายดาอีกแล้วค่ะ” ลิดาเข็ดจริงๆ
“คิดอย่างนั้นได้ก็ดีแล้วลูกลูกคงต้องบอกนายทศวิทย์ให้ชัดว่าลูกไม่คิดกลับไปหานายธนนท์อีกเป็แฟนกันจะต้องถนอมน้ำใจกันด้วยนะลูก อย่าให้เขาคิดมากจนถึงขั้นเป็เหตุหึงหวงได้”แม่เตือน
ดาคิดในใจว่า“พวกเราเป็แฟนปลอมๆ เขาคงไม่หึงดาหรอกค่ะ”แต่ปากบอกไปว่า “ค่ะแม่”
***************************************
ณ ห้องอาหาร บ้านของลิดา
“เอ่อ นนท์ ตาไปโดนอะไรมาน่ะ” ลิดาทักเพื่อน
“ผมต่อยเขาเองครับ” ทศวิทย์สารภาพ
“แล้วคุณไปต่อยนนท์ทำไมล่ะคะ” ลิดาสงสัย
“ก็เขาเมามาก เขาจะเดินไปหาคุณที่ห้องแม่คุณ ผมก็เลยต้องห้ามเขาไว้”ทศวิทย์กล่าว
“มันไม่รุนแรงไปหรอคะ” ลิดาสงสารเพื่อน
“นนท์จะต่อยผมก่อนนะครับ แต่ผมหลบทัน แต่พอผมสวนกลับ นนท์ที่เมาอยู่ก็เลยโดนหมัดผมเข้าเต็มๆครับ”ทศวิทย์อธิบาย
“ผมคงต้องลางานครึ่งวัน เพื่อไปรักษาตาที่โรงพยาบาล ดาช่วยพาผมไปหน่อยนะ”ธนนท์กล่าว
“เดี๋ยวผมพาไปเอง” ทศวิทย์อาสา
“แต่ว่า” ลิดากล่าวไม่จบ ทศวิทย์ก็พูดแทรก
“ผมไม่อนุญาตให้คุณเข้าใกล้ชายอื่นนะครับคุณแฟน” ทศวิทย์แสดงความเป็เ้าของ
“ก็ได้ค่ะ” ดาหันไปกล่าวกับนายธนนท์ว่า “ดาตัดสินใจคบกับคุณทศวิทย์เป็แฟนแล้วดังนั้นดาจะต้องซื่อสัตย์ต่อเขาคนเดียวเท่านั้น หวังว่านนท์จะเข้าใจดานะ”
“ดาคบกับเขาไม่กี่วันเอง ดาเชื่อใจเขาได้ยังไงและรู้ได้ยังไงว่าเขาจริงใจกับดา เขาอาจหลอกดาก็ได้นะ” ธนนท์เตือน
“ดาจะลองให้โอกาสวิทย์ค่ะ หากเขาทำผิดต่อดาจริง พวกเราก็แค่เลิกกันเท่านั้นเองและที่ผ่านมาดาก็เคยให้โอกาสนนท์ไปแล้ว แต่นนท์ไม่รักษาโอกาสนั้นเองในเมื่อพวกเราย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว พวกเราควรยอมรับความจริงและคนที่จะเยียวยาจิตใจนนท์ได้ดีที่สุด ก็คือ ตัวเราเองนะนนท์เมื่อนนท์เข้มแข็งขึ้น อยู่ได้ด้วยตัวเอง สักวันนนท์จะพบคนที่ใช่และคนที่นนท์ยอมให้เกียรติคบกับเธออย่างเปิดเผยเองนะ”ดากล่าวกับนนท์ตรงๆ
“ก็ได้ นนท์ยอมปล่อยดาก็ได้ ในเมื่อดามีความสุข นนท์ก็ดีใจด้วย” ธนนท์กล่าวแม้จะรู้สึกเสียดาย
ลิดาคิดในใจว่า “หากดาไม่ติดต้องแกล้งเป็แฟน ดาคงดีใจมากที่นนท์กลับมาหาดาแต่มันก็ดีอย่าง คือดาจะได้ตั้งสติไม่หลงกลับไปเป็ศาลาพักใจให้นนท์เหมือนเดิมอีก”
***************************************
ทศวิทย์ขับรถของนนท์พานนท์ไปรักษารอยฟกช้ำที่ตาที่โรงพยาบาลเพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เป็การชดใช้ส่วนลิดาขับตามไปที่โรงพยาบาลด้วย เพื่อที่จะได้คอยรับทศวิทย์ไปทำงานที่บริษัทด้วยกันซึ่งวันนี้เป็วันที่คู่รักกำมะลอจะต้องเผชิญหน้ากับลาวัลย์เสียที
356
