My Sweetie หนูจ๋าเป็นเมียป๋าเหอะ(3P/SM/25+)

ตอนที่20 ตื่นจากฝันร้ายพบผู้ชายรูปหล่อ

           เฮือก…

           ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียง ภายในห้องที่ไหนสักแห่ง นี่ฉันยังไม่ตายงั้นเหรอ? ฉันยันกายลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงมองสำรวจไปรอบๆ ห้องสีฟ้าอันแปลกตา ผนังห้องด้านหนึ่งเต็มไปด้วยรูปใบประกาศเกียรติคุณอะไรสักอย่างเต็มฝาผนังจนแทบไม่เหลือที่ว่าง หน้าต่างห้องซึ่งอยู่ทางซ้ายมือถูกเปิดไว้ มีสายลมเย็นโชยเข้ามาพัดผ้าม่านสีเดียวกับสีห้องปลิวไสว

           “…”

           ฉันอยู่ที่ไหนกันนะ?

           ฉันยกมือขึ้นกุมหัวความรู้สึกปวดตุบยังแล่นไปด้วยร่างกาย ชายแขนเสื้อที่เห็นทำให้พบว่าฉันสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวอยู่ พอเปิดผ้าห่มออกถึงได้รู้ว่ากางเกงที่ฉันสวมอยู่เป็๲กางเกงบ๊อกเซอร์สีฟ้าตุ่นๆ ซึ่งมันไม่ใช่เสื้อผ้าของฉันเลยสักชิ้นเดียว ข้างเตียงมีเสาน้ำเกลือและถุงน้ำเกลือที่หมดแล้ว หลังมือของฉันมีพลาสเตอร์ยาแปะเอาไว้ พอคลำที่หน้าผากตัวเองก็พบแผ่นเจลลดไข้ติดอยู่

           เอ๋… หรือว่ามีคนช่วยฉันเอาไว้

           ค่ำคืนอันโหดร้ายย้อนเข้ามาในหัวของฉันราวกับภาพสไลด์ ฉันวิ่งหนีกลุ่มคนร้ายที่พยายามเอาชีวิต วิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างไม่คิดชีวิตท่ามกลางความมืด และสภาพอากาศอันน่ากลัว ลอดรั้วเข้ามาในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เจอพวกสุนัขจรจัดใจร้ายวิ่งเข้าใส่ กระทั่งฉันปีนรั้วเข้ามาหลบในบ้านหลังหนึ่ง จากนั้นก็มีสัตว์ประหลาดย่องเข้ามาหาฉัน

           พรึ่บ

           ทุกสิ่งทุกอย่างดับมืดลงกระทั่งฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงนี้

           วี้ดดดด เสียงผิวปากของใครบางคนด้านนอกทำให้ฉันรีบทิ้งตัวลงนอน

           “จีจี้มากินไก่มาลูก”

           จีจี้งั้นเหรอ ฉันย่นคิ้ว

           “ค่อยๆ กินสิเดี๋ยวติดคอหรอก แล้วทีหลังอย่าไปลากตัวอะไรเข้ามากินในบ้านอีกนะเข้าใจไหม แค่ตัวที่นอนอยู่ในห้องก็ตัวปัญหาใหญ่พอแล้ว”

           ตัวที่นอนอยู่ในห้อง ตัวปัญหา นี่เค้าคงไม่ได้พูดถึงฉันอยู่หรอกใช่ไหม

           เอี้ยดด เสียงประตูเปิดออก

           ฉันแกล้งหลับตา หัวใจเต้นตึกตัก

           “ได้เวลาวัดไข้อีกแล้วสินะ เธอนี่นอนขี้เซาจริงเชียว”

           คนที่เดินเข้ามาในห้องพูดพึมพำกับตัวเอง ฉันได้ยินเสียงเหมือนเค้าค้นหาอะไรบางอย่างจากบนโต๊ะ จากนั้นเสียงฝีเท้าก็เดินใกล้เข้ามาหาฉัน

           อึ๋ยยย มีมือใหญ่มาจับที่ปากของฉันเหมือนกับเค้าพยายามให้ฉันอ้าปากออก จากนั้นเค้าก็เสียบแท่งอะไรสักอย่างเข้ามาในปาก

           แหวะ

           แผ่นเจลลดไข้ที่หน้าผากของฉันถูกดึงออกอย่างไม่เบามือนัก

           โอ้ย! เจ็บนะตาบ้านี่ เบามือหน่อยไม่ได้เหรอไง ฉันพยายามอดกลั้นสุดกำลังที่จะไม่แหกปากร้องขึ้นมา เพราะกลัวว่าเค้าจะรู้ว่าฉันฟื้นขึ้นมาแล้ว

           “อ่า ไข้ลดลงมากแล้วนี่”

           เค้าดึงเ๯้าแท่งเย็นๆ ที่ฉันคิดว่าเป็๞ปรอทวัดไข้ออกจากปากของฉัน

           “แต่ยังไว้ใจไม่ได้ แปะเจลลดไข้ไปอีกสักอันแล้วกันนะ”

           ปั่บ

           แผ่นเจลเย็นๆ โปะลงหน้าผากของฉันจนฉันหัวสั่นหัวคลอน นี่จะนิ่มนวลกับผู้หญิงหน่อยไม่ได้เหรอไงนะ

           ครืดดดดด

           “ฮัลโหลครับคุณอาหมอ อ้อ เหมือนไข้จะลดลงแล้วล่ะครับ น้ำเกลือก็หมดกระปุกแล้วด้วยแต่เธอยังหลับปุ๋ยอยู่เลย ครับ ได้ครับ”

           เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินห่างออกไปจากเตียง ตามมาด้วยเสียงโหยหวนเอี๊ยดอ๊าดของประตูห้อง พอแน่ใจว่าเค้าเดินออกไปจากห้องแล้วฉันก็ลืมตาขึ้นแล้วลุกนั่งอีกครั้ง มองไปที่โต๊ะหัวเตียงเพิ่งสังเกตว่ามีรูปถ่ายของผู้ชายคนหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะบริเวณหัวเตียงด้วย

           ฉันหยิบกรอบรูปขึ้นมาดู

           ในกรอบรูปเป็๞ผู้ชายคนหนึ่งอายุน่าจะประมาณสามสิบปีน่ะนะ เค้าใส่ชุดอยู่บ้านธรรมดา หน้าตา… หล่อมาก สวมแว่นตาอีกด้วย

           ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

           บ้าจริง! หัวใจของฉันทำไมเต้นระรัวแบบนี้กันนะ

           เค้ากำลังยืนอุ้มลูกสัตว์ประหลาดสี่เท้าหางยาวตัวหนึ่งเอาไว้ในอ้อมอก เ๽้าสัตว์ประหลาดนั่นตัวของมันยังเล็กๆ อยู่เลยแถมแลบลิ้นออกมาด้วย นี่มันเ๽้าตัวเมื่อคืนนั้นสินะ ท่าทางของผู้ชายคนนั้นทำไมดูอบอุ่นและใจดีจังเลย ฉันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าววางรูปถ่ายของเค้าลงที่เดิมล้มตัวลงนอน กลอกตามองเพดานห้องไปมา

           ต้องเป็๞เค้าแน่ๆ ที่ช่วยฉันเอาไว้ แล้ว… ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ