ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        พอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวร้องไห้จนน้ำตาคลอเบ้าทุกคนก็รู้สึกเห็นใจเธอขึ้นมา

        บ้านนี้มีลูกติดสองคนที่อยู่ในวัยกำลังโตแถมยังมีเด็กที่รับมาเลี้ยงไว้อีกคน

        เด็กกำลังโต กินเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก

        เด็กทั้งสามคนกินเก่งมากแถมในบ้านยังมีฉินซู่ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงอีกคน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวต้องทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำถึงจะหาเลี้ยงครอบครัวได้แล้วยังถูกขโมยขึ้นบ้านอีก

        "สหายต่งก็ลำบากเหมือนกันนะ"

        "ผู้หญิงคนเดียวเลี้ยงดูครอบครัวได้ขนาดนี้ก็เก่งมากแล้วจะปล่อยพวกโจรนี่ไปง่ายๆ ไม่ได้!"

        "ใช่พวกเราขอเสนอว่าให้ลงโทษพวกมันอย่างหนัก"

        ...

        ดูเหมือนชาวบ้านจะรู้สึกเหมือนกันในตอนนี้ทุกคนพูดคุยกันเสียงดัง ส่วนหัวหน้าหมู่บ้านและเลขาหมู่บ้านก็ขมวดคิ้วแน่น

        เรื่องนี้สำคัญมาก

        หวังจวินกับเพื่อนร่วมทีมต่างด่าทอกันอย่างไม่ลดละ

        ทะเลาะกันไปได้สักพักหวังจวินก็คลานเข่าเข้าไปหาผู้ใหญ่บ้าน กอดขาเขาไว้แน่น"ผู้ใหญ่บ้านอย่าส่งผมไปที่หน่วยผลิตเลยนะครับ ถ้าคนทางนั้นรู้ผมไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ๆ"

        เขาเคยติดคุกมาก่อนถ้าคนในหน่วยผลิตรู้เรื่องนี้ เขาคงต้องไปรายงานตัวทุกวัน

        แถมยังมีงานให้ทำไม่รู้จักจบจักสิ้น

        ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกลังเลเล็กน้อยหวังจวินมักจะวิ่งมาที่บ้านของเขา เอาของดีๆ มาให้เสมอ

        ก็เพื่อหวังว่าตอนมีเรื่องเขาที่เป็นผู้ใหญ่บ้านจะช่วยปกป้องเขาได้บ้าง

        แต่ตอนนี้...

        "ผู้ใหญ่บ้านคะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวแกล้งทำเป็นร้องไห้ จริงๆ แล้วตอนที่ผู้ใหญ่บ้านลังเลเธอก็คอยสังเกตท่าทีของเขา

        ผู้ใหญ่บ้านกับหวังจวินแอบสบตากันชัดๆ

        ดูเหมือนว่าคนทั้งสองจะมีผลประโยชน์ร่วมกันสินะ

        ฮึ!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวแค่นหัวเราะเธอเรียกผู้ใหญ่บ้านแล้วใช้มือปาดน้ำตาบนหน้า "โดนขโมยขึ้นบ้านตั้งสองครั้งแถมยังทำให้ฉินซู่อาการหนักขึ้นอีก ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างฉันจะอยู่ต่อไปยังไง!"

        "ถ้ามันไม่มีทางออกจริงๆ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวสูดน้ำมูกพลางสะอึกสะอื้น "ฉันคงต้องพาลูกๆ ไปหาหัวหน้าหน่วยผลิตแล้วล่ะอย่างน้อยก็ต้องมีใครสักคนมาเป็นที่พึ่งให้พวกเราไม่ใช่เหรอ?"

        ถึงจะรู้ว่าคนทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่มีวันปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่นอน

        ผู้ใหญ่บ้านอย่างนั้นเหรอ?

        พวกคุณสองคนสนิทสนมกันมากใช่ไหม?

        ไม่เป็นไร ฉันจะบีบให้เขาลงมือเอง!

        หัวหน้าหน่วยผลิตเป็นผู้จัดการการผลิตในพื้นที่ของพวกเขาถ้าพูดกันตามตรงแล้ว ตำแหน่งใหญ่กว่าผู้ใหญ่บ้านซะอีก

        ถ้าคนจากหน่วยผลิตเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มันก็จะเกี่ยวกับแต้มแรงงาน ปัญหาคงจะไม่จบง่ายๆ แน่นอน

        พอได้ยินต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดแบบนี้ผู้ใหญ่บ้านก็แสดงสีหน้าไม่พอใจและหงุดหงิดเขายกเท้าขึ้นเตะคนที่อยู่ข้างหน้าออกไป "กล้าขโมยของแล้วยังไม่กล้ายอมรับอีกเหรอ?"

        หวังจวินกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

        ตอนที่เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ก็มีคนตะโกนมาจากข้างนอกว่า "หัวหน้าหน่วยผลิตมาแล้ว!"

        ในใจของต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกตกใจขึ้นมาทันทีก่อนที่ทุกคนจะได้ทันตั้งตัว หัวหน้าของหน่วยผลิตก็เดินเข้ามาข้างในด้านหลังของเขามีคนตามมาอีกหลายคน

        เพราะฉินซู่บาดเจ็บ แถมในบ้านยังมีเด็กสองคนพวกเขาจึงไม่ต้องไปทำงานเพื่อแลกแต้มแรงงานสักพัก

        พักหลังมานี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้โผล่หน้าไปแถวนั้นเลยแถมเมื่อก่อนเธอก็ให้ฉินซู่ไปช่วยหาแต้มแรงงาน เธอเลยไม่รู้จักใครเลย 

        คนที่เดินเข้ามาสวมแว่นกรอบดำ ผิวคล้ำสองมือไพล่หลัง

        "ได้ยินว่ามีคนมาขโมยของแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขาใช่ไหม?"เขาดันแว่นบนหน้า แล้วกระแอมเบาๆ "คนที่นั่งอยู่ตรงนี้เห็นกันทุกคนใช่ไหม?"

        ชาวบ้านรีบพยักหน้า

        "งั้นก็ไปทำงานที่หน่วยผลิตถ้าทำงานไม่ดี ก็แจ้งความได้เลย"

        พูดจบ ชายคนนั้นก็เหลือบมองต่งเสี่ยวเสี่ยว"เวลาเหลือไม่มากแล้ว อย่างมากอีกสามวัน เธอก็ต้องกลับไปทำงาน"

        "ถ้าหาแต้มแรงงานไม่ได้ก็ไม่มีสิทธิ์ซื้อคูปองอาหาร พวกเธอก็จะเอาไปแลกซื้อข้าวไม่ได้"

        พูดจบ เขาก็กำลังจะเดินออกไปแต่ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เสียงดังขึ้นมาก่อน "หัวหน้าคะไหนๆ ก็มาแล้ว ไม่นั่งพักหน่อยเหรอคะ?"

        หัวหน้าส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ข้างหลังพวกเขาลากหวังจวินและโจรอีกคนออกไป

        ตอนนี้ฟ้าก็ใกล้สางแล้วหัวหน้าหันกลับไปมองผู้ใหญ่บ้านและเลขาหมู่บ้าน ก่อนจะพูดว่า"ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไร ผมหวังว่าพวกคุณจะจัดการให้เหมาะสมถ้าทำไม่ไหวก็ให้คนอื่นมานั่งตำแหน่งนี้แทน"

        คนทั้งสองพยักหน้าอย่างรู้สึกผิดผู้ใหญ่บ้านรู้ว่าสถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดีแล้ว จึงรีบชิ่งหนีไป

        คนที่มามุงดูก็แยกย้ายกันไป

        แต่หวังจวินที่ถูกลากออกไปกลับร้องตะโกนเสียงดัง"อย่าคิดว่าจะรอดนะ ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่ แกวางยาอะไรฉัน!"

        "คันจะตายแล้วโว้ย!"

        เสียงเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆต่งเสี่ยวเสี่ยวมองไปที่หัวหน้าฝ่ายผลิตแล้วถอนหายใจก่อนจะหันหลังแล้วเดินเข้าบ้าน

        ตอนเข้าไป ฉินซู่ก็ลุกขึ้นมานั่งแล้ว เด็กๆที่ซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกาย

        "เด็กคนนี้?" หัวหน้าสนิทกับฉินซู่พอสมควร เพราะฉินซู่เป็นทหารเก่า แถมยังเป็นคนซื่อตรงหลายๆ คนเลยชอบคบกับเขาเป็นเพื่อน

        ฉินซู่เล่าเรื่องให้เขาฟังคร่าวๆต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นว่าฟ้าใกล้สางแล้ว "ฉันไปทำแป้งทอดให้เด็กๆกินก่อนนะ!"

        พูดจบ เธอก็เดินออกจากบ้านไปก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย 

        หัวหน้าหน่วยผลิตชื่อหวังฮั่นเหลียงเขานั่งอยู่ข้างเตียง ถามด้วยเสียงต่ำว่า "ทำไมฉันรู้สึกว่าเมียนายดูเปลี่ยนไปนะก่อนหน้านี้ยังไม่อยากไปทำงานแลกแต้มแรงงานเลยไม่ใช่เหรอ?"

        เมื่อก่อนหวังฮั่นเหลียงก็เคยมาที่บ้านหลังนี้ครั้งหนึ่งแต่ถูกเจ้าของร่างเดิมด่าทออย่างรุนแรงบอกว่าบ้านพวกเขามีคนไปหาแต้มแรงงานคนเดียวก็พอแล้ว

        ครั้งนี้ที่มาหวังฮั่นเหลียงรู้สึกว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!

        ฉินซู่แค่ยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไรเขาหันมองไปทางห้องครัว ดวงตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น "เธอดีขึ้นมากแล้ว เมื่อก่อนเป็นความผิดของผมเองตอนนี้พวกเราเปิดอกคุยกันแล้วครับ"

        พอเปิดอกคุยกันแล้วชีวิตคู่ก็ดำเนินต่อไปได้

        "ขานาย..." หวังฮั่นเหลียงไม่ได้ติดใจเรื่องของต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วฉินซู่จึงพูดต่อ"เธอมีวิธีรักษาขาของผม ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกครับ"

        "ส่วนแต้มแรงงาน..."

        ทั้งสองคนยังคุยกันไม่จบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ถือขนมแป้งทอดร้อนๆ เดินเข้ามาเธอยิ้มกว้างแล้วยื่นแป้งทอดไปให้เขา "หัวหน้าลองชิมดูหน่อยไหมคะอีกสามวันฉันจะกลับไปทำงานแล้ว แต้มแรงงานที่ต้องส่งของพวกเราไม่ขาดแน่นอนค่ะ"

        "เธอ..."

        หวังฮั่นเหลียงลังเลที่จะพูดออกมาในเมื่อต่งเสี่ยวเสี่ยวดีขึ้นแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรที่ต้องพูดอีก

        เดี๋ยวจะส่งผลเสียมากกว่า

        พูดคุยกันไปได้อีกสักพักสุดท้ายหวังฮั่นเหลียงก็กินแป้งทอดไปเล็กน้อย แล้วรีบจากไป

        ในหมู่บ้านเกิดเรื่องใหญ่โตเพราะเรื่องนี้

        แต่หัวหน้าหน่วยที่ดูแลการผลิตในพื้นที่ของพวกเขากลับตั้งใจมาที่บ้านของต่งเสี่ยวเสี่ยวเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรม มันฟังดูแปลกๆไม่ใช่หรือไง?

        แต่ก็มีหลายคนที่ไม่ได้คิดแบบนั้น

        พวกเขารู้สึกว่าฉินซู่ไม่ธรรมดาดูเหมือนว่าต่อไปจะต้องเข้ากับครอบครัวต่งเสี่ยวเสี่ยวให้ดี

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะให้เด็กๆกินแป้งทอดเสร็จ เธอกำลังจะพาเด็กๆ สามคนขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร

        พอเปิดประตูออกก็เห็นผู้หญิงวัยกลางคนหลายคนยืนอยู่ที่หน้าประตู