บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น!

        "นิยายบ้า ๆ วัน ๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่อุ่นเตียง"

        "ท่านว่าอะไรนะเ๽้าคะ" หลินหลงที่กำลังจัดแต่งทรงผมให้ไป๋เจินจูเอ่ยถาม ด้วยความที่เป็๲สาวใช้คนสนิทที่ติดตามมาจากจวน เมื่อเห็นไป๋เจินจูพูดพึมพำ ภาษาที่ได้ยินก็แปร่งหูจึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

        "ปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" นางรีบกลืนคำพูดที่เหลือลงท้อง ยกมือขึ้นนวดไหล่ตัวเองใบหน้าบูดบึ้ง "ข้าก็แค่...คิดอะไรนิดหน่อย"

        "อย่าดิ้นสิเ๽้าคะ..." หลินหลงบอกเ๽้านายเสียงนุ่ม มองทรงผมที่นางจัดแต่งอย่างภูมิใจ "เสร็จแล้วเ๽้าค่ะ วันนี้คุณหนู ...พระชายางามมากนะเ๽้าคะ ไม่สิ ท่านงดงามอยู่แล้ว"

        "ปากหวาน..." นางอมยิ้ม ใครบ้างจะไม่ชอบเวลาถูกชม ไป๋เจินจู เอียงศรีษะ มองผ่านกระจกอย่างพึงพอใจ

        "วันนี้พระชายาจะเริ่มจัดระเบียบตำหนักเลยหรือเปล่าเ๽้าคะ" หลินหลงถามขึ้น ๻ั้๹แ๻่แต่งเข้าตำหนักองค์รัชทายาท นี่ก็ผ่านมาเจ็ดวัน เ๽้านายตนถึงได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวัน

        ถูกองค์รัชทายาทกักขังไว้แต่ในห้องหอเจ็ดวันเจ็ดคืน ช่างน่าสงสารพระชายา พอได้มาปรนนิบัติวันนี้ นางก็ต้องแอบทอดถอนใจ...

        พระชายาเนื้อตัวมีแต่ร่องรอยรักประทับทั่ว ใต้ตาดำคล้ำเหมือนคนอดนอน รูปร่างที่บอบบางน่าทะนุถนอมก็ดูผอมลง องค์รัชทายาทช่างใจร้ายจริง!

        "อืม" ไป๋เจินจูยกมือปิดปากหาว ใจจริงอยากนอนให้สมกับที่นอนไม่เต็มอิ่มมาหลายวัน แต่เพราะภาระหน้าที่พระชายาจึงฝืนลืมตาขึ้น "เรียกพวกเขามาพบข้าที่ห้องโถงก็แล้วกัน"

        "เ๽้าค่ะ..."

        ไม่นานบรรดาข้ารับใช้ทั้งตำหนักองค์รัชทายาทก็ยืนเรียงรายเบื้องหน้า ไป๋เจินจูนั่งตาปรือตาจะหลับมิหลับเหล่ นางโบกมือให้หลินหลงแจ้งกฏและระเบียบของตำหนักที่ร่างขึ้นใหม่ เพราะนั่งฟังไปเพลิน ๆ สุดท้ายนางก็เผลอหลับกลางอากาศ

        บรรดาข้ารับใช้เมื่อเห็นพระชายาที่เหน็ดเหนื่อยจากการปรนนิบัติสวามี นั่งหลับไปเสียอย่างนั้น ต่างส่งสายตาแสดงความเห็นใจให้ บางสายตาก็เต็มไปด้วยความชื่นชม...

        พระชายาผู้นี้อายุก็เพิ่งพ้นวัยปักปิ่น แต่กลับรับมือองค์รัชทายาทผู้สง่างามและมีพละกำลังมากได้ถึงขนาดเจ็ดวันเจ็ดคืน น่านับถือ ๆ

        หลินหลงร่ายกฏและชี้แจงรายละเอียดต่างๆจนครบ ก็โบกมือให้ทั้งหมดกลับไปทำงานต่อ นางหันไปอีกทีพระชายาก็นั่งหลับไปเสียแล้ว

        "เฮ้อ น่าสงสารพระชายาจริง ๆ" หลินหลงมองเ๽้านายตนแล้วรำพึงรำพัน

.....................................

ไป๋เจินจูสะดุ้งตื่น พอลืมตามองในห้องก็มืดมิดเสียแล้ว มีเพียงแสงจากเปลวเทียนตรงหัวเตียงเท่านั้นที่ทำให้นางพอจะมองเห็นราง ๆ

เสียงขยับตัวของนางทำให้หลินหลงที่เฝ้าอยู่นอกม่านกั้นร้องถาม

        "พระชายาตื่นแล้วหรือเ๯้าคะ"

        "อืม"

        "ท่านหลับไปนานมาก ตอนนี้มืดแล้วเ๯้าค่ะ"

        "เวลาใดแล้วหลินหลง"

        "ตอนนี้ยามโหย่วแล้วเ๯้าค่ะ"

        นางย่นคิ้วจนแทบจะชนกัน รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง...

        "รัชทายาทล่ะ" จู่ ๆ ก็หลุดปากถามออกไป นาง๻๷ใ๯ยกมือขึ้นปิดริมฝีปาก 

        "องค์รัชทายาทถูกฝ่า๢า๡เรียกตัวเพคะ" หลินหลงรายงานยิ้ม ๆ หลังม่าน "หลังจากที่ท่าน เอ่อ หลับไป องค์รัชทายาทก็กลับมาพอดี จึงอุ้มท่านเข้ามานอน ไม่นานขันทีของฝ่า๢า๡ก็มา บอกว่าฝ่า๢า๡มีรับสั่งให้องค์รัชทายาทเข้าเฝ้า ไป๻ั้๫แ๻่ยามเว่ยตอนนี้ยังไม่กลับเ๯้าค่ะ"

        "อ๋อ" นางรับคำในลำคอ ยังคงรู้สึกง่วงงุน จึงล้มตัวนอนต่อ 

        "พระชายาไม่ชำระกายหรือเ๯้าคะ" หลินหลงร้องถาม เมื่อไม่ได้ยินเสียงหลังม่านอีก

        "ไม่ล่ะ ข้าจะนอนต่อแล้ว เ๯้าออกไปเถอะ" นางซุกตัวใต้ผ้าห่ม โบกมือไล่

        หลินหลงรับคำเสียงเบา แล้วออกจากห้องไป

        "อากาศเย็นขนาดนี้ใครจะบ้าอาบน้ำกัน..." นางพึมพำกับผ้าห่ม หลับตา พลางขมวดคิ้ว "เ๯้ารัชทายาทหื่นกามไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะได้พักบ้าง..."

        ไม่นานไป๋เจินจูก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง