ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

เซี่ยรุ่ยคางตายแล้ว 

เฉินอันหลานกากบาทชื่อของเซี่ยรุ่ยคางบนกระดานกระจกทิ้งก่อนจะกากบาทชื่อผู้ชายที่ทำร้ายเหลียงลั่วหยินทั้งสองคนนั้นทิ้งตามไปด้วย ที่เหลืออยู่บนแผนผังต้นไม้บนกระดานกระจกในตอนนี้มีเพียงชื่อของหรงอันชิ่งเท่านั้น ที่จริงแล้วต้นตอของเรื่องเลวทรามทั้งหมดนี่ไม่ได้มีผลพวงมาจากยาเสพติด หรือจะพูดให้ถูกก็คือทั้งเหลียงลั่วหยินและเด็กวัยรุ่นคนอื่น ๆ ที่ถูกฆ่าต่างก็ตกเป็นเหยื่อให้กับผลประโยชน์ด้วยกันทั้งสิ้น แล้วผลประโยชน์ของคนพวกนั้นคืออะไรกันล่ะ?

ยาเสพติด?

เงิน?

หรือว่าจะเป็นเพียงแค่การฆ่าเวลาของพวกผู้เสพยาเท่านั้นจริง ๆ ?

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

“คุณชายสามครับ ผมนำอาหารมื้อค่ำมาส่งครับ”

“เข้ามา”

เฉินอันหลานใช้ปลายปากกาเคาะลงบนกระดานกระจกแผ่นนั้นสองที ไม่นานกระดานกระจกแผ่นนั้นก็เปลี่ยนเป็นพื้นที่ว่างเปล่าในพริบตา คุณชายสามของบ้านตระกูลเฉินวางปากกาที่อยู่ในมือลงแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องรับแขก 

ในตอนที่เดินผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงตั้งแต่เพดานยาวลงมาจรดพื้นบานนั้น เท้าที่กำลังก้าวอยู่ของเฉินอันหลานก็หยุดชะงักไป เขาหันหน้ามองออกไปยังบ้านฝั่งตรงข้ามและพบว่าบานหน้าต่างที่ชั้นสองยังคงถูกปิดม่านทึบไว้เช่นเดิม

เหลยจินเดินถือกล่องอาหารเข้ามาในห้อง เมื่อเดินมาถึงยังพื้นที่ประจำข้างโต๊ะตัวเดิม คนสนิทของพี่ชายที่บัดนี้ผันตัวมาดูแลคนน้องก็ทำการจัดแจงวางอาหารลงไปเพื่อรอคอยให้คุณชายของเขาเดินมารับประทานอาหารค่ำมื้อนี้

“เหลยจิน”

“ครับ คุณชายสาม”

เฉินอันหลานจ้องเขม็งไปทางหน้าต่างบานสูงของบ้านตรงข้ามพร้อมกับดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“นายเคยเห็นสามีภรรยาที่อยู่บ้านตรงข้ามบ้างไหม?”

“สามีภรรยา?” เหลยจินวางถ้วยและตะเกียบลงจากนั้นก็เงยหน้ามองไปยังสถานที่ที่เฉินอันหลานกำลังจ้องมองอยู่ หลังจากชะเง้อชะแง้แลมองอยู่ครู่หนึ่งจึงได้ส่ายหน้าและตอบกลับ

“ไม่เคยเห็นเลยครับ”

เฉินอันหลานยังคงจ้องมองไปทางบ้านหลังนั้นอยู่พักหนึ่งแล้วจึงเดินไปยังโต๊ะอาหารเพื่อรับประทานมื้อค่ำที่ถูกจัดวางเอาไว้

“คุณชายสาม วันนี้คุณชายรองโทรศัพท์มาครับ”

“ว่าไง?”

“คุณชายรองบอกให้คุณชายสามกลับไปที่คฤหาสน์ด้วยครับ เพราะคุณผู้ชายและคุณนายกำลังจะกลับมาแล้ว”

มือที่กำลังตักอาหารอยู่ของเฉินอันหลานหยุดชะงักไปในทันที แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น ไม่นานชายหนุ่มก็กลับมาก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อคล้ายเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

“วันไหน?”

“วันที่ 8 ครับ” เหลยจินตอบ 

“ฉันรู้แล้ว”

“แล้วคุณชายจะกลับไปไหมครับ?”

“ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องกังวล”

“แต่คุณชายรองบอกว่าครั้งนี้คุณชายสามต้องกลับไปนะครับ”

จบประโยคนั้นเฉินอันหลานก็วางตะเกียบและถ้วยลงบนโต๊ะทันที 

“เอาออกไป”

เหลยจินเห็นท่าทางนั้นก็ร้อนใจจนต้องรีบพูดขึ้น

“คุณชายสามอย่าเพิ่งโกรธนะครับ ผมไม่พูดแล้วก็ได้ครับ คุณชายสามกินต่อเถอะครับ”

“ฉันไม่มีอารมณ์จะกินแล้วล่ะ” เฉินอันหลานยืนขึ้นแล้วเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างสูงบานนั้น

“ฉันไม่ได้โกรธ นายเก็บโต๊ะแล้วออกไปก่อนเถอะ”

เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคุณชายสามเหลยจินจึงไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้ ทำเพียงแค่เก็บกล่องอาหารที่เฉินอันหลานกินไปได้แค่ไม่กี่คำกลับใส่ถุงดังเดิม เมื่อเก็บเรียบร้อยชายหนุ่มก็เดินอ้อมผ่านหลังเจ้านายเพื่อนำอาหารออกไป

“เหลยจิน” เสียงของเฉินอันหลานเอ่ยรั้งเหลยจินขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เหลยจินชะงักค้างอยู่หน้าประตูก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับคุณชายของตน

“คุณชายสามมีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ฉันได้ยินมาว่าอีกไม่กี่วันนี้ภรรยาของนายจะคลอดลูกแล้ว”

“คุณชาย?”

“นายไม่อยากกลับไปอยู่เป็นเพื่อนเธอหน่อยเหรอ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องราวของภรรยาที่กำลังจะคลอดลูก เหลยจินเองก็รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าในใบหน้านั้นกลับฉาบไว้ซึ่งร่องรอยแห่งความสุขอย่างไม่อาจปิดบัง

“มันก็อยากอยู่หรอกครับ เพียงแต่ถ้าเทียบกันแล้ว คุณชายสามต้องการคนดูแลมากกว่าภรรยาของผมครับ”

แววตาที่ทอดมองมาฉายแววประหลาดใจขึ้นในทันที หลังจากนิ่งเงียบกันอยู่ครู่หนึ่งเฉินอันหลานก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฉันจำเป็นต้องมีคนดูแลมากกว่าเหรอ?”

“ภรรยาผมเธอดูแลตัวเองได้ครับ แต่คุณชายสามไม่ได้”

“ขนาดคนท้องก็สู้ฉันไม่ได้?”

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ที่ผมหมายถึงก็คือ...เอ่อ จะยกตัวอย่างให้ฟังนะครับ ถ้าสมมติว่าภรรยาผมหิว เธอจะไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองลำบากแน่นอนครับ แค่เดินออกไปซื้อที่ร้านค้าใกล้ ๆ หรือไม่ก็ทำอะไรง่าย ๆ ทานเอง หรือหากต้องการจะทานอะไรที่ไกลหน่อยก็สามารถสั่งทางออนไลน์ได้ แต่ละมื้อก็มีรูปแบบอาหารรวมถึงวิธีการมากมายที่แตกต่างกันออกไป แต่กับคุณชายสามนั้นไม่ใช่ครับ ผมต้องเป็นคนออกไปซื้ออาหารที่รสชาติเหมือนกับเมื่อสักครู่กลับมา แถมคุณชายยังกินน้อยเสียยิ่งกว่าแมวที่ภรรยาผมเลี้ยงไว้อีกครับ”

“ตอนนี้แม้แต่แมวของนายก็ยังไม่เรื่องมากเท่าฉันงั้นสิ?”

“...ผมผิดไปแล้วครับคุณชาย”

“เอาเถอะ ยังไงตอนค่ำนายก็กลับไปดูเธอหน่อยแล้วกัน”

“ขอบคุณครับ แล้วคุณชายล่ะครับ?”

“นอน”

“แน่ใจนะครับ?”

เฉินอันหลานหันกลับมามองเหลยจินด้วยสายตานิ่ง ๆ

เหลยจินรู้สึกตัวหดลีบลงในทันใด เขาหันมาโค้งหัวให้เฉินอันหลานเล็กน้อยก่อนจะรีบนำอาหารออกจากห้องและรีบวิ่งลงบันไดไปจนเกิดเสียงตึงตังจนถึงชั้นล่าง เงียบไปได้ไม่นานก็เกิดเสียงตึงตังกลับมาอีกครั้งพร้อมกับร่างของเหลยจินที่วิ่งกลับมาปิดประตูห้องแล้วจึงจากไป

เฉินอันหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดถูกจริง ๆ ที่เลือกบอกพี่รอง ทำไมพี่ชายของเขาถึงได้เลือกคนท่าทางเซ่อ ๆ ซ่า ๆ แบบนั้นมาไว้ข้างกายได้กันนะ นอกจากจิตใจที่จงรักภักดีแล้วก็ดูเหมือนจะไม่มีความสามารถที่ดูพิเศษอะไรอีก พี่รองของเขานั้นต่างจากใครอีกคนมากทีเดียว...คิดมาถึงตรงนี้เฉินอันหลานก็นิ่งงันไป ทำไมจู่ ๆ ก็คิดถึงคนคนนั้นขึ้นมาได้?

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก—’

ในตอนที่เฉินอันหลานกำลังนึกตกใจกับตัวเองอยู่นั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาอย่างฉับพลัน

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

“ไม่ได้ล็อก”

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

คนที่อยู่ด้านนอกไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ กลับมาแถมยังคงเคาะประตูต่อไปเรื่อย ๆ การกระทำนั้นสร้างความหัวเสียให้เฉินอันหลานได้ไม่น้อยจนกระทั่งชายหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป แต่นอกจากความไม่พอใจแล้ว เฉินอันหลานยังมีความสงสัยเกิดขึ้นในใจอีกด้วย นี่มันผิดปกติ เหลยจินไม่ใช่คนแบบนี้ เขาไม่ใช่คนประเภทที่ชอบเคาะประตูซ้ำ ๆ โดยไม่พูดไม่จาแบบนี้แน่นอน

คิดได้ดังนั้นเฉินอันหลานจึงก้าวไปหยิบปืนออกมาจากลิ้นชักในตู้ก่อนจะเดินตรงไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง ลูกบิดประตูถูกจับไว้แน่น และในตอนที่กำลังจะบิดมันเพื่อเปิดประตูออกนั้น ไฟที่ส่องสว่างทั่วทั้งห้องก็ดับลงพร้อมกัน เฉินอันหลานกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่มืดสนิท ชายหนุ่มละมือออกจากประตูแล้วก้าวถอยไปด้านหลังเพื่อรอคอยโอกาส

‘แก็ก’

ทันใดนั้นเสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น

เฉินอันหลานไม่ได้บุ่มบ่ามลงมือไปก่อน ชายหนุ่มยังคงหลบอยู่หลังบานประตูพร้อมกับสังเกตความเคลื่อนไหวจากด้านนอกด้วยท่าทีระแวดระวัง จากที่เฉินอันหลานเฝ้าสังเกตการณ์ดูแล้วเขาพบว่าไม่เพียงแต่ในห้องของเขาเท่านั้นที่ไฟดับแต่ทั้งโถงทางเดินด้านนอกก็มืดสนิทด้วยเช่นเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นแสงไฟจากนอกตัวบ้านที่ทะลุผ่านหน้าต่างบานใหญ่ก็ทำให้ชายหนุ่มยังสามารถมองเห็นเงาของใครคนหนึ่งได้อย่างชัดเจน 

เฉินอันหลานหรี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมกับค่อย ๆ กระชับด้ามปืนที่อยู่ในมือให้แน่นขึ้น เงานั้นหยุดยืนอยู่ด้านนอกครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาในห้องช้า ๆ 

กระทั่งปลายเท้าของใครคนหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาเฉินอันหลานก็รีบยกปืนขึ้นจ่อศีรษะใครคนนั้นทันที แต่เรื่องไม่ง่ายขนาดนั้น ดูเหมือนผู้บุกรุกเองก็เตรียมตัวมาดีเช่นกัน อีกฝ่ายยกมือขึ้นปัดกระบอกปืนของเฉินอันหลานให้เบี่ยงไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว และไม่รอให้อีกคนตั้งตัวได้ทัน มือข้างหนึ่งของผู้บุกรุกก็คว้าจับแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะล็อกตัวโอเมก้าหนุ่มให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของตนทันที

เฉินอันหลานดิ้นพล่านอยู่สองสามครั้งก่อนยอมสงบลงพร้อมกับนัยน์ตาที่ทอประกายวาวโรจน์ด้วยโทสะ

‘ปึก!’

โอเมก้าหนุ่มยกขาขึ้นเตะไปตรงกลางเป้าของอีกฝ่าย แต่ใครอีกคนก็รู้ทันเสียก่อนจึงได้ยกขาของตนขึ้นมากันไว้ คนทั้งสองต่อสู้กันอยู่ท่ามกลางความมืดแบบไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งในช่วงสุดท้ายที่เฉินอันหลานได้จังหวะใช้ข้อศอกกระทุ้งเข้าไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายและถือโอกาสตอนที่ยังไม่ถูกโต้กลับรีบดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนที่รัดตัวเองไว้ เขาเดินถอยหลังออกห่างจากผู้บุกรุกไปอีกสองสามก้าวก่อนจะหันมายืนจ้องหน้าอีกฝ่ายในความมืดด้วยดวงตาเย็นชา

“ฝีมือยังร้ายกาจเหมือนเดิมเลยนะ”

ในที่สุดผู้บุกรุกในความมืดก็เปิดปากพูดขึ้นมาเป็นครั้งแรก เสียงอันแสนคุ้นเคยที่ลอยเข้าหูมาอย่างกะทันหันทำให้เฉินอันหลานอดรู้สึกตกใจไม่ได้ โอเมก้าหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะพูดขึ้น

“ทำไมถึงเป็นนายอีกแล้ว?”

ลานเซลอตลูบไปมาบนหน้าอกที่ถูกกระทุ้งของตัวเองสองสามครั้งก่อนจะเดินลึกเข้ามาภายในห้องมากยิ่งขึ้น

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลย” เฉินอันหลานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อหยุดชะงักลงในทันที และไม่นานหลังจากนั้นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำก็ดังขึ้นมาในความมืด

“ทำไมนายถึงปฏิบัติกับผู้มีพระคุณของนายแบบนี้ล่ะ? ไม่เชิญฉันเข้าไปนั่งข้างในหน่อยเหรอ?”

“นายเป็นคนปิดไฟใช่ไหม?”

“ก็ใช่”

“แล้วทำไมต้องทำตัวมีลับลมคมในแบบนี้ด้วย?”

“ก็แบบนี้มันรู้สึกลึกลับดี”

“งั้นเหรอ?” เฉินอันหลานยกปืนขึ้นมาเล็งไปทางเงาที่อยู่ในความมืดนั้น 

“สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือความลึกลับ ประตูอยู่ด้านหลัง ออกไป”

ลานเซลอตไม่ขยับและยังคงยืนจ้องมองเฉินอันหลานอยู่อย่างนั้น 

“อย่าบีบให้ฉันต้องยิง” เฉินอันหลานเอ่ยเตือน

“นายทำไม่ได้หรอก”

“งั้นนายก็ลองก้าวเข้ามาข้างหน้าสิ”

เมื่อเฉินอันหลานพูดจบ ชายที่อยู่ในความมืดก็ก้าวไปข้างหน้าทันที การกระทำนั้นทำให้คิ้วของเฉินอันหลานขมวดเข้าหากันแต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ลั่นไกออกไปยิงศีรษะอีกฝ่ายอย่างที่ขู่ไว้

“ฉันบอกแล้วว่านายไม่กล้านายก็ยังไม่ยอมรับ” ผู้ชายคนนั้นหัวเราะเสียงต่ำ ๆ ออกมา

เฉินอันหลานกำด้ามปืนในมือแน่น

ยิ่งเห็นสีหน้าของเฉินอันหลาน ลานเซลอตก็ยิ่งได้ใจ ผู้บุกรุกยังคงก้าวไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ในขณะที่อีกคนก็ยังไม่ยอมยิงออกมา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งปลายกระบอกปืนของเฉินอันหลานมาจ่อติดอยู่ตรงหน้า

“นายตามฉันมาตั้งนาน ตั้งแต่โรงแรมจนมาถึงที่นี่ ต้องการอะไรกันแน่?”

“ปกป้องนาย”

“ฉันบอกนายแล้วนะว่าฉันไม่ต้องการให้นายมาปกป้อง ดังนั้นตอนนี้นายสมควรไปได้แล้ว”

ลานเซลอตยกมือขึ้นมาจับปากกระบอกปืนนั้นไว้ แล้วค่อย ๆ ลดมันลงมา 

“ฉันพึ่งพาได้มากกว่าพวกขยะหน้าบ้านนาย เสียอีก”

เฉินอันหลานแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชาก่อนจะยกปืนขึ้นมาจ่อหน้าผากของลานเซลอตอีกครั้งพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“นายทำอะไรพวกเขา?”

“ก็ไม่ได้ทำอะไร” ลานเซลอตมองไปทางปืนที่อยู่ในมือของเฉินอันหลาน 

“แค่ทำให้พวกเขาหลับไปก่อนเท่านั้น”

“นายคิดว่าฉันจะเชื่อนายหรือไง?”

“ให้ฉันพานายไปดูก็ได้นะ?”

“งั้นไป”

เฉินอันหลานออกคำสั่ง 

ลานเซลอตหมุนตัวกลับหลังในขณะที่เฉินอันหลานก็ลดปืนลงจ่อที่ข้างบนเอวของอีกฝ่ายพร้อมกันใช้ปลายกระบอกปืนผลักให้อีกคนเดินไปที่ประตูอย่างช้า ๆ 

“อาการบาดเจ็บของนายดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

“นายไม่ต้องทำมาเป็นห่วงฉัน”

“ฉันได้ยินมาว่าวันนี้มีคนตายในเซ็นทรัลสตรีท 2 คน”

เท้าที่ก้าวอยู่ของเฉินอันหลานหยุดชะงักลงทันที ปืนที่จ่ออยู่บนเอาของลานเซลอตก็เลื่อนเปลี่ยนตำแหน่งขึ้นมาจ่อที่หลังท้ายทอยแทน

“นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? นายไปเซ็นทรัลสตรีทมาเหรอ?”

ลานเซลอตหัวเราะต่ำ ๆ ออกมา

“ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันจะปกป้องนาย”

“นายคงจะไม่ได้ฆ่าคนตายหรอกใช่ไหม?”

“ใคร?”

“ฆาตกรคนนั้น”

“ไม่ใช่”

“แล้วมันเป็นใคร?”

“เรื่องนี้นายต้องไปถามคนที่ฆ่าเอาเองนะ”

เฉินอันหลานเน้นน้ำหนักที่ปากกระบอกปืนมากยิ่งขึ้น 

ลานเซลอตค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น

“ถ้าไม่ระวัง มันจะลั่นเอานะ”

“งั้นก็บอกความจริงมา ไม่อย่างนั้นมันได้ลั่นจริง ๆ แน่”

“นายคิดจะใช้ปืนนี่ขู่ฉันจริง ๆ เหรอ?”

“นายจะลองดูไหมล่ะ?”

มือแกร่งใต้ถุงมือหนังค่อย ๆ กำเข้าหาอย่างช้า ๆ ดวงตาของลานเซลอตฉายประกายบางอย่างขึ้นวูบหนึ่งและในวินาทีต่อมาชายหนุ่มก็เบี่ยงศีรษะไปด้านข้างก่อนจะยกมือขึ้นคว้าปืนในมือของเฉินอันหลานอย่างรวดเร็ว การกระทำทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาอันสั้นและไม่เหลือเวลามากพอให้คนถูกจู่โจมได้ตั้งตัว 

เฉินอันหลานเมื่อรู้สึกตัวว่าถูกจับได้จึงพยายามดิ้นหนีอย่างสุดกำลัง ลานเซลอตเห็นท่าทางดังกล่าวก็รีบคว้าจับไปที่ข้อมือของอีกฝ่ายและออกแรงบีบ การเคลื่อนไหวอย่างฉับพลันทำให้เฉินอันหลานคาดไม่ถึง วินาทีต่อมาความชาก็แล่นวาบไปถึงปลายนิ้ว โอเมก้าหนุ่มไร้เรี่ยวแรงที่จะจับปืนจนจำต้องปล่อยมันให้ร่วงหล่นกระแทกกับพื้นไป

ในขณะที่ปืนของเขาหล่นลงไปนอนอยู่บนพื้น เฉินอันหลานก็ถูกอีกฝ่ายไล่ต้อนจนต้องถอยร่นไปด้านหลังเรื่อย ๆ กระทั่งร่างทั้งร่างล้มลงไปกองอยู่บนเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลัง ลานเซลอตอาศัยโอกาสนี้โน้มตัวลงมาใกล้แล้วกดแขนทั้งสองข้างของคนรั้นไว้กับแขนของเก้าอี้ ดังนั้นสถานการณ์ในตอนนี้จึงกลายเป็นเฉินอันหลานถูกขังอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายไม่อาจขยับตัวไปไหนได้อีก! 

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน นายตำรวจคนเก่งก็ตั้งรับไม่ทัน แม้แต่วิธีจะต่อต้านก็ยังลืมไปหมดสิ้น ทำได้เพียงแค่จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ แสงจันทร์จากนอกหน้าต่างที่สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าซีกหนึ่งของคนตรงข้ามช่วยให้เฉินอันหลานสามารถมองเห็นสายตาที่ยากจะคาดเดาคู่นั้นได้ชัดเจน

และในวินาทีนั้น มือทั้งสองข้างซึ่งถูกกดล็อกเอาไว้ก็จิกเข้ากับที่วางแขนของเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว