ตอนที่ 12 พฤกษาใบคราม
ระดับขั้นของตาไกรนั้นสูงส่งอย่างแท้จริง เมื่อตาไกรเลิกเก็บรั้งพลัง รัศมีพลังอันองอาจก็สาดกระจายไปทั่วพื้นที่ แรงกดดันมหาศาลโถมทับลงใส่เหล่าโจรป่าผู้อาจหาญคิดทำร้ายคุณชายเล็กของชายแก่ผู้นี้
“ก็จริง ถ้านักสลักโทอย่างแกคอยป้องกันไอ้หนุ่มหน้าขาวนั่น พวกข้า 2คนไม่มีทางเข้าถึงตัวได้แน่” ขวานั์หัวเราะ
“เป็ถึงนักสลักโท นักสลักเอก 2คนอย่างพวกข้าอย่างมากก็ทำได้แค่สู้อย่างสูสีชั่วครู่ เื่ชนะคงหมดหวังล่ะนะ” ขวานคู่หัวเราะเสริม
“แต่นั่นคือกรณีที่พวกข้าทั้งสองสู้แลกชีวิตกับแก ไม่ใช่การสู้โดยมีตัวถ่วงแบบตอนนี้” ขวานั์แสยะยิ้ม ยกมือขึ้นมาดีดนิ้ว
โจรคนสุดท้ายที่ถือธนูเมื่อได้รับสัญญาณก็ผิวปาก เสียงแหลมเล็กดังขึ้น พุ่มหญ้าบริเวณนั้นสั่นไหว ก่อนเงาร่างของบางสิ่งที่มีขนาดใหญ่ค่อย ๆ ก้าวออกมา
เ้าของเงาร่างนั้นคือเสือั์สีน้ำตาลตัวหนึ่ง ตาสีน้ำตาลของมันแฝงด้วยแรงกระหายฆ่าฟัน อุ้งเท้าใหญ่โตทั้ง4มีสภาพราวกับหินผา เสียงทุ้มหนักพาพื้นดินสั่นะเืทุกย่างก้าวที่มันเดิน ปลายหางที่เรืองแสงนั้นมีอักษรสีน้ำตาลสลักไว้ด้วยอักษรที่แม้โบราณหากสามารถรับรู้ได้ถึงความหมาย รัดพัน
“ขอแนะนำให้รู้จักกับสัตว์เลี้ยงของน้องสาม สัตว์อสูรระดับนักสลักเอก สมิงแผ่นดินไหว” โจรขวานั์แสยะยิ้ม
“นักสลักโทอาจรับมือกับพวกเรา 2คนพร้อมปกป้องแรกเกิดคนหนึ่งได้ แต่ถ้ามีสมิงแผ่นดินไหวด้วยล่ะ” ขวานคู่หัวเราะลั่น
“สภาพของคณะที่ขนาดจะลุกยังแทบไม่ไหว แกคิดว่าจะปกป้องไว้ได้ซักกี่น้ำ” ชายถือธนูเยาะเย้ย
สีหน้าของตาไกรที่เรียบเฉยมาตลอดในเวลานี้เริ่มขมวดคิ้ว สีหน้าขมึงตึง ตาไกรยามนี้ััได้ถึงอันตรายอย่างแท้จริง ไม่ใช่ต่อชีวิตของตน หากแต่เป็ชีวิตของคุณชายเล็กที่เขาลั่นสัตย์สาบานจะปกป้อง ตาไกรรู้ตัวเองดีว่าต่อให้ทั้ง 3บุกเข้ามาพร้อมกันเขาก็รับมือไหว แม้ไม่อาจสังหารได้แต่เขาย่อมไม่พ่ายแพ้ แต่การต้องคอยปกป้องคุณชายเล็กไปด้วยนั้นต่างออกไป
เขาไม่อาจปล่อยให้การโจมตีใด ๆ ผ่านการป้องกันไปถึงตัวคุณชายเล็กได้แม้แต่น้อย ด้วยความแตกต่างของระดับพลัง คุณชายเล็กย่อมไม่อาจรับมือได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว อย่าว่าแต่ความแตกต่างระหว่างแรกเกิดกับนักสลักเลย เพียงความแตกต่างระหว่างแรกเกิดและผู้เรียนรู้นั้นก็ยากจะเทียบเปรียบแล้ว หากเขาพลั้งเผลอปล่อยให้พลังตกค้างหลุดรอดไป แม้อาจไม่ถึงชีวิตแต่อาการย่อมสาหัส แน่นอนว่าตาไกรไม่อาจเสี่ยงกับความเป็ไปได้ใดๆ
ตาไกรทราบถึงสมบัติที่คุณชายเล็กมี คุณชายเล็กมีบางสิ่งที่สามารถพลิกสถานการณ์นี้ได้จริง แต่สมบัตินั้นสามารถใช้ได้ครั้งเดียว ตาไกรต้องยืนยันให้แน่ใจว่าสมบัตินั้นจะถูกใช้ในเวลาที่เหมาะสมและส่งผลมากพอจนเขาสามารถพลิกกระดาน กลายเป็ฝ่ายที่ไล่ล่าสังหารเหล่าโจรแทน
ตาไกรเหลือบสายตาไปมองสมาชิกคณะ นอกจากฟ้า ไพร และราตรีที่ไม่อาจต่อสู้ได้แล้ว ยังเหลืออรุณที่พลังร่อยหรอลงอย่างน่าวิตกและนิทานที่ถนัดการตามรอยมากกว่าการต่อสู้ สิ่งที่ตาไกร้ามากที่สุดในเวลานี้คือกำลังคน กำลังคนที่สามารถรับมือกับกำลังต่อสู้ส่วนหนึ่งของศัตรู
“ขย้ำพวกมัน สมิงแผ่นดินไหว เป้าหมายหลักของแกคือไอ้เด็กหน้าขาวนั่น” โจรธนูฉีกยิ้มเหี้ยม
สิ้นเสียง สมิงแผ่นดินไหวคำรามดุร้าย สองตาทอประกายโเี้ ตะบึงพุ่งเข้าใส่
อินจันทร์ั์ตาไม่ปรากฏความหวาดกลัว เขายังสามารถคุมสติของตนได้เป็อย่างดีแม้ในสถานการณ์ที่หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจจบลงด้วยชีวิตของตน
ในมือของอินจันทร์ปรากฏเมล็ดพันธุ์เมล็ดหนึ่ง ตัวเมล็ดมีสีฟ้าปลอดไปทั่วทรง บนตัวเมล็ดมีลวดลายมากมายคล้ายกับโซ่ที่รัดพันเมล็ด เอาไว้อย่างเหนียวแน่น
“เข้ามารวมกันครับ อยู่ใต้ร่มไม้ไว้!” อินจันทร์อัดพลังลงเมล็ด ก่อนเหวี่ยงลงใส่ดินเบื้องล่าง
ฉับพลัน พื้นดินสั่นสะท้าน รากไม้จำนวนมหาศาลผุดขึ้นมาจากผืนดิน มากมายมหาศาลกว่าที่ไพรเคยเรียกขึ้นมาก่อนหน้าอย่างไม่อาจทาบติด ต้นไม้ขนาดมหึมาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบไหม้สีครามนับพันนับหมื่นเติบโตกระจายขึ้นสู่ฟ้าสร้างร่มเงาขนาดใหญ่ กิ่งก้านสาขาแผ่ขยายออกทั่วบริเวณ รากและก้านปริมาณมหาศาลขยายตัวปกคลุมพื้นที่เบื้องหน้าของคณะคอยสกัดยับยั้งสมิงแผ่นดินไหวไว้ภายนอกอาณาบริเวณ
รากไม้มหาศาลผุดขึ้นมาจากดินเข้าไปรัดพันสมิงแผ่นดินไหว กิ่งก้านต่างตบฟาดลงมาที่มัน หางของสมิงแผ่นดินไหวขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็เหมือนเชือกวิเศษขนาดั์ รัดพันกิ่งก้านและรากไม้จำนวนมากไว้ ก่อนกระชากออก
กิ่งไม้และรากไม้ต้นหนาอันแข็งแกร่งเมื่ออยู่ภายใต้พละกำลังของสมิงแผ่นดินไหวก็เปราะบางอ่อนไหว เพียงหางอันแข็งแกร่งก็มากพอจะกระชากออกอย่างง่ายดาย
สมิงแผ่นดินไหวคำรามอีกครั้ง คราวนี้แผ่นดินโดยรอบสั่นะเือย่างหนัก ผิวดินพังทลายลง กดทับรากไม้มหาศาลไว้ภายใน
แม้สมิงแผ่นดินไหวจะแข็งแกร่ง แต่รากไม้และกิ่งก้านที่พังทลายลงก็เติบโตขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว สกัดขวางสมิงแผ่นดินไหวอย่างยากลำบาก
การศึกแบ่งออกเป็สองฝั่ง ด้านของตาไกรที่ถูกพัวพันโดย 2โจรและคณะของอินจันทร์ที่รับมือกับสมิงแผ่นดินไหวและโจรธนู ทางด้านของตาไกรย่อมยากที่จะหาผู้ชนะในเวลาอันสั้น แต่ฝั่งของอินจันทร์กลับสถานการณ์แย่ลงอย่างต่อเนื่อง
โจรธนูยังคงระดมยิงฝนธนูมาทางคณะอย่างต่อเนื่อง บีบให้ต้องใช้รากไม้ส่วนหนึ่งและโล่อากาศต้านรับไว้
อินจันทร์ในเวลานี้สีหน้าเด็ดเดี่ยว คอยสอดส่องรอบตัวหาจังหวะเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่จะพลิกสถานการณ์ เขารู้ว่าสิ่งที่เหล่าโจรพูดนั้น ถูกต้อง พวกนักผจญภัยนั้นไม่อยู่ในสถานะที่จะสู้ต่อได้แล้ว มีเพียงอรุณกับนิทานที่ยังสู้ได้ อรุณไม่อาจทนต่อไปได้นาน นิทานไม่ถนัดการต่อสู้โดยตรง ความต่างชั้นระหว่างนักสลักคำและผู้เรียนรู้นั้นมากเกินไป พวกเขาย่อมไม่อาจรับมือสมิงแผ่นดินไหว
ตาไกรสอดส่องระบุสถานการณ์โดยรอบ หากมีอีกคนที่สามารถรับมือกับสมิงแผ่นดินไหวพร้อมกับปกป้องคณะจากฝนธนูของโจรธนู ตัวเขาเองย่อมสามารถรับมือกับนักสลักเอกทั้ง 2ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ที่สถานการณ์ยากลำบากเพียงนี้เป็เพราะโจรทั้ง 2นั้นไม่ได้ต่อสู้ตรง ๆ แต่พยายามหาทางฝ่าเขาไปสมทบกับอีกฝั่ง
การต่อสู้เชิงรับที่ต้องคอยขัดขวางนั้นกินพลังสมาธิของตาไกรเป็อันมาก
ขอเพียงมีคนที่รับมือสมิงแผ่นดินไหวได้ชั่วครู่ และหากโอกาสมาถึง คุณชายเล็กสามารถใช้สมบัตินั้นสังหารหนึ่งในเหล่าโจรในทีเดียว ตาชั่งการรบจะพลิกกลับ กลายเป็พวกเขาที่ควบคุมสถานการณ์
อินจันทร์เค้นสมอง พยายามหาวิธีฉุดชีวิตน้อย ๆ ของตนขึ้นมาจากหุบเหวแห่งความตาย
สมิงแผ่นดินไหวคำรามแข็งกร้าว ผืนดินบริเวณรอบ ๆ สั่นไหว สองเล็บตะปบฟาดทำลายรากไม้และกิ่งก้าน ฝ่าฟันเข้าสู่ใจกลางใต้ร่มไม้
พฤกษาใบครามเป็พืชชนิดพิเศษชนิดหนึ่ง ยามยังเป็เมล็ดสามารถบังคับสลักกลิ่นอายิญญา สร้างพันธะเป็เ้าของ เมื่อพฤกษาใบครามเติบใหญ่ ผู้มีพันธะสามารถส่งพลังจิติญญาควบคุมรากไม้และกิ่งก้านต่าง ๆ ได้ กิ่งก้านแต่ละกิ่งหนาราวกับแขนของผู้ชายวัยฉกรรจ์ รากไม้มีอำนาจรัดพันและความสามารถในการฟื้นฟูตนเองระดับสูง ใบไม้สีครามสามารถปล่อยละอองจิตที่มอบความรู้สึกสงบแก่เ้าของ ช่วยฟื้นฟูพลังจิติญญา
ในตระกูลหรือกลุ่มอำนาจขนาดเล็กมักมีพฤกษาใบครามคอยปกปักเขตแดน พฤกษาใบครามนั้นเมื่อหยั่งรากแล้วไม่อาจย้ายที่หรือเคลื่อนไหวใด ๆ ได้ เวลาที่ใช้ในการเติบโตก็มากมาย แต่ด้วยความสามารถของมันที่แม้จะเป็ระดับต่ำสุดก็สามารถต่อกรกับระดับต่ำกว่านักสลักได้ทำให้มันเป็ของล้ำค่าราคาสูงที่หลายกลุ่มอำนาจ้าไว้ใน
เมล็ดนี้เป็บิดาของอินจันทร์มอบให้ เป็หนึ่งในสมบัติคุ้มกายหากโดนกลุ้มรุมจากรอบทิศทาง เป็สมบัติชั้นเลิศสำหรับการปักหลักป้องกัน เ้าพระยาอุทุมพรสะกดการเติบโตของมันเอาไว้ เมื่อถูกใช้งานออก ผนึกพังทลาย ย่อมเติบโตอย่างรวดเร็วกลายเป็พฤกษาใบครามสูงใหญ่
ไพรที่ถึงแม้แขนทั้งสองจะหมดสภาพไปแล้ว เกร็งพลังทั่วร่างฝืนบังคับรากไม้เข้าขัดขวางสมิงแผ่นดินไหว รากไม้ไม่อาจรัดร่างของ สมิงแผ่นดินไหวได้ ได้แต่เพียงชะลอความเร็วของอีกฝ่ายเท่านั้น
ฟ้าเวลานี้ใบหน้าซีดเซียว แม้คำแห่งพลังของฟ้าจะสามารถลดความเร็วของสมิงแผ่นดินไหวได้โดยตรงแต่ระดับตัวตนของสัตว์อสูรระดับนักสลักเอกอย่างสมิงแผ่นดินไหวและผู้เรียนรู้ 3คำอย่างฟ้านั่นห่างชั้นกันเกินไป ผลลัพธ์น้อยจนน่าใจหาย ยังไม่รวมถึงการต้องใช้พลังผ่านตัวกลางอย่างเืของฟ้าด้วย
ฟ้าป้ายเืตามรากไม้ที่พุ่งเข้าจู่โจมหวังสะกดอีกฝั่ง การต้องเสียเืจำนวนมากแถมพลังจิติญญายังร่อยหรอทำให้อาการของฟ้าเข้าใกล้ขีดจำกัดเข้าไปทุกที หากเธอไม่มีทางเลือก เพียงกัดฟันทุ่มเทพลังออกไปอย่างไม่คิดเสียดาย
อรุณยังคงรีดเค้นพลังสร้างโล่อากาศอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็การวางโล่อากาศไว้หน้าสมิงแผ่นดินไหวโดยตรงเพื่อขัดขวางหรือการวางสกัดการโจมตีจากโจรถือธนู โชคยังดีที่ดูเหมือนโจรผู้นั้นจะยังไม่ถึงระดับนักสลัก ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่อาจยื้อสถานการณ์ไว้ได้อีกต่อไป
ทุกโล่เปราะบางราวกับกระดาษต่อหน้าพลังอันแข็งกร้าวของสมิงแผ่นดินไหว เพียงหนึ่งเขี้ยวหรือหนึ่งกรงเล็บโล่อากาศก็แตกสลาย โจรธนูยังคงระดมโจมตีต่อเนื่อง ก่อกวนอรุณให้เขาไม่อาจแบ่งแยกสมาธิ
ราตรีนั้นแม้สามารถช่วยโจมตีระยะไกลได้ แต่ศรของเธอไม่อาจทำอันตรายใด ๆ แก่สมิงแผ่นดินไหว โจรธนูก็อยู่ในระยะที่พลังของเธอในเวลานี้ไม่เพียงพอจะโจมตีถึง เธอจึงทำได้เพียงสนับสนุนโดยการแบ่งพลังให้อินจันทร์ใช้ควบคุมพฤกษาใบคราม
แม้อินจันทร์จะเป็เ้านายของพฤกษาใบคราม หากอินจันทร์ยังเป็แค่แรกเกิดเท่านั้น พลังจิติญญาที่เขามีนั้นไม่สามารถฝืนควบคุม พฤกษาใบครามให้ตั้งรับสัตว์อสูรระดับนักสลักเอกได้นานนัก
ราตรีที่แทบไม่สามารถทำประโยชน์ใด ๆ ได้จึงรับหน้าที่แหล่งพลังงานสำรองสำหรับอินจันทร์
ทั้ง 4คนต่างทุ่มเทสุดพลังเพื่อสกัดขัดขวางสมิงแผ่นดินไหวไว้ พวกเขาไม่มีทางเลือกมากนัก พฤกษาใบครามเพียงสามารถรับมือกับระดับผู้เรียนรู้เท่านั้น สัตว์อสูรระดับนักสลักเอกนั้นเกินความสามารถของทั้งพฤกษาใบครามและพวกเขา
พวกเขายืนหยัดถ่วงเวลา เพียงหวังว่าฝั่งของตาไกรจะสามารถจัดการกับเหล่าโจรได้และรุดหน้ามาช่วยขนาบสมิงแผ่นดินไหว หากตาไกรสามารถจัดการได้แม้แต่คนเดียว สมดุลพลังจะเปลี่ยนทันที พวกเขาจะเป็ฝ่ายมีเปรียบด้วยพลังของตาไกร
แต่เหมือน 2โจรนั้นรู้ความคิดของเขาดี เพียงเอาแต่สลับกันรุกรับ โจมตีป้องกัน คอยยื้อตาไกรไม่ให้สามารถต่อสู้ได้อย่างเต็ม ประสิทธิภาพ ก่อกวนยื้อยุดไม่ให้สามารถสังหารพวกเขาหรือปลีกตัวไปช่วยอินจันทร์ได้
โจรทั้ง 2เป็ถึงนักสลักเอก พวกเขาย่อมมีคำแห่งพลังคำอื่น หากคำเ่าั้ของพวกเขาเป็ประเภทสนับสนุน ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เมื่อต้องต่อกรกับนักสลักโทเช่นตาไกร ยิ่งคำแห่งพลังระดับผู้เรียนรู้ส่งผลเพียงเล็กน้อยแก่นักสลัก ทางเลือกเดียวที่มีจึงเป็การใช้สนับสนุนตน
ทางฝั่งของตาไกรนั้นราวกับสนามรบ เปลวไฟปริมาณมหาศาลลุกโหมทั่วพื้นที่ พื้นหญ้าและแมกไม้เกรียมดำ ต้นไม้ยุบเอียงราวกับยาง ผิวดินจำนวนมากบิดงอ แรงดันอากาศปริมาณมหาศาลซัดโจมตีโจรทั้ง 2 เปลวไฟรอบตัวราวกับมีชีวิต ไล่โหมโจมตีเหล่าโจรอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดยั้ง
แต่เมื่อเปลวไฟรุกไล่ถึงโจรขวานั์ เปลวไฟก็งอลงบิดเบี้ยวอย่างผิดธรรมชาติ พ้นตัวของขวานั์ออกไป เหลือเพียงรอยจางสีแดงจากความร้อนเท่านั้น
โจรขวานคู่ใช้ความเร็วจากการเด้งไปเด้งมาระหว่างต้นไม้และพื้นดินหลบไปมาหาโอกาสโจมตี หากตาไกรก็สามารถสร้างแรงดันอากาศ ผลักพวกเขาสวนไป
2โจรนั้นไม่โง่ พวกมันเป็ถึงนักสลักเอก มันคอยลอบจู่โจมกลุ่มนักผจญภัยที่อ่อนล้าเช่นนี้เสมอมา นักผจญภัยจำนวนมากเสียชีวิตจาก การต่อสู้กับสัตว์อสูรเป็ปกติอยู่แล้ว หากไม่มีผู้เหลือรอดกลับไปแจ้งเื่พวกมัน กลุ่มปราบปรามระดับสูงจากกองทัพก็จะไม่ถูกส่งมา เหยื่อของพวกมันจึงมีแต่พวกที่มันมั่นใจว่าสามารถจัดการได้ หรือถึงแม้ไม่อาจเก็บกวาดได้ สมบัติจากเหยื่อเป้าหมายก็ต้องคุ้มค่ากับความเสี่ยงและการต้องย้ายจากพื้นที่ออกล่าที่พวกมันโชกโชนไปยังพื้นที่แห่งใหม่ เช่นเดียวกับคณะของนิทานในขณะนี้
แค่สมบัติมากมายที่อินจันทร์ใช้ออกมาก็ทำให้พวกมันตั้งเป้าหมายไว้แล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อรายนี้หลุดรอดไปได้
สถานการณ์ยังคงนิ่งอยู่กับที่ สองฝ่ายต่างยื้อกันถ่วงเวลาหวังว่าอีกฝั่งจะสามารถจัดการกับศัตรูได้เพื่อมาสนับสนุนทางตน หากตาไกร สามารถปลีกตัวมาช่วยได้ สมิงแผ่นดินไหวและโจรธนูย่อมไม่สามารถเอาชนะตาไกร ในทางกลับกัน เมื่อสมิงแผ่นดินไหวสังหารอินจันทร์ได้ พวกมันก็สามารถขนาบตาไกรจากสองด้าน สู้พลางถอยพลาง จนหลบหนีไปได้ในที่สุด
สมองของอินจันทร์ทำงานอย่างเต็มที่เพื่อคิดหาทางเอาตัวรอด เขา้าเวลาวางแผนมากกว่านี้ เขาพกวัตถุเสริมอาคมทรงพลังมามากมาย หากใช้อย่างชาญฉลาดพวกเขายังสามารถชนะในศึกนี้ได้
อินจันทร์้าให้นิทานคอยตรวจจับหาจุดอ่อนหรือข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขาสามารถใช้ประโยชน์ได้
“คุณนิทานครับ ทำยังไงก็ได้เพื่อถ่วงเวลา…” อินจันทร์พูดรัวเร็วแต่กลับโดนแทรกด้วยเสียงของนิทาน
“คุณอินจันทร์ครับ ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ถ้าสถานการณ์อันตรายถึงชีวิต พวกเราสามารถถอนตัวได้เลยโดยไม่รอคำสั่งและจะไม่ละเมิดสัญญาใด ๆ” เสียงของนิทานดังขึ้นมาอย่างเ็า ท่ามกลางสถานการณ์คับขัน
นิทานเลิกเรียกอินจันทร์ว่าน้องอินทร์ดังที่ผ่านมา เวลานี้เหลือเพียง คุณอินจันทร์ อันแสนเ็า
อินจันทร์เวลานี้สีหน้ามึนงง นักผจญภัยทั้ง 4 มองไปที่นิทาน ไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่ตนได้ยินคือสิ่งที่นิทานพูด ตาไกรม่านตาเบิกกว้าง หนวดเคราสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ
“พี่นิทานครับ พวกเรายังพอมีหวังนะครับ ถ้าเราร่วมมือกัน” อินจันทร์สีหน้าบิดเบี้ยว พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างสุดกำลัง
“ผมขอถอนตัวครับ” เสียงของนิทานดับความพยายามของอินจันทร์ในทันที
“นิทาน!” เสียงโกรธของไพรดังขึ้น ราตรีเวลานี้กัดริมฝีปากแน่น มือข้างที่ยังขยับได้ของฟ้ากำเป็หมัดแน่นอย่างสั่นเทา
“พวกเราสู้ศึกเสี่ยงตายด้วยกันมานะ นิทาน!” ฟ้าพูดด้วยเสียงแหบแห้ง
“พวกเขาพูดถูกครับ ในเวลานี้เราแทบไม่มีโอกาสชนะเลย พวกคุณสู้ต่อไม่ไหวแล้ว ตาไกรก็ปกป้องพวกเราทั้งหมดไว้ไม่ได้ ผมไม่ขออยู่รอความตายหรอกนะครับ” นิทานพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย ไม่เหลือเค้าของความใจดีและมิตรภาพใด ๆ อีก
แววตาของอินจันทร์กลายเป็เ็าสุดเปรียบ ความโกรธในแววตานั้นปิดไม่มิด หากไม่อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาคงพุ่งไปชกนิทาน ตรง ๆ แล้ว
“ผมยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำครับ” นิทานสายตาเยียบเย็น
130
