ยามเฉิน(07.00-08.59 น)
หลิน เฟิงเสียน ตื่นขึ้นมาทำอาหารและกินข้าวพร้อมกับลูกทั้ง 2 คน ก่อนที่ตนจะบอกลูกๆว่าวันนี้ตนจะเข้าป่าเป็ครั้งสุดท้ายของปีนี้ เพราะเมื่อเช้าเขามีลางสังหรณ์แปลกๆทำให้รู้สึกเป็กังวลพอสมควร ตนจึงอยากจะอยู่กับลูกๆเพื่อความปลอดภัย ซึ่งลูกของเขาทั้ง 2 นั้นดีใจมากที่พ่อของพวกเขาจะอยู่ด้วยทุกๆวัน
.
หลิน เฟิงเสียน มาถึงป่าผาทมิฬ ก็เป็เวลายามซื่อ(09.00-10.59น) เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆจนไปเจอเข้ากับวัวตัวใหญ่ ที่คาดเดาจากสายตาแล้ว วัวตัวนั้นน่าจะยาวซัก 3 เมตร สูง 3 เมตรถือว่าตัวใหญ่มาก แต่แบบนี้ถ้าเอาไปขายก็น่าจะได้เงินมาไม่น้อยเลย
คิดได้แบบนั้นหลิน เฟิงเสียน ก็ค่อยๆเดินย่องเข้าไปใกล้กับเ้าวัวตัวใหญ่ที่กำลังกินหญ้าอยู่ แต่แล้ว!จู่ๆ เ้าวัวก็หันหน้ามาหาเขา ก่อนที่มันจะวิ่ง ทำท่าจะเข้ามาขวิดตน ทำให้หลิน เฟิงเสียนยกมือดันเขาคู่ใหญ่นั่น
ทั้งคนทั้งวัวดันกันไปมาซักพัก หลิน เฟิงเสียนเริ่มรู้สึกเสียเปรียบเพราะเ้าวัวนี่แข็งแกร่งกว่าที่ตนคิดไว้พอสมควร
" เฮ้อออ เ้าแข็งแกร่งดีจริงๆนะเ้าวัว แต่ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเ้าหรอกนะ " กล่าวจบก็มีออร่าสีฟ้าครอบคลุมร่างของ หลิน เฟิงเสียน และออร่าสีฟ้านั้นยังค่อยๆเข้าครอบคลุมเ้าวัวตัวใหญ่ทีละนิด ทีละนิด จนครอบคลุมเ้าวัวทั้งตัว
ออร่าสีฟ้านั่น มีคุณสมบัติเปรียบเหมือนน้ำ ทำให้ตอนนี้เ้าวัวรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ มันดิ้นทุรนทุรายไปพักใหญ่ ก่อนจะค่อยๆแน่นิ่งไป เป็สัญญาณว่า เ้าวัวนั้นได้สิ้นใจตายแล้ว!
หลิน เฟิงเสียน ที่เห็นแบบนั้นก็คลายออร่าออกทำให้เ้าวัวล้มแหมะอยู่ที่พื้น
" อโหสิให้ข้าด้วยนะเ้าวัว ข้าจำเป็ต้องฆ่าเ้าจริงๆ " หลิน เฟิงเสียน พนมมือกล่าวเบาๆ
ที่จริงแล้ว หลิน เฟิงเสียน นั้นมีพลังธาตุน้ำ อยู่ในขั้นปฐี ซึ่งถือว่าแข็งแกร่งพอสมควร ถ้าว่ากันตามตรง ในเมืองอิงหลวนนี้ หลิน เฟิงเสียนถือว่าเป็ผู้มีพลังธาติ ที่แข็งแกร่งไม่แพ้ใครแน่นอน
เมือง อิงหลวน
หลิน เฟิงเสียน จัดการแบกเ้าวัวตัวใหญ่นี่เข้าเมือง เพื่อนำไปขายให้เหลาอาหารที่ตนนำของไปขายให้เป็ประจำ
ระหว่างทางก็มีคนมองมาที่ตนด้วยความสนใจ เพราะสัญลักษณ์เกอที่หน้าผากเป็รูปหยดน้ำแสดงให้เห็นว่าเป็ผู้ใช้พลังธาตุน้ำ แล้วยังแบกวัวตัวใหญ่ั์มาด้วย ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาหลีกทางให้ตนอย่างง่ายดาย
หลิน เฟิงเสียน เดินอยู่ประมาณ 1 เค่อ(15นาที) ก็มาถึงเหลาอาหาร หลงจู๊ที่เห็นหลิน เฟิงเสียน และวัวที่แบกมาก็รีบวิ่งไปบอกเถ้าแก่เ้าของเหลาอาหารทันที
หลิน เฟิงเสียนรอยู่ซักพัก หลงจู๊ก็กลับมาพร้อมชายวัยกลางคนที่หน้าตาถือว่าหล่อเหลาพอสมควร
" สวัสดีขอรับ ท่านเฟิงเสียน " เถ้าแก่ก้มหัวทักทายตนเล็กน้อย
" ขอรับ เถ้าแก่ วันนี้ข้ามีวัวตัวใหญ่มาขาย ไม่ทราบว่าเถ้าแก่จะให้ราคาเท่าไร ขอรับ " หลิน เฟิงเสียน กล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม เพราะเถ้าแก่ของร้านนี้เป็บุคคลที่ตนเคารพอยู่ไม่น้อย
" โอ้ววว ตัวใหญ่มากขอรับท่านเฟิงเสียน ถ้าตัวใหญ่ขนาดนี้ ข้าให้ราคา 10,000 เหรียญทอง ท่านเฟิงเสียนพอใจหรือไม่ขอรับ "
" ข้าพอใจขอรับ เถ้าแก่ " หลิน เฟิงเสียนกล่าวจบ เถ้าแก่ก็บอกหลงจู๊ให้ไปเอาเงิน 10,000 เหรียญทองมาให้ตน
พอได้เงินแล้ว หลิน เฟิงเสียน ก็ขอตัวกลับทันที คล้อยหลังที่ หลิน เฟิงเสียน กลับไปก็มีบุรุษผู้หนึ่งเข้ามาแทนที่
" เถ้าแก่ นั่นใครรึ " บุรุษปริศนาเอ่ยถามด้วนน้ำเสียงอ่อนนุ่ม น่าฟัง
" ท่านผู้นั้น ชื่อ ท่าน หลิน เฟิงเสียน ขอรับ " เถ้าแก่กล่าวกับบุรุษปริศนาด้วยน้ำเสียงเคารพและเกรงกลัวในทีเดียว
" หลิน เฟิงเสียน งั้นรึ หึช่างน่าสนใจ " บุรุศปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น
1K
