ณ ห้องน้ำ...
อาจารย์พละร่างใหญ่มุ่งตรงเข้าไปด้านในด้วยความรวดเร็ว ตัวของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ลมหายใจร้อนระอุระบายออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ เมฆค่อยๆถอดกางเกงวอร์มของตัวเองออกช้าๆ ก่อนที่ง่ามขาจะมีวัตถุบางอย่างซ่อนอยู่ข้างในจริงๆ!
ตื๊ดดด!!!
“อ๊าา แม่งเอ้ย…”
อยู่ๆไข่สั่นที่เสียบลึกอยู่ในรูหลังก็เปิดทำงาน...
เข่าอันแข็งแกร่งไม่อาจต้านทานกับแรงเสียดทานในรูได้ ชายหนุ่มไม่เคยยัดสิ่งแปลกปลอมเข้าไปด้านหลังเลยสักครั้ง และชีวิตนี้ก็ไม่คิดที่จะลอง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่อาจารย์หนุ่มไม่อาจปฏิเสธได้ มันจะทำให้เครื่องเล่นสีชมพูทรงกลมยัดแช่เสียบทะลวงเข้ามาในร่างั้แ่เช้า!
ตื๊ดดด...
“อัก…หยุด…หยุดสิวะ….โอยย”
เมฆกัดฟัน...
ชายหนุ่มไม่สามารถดึงวัตถุที่ชอนไชอยู่ในร่างออกมาได้ เนื่องจากมันไม่ใช่อุปกรณ์ที่ถอดถอนได้อย่างอำเภอใจ ปลายของมันยึดติดกับลำเอ็นเป็ห่วงคล้องพร้อมกับมีกุญล็อค อาจารย์หนุ่มเคยพยายามอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ไม่อาจสู้กับสิ่งที่ยึดติดกับร่างได้
ยิ่งอุปกรณ์สั่นสะท้านแรงมากเท่าไหร่...
นั่นก็หมายถึงคนควบคุมอยู่ใกล้มากเท่านั้น!
“แฮก…แฮก…แฮก…”
เสียงหอบเหนื่อยดังระงมเมื่อเครื่องสั่นหยุดทำงาน ชายหนุ่มค่อยๆสวมกางเกงวอร์มขึ้นมาสวมทับร่างกายเช่นเดิม แต่เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องน้ำ ชายร่างสูงท่าทางมีอายุก็ยืนรออยู่ ใบหน้ามีวุฒิภาวะส่งสายตาเ็าเข้ามาในตัว ท่าทางสุขุมนุ่มลึกน่าเคารพทำให้อาจารย์พละใจสั่น...
เนื่องจากชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือผู้ที่อยู่เื้ัเื่ราวทั้งหมด!
“ส…สวัสดีครับ.…ท่านรอง”
“สวัสดี…อาจารย์เมฆ”
ท่านรองภานุกล่าวเสียงเรียบ...
เขาเป็ชายวัยห้าสิบปลายๆที่กำลังเตรียมตัวเกษียร แต่ถึงจะอายุอานามมากถึงขนาดนั้น รูปร่างและใบหน้ายังคงผ่องใสมีสง่าราศรีอยู่เสมอ แม้จะมีรอยย่นตามอายุอยู่บ้าง แต่มันก็น้อยกว่าชายวัยเดียวกันมากโข เส้นผมสีดำแซมสีขาวค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ จนกระทั่งลมหายใจเยือกเย็นระบายอยู่ตรงหน้าอาจารย์หนุ่ม
“ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้ะโใส่เด็กแบบนั้น”
“ผม…ขอโทษครับ”
“และที่สำคัญ….อากาศร้อนขนาดนี้ยังจะพาเด็กมาวิ่งในสนามอีก”
“แต่…ผมสอนวิชาพละนะครับ ถ้าไม่ให้ผมทำแบบนี้…จะเรียกวิชาพละได้ยังไง”
“…..”
สายตาเ็าจ้องทะลวงเข้ามาให้ใจสั่น...
คนอายุน้อยเอามือกุมเป้าพร้อมกับก้มหน้าทันที จากชายหนุ่มผู้ที่มีใบหน้าเคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลา กลายเป็ชายผู้ที่มีสีหน้าวิตกกังวลอย่างน่าเห็นใจ ลมหายใจร้อนๆพ่นออกมาผิดจังหวะเหมือนตื่นกลัวบางอย่าง ต่างจากร่างสูงผู้มีใบหน้าอบอุ่นและสายตาเย็นะเืตรงหน้าที่มีท่าทางพออกพอใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น!
“อากาศข้างนอกมันร้อน…ผมว่าเราไปคุยกันที่ห้องผมดีกว่า”
“ต…แต่…ผมมีสอนชั่วโมงต่อไปนะครับ”
“…..ใช้เวลาไม่นาน”
“…..ครับ…..ท่านรอง”
ท่านรองภานุเดินนำไปก่อน...
จากนั้นชายร่างกำยำผู้เป็อาจารย์พละก็ค่อยๆเดินตามหลัง โดยมีอุปกรณ์เครื่องสั่นทำงานะเืรูตลอดทางเดิน!
44K
