ตอนที่สิบสอง ปัญหาของคนรวย
เพื่อนชาวยิวของผมเคยให้แิเอาไว้ว่า อะไรที่แก้ปัญหาได้ด้วยปัญญา อย่าใช้กำลัง
สังเกตได้จากบริษัทต่างๆเวลาเจอปัญหาและการประท้วงพวกเขามีเพียงเงินเท่านั้นที่จะแก้ปัญหาได้
ตามหลักการ เราไม่จ่ายด้วย”เงิน”ก็ต้องจ่ายด้วย”คน”มันไม่มีทางเลือกทางอื่นอีกนั่นเอง
เมื่อผมมี”เงิน”แล้วหน้าที่ของผมก็คือการรวบรวม”คน”
คนจนอาจจะคิดว่า “เป็ความกินขี้หมาดีกว่า”“เสียเวลาทำมาหากิน”
แต่คนรวยสามารถมีเวลามากพอมีทนายความและมีเงินมากพอที่จะฟ้องคดีในศาล เพราะผลประโยชน์ของพวกเขานั้นยิ่งใหญ่มากกว่าเงินและเวลาที่เสียไป
หากมีคนระรานชื่อเสียงของคนรวยศาลอาจจะตัดสินให้จ่ายได้ถึงห้าแสนหรือห้าล้าน
หากระรานชื่อเสียงของคนจนอาจจะไม่ถึงห้าหมื่น
นั่นคือความแตกต่างของคนจนและคนรวย
หากตีความเป็ตัวเลขแล้วคนจนนั้นไร้ค่าเอามากๆนั่นเอง
ในกระบวนการของความคิดที่ตีความทุกอย่างเป็ตัวเลขและค่าใช้จ่าย
คนรวยเลยมองคนจนว่าไร้ค่าเสียเวลาที่จะคุยด้วยนั่นเอง
การลงทุนทำอะไรของคนรวย จึงมีเป้าหมายเสมอเพราะพวกเขามองว่าเวลามีมูลค่านั่นเอง
“อาหู่หาสถานที่ทำเลดีดีและฮวงจุ้ยดีดี และอาจารย์วิชายันต์ต่างๆมาให้ด้วย”
“ได้ขอรับนายน้อย”
ผมพยักหน้าไปทางพวกนักษัตร
“ให้พวกนี้เลือกเอาเองขากโบชัวร์สั่งสินค้าได้เลยว่า้าอะไรแบบไหนบ้างงบประมาณไม่จำกัดไม้หอมหายาก เทียนหอม กำยาน สั่งซื่อมาได้เต็มที่”
ผมโยนปัญหาการเลือกและความไม่พอใจไปที่พวกนักษัตรให้พวกนี้เลือกเองก็จะมาโทษผมไม่ได้แล้ว
“ขอบคุณนายน้อยสำนักนักษัตรของเราได้ลืมตาอ้าปากแล้ว”
พวกนี้โขกศีรษะกันอย่างจริงจังจนพื้นะเืแตกเป็รอยร้าว
ท่าทางจะคิดว่าการโขกศีรษะจนมีเืไหลคือการแสดงความจริงใจของตนเองแต่ดันลืมไปว่าตนเองฝึกวิชาภายนอก สิ่งที่แตกไม่ใช่หัวของพวกนี้แต่ดันเป็พื้นไม้หายากราคาหลายล้านหยวนของผมนั่นเอง
เดี๋ยวผมให้อาหู่ลองไปซื้อเหล็กอุตสาหกรรมทางทหารที่เป็ยุทธภัณฑ์มาใช้บ้างดีกว่าน่าจะทนมือทนเท้าพวกนี้ได้บ้างจะได้เอามาทดสอบความแข็งแกร่งของพลังภายนอกของพวกนี้ด้วย
“เอาล่ะ ลองอธิบายการเดินลมปราณแบบพื้นฐานที่สุดมาให้ผมฟังทีสิ...แล้วก็ในสำนักมีตำราเก่าๆอะไรเอาออกมาให้หมด ผมจะเอาไปเลี่ยมทองใส่กรอบเอาไว้ให้ตั้งในสำนักให้”
“ได้ขอรับนายท่านพวกข้าจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้”
พวกวานรทองแดงระกาเหล็กและคิงคองกำลังจะลุกไป ดีใจที่หนังสือของสำนักจะได้เลี่ยมทองคำ
“เดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งใจร้อนอธิบายพื้นฐานกำลังภายในแบบคร่าวๆก่อน”
ผมไม่หวังจะได้เก่งกว่าคนที่กลับมาจากโลกเซียนแต่อย่างน้อยได้รู้ทางพื้นฐานก่อนที่จะพัฒนาไปให้มากขึ้นก็คงจะดีกว่า