ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

สามวันผ่านไปเร็วมาก

ไม่มีการฝึกหนัก

ไม่มีการลงโทษ

ไม่มีแม้แต่เสียงด่า

แต่ทุกคนรู้—

ความเงียบของฉีเหยียนอันตรายกว่า

๰่๥๹สามวันนั้น

แต่ละหน่วยต้องเตรียมตัวเอง

เสบียง

เวร

หน้าที่

เส้นทางถอย

ทุกอย่างทำเอง

ไม่มีคำตอบให้

—

ลานฝึก

หน่วยของหลินรุ่ยนั่งล้อมกัน

ครั้งแรกที่พวกเขาเริ่มคุยจริงจัง

หลินรุ่ยโยนแผนที่ลงพื้น

ถาม

“ถ้าเกิดปะทะ”

“ใครมีหน้าที่อะไร”

ชายร่างสูงตอบ

“ข้าหน้า”

อีกคนพูด

“ข้าสำรวจ”

อีกคน

“ข้าดูเสบียง”

ทุกคนตอบเร็ว

เหมือนเตรียมมาแล้ว

หลินรุ่ยฟัง

แต่ไม่จด

จนถึงคนสุดท้าย

ชายชื่อโจวหาน

เงียบอยู่พัก

ก่อนตอบ

“ข้าช่วยคนเจ็บ”

หลายคนหันมอง

ตำแหน่งนี้ไม่เด่น

ไม่มีชื่อ

โจวหานยิ้ม

“ตอนสู้ ข้าไม่เก่ง”

“แต่ตอนคนพัง ข้ายังช่วยได้”

หลินรุ่ยมองเขา

พยักหน้า

แล้วพูด

“จำไว้อย่างหนึ่ง”

ทุกคนเงียบ

“ตำแหน่งที่สำคัญที่สุด…”

เขามองโจวหาน

“…มักไม่ใช่คนถือดาบ”

—

เช้าวันออกเดินทาง

ทุกหน่วยรวมหน้าเขา

ฉีเหยียนโยนซองปิดผนึกให้แต่ละหน่วย

“เปิดเมื่อถึง”

ไม่มีคำอธิบาย

ไม่มีคำใบ้

หลัวชิงรับซอง

กระซิบ

“ข้าชักเกลียดวิธีสอนของคนนี้”

เฉินมู่ตอบสั้น

“แต่จำง่าย”

—

หนึ่งชั่วยามต่อมา

ถึงจุดหมาย

หุบเขาเล็ก

มีธงแดงปัก

หลินรุ่ยเปิดซอง

ด้านในมีข้อความ

ภารกิจ
ยึดธง
เวลาก่อนตะวันตก
ไม่จำกัดวิธี

ทุกคนเริ่มหันมอง

ง่าย?

หลัวชิงขมวดคิ้ว

“ไม่มีทาง”

หลินรุ่ยอ่านต่อ

มีตัวหนังสือเล็กด้านล่าง

หากหน่วยสูญเสียเกิน 30% ถือว่าแพ้

ทุกคนเงียบ

เข้าใจทันที

เป้าหมายไม่ใช่ชนะ

แต่ชนะโดยรักษาคน

—

เริ่มเคลื่อน

หลายหน่วยพุ่งเข้ากลางหุบ

เพราะเห็นธงชัด

แต่หลินรุ่ยหยุด

มองลม

มองพื้น

มองตำแหน่ง

จากนั้นถาม

“ถ้าเ๯้าเป็๞คนตั้งรับ…”

เขาขีดบนดิน

“จะให้ศัตรูเข้าทางไหน”

ทุกคนมอง

เริ่มเห็น

กลางหุบแคบ

หน้าผาสูง

ทางหนีจำกัด

หลัวชิงหน้าเปลี่ยน

“คอขวด”

หลินรุ่ยพยักหน้า

“อย่าเข้า”

—

หน่วยอ้อมซ้าย

ปีนเนิน

ยากกว่า

ช้ากว่า

แต่ปลอดภัยกว่า

ระหว่างทาง—

เจอหน่วยหนึ่งกำลังถอนตัว

คนเจ็บสอง

เหลือเจ็ด

หัวหน้าหน่วยกัดฟัน

“อย่าไป!”

“มีคนซุ่ม!”

หลัวชิงลังเล

เวลามีน้อย

แต่หลินรุ่ยถาม

“เดินไหวไหม”

อีกฝ่ายตอบ

“ไหว”

หลินรุ่ยพยักหน้า

“เอาคนเจ็บมาด้วย”

หลายคนชะงัก

“หา?”

คนในหน่วยเริ่มกังวล

เพิ่มคนเจ็บ

ช้าลง

เสี่ยงแพ้

หลินรุ่ยตอบสั้น ๆ

“เราไม่ได้แข่งวิ่ง”

—

ทุกคนช่วยพยุง

เดินต่อ

ช้าลงจริง

แต่ระหว่างทาง—

คนเจ็บคนหนึ่งชี้

“ข้างหน้า…”

“มีทางลัด”

เขาเคยเข้าพื้นที่มาก่อน

พาหน่วยอ้อมขึ้นถึงด้านหลังธง

ไม่มีคนเฝ้า

หลัวชิงนิ่ง

มองหลินรุ่ย

หลินรุ่ยไม่พูด

เดินเข้าไป

ดึงธง

เสร็จ

ไม่มีการสู้

ไม่มีคนเพิ่ม๤า๪เ๽็๤

—

กลับถึงลาน

หลายหน่วยยึดธงได้เร็วกว่า

แต่มีคนเจ็บ

บางหน่วยขาดคน

ฉีเหยียนยืนดูรายงาน

แล้วประกาศ

“อันดับหนึ่ง”

ทุกคนเงยหน้า

“หน่วยหลินรุ่ย”

หลายคนไม่พอใจ

คนหนึ่งพูด

“แต่เขาช้าที่สุด!”

ฉีเหยียนถามกลับ

“แล้วคนล่ะ”

เงียบ

ฉีเหยียนยกกระดาษขึ้น

หน่วยอื่น

เหลือ 6

เหลือ 7

เหลือ 8

หน่วยหลินรุ่ย

กลับครบ

แถมพาคนอื่นกลับอีกสอง

ฉีเหยียนพูดเรียบ ๆ

“แม่ทัพไม่ได้ถูกจำ…”

เขามองทุกคน

“…จากศึกที่ชนะ”

หยุด

“…แต่จากคนที่พากลับมา”

ลานเงียบ

—

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจสำเร็จ

ไม่มีการสูญเสีย

รางวัล:

【บัญชาการภาคสนาม Lv.1】

ผล:

เพิ่มความเชื่อใจของผู้ใต้บังคับบัญชา

—

แต่ข้อความสุดท้ายทำให้หลินรุ่ยชะงัก

หน่วยของผู้ใช้
ความภักดีเฉลี่ย: 71%

มีบุคคลหนึ่ง
ความภักดี: ???

หลินรุ่ยมองคนของตัวเอง

ช้า ๆ

ดูเหมือน…

คนที่ซ่อนอยู่

ยังไม่หายไป

ตอนที่ 27 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 28 — คนที่ภักดีเกินไป อาจเป็๲คนอันตรายที่สุด