บทที่ 23 สายไฟ
เปรี้ยง! เพล้ง! ตึง! สวบ! โครมมมม! ฟุ่บ! ฟุ่บ! สวบ! แกรก เพล้ง! เคร้ง! โป๊ก! ปัง! เพล้ง! เคร้ง! โป๊ก! ปัง!
เสียงก้อนกรวดกระทบหลังคาบ้านทุกหลัง ที่อยู่ในรัศมีการขว้างของเหนือ โดยเฉพาะบ้านสอง โดนถึงสองก้อน พร้อมเสียงร้องยาวของเ้าเด็กตัวกลม
“อู….. อู….. อู….” ปกติ เหนือก็ไม่พูดเป็ประโยคอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจ ในเมื่อเขาสื่อสารกับคนอื่นได้โดยใช้จิตสำนึกร่วม แต่วันนี้ เขากู่ร้องออกมาจากปากไม่หยุด ผิวที่คล้ำยังทำให้ผู้คนมองเห็นว่าแก้มที่เป็ปั้นของเขามีสีแดงเจือด้วยความตื่นเต้น
ไนซ์เริ่มสำนึกเสียใจ เขาเป็คนแนะนำให้เหนือ ใช้ก้อนหินก้อนที่เล็กลง โดยใช้แรงเท่าเดิม ความเร็วและการทะลุทะลวงจะมากขึ้นมหาศาล ผลก็คือหลังคาบ้านที่เ้าเหนือขว้าง ทะลุเป็รูทุกบ้าน
ทุกคนในหมู่บ้านมารุมล้อมอยู่ใต้ต้นยางนาั์ไร้ใบด้วยความสงสัย เหนือนั่งอยู่บนยอดของมัน เมื่อเห็นเขาชี้สิ่งหนึ่งให้ดูด้วยความตื่นเต้น ทุกคนก็ตกตะลึง
ใบของต้นยางนา เริ่มผลิออกมาอีกครั้ง เป็ใบเล็กๆสีเขียวอ่อน เหนือแตะมันเบาๆอย่างทะนุถนอม ทุกคนเข้าใจดีว่า ต้นไม้นี้มันตายไปแล้ว มีเพียงลำต้นที่ยังพอมีความชุ่มชื้น ทุกคนคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน ตอนนั้นสองฉี่รดมัน และยืนยันว่ามันยังไม่ตาย
สอง ในสภาพงัวเงียถูกปุ๊กวิ่งลากมาร่วมวงกับคนอื่น เขาโดนมองด้วยสายตาประหลาด เมื่อมาถึงก็ไม่ได้สนใจใคร เงยหน้าไปมองเ้าเหนือบนยอดยางนา แล้วหันไปมองกานต์ ด้วยตาขวางๆเหมือนเคย
“เหนือ! กานต์! ธุค้าบหลวงลุงยัง!” เสียงะโลั่นยังเป็เอกลักษณ์ของเขา เหนือยกมือไหว้ท่วมหัวอันเป็ท่าประจำตัวของเขาเช่นกัน กานต์ยกมือไหว้อย่างงงๆ สองหันไปทางนัทกับไนซ์ แล้วแผดเสียงต่อ
“นัท! ไนซ์! ธุจ้าหลวงอายัง!” นัทกับไนซ์ ก็พนมมือไหว้งงๆ สองผงกหัวหงึกๆ ยิ้มอย่างอิ่มอกอิ่มใจ หันหลังแล้วเดินจากไป
“ทิดสอง! ทิดสอง! เอ็งหิวน้ำมั้ย เดี๋ยวน้าหาน้ำมาให้กิน แล้วเอ็ง.. เอ็งไปเดินเยี่ยวรดใส่ต้นปาล์มน้าให้หน่อยได้มั้ย!” ออดพูดละล่ำละลัก”
“เรียกพระสอง!”สองบอก
“พระสอง! เอ๊ะ! วันนี้เอ็งยังไม่ได้บวชไม่ใช่เรอะ จีวรเอ็งยังไม่ได้ห่มเลย ไอ้ชิบหาย! กางเกงในก็ยังไม่ใส่ เดินแกว่งโตงเตงอยู่นั่น”
สองเกาหัวแกรกๆ
“อือ…วันนี้ตื่นสาย กินมื้อเช้าก่อนค่อยบวช เมียจะได้ไม่ต้องประเคน”
ออดพยักหน้าหงึกๆ
“อือ ดีๆ รู้จักเห็นอกเห็นใจกัน แล้วนี่ใครจะบวชให้เอ็ง!”
“อัตตาหิ! อัตโน นาโถ! ตนนั้นแล! เป็ที่พึ่งแห่งตน! เกิดเป็คนเราก็ควรรู้จักเกรงใจกัน จะไปรบกวนคนอื่นทำไม!”
“จ้าๆ แล้วแต่มึงเลย แต่เอ็งไปเยี่ยวใส่ต้นปาล์มให้น้าหน่อยได้มั้ย มันจะแห้งตายหมดแล้ว อ้าว! ไอ้เ้าเหนือ!” เหนือถกกางเกงโชว์ก้นเขียวปี๋ วิ่งฉี่ใส่ต้นไม้ตายแห้งต้นละนิดต้นละหน่อยทั่วสวน
ก่อนวันสิ้นโลก สองเป็คนโผงผาง อารมณ์ร้อน ปากร้าย เสียงดัง เื่ดีที่มีไม่กี่อย่างของเขาคือ ความขยัน และฝีมือในการทำงาน
ความขยันของเขาหาตัวจับยาก งานที่เขาทำทุกอย่างจะมีความละเอียดเรียบร้อยและรวดเร็ว สองเป็คนที่ประสบความสำเร็จในการสร้างฐานะ ที่ดินที่ปลูกบ้านปัจจุบันก็ได้มาจากการซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ที่ดินมรดกอยู่ติดกับนุชเขาก็ไม่เคยปล่อยให้รกร้างว่างเปล่า
ปัจจุบัน ทุกวันหากว่างเว้นจากเื่อื่น สองจะเข้าไร่ของตัวเอง ซึ่งตอนนี้มันกลายเป็ป่ายูคาลิปตัสตายซาก เขาทำงานไม่หยุดหย่อนขุดหลุมปลูกพืชอาหาร ขับรถแบ็กโฮเล็กของเขาขุดร่องคูคลอง โดยขอบิณฑบาตน้ำมันจากออด หรือบางครั้งก็แลกกับการไป ส่งแรงใจ ให้ต้นไม้ของออด เื่ที่สร้างความตื่นตาตื่นใจให้หมู่บ้านคือ พืชทุกต้นที่เขาปลูก มักเจริญงอกงาม เติบโตรวดเร็ว ใบสีเขียวเข้ม ตัดกับสภาพแวดล้อมที่แห้งเฉา ไนซ์ให้ความเห็นว่า พืชทุกต้นที่อาสองปลูก กลายเป็พืชกลายพันธุ์ ปรับตัวได้ดีกับโลกวิบัติ ผลิตออกซิเจนออกมามากมาย แม้เขากลับมาไม่นาน พื้นที่บ้านของเขาเริ่มเป็สีเขียวขจี ยิ่งกว่าส่วนใดในหนองนกเอี้ยง ส่วนต้นไม้ที่เขาเลือกแล้วว่า กำลังสู้ชีวิตและยังไม่ยอมแพ้ เขาก็จะส่ง แรงใจ ให้มัน
เคร้ง!..เคร้ง!..เคร้ง!..เคร้ง!..
หนึ่งใช้ท่อเหล็ก ทุบรถกระบะคันเก่าคร่ำคร่า ที่เขาไปลากมาจากข้างทางด้วยตัวเองอย่างบ้าคลั่ง จนท่อนเหล็กหักงอพับยู่ยี่
หนึ่งปล่อยท่อนเหล็กหลุดจากมือ เสียงมันร่วงกระทบพื้นดินแห้งกรังดังกังวาน เขายืนหอบหายใจถี่ ท่อนแขนทั้งสองข้างยันค้ำไว้กับขอบกระบะเก่าคร่ำคร่า ไม่ใช่เพราะเหนื่อยแรง แต่เพราะความอัดอั้นตันใจที่ะเิออกมา
"พี่หนึ่ง..." ฝนเดินเข้ามาจากทางด้านหลังเงียบๆ มือเล็กเอื้อมโอบรอบเอวของเขาจากข้างหลัง แผ่นหลังของหนึ่งััได้ถึงไออุ่นจากอ้อมกอดของภรรยา มันช่วยฉุดสติที่กำลังเตลิดพังของเขาให้กลับคืนมา
"เป็อะไรไป อย่าทำแบบนี้เลย... หนูกลัว กลัวพี่หนึ่งเปลี่ยนไป"
หนึ่งกุมมือที่โอบกอดนั้นไว้ หายใจลึกๆแล้วหันหน้ากลับมา หน้าตาเขายังมีแววขุ่นเคืองอยู่บ้างก่อนจะค่อยเลือนหายไป
“รถคันนี้เป็เครื่องดีเซลรุ่นเก่า มันใช้น้ำมันสบู่ดำที่เรากลั่นได้แน่ๆ พี่เตรียมแบตไว้พร้อมแล้ว... แต่มันพังกว่าที่พี่คิด” หนึ่งชี้ไปที่ก้อนพลาสติกสีดำขนาดเท่ากล่องข้าวที่ติดอยู่ข้างซุ้มล้อในห้องเครื่อง มันคือกล่องฟิวส์รวมและแผงรีเลย์หลักที่ตอนนี้ฝาปิดหายไป เหลือเพียงซากความเสียหายจากไฟฟ้าลัดวงจรจนพลาสติกละลายรวมกันเป็ก้อนเดียว
“สายไฟหลักสิบกว่าเส้นที่วิ่งเข้าตูดรีเลย์มันละลายหลุดออกมาหมดเลย สายพวกนี้มันต้องต่อเข้าคู่ใครคู่มัน ระบบถึงจะยอมปล่อยไฟไปที่ปั๊มน้ำมันและระบบสตาร์ท ถ้าต่อผิดคู่แม้แต่เส้นเดียว นอกจากเครื่องจะไม่ติดแล้ว มันจะทำให้ไดชาร์จหรือรีเลย์ที่มีอยู่เพียงอันเดียวนี้ไหม้ตามไปด้วย”
หนึ่งถอนใจ สายตาจ้องมองมัดสายไฟที่หลุดลุ่ยรุ่งริ่ง
“พี่ต้องแยกสายไฟบวกสีแดง กับสายสัญญาณสีแดงแถบขาวออกจากกันเพื่อเข้าขั้วรีเลย์... แต่ตาพี่... ตาของพวกเราทุกคนในหนองนกเอี้ยงตอนนี้ มันบอดสีแดง”
ฝนมองตาม ทว่าในสายตาของเธอ มัดสายไฟเ่าั้ก็เป็เพียงเส้นเชือกสีเทาหลากเฉดที่ดูคล้ายกันไปหมด ยิ่งมีคราบเขม่าดำจากการไหม้และฝุ่นจับหนา สีที่เคยสดใสก็กลายเป็สีพื้นๆ ที่แยกแยะความแตกต่างไม่ได้เลย
“นอกจากเรามองสีแดงไม่เห็นแล้ว โทนสีอื่นมันก็เพี้ยนตามไปด้วย ประกอบกับสายไฟมันเก่า สีก็ซีดจางเข้าไปอีก มันเลยหมดทางแก้ไข ที่หนักกว่านั้นคือถ้าไม่มีมัลติมิเตอร์ ต่อไปการซ่อมอะไรที่เกี่ยวกับสีของสายไฟที่ต้องใช้ความละเอียดระดับแยกแยะสีในวงจรแบบนี้ คงจะทำไม่ได้เลย มันดูเป็เื่เล็กๆ ของคนทั่วไป แต่สำหรับช่าง มันเป็เื่ใหญ่มาก”
เขามองแผงวงจรที่พังทลายด้วยความเสียดาย สลับกับมองมือตัวเองที่สั่นน้อยๆ ด้วยความขัดใจ เขาแข็งแกร่งขึ้นแล้วอย่างไร สุดท้ายกลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับแค่ "สีของสายไฟ" เพียงไม่กี่เส้น
เมื่อเห็นหนึ่งกลับมาเป็ปกติ ทุกคนก็เริ่มรุมล้อมเข้ามาดู เมื่อรู้ปัญหาก็ได้แต่อับจนหนทางไปด้วยกัน จนกระทั่งสอง ที่หลบไปไกลั้แ่แรก เดินสลัดจีวรพรึ่บพรั่บ ค่อยๆด้อมๆมองๆเข้ามา เขาได้ยินแค่ว่า สีแดง สีแดง
“โกธัง! คัดตวา! สุขัง! เสติ! ฆ่าคนโกรธได้! เราก็อยู่เป็สุข! เอ๊ย!…ไม่ใช่! ฆ่าความโกรธได้! ย่อมอยู่เป็สุข! ” เมื่อเห็นทุกคนมองเขาแปลกๆ เขาก็กระแอม
“ได้ยินว่าสีแดง โยมเฮีย ทุบรถสีแดงทำไมรึ!” ทุกคนมองหน้ากัน ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ ว่ารถคันนี้เป็สีแดง
“รถคันนี้สีแดง” หนึ่งทวนคำ พลางกวาดสายตามองซากเหล็กที่เขาเห็นเป็เพียงสีน้ำตาลเทาคล้ำ
“อ่า..แต่มันติดสติ๊กเกอร์ว่า รถคันนี้สีเขียวอ่ะครับ” กานต์ชี้ให้ดูตัวหนังสือสติ๊กเกอร์ที่ติดไว้ที่กระจกหลังหัวเก๋ง มันยิ่งสร้างความงุนงงให้ทุกคนเข้าไปอีก พวกเขาลืมไปแล้วว่าสติ๊กเกอร์พวกนี้ ไม่เคยติดตามสีจริงๆของรถเลยสักคัน สองหันไปมองกานต์ตาขวางๆ รู้สึกเหมือนถูกหลานขัดคอ
“รถคันนี้ ที่ลากมันมาเพราะเครื่องยนต์มันยังสมบูรณ์ แต่ตอนนี้ไปต่อไม่ได้เพราะแยกสีสายไฟไม่ออก”
สองเดินเข้ามาก้มตัวมองห้องเครื่อง ทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นไหม้ของพลาสติก ก่อนจะหรี่ตามองมัดสายไฟรุ่งริ่งนั่น สายตาของสองที่กลายพันธุ์สายพืชไม่ได้มองเห็นแค่ภาพชัดเหมือนคนอื่น แต่มันคัดกรองเฉดสีที่ซ้อนทับกันได้อย่างน่าอัศจรรย์ สำหรับสอง แสงสลัวของโลกสีเทาไม่ได้เป็อุปสรรค เพราะดวงตาของเขารับรู้คลื่นความถี่ของสีได้ละเอียดยิ่งกว่าผึ้งที่มองหาเกสรดอกไม้
“แปลก!สีแดงออกโร่ อืม… ถึงมันน่าจะเคยแดงกว่านี้ก็เถอะ แต่มันก็ต้องมองออกกันสิ ตาไปเป็ผัวยายกันไปหมดแล้ว” สองบ่นพึมพำพลางใช้นิ้วที่หยาบกร้าน ค่อยๆ เขี่ยแยกสายไฟเล็กๆ ออกจากกัน
“เส้นนี้แดงล้วน... เส้นนี้แดงเข้มมีแถบขาวพาดกลาง... ส่วนเส้นนี้มันสีส้มซีดๆ โยมเฮียจะเอาเส้นไหนเข้าขั้วไหนก็บอกอาตมามา อาตมาจะหยิบให้ถูกเส้นเอง!”
หนึ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ความอัดอั้นที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เขารีบขยับเข้าใกล้แผงรีเลย์ทันที “สอง... ถ้าเอ็งเห็นสีแดงจริง เอ็งแยกเส้นแดงแถบขาวออกมา เฮียจะต่อเข้าขั้วรีเลย์ตัวที่สอง ส่วนเส้นแดงล้วนส่งมาให้เฮีย เฮียจะต่อตรงเข้าฟิวส์เมน”
“จัดไป! แม้ไม่ใช่กิจของสงฆ์!” สองตอบรับพลางทำหน้าที่เป็ ‘ดวงตา’ ให้กับช่างผู้ชำนาญแต่ตาบอดสี
ท่ามกลางความตื่นเต้นและคาดหวังของคนในหมู่บ้าน ชายในชุดจีวรปุปะแต่นุ่งกางเกงขาสั้นกับพี่ชายของเขาช่วยกันประสานงานอย่างรวดเร็ว สองหยิบสายไฟส่งให้ถูกเส้นราวกับตาเห็นผังวงจรอยู่ในหัว หนึ่งใช้ทักษะช่างที่แม่นยำเชื่อมต่อและพันเทปพันสายไฟอย่างรัดกุม
“ลองดู!” หนึ่งะโบอกทุกคนที่ยืนลุ้น
เขาใช้คีมคีบขั้วแบตเตอรี่เข้าด้วยกันจนเกิดประกายไฟวาบ เสียงรีเลย์ดัง ‘แต๊ก’ เป็สัญญาณว่าระบบไฟกลับมาทำงาน หนึ่งรีบะโขึ้นไปบนเบาะคนขับที่เต็มไปด้วยฝุ่น ปลดเกียร์ว่างแล้วบิดกุญแจที่เขาเพิ่งต่อตรงเสร็จ
แชะ... แชะ... แชะ... บรึ้มมมม!
เสียงเครื่องยนต์ดีเซลรุ่นเก่าคำรามลั่นหมู่บ้าน ควันดำพวยพุ่งออกมาจากท่อไอเสียราวกับลมหายใจของอสูรกายที่ฟื้นคืนชีพ แรงสั่นะเืของมันทำเอาพื้นดินแห้งกรังสั่นไหว
“ติดแล้ว!” ฝนร้องออกมาด้วยความดีใจ ออดที่ยืนลุ้นอยู่ถึงกับตบเข่าฉาด
หนึ่งนั่งอยู่หลังพวงมาลัย ััถึงแรงสั่นะเืผ่านฝ่ามือ เขามองออกไปนอกกระจกหน้า เห็นสองยืนกุมเป้ายิ้มอย่างสำรวม พลางผงกหัวหงึกๆ อย่างภูมิใจ
“เห็นมั้ยโยมเฮีย! อย่าไปท้อ! จงใช้ชีวิตอย่างกระเจี๊ยว! มันหดหู่เหี่ยวเฉาได้ มันก็ตื่นตัวตั้งตรงขึ้นมาได้!” สองะโแข่งกับเสียงเครื่องยนต์
366
