เสียงสัณญาณรอสายที่โชคโทรอามิทุกวินาทีนั้นล้วนภาวนาให้อามิรีบรับสาย เพราะตอนนี้โชครู้ดีว่ายูกิโกะนั้นหวาดกลัวขนาดไหน
“ โมชิ โมชิ ”
ทันทีที่อามิรับสายโชคก็เริ่มพูดออกไปอย่างเร่งรีบและตื่นตระหนก อามิที่กำลังรับฟังก็เหมือนจะฟังจับใจความไม่ได้
นั้นทำให้โชครู้ตัวแล้วว่าตัวเองนั้นกำลังพูดไม่รู้เื่ โชคหายใจเข้าลึกๆและตั้งสติอีกครั้ง โชคบอกให้อามินั้นรีบไปช่วยยูกิโกะที่บ้าน ยูกิโกะนั้นกำลังตกอยู่ในอัตราย
อามิตอนนี้พอจับใจความได้แล้วก็รับปากว่าจะรีบไปดูให้ นั้นทำให้โชคนั้นมีความหวังขึ้นมามาก
อามิเรียกของพ่อของเธอช่วยพาไปดูบ้านของยูกิโกะ นั้นเป็เวลาเดียวกับที่ยูกิโกะนั้นคิดว่าประตูบานนี้คงจะทนได้อีกไม่นานแล้ว
แต่แล้วเสียงกริ่งก็ดังขึ้นก่อนที่เสียงพ่อเลี้ยงเธอพังประตูก็หยุดลง ยูกิโกะตอนนี้ก็ใจชื้นขึ้นมา หวังว่าแม่ของเธอจะกลับมาจากงานหรืออะไรก็แล้วแต่ เธออยากจะหนีออกไปจากที่แห่งนี้จนแทบใจจะขาดอยู่แล้ว
สักพักก็มีเสียงคนคุยกันก่อนจะตามมาด้วยเสียงเรียกยูกิโกะ ยูกิโกะจำเสียงของเพื่อนสนิทเธอได้จึงรีบเปิดประตูและวิ่งไปยังประตู
สภาพของยูกิโกะนั้นแค่ทุกคนเห็นก็รู้แล้วว่าเกิดเื่ไม่ดีขึ้น ยูกิโกะวิ่งผ่านทุกคนไปโดยไม่สนว่าเพื่อนของเธอหรือใครอยู่ตรงนั้น อามิกับพ่อของเธอที่เห็นอย่างนั้นก็รีบตามเธอไปทันทีโดยไม่สนพ่อเลี้ยงของยูกิโกะอีก
เมื่อทั้งสองตามไปก็เห็นว่ายูกิโกะนั่งร้องไห้อยู่ด้านล่างตรงทางเข้า พ่อของอามิได้ยื่นชุดสูทข้างนอกให้กับยูกิโกะสวมทับเสื้อของตัวเองไว้เพราะเสื้อของตัวเองนั้นฉีกขาด
อามิพายูกิโกะไปพักที่บ้านของเธอ อามิพยายามปลอบใจและหาเสื้อผ้ามาให้เธอเปลี่ยน ส่วนทางโชคก็พยายามส่งข้อความห้กำลังใจใเธอตลอดเวลา แต่เวลานี้โชคก็รู้ดีว่ายูกิโกะนั้นไม่พร้อมที่ขะรับฟังอะไรจากใครทั้งนั้น
เช้าวันถัดไปยูกิโกะก็โทรไปลาที่ทำงาน และพอถึง่สายๆยูกิโกะก็ชวนอามิไปที่บ้านของเธออีกครั้งเพื่อไปเก็บของของเธอ
ยูกิโกะรู้ว่าตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่แล้วจึงตั้งใจจะเข้าไปเก็บของของตนเองทั้งหมดออกมา แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าแม่ของเธอนั้นเหมือนจะนั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะกินข้าวอยู่ก่อนแล้ว
ตรงนั้นมีกระเป๋าหลายใบคาดว่าแม่ของเธอคงจะเก็บของรอไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
“ ขอทั้งหมดอยู่นี่แล้ว ต่อไปนี้ก็อย่าได้กลับมาที่นี่อีก ”
เสียงและใบหน้าอันเ็าและไร้เยื่อใยของแม่ทำให้ยูกิโกะรู้สึกเสียใจมาก ถึงแม้จะรู้ว่าแม่ของเธอนั้นไม่ได้สนใจเธอมานานแล้ว และเธอก็ตั้งใจไว้แล้วว่ายังไงก็จะไม่กลับมาที่นี่อีก แต่พอได้ยินแม่เธอพูดอย่างนั้นในใจก็ยังรู้สึกเสียใจจนไม่สามารถกลั่นน้ำตาไว้ได้
ยูกิโกะและอามิช่วยกันยกกระเป๋าและเดินออกจากบ้านไป และหลังจากไปทั้งสองจากไปแล้วก็กลับมีเสียงร้องไห้สะอื้นดังขึ้นมาจากในบ้านโดยที่ไม่มีใครได้ยิน
วันนี้อามิพายูกิโกะเดินเล่นในห้าง และพยายามชวนคุยมากมายเพื่อให้ยูกิโกะนั้นจะได้รู้สึกดีขึ้น โชคเองก็เช่นกัน โชคพยายามชวนคุยและให้กำลังใจยูกิโกะทั้งวันเพื่อยากให้เธอนั้นอารมณ์ดีขึ้น
ยูกิโกะก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจทุกคน เธอเองก็พยายามร่าเริงขึ้นเพราะไม่อยากให้ทุกคนนั้นเป็ห่วงเธอ แต่ภายในใจของเธอก็รู้สึกย่ำแย่มากๆจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่พึงจะผ่านมา
ในตอนค่ำคืนยูกิโกะที่อาศัยอยู่บ้านของอามิ ยูกิโกะพยายามคุยและให้กำลังใจโชคในเื่การเรียน โชครู้สึกว่ายูกิโกะนั้นเหมือนจะดีขึ้นมามากแล้ว เพราะเวลาเธอคุยกับโชคเหมือนเธอจะมีความสุขเหมือนแต่ก่อน เรียกได้ว่าดีกว่าแต่ก่อนด้วยซ้ำจนบางครั้งบางคำโชคเองก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ แต่นี่ก็ทำให้โชครู้สึกสบายใจขึ้นมามาก
หลังจากที่ยูกิโกะบอกฝันดีโชคเสร็จเธอก็บอกขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาที่โชคนั้นเคยทำให้ โชคบอกอย่าให้ยูกิโกะนั้นคิดมาก ทุกอย่างที่ทำให้นั้นล้วนเกิดมาจากความหวังดี ทั้งสองคุยกันจนกระทั้งยูกิโกะนั้นต้องขอตัวนอนเพราะอามิถึงเวลาต้องเข้านอนแล้ว
กลางดึกโชคตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะรู้สึกปวดฉี่ แต่โชคก็ต้องรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นว่ายูกิโกะนั้นยังไม่ได้นอนและกำลังอยู่ที่ไหนสักแห่ง
แต่เมื่อสังเกตุดีๆโชคก็คิดได้ทันทีว่าตอนนี้กำลังจะเกิดอะไรขึ้น ยูกิโกะที่ยืนอยู่บนสะพานและกำลังจะะโลงไป
เมื่อยูกิโกะเห็นว่าโชคนั้นตื่นนั่นก็ทำให้เธอร้องไห้ ยูกิโกะตั้งใจว่าสิ่งที่เธอจะทำเธอไม่อยากให้โชคได้มารับรู้อะไรแท้ๆ
โชคะโห้ามและขอร้องให้ยูกิโกะอย่าทำอย่างนั้น ถึงแม้จะรู้ดีว่าถึงจะะโไปยูกิโกะก็ไม่ได้ยินอยู่ดี
โชควิ่งไปเปิดไฟห้องและไปยื่นอยู่หน้ากระจก โชคอ้อนวอนขอให้ยูกิโกะอย่าทำแบบนี้ ยูกิโกะเองก็เข้าใจดีว่าโชคนั้น้าจะสื่ออะไร เธอร้องไห้และยืนอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหน จนโชคนั้นอ้อนวอนเธอยกมือไหว้ขอร้องให้เธอยกเลิกความคิดนี้ซะ
สักพักป้าแก้วก็เดินมาเคาะประตูห้องเพราะสิ่งที่โชคะโและพูดนั้นเสียงดังผิดปกติ โชคปาดน้ำตาและเดินไปเปิดประตูให้ป้าแก้ว เมื่อป้าแก้วเห็นว่าโชคนั้นมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาก็เลยรีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น
โชคนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบว่าฝันถึงพ่อกับแม่ ป้าแก้วที่ได้ยินก็ได้แต่ปลอบโยนโชคอย่างแอดดู นั้นเป็เวลาเดียวกับที่ยูกิโกะตัดสินใจและเดินไปนั่งร้องไห้ข้างทาง
หลังจากที่ป้าแก้วกลับห้องไปโชคก็กลับมาเขียนสมุดโน๊ตให้กำลังใจยูกิโกะอีกครั้ง และขอให้ยูกิโกะนั้นกลับไปนอนพักผ่อน โชคบอกกับยูกิโกะว่าหากเธอรู้สึกโดดเดี่ยวก็ให้นึกไว้เสมอว่าเธอยังมีโชคอยู่เสมอ
โชคเขียนข้อความอยู่นานจนยูกิโกะนั้นก็ตัดสินใจกลับบ้านอามิไป
เช้าวันรุ่งขึ้นยูกิโกะตัดสินใจจะออกไปหาห้องเช่าเล็กๆอาศัยอยู่ เพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากรบกวนบ้านของอามินานเพราะจะเป็การรบกวน
อามิเองก็เข้าใจยูกิโกะจึงได้เดินไปส่งและช่วยหาห้องพักให้ยูกิโกะ จนสุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็เจอห้องพักเล็กๆที่อยู่ไม่ไหลจากที่ยูกิโกะทำงานมาก ซึ่งราคาค่าเช่านั้นก็ไม่ได้แพงมาก ยูกิโกะที่พอมีเงินเก็บนิดหน่อยก็สามารถเช่าพักอาศัยอยู่ที่นี่ได้ไม่มีปัญหาอะไร
โชคนำเสนอว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าหลังเรียนจบโชคนั้นอยากจะบินไปหาเธอสักครั้ง ยูกิโกะที่รับรู้กดีใจมาก แต่เธอนั่งคิดอยู่พักหนึ่งก็ตอบกลับไปว่าเธอนั้นจะบินไปหาโชคเอง เพราะที่ไทยนั่นมีหลายอย่างที่อยากไปทำ
โชคที่ได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจมากๆ โชคก็ยื่นข้อเสนอออกค่าเดินทางให้ถ้ายูกิโกะครึ่งหนึ่ง แต่ยูกิโกะเองก็ปฎิเสธเพราะเธออยากเก็บเงินและเดินทางไปด้วยตัวเองมากกว่า
โชคเองก็เข้าใจไม่อยากขัดยูกิโกะและหวังว่าหลังเรียนจบคงจะได้เจอกันในเร็ววัน
4K
