ฤารักชีค

        2 ชั่วโมงถัดมา ณ กองกำลังทหารพร้อมรบ ทหารหลายร้อยคนค่อยๆแยกย้ายกันกลับที่พักของตนหลังจากที่ฝึกกันตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนตกดินเป็นวันแรก

        ธามา ซึ่งตอนนี้ได้กลายมาเป็นหัวหน้ากองทหารเดินกลับเต้นท์ที่พักของตนเช่นกัน

        มือใหญ่ยกขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะค่อยๆล้มตัวลงนั่งหน้าเต้นท์

        “เอ้านี่.. ป้าเยมินให้ข้าเอามาให้เจ้า” เสียงหวานที่โผล่พรวดขึ้นมาทำให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้ามองตื่นๆ

        “เจ้า..” ธามาขมวดคิ้วน้อยๆ เมื่อเห็นคามิล่าที่ยืนมือของหล่อนมาพร้อมกับกล่องอาหาร ชายหนุ่มมองมันตาปริบๆ คามิล่าเห็นเช่นนั้นจึงกระแทกกล่องเข้าไปใกล้อีก

        “รับไปซี่!” เสียงหวานร้อนรน นัยน์ตากลมเสมองไปทางอื่น สีแดงอ่อนระบายอยู่บนแก้มนวล

        ธามามองอีกฝ่ายอย่างงุนงง

        “เป็นอะไรของเจ้า ดูทำท่าเข้า” เขาพูดกระเซ้า ก่อนจะหัวเราะน้อยๆ และยื่นมือไปรับกล่องข้าว

        ร่างบางสะบัดตัวกลับฟึบ! ก่อนจะหลับตาปี๋ ภาพที่เขาหัวเราะเมื่อครู่นี้ทำเอาใจสาวน้อยตุ้มๆต่อมๆ และแทบจะละลายลงไปกับพื้นทราย ทั้งๆที่พยายามห้ามตัวเองแล้ว ทั้งๆที่คิดว่าอย่างไรก็คงจะไม่ชอบเขา แต่คามิล่าก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่าหล่อนนั้นตกหลุมรักนายทหารหนุ่มองครักษ์ของชีคชาร์เลโอมานานแม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ทุกครั้งที่สบตามันก็อดไม่ได้ที่หน้าจะแดงทุกทีไป..

        คามิล่าก้าวเท้าทำท่าจะเดินกลับไปยังคฤหาสน์ แต่เธอก็ต้องหยุดกึกเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นที่จับเข้ากับข้อมือเธอ

        “ขอบใจ” เสียงทุ้มนุ่มจากธามาเอ่ยขึ้น คามิล่าได้แต่พยักหน้าหงึกๆ และไม่กล้าหันไปสบตากับเขา

        “นี่เจ้าจะกลับแล้วหรือ” เขากระเซ้าอีกรอบ “เพิ่งจะมาเอง” เขาเอ่ยถาม

        ธามาเองแม้จะไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่ท่าทางขวยเขินของหญิงสาวอีกฝ่ายนั้นทำให้เขาดูนางออกได้ไม่ยาก องครักษ์เอาแต่ยิ้มกระหย่องอยู่ในใจ..

        ไอ้ท่าทางเขินอายนั่นมันช่างน่าแกล้งนัก..

        “ชะ..ใช่.. ข้าทำธุระเสร็จแล้ว” คามิล่าตอบเบาๆ และยังคงไม่มองหน้าเขา

        ธามายังไม่ทันจะได้ท้วงติง หรือแกล้งอะไรหล่อนต่อ เขาก็ต้องรีบปล่อยข้อมือที่จับไว้ไป เมื่อเห็นบุคคลที่สามเข้ามาในระยะประชิดใกล้

        “นายท่าน” เสียงทุ้มเอ่ย ก่อนจะก้มหัวทำความเคารพเขา

        ชีคชาร์เลโอพยักหน้ารับ ก่อนจะปรายหางตาไปมองหญิงรับใช้จากราชวังของตนและหันกลับมามององครักษ์คนสนิทด้วยเครื่องหมายคำถาม

        “ป้าเยมินฝากอาหารมาให้ข้าน่ะครับ” ธามาตอบพร้อมยกกล่องอาหารชูขึ้น ทำให้ชีคหนุ่มถึงบางอ้อ ร่างใหญ่กระโดดลงจากม้าที่เขาขี่มาทั้งวัน ก่อนจะส่งมันให้กับธามา

        “มีเรื่องที่ต้องคุยอีกเยอะ.. เดี๋ยวข้าจะรออยู่ที่นี่” เขาสั่ง ขณะที่ธามานำม้าไปพัก

        คามิล่าเห็นเช่นนั้น นางจึงก้มหัวน้อยๆไม่พูดอะไร และค่อยๆถอยตัวเพื่อที่จะเดินกลับไปยังคฤหาสน์

        “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่างนางกำลังจะไป

        “นี่เจ้าเดินมาเกือบกิโลเพื่อเอาอาหารมาให้ธามาน่ะหรือ?” เขาถาม เลิกคิ้วสูง หญิงสาวสบตากับนายท่านเพียงแว๊บเดียว ก่อนจะเหลือบตาล่อแล่ก

        “ชะ..ใช่ เจ้าค่ะ” เธอตอบ

        คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

        “เยมินสั่งเจ้ารึ?” เขาถามต่อ เพราะไม่คิดว่ามันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย หากนางจะสั่งให้หลานสาวตัวเองเดินทางเกือบครึ่งชั่วโมงเพียงเพราะเอาอาหารมาให้องครักษ์ของเขา

        “เอ่อ.. คือ..” คามิล่าอ้ำอึ้ง เพราะหล่อนไม่กล้าโกหกเขา..

        ความจริงแล้วหล่อนเองต่างหากที่อยากจะเอามา.. ป้าเยมินเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น..

        “เอาเถอะ.. หากเจ้าไม่อยากพูด ข้าจะไม่คาดคั้น” ชาร์เลโอยกมือโบกปัดไปมา “เจ้าก็รีบกลับเสีย.. เดี๋ยวจะมืดกว่านี้ อากาศก็เย็นเสียด้วย” ชายหนุ่มบอก ทำให้คามิล่าผงกหัวหงึกหงัก ก่อนจะรีบเดินกลับออกไปทันที..

        พอดีกันกับที่ธามาเดินกลับเข้ามาหาเขา

        “คามิล่ากลับแล้วหรือครับ” เขาเอ่ยถาม ชีคหนุ่มจึงพยักหน้าให้เป็นคำตอบ

        “เอาล่ะ..” เสียงทุ้มเอ่ยเริ่มเข้าเรื่อง “วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” ว่าแล้วทั้งสองคนก็เริ่มสนทนา คามิล่าหันกลับไปมองทั้งคู่หลังจากที่เดินห่างออกมาได้ระยะหนึ่ง เธอยังคงได้ยินพวกเขาพูดคุยเรื่องทั้งการทหาร และแผนการของชายหนุ่มที่จะทำกันต่อไป ไม่มีท่าทางที่จะหยุดพัก ทั้งๆที่ชีคชาร์เลโอเพิ่งจะเดินทางมาถึง และธามาก็ทั้งคุม ทั้งฝึกซ้อมมาทั้งวัน

         “เป็นผู้ชายนี่ต้องทำงานหนักเช่นนี้เชียวหรือ..” หล่อนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะสาวเท้ารีบเดินกลับให้ถึงตัวคฤหาสน์ที่จากมา

        ณ ราชวังซาบาห์

        “กลับมาแล้วหรือ” ป้าเยมินเอ่ยถาม เมื่อหล่อนเห็นร่างบางของหลานสาวปรากฎขึ้น

        “จ้ะ”คามิล่าพยักหน้ารับ ก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเขย่งมายังป้าของเธอ “ทายซิ ข้าไปเจอใครมา” หญิงสาวยิ้มแป้น หัวเราะคิกคัก

        “เจ้านี่ถามแปลกจัง.. ก็เจ้าเอาอาหารไปให้ธามาไม่ใช่หรือ” ไอรีนที่เช็ดจานอยู่เอ่ยขึ้นบ้าง

        ชื่อชายหนุ่มทำให้แก้มนวลแดงนิดหน่อย ก่อนคามิล่าจะสะบัดหน้าไปมา “นั่นน่ะเจออยู่แล้ว.. อีกคนต่างหาก” หล่อนบอก

        “โอ๊ย!” หญิงสาวร้องเสียงหลง เมื่อรู้สึกถึงแรงเขกที่กระทบเข้าศีรษะของเธอ ใบหน้าเล็กเบี้ยวน้อยๆหันขวับไปตามแรงเขก

        “ป้าเขกข้าทำไมเนี่ย” เธอบ่นกระปอดกระแปด

        “อย่ามาเล่นคำ เจอใครบอกมาสิ” เยมินพูดเสียงเข้ม แม้ว่าจะหลุดหัวเราะกับภาพของหลานสาว ไอรีนเองก็อยากรู้ไม่แพ้กัน เธอจึงพยักหน้าร่วมด้วย

        “โถ่.. บอกก็ได้” คามิล่าพูดเสียงอ่อย “นายท่านกลับมาแล้วจ้ะ” เธอบอก ก่อนจะเดินหน้ามุ่ยผ่านหญิงร่างท้วมไป

        “ก็เห็นไอรีนบอกว่านายท่านไปทำงาน ไม่มีกำหนดกลับ พอกลับมาข้าก็เลยอยากจะทำให้ประหลาดใจเท่านั้น”

        หล่อนพูดเสียงอนๆ ก่อนจะเดินไปเกาะแขนเพื่อนสาว ขณะเดียวกันไอรีนก็ยิ้มบางให้เธอ

        “ประหลาดใจจ้ะ ประหลาดใจ” ร่างบางแกล้งกระเซ้าเพื่อนรัก หัวเราะขบขัน คามิล่าปล่อยมือจากแขนอีกฝ่ายทันที ก่อนจะดีดตัวออกมาน้อยๆ

        “ไม่ต้องมาพูดปลอบข้าเลย เชอะ” หญิงสาวสะบัดหน้าพรืด แต่เพียงชั่วอึดใจหนึ่ง เธอก็หลุดหัวเราะออกมา พร้อมๆกับไอรีน

        เยมินมองหญิงสาวทั้งสองคนอย่างเอ็นดู ภายในใจก็คิดไปเสียแล้วว่าไอรีนนั้นก็เหมือนหลานสาวอีกคนหนึ่ง

        “แล้วตอนนี้นายท่านอยู่ไหนเสีย?” หล่อนเอ่ยถามขึ้น

        คามิล่าหยุดหัวเราะ ก่อนจะหันมาตอบป้าของเธอ “ยังอยู่ที่ค่ายกับธามาอยู่เลยจ้ะ.. ข้าก็ไม่รู้ว่าท่านจะกลับมาหรือเปล่าคืนนี้” เธอบอกต่อ

        “นี่ก็มืดค่ำเสียแล้วด้วยสิ” เยมินพึมพำ “ช่างเถอะ ข้าคิดว่านายท่านอาจจะนอนที่นั่นก็เป็นได้” หล่อนพูดต่อ ไอรีนมองหน้าหญิงสาวร่างท้วยอย่างครุ่นคิด..

        “ป้าเยมินจ้ะ.. ข้าว่า.. เดี๋ยวข้าไปจัดห้องนอนนายท่านดีกว่า”

        “ข้าเคยเห็นท่านชาร์ลกลับมาดึกๆ” เธอพูดต่อ

        เยมินได้ยินดังนั้นจึงนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ “ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า.. คาดเดาไม่ค่อยจะได้.. ทำเอาไว้ก่อนก็ดี”

        “เดี๋ยวเช็ดจานเสร็จแล้วข้าฝากด้วยก็แล้วกัน” หล่อนพูดต่อ “คามิล่า เจ้าก็ช่วยนางเช็ดด้วย” ร่างท้วมหันไปสั่งหลานสาว ก่อนจะเดินกลับออกไปจากห้องครัว