Chapter 10
ดูแลด้วยหัวใจ
“ต่อจากนี้...ฉันจะดูแลเธอเองเอมิกา”
คำพูดที่แสนจะอบอุ่นนี้ยังคงฝังอยู่ในใจของเอมิกา เธอจำได้ดีว่าไบรอันพูดว่าอะไรแม้จะขุ่นเคืองเื่ที่เขาไม่เชื่อใจเธอแต่ก็เข้าใจได้ว่ามาเฟียหนุ่มมีนิสัยเป็คนรอบคอบหากไม่เช่นนั้นหน้าที่การงานของเขาคงเละเทะไม่เป็ท่า
และไบรอันก็ทำอย่างที่พูดจริงๆ เขาสั่งให้เจเรมี่ที่เป็บอดี้การ์ดข้างกายไปซื้อข้าวของมากมายเสื้อผ้าและกระเป๋าราคาแพงมาให้กับเธอเพื่อใช้ในการแต่งตัว
แม้จะมองไม่เห็นแต่ไบรอันก็ััได้ว่าเอมิกาคงจะไม่ได้ใช้ของแพงอะไร คาดว่าเธอคงมีภาระที่หนักอึ้งอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ได้สอบถามอะไรเพราะไม่อยากละลาบละล้วง
เธอมองเหล่าถุงช้อปปิ้งจากห้างชื่อดังแล้วหันไปมองหน้าไบรอัน
“คุณไม่จำเป็ต้องซื้อของเยอะแยะให้ฉันขนาดนี้ค่ะ ฉันไม่ได้้าอะไร”
เธอพูดออกมาด้วยใจสัตย์จริง แค่มาทำหน้าที่ตรงนี้เพื่อให้พ่อหมดหนี้ก็เพียงพอแล้ว ส่วนเื่ราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับไบรอันมันเป็ความใคร่...ซึ่งเค้าไม่ได้ผิดอะไรเพราะเธอก็มีอารมณ์ร่วมไปกับสิ่งนั้น
“ผู้หญิงของฉันก็ต้องใช้ของที่ดีที่สุดสิ”
“คุณไบรอัน... ”
เอมิกสรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่ไบรอันพูด เขาดูแลเธอดีจริงๆ
“ฉันจะให้เจเรมี่จัดการเื่เงินรายเดือนของเธอ ฉันจะให้พิเศษจากที่พี่บริกซ์ให้”
“ไม่หรอกค่ะ ที่คุณบริกซ์ตั้นมอบให้ก็เพียงพอสำหรับแต่ละเดือนแล้ว”
เธอว่าไปอย่างนั้นทั้งที่จริงมันไม่พอ หากใช้คนเดียวก็ถือว่าเหลือเฟือแต่เพราะต้องส่งให้พ่อที่อยู่เมืองไทยด้วยทำให้การเงินแต่ละเดือนของเอมิกาติดขัด ยิ่งลาออกจากงานแม่บ้านกลางคืนของลูคัสแล้วยิ่งไปกันใหญ่
“แต่ฉัน้าให้พิเศษมากกว่านั้น”
ติ๊งง
“อ๊ะ คุณไบรอัน...”
ร่างเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่ามีรายการโอนเงินเข้าจำนวนหนึ่งซึ่งเทียบค่าเงินแล้วก็ประมาณหนึ่งแสนบาทไทย
“นี่จะเป็เงินที่ฉันให้เธอทุกเดือน ไม่รวมค่าช้อปปิ้งและค่าอาหารรวมไปถึงดินเนอร์ทุกเย็นของเรา”
ไบรอันรู้สึกชุ่มชื้นหัวใจ มีเอมิกาเข้ามาเขารู้สึกอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ กับแฟนเก่าอย่างซีเวียเวลาเขารักเขาทุ่มสุดตัวเหมือนกัน ทั้งค่าดินเนอร์ ค่าช้อปปิ้ง และค่าอาหารเขาไม่เคยให้ขาด
และไบรอันก็จะทำอย่างนี้กับเอมิกาเช่นกัน
“คุณไม่เห็นจำเป็ต้องทำอย่างนี้เลย”
เอมิกาว่าอย่างนั้นพร้อมกับมองยอดเงินในโทรศัพท์ด้วยความหวั่นใจ เธอกำลังรู้สึกหวั่นไหว
“ตอนนี้เธอเป็ของฉันแล้ว...จะดูแลให้ดีก็คงไม่แปลกอะไร”
“ขอบคุณนะคะสำหรับทุกสิ่งที่คุณมอบให้”
คนตัวเล็กกล่าวไปอย่างนั้น อย่างน้อยไบรอันก็เห็นคุณค่าในตัวเธอบ้างและเธอหวังว่าสักวันเขาจะได้รับการผ่าตัดและกลับมามองเห็นอีกครั้ง
เธออยากให้ไบรอันได้มองหน้าเธอและเห็นหน้าเธออย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าถ้าหากเขาได้เห็นใบหน้าของเธอจะยังรู้สึกรักอย่างนี้อยู่ไหมหรืออาจจะไม่ประทับใจ
จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย
ติ๊ง
มีเงินเข้าบัญชีหนึ่งแสนบาท
พ่อของเอมิกาที่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟานั่งเล่นภายในบ้านไม้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าลูกสาวคนโตอย่างเอมิกาโอนเงินมาให้หนึ่งแสนบาทซึ่งเป็จำนวนเงินที่เยอะมากในสภาวะเช่นนี้
“มีอะไรคะคุณ ทำตาโตเชียว”
“ก็เอมี่น่ะสิโอนเงินมาให้ผมแสนนึง เดือนนี้เราสบายกันแล้วล่ะสีรุ้งไม่ต้องลำบากแล้ว”
“จริงเหรอคะ! หนูเอมี่นี่น่ารักจริงๆเลยคอยส่งเงินมาให้อยู่ตลอดไม่ขาด”
สีรุ้งรีบเดินเข้าไปกอดสามีอย่างเต็มรัก ทั้งคู่อยู่กินกันแม้จะไม่ได้จดทะเบียนสมรสก็ตามเพราะอธิปขึ้นชื่อว่าเป็บุคคลล้มละลาย
“เห็นว่าเ้านายเขาโปรดปรานก็เลยให้เงินเพิ่มมาพิเศษ ยัยเอมี่ก็เลยโอนมาให้ผมหมดเลย”
“ดีจังเลยนะคะ...งานที่นั่นเงินดีขนาดนี้ ที่จริงลูกสาวเรายัยอันปันก็มีความสามารถน่าจะส่งไปทำงานที่นั่นด้วย”
จากที่ตอนแรกไม่ได้อยากให้ลูกสาวคนเล็กอย่างอันปันไปทำงานไกลบ้านอย่างจังหวัดเชียงใหม่ แต่พอเห็นเอมี่ซึ่งเป็ลูกสาวคนโตมีรายได้ขนาดนี้อยู่ที่อเมริกาก็เริ่มอยากจะส่งอันปันไปบ้าง
บางทีชีวิตลูกสาวคนเล็กของเธออาจจะไปได้ไกลกว่า ทำงานอยู่บ้านสวนกับเธอและสามีก็ได้
“อะไรคะคุณแม่ กำลังพูดถึงอันอยู่หรือเปล่า”
อันปันที่ลงมาจากชั้นสองของบ้านรีบวิ่งเข้าไปหาพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ที่โซฟาภายในห้องนั่งเล่นทันทีเพราะเห็นว่าในบทสนทนานั้นมีชื่อเธออยู่
“แม่กำลังคุยกับพ่อน่ะสิเื่รายได้ของพี่เอมี่ที่อยู่อเมริกา เห็นว่ารายได้ดีน่าสนใจเผื่อจะส่งอันปันไปทำงานที่นั่นด้วย”
สีรุ้งหันมาฉีกยิ้มให้กับลูกสาว อันปันแม้จะพูดภาษาอังกฤษไม่คล่องมากนักแต่ก็ส่งไปเรียนถึงมหาวิทยาลัยในจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็ที่ขึ้นชื่อของภาคเหนือ ยังไงก็มีความรู้ติดตัวอยู่บ้าง
“จริงเหรอคะแม่ หนูอยากไปนิวยอร์กเป็ที่สุดเลย คุณแม่กับคุณพ่อจะส่งอันไปเหรอคะ”
เธอรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดพ่อและแม่ในทันทีอย่างตื่นเต้น ชีวิตของเธอจะเข้ากรุงเทพยังยากเลย นี่จะส่งไปถึงอเมริกาย่อมดีใจอยู่แล้ว
ั้แ่อันปันโตมาก็อยู่แต่กับแม่และมีพ่อมาหาแค่ชั่วครั้งชั่วคราว เพิ่งจะมีครั้งนี้แหละที่ผู้เป็พ่ออยู่กับเธอได้อย่างยาวนานเพราะหนีจากกรุงเทพมาอยู่ที่นี่เนื่องจาก ธุรกิจพังยับไม่เป็ท่า
“ไม่หรอก..พ่อว่าอันปันอยู่ที่นี่กับพ่อกับแม่ก็ดีอยู่แล้ว เอมี่เรียนที่นั่นทำงานที่นั่นรายได้ก็เลยดีเป็ธรรมดา อันปันเรียนที่ไทยจะไปหางานทำที่นั่นก็คงจะลำบาก”
อธิปพูดออกมาจากใจจริง เอมิกาลูกสาวคนโตทำงานกับมาเฟียที่เขาติดหนี้ด้วย อธิปพอจะเดาออกว่าเงินก้อนนี้ที่ให้คงไม่ใช่จากการปฎิบัติงานดูแลผู้ป่วยธรรมดา...อาจจะมีความสัมพันธ์มากกว่านั้น มาเฟียหล่อรวยจะมีหลายเมียคงไม่ใช่เื่แปลกอะไร เื่แบบนี้ผู้ชายรู้กันดี
แต่สีรุ้งกับอันปันซึ่งเป็บ้านเล็กของเขายังไม่ทราบว่าเอมิกาต้องลาออกจากงานบริษัทการเงินที่ทำและไปทำงานกับมาเฟียอย่างบริกซ์ตั้นแทนเพื่อใช้หนี้สิบล้านที่เขาก่อขึ้นมาและบริหารล้มเหลว
“อะไรกันคะ...คุณส่งเอมี่เรียนดีกว่าลูกอันปันของเรา นี่เื่ทำงานคุณยังจะขัดขาไม่ให้อันปันทำงานได้ดีแบบเอมี่อีกเหรอ”
สีรุ้งไม่พอใจที่อธิปให้ความสำคัญกับลูกสาวสองคนไม่เท่ากัน เงินในการส่งเสียเรียนในอเมริกากับมหาวิทยาลัยในไทยมันก็ต่างกันมาก
“มันไม่ใช่แบบนั้นสีรุ้ง...เพียงแต่ว่า...”
“ไม่มีแต่หรอกค่ะ ฉันอยากให้คุณลองคุยกับเอมี่ดูเื่ของน้องสาวว่าอยากจะส่งอันปันไปทำงานที่นั่นด้วย”
“สีรุ้ง...การหางานในอเมริกาไม่ใช่เื่ง่าย”
“ฉันรู้ว่าแค่คุณพูดเอมี่ลูกของคุณจะต้องจัดการให้เราได้ค่ะ ยังไงอันปันก็เป็น้องสาวถึงแม้ว่าจะไม่เคยรู้จักกันก็ตาม”
“อันอยากไปทำงานที่อเมริกานะคะพ่อ...ถ้าเป็ไปได้”
อันปันรีบคลอเคลียผู้เป็พ่อแล้วอ้อนในทันที ใครบ้างล่ะจะไม่อยากไปอยู่เมืองนอก เธออยู่ต่างจังหวัดมาั้แ่เกิด ขนาดเรียนก็ยังเรียนในต่างจังหวัดไม่เคยได้ไปอยู่ในเมืองหลวงอย่างกรุงเทพบ้างเลย
นี่เป็โอกาสของเธอแล้วที่ได้ไปเที่ยวช็อปกินที่นิวยอร์กสหรัฐอเมริกา ใครบ้างล่ะจะไม่อิจฉา เห็นทีคงจะต้องอัพโซเชียลให้เพื่อนอิจฉาเล่นสักหน่อย
อันปันกระหยิ่มยิ้มย่องในใจคิดไปถึงอนาคตที่เธอกำลังจะได้ไปเดินเฉิดฉายภายในนิวยอร์กซิตี้
“เฮ้อ โอเค ไว้ถ้ามีเวลาพ่อจะคุยกับพี่สาวเราให้แล้วกันนะอันปัน”
“ค่ะพ่อ รักพ่อที่สุดเลย จุ๊บ”
อันปันจุ๊บเข้าที่แก้มขอฝพ่อ ด้วยความที่เป็ลูกภรรยาน้อยทำให้เธอติดนิสัยขี้อ้อนและต้องเอาใจพ่ออย่างที่สุดเพราะนี่เป็การปลูกฝังจากผู้เป็แม่ หากไม่เอาใจใส่ ไม่ประจบ ก็เท่ากับไม่ได้อะไรเลยเพราะทุกอย่างคงจะต้องประเคนให้ภรรยาและลูกในสมรสอย่างเอมิกา
สามวันต่อมา
วิลล่าในฟลอริดา
ผ่านมาสามวันแต่เอมิกายังคงดูแลไบรอันอยู่ตลอดเวลาภายในวิลล่าที่ฟลอริดา เขายังไม่มีกำหนดว่าจะกลับวันไหนเพราะรู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่
“ทานยาด้วยนะคะ”
“เบื่อแล้วกินยา อยากกินเธอมากกว่า”
ไบรอันที่เพิ่งทานอาหารเสร็จและกินยาแล้วเอ่ยพูดกับหญิงสาวตัวเล็กอย่างเอมมิกาที่นั่งอยู่ข้างเขา
ขณะนี้ทั้งคู่อยู่ที่โต๊ะกลมขนาดเล็กตั้งไว้ที่ระเบียง ยื่นออกไปชมวิวทะเลสาบ เป็โต๊ะเดียวกับที่เธอพาเขามานั่งในวันแรกเพื่อชมวิว
“คุณไบรอันล่ะก็...พูดอะไรก็ไม่รู้กลางวันแสกแสก”
“หึ ก็เธอทำให้ฉันติดใจนี่นา...อยากจะทำทั้งวันทั้งคืน”
พูดพร้อมกับยกมือสากหนาใช้หลังมือลูบไล้เข้าที่ใบหน้าสวยและปอยผมของเธอ แม้จะไม่เห็นหน้าแต่ก็จินตนาการได้ว่าคงจะเป็ใบหน้าจิ้มลิ้มดูน่ารักตามประสาสาวเอเชีย
ซึ่งก็ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับไบรอันเพราะแฟนที่เขาคบส่วนใหญ่เป็สาวฝรั่งโครงหน้าชัดเจนมีจมูกมีโหนกแก้ม ไม่เคยคบกับสาวเอเชียเช่นนี้มาก่อน
ตัวเธอเล็กกว่าเขามาก ผิวก็เนียนนุ่มไปทั้งตัว โดยเฉพาะกลิ่นหอมละมุนที่ไม่ว่าจะฉีดน้ำหอมหรือไม่ฉีดก็มักจะเป็กลิ่นคล้ายเดิมเสมอ...เหมือนเป็กลิ่นเฉพาะตัวของเอมิกาเอง
“ไว้กลางคืนดีกว่าค่ะ...เดี๋ยวคุณทานยาแล้วไปนอนกลางวันก่อนดีกว่า”
“ก็ได้...แต่คืนนี้เธอต้องจัดให้ฉันอย่างหนัก”
“เอาแต่ใจ...กินจุจังเลยนะคะ”
เอมิกาว่าพร้อมยิ้มเขินอาย แต่เขาก็กินจุอย่างที่เธอว่าจริงๆ...กินทั้งวัน กินทั้งคืน แทบจะหลังอาหารสามมื้อ
“พูดแบบนี้งั้นเราขึ้นห้องเลยดีกว่า”
ว่าแล้วไบรอันก็ลุกขึ้นและจับมือร่างเล็กให้เธอเดินนำไปยังห้องนอน
“ใจเย็นสิคะ...ต้องทำสุขภาพร่างกายให้แข็งแรงเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัด จะมาโหมหนักเื่บนเตียงอย่างนี้ได้ยังไง”
“ก็ไม่ได้มีหมอหน้าไหนมาห้ามสักหน่อยว่าห้ามมีเซ็กส์”
“คุณไบรอัน...”
เธอครางเสียงหลงเมื่อไบรอันพูดจาน่าอายออกมาอย่างนั้นแต่ก็ไม่วายประคองเขาขึ้นมาจนถึงห้องนอนชั้นสอง
ขึ้นมาถึงห้องนอนคนตัวเล็กก็ถูกผลักลงบนเตียงแล้วก็กระชากชุดเดรสสีชมพูอ่อนของเธอจนขาดวิ่นทิ้งลงพื้นไป
แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็สามารถใช้ประสาทััทางกายได้ว่าคนตัวเล็กอยู่ตรงไหนบนเตียง กระดุมมีกี่เม็ด เนื้อผ้าเป็แบบไหนอย่างไร
“คุณไบรอัน...ชุดนี้ราคาแพงมากเลยนะคะ คุณเพิ่งสั่งให้คนซื้อให้ฉันเมื่อวาน”
เอมิกาเอ่ยเสียงแ่อย่างนึกเสียดาย เป็ชุดแบรนด์ราคาแพงที่ซื้อมาจากในห้าง แต่ตอนนี้โดนมาเฟียร้ายฉีกจนมันขาดวิ่นทั้งเนื้อตัว
“แพงแล้วไง ฉันจะซื้อให้เธอใหม่เมื่อไหร่ก็ได้”
“แต่มันแพง...ฉันเสียดาย”
“อย่าเสียดายมันเลย เสื้อผ้าราคาแพงไม่ดึงดูดใจเท่าร่างกายของเธอที่เปลือยเปล่าหรอกนะเอมิกา”
พูดจบประโยคไบรอันก็เลื่อนตัวลงแล้วฝังใบหน้าเข้าที่หว่างขาเล็กพร้อมกับดูดกลืนความหวานเม้มติ่งสวาทที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ป้องกันกายเพราะเขาฉีกมันออกด้วยมือของเขาจนขาดวิ่นทั้งชุดเดรสและชั้นใน
“อ๊าส์!”
เสียงครางแหลมร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านจากลิ้นร้อนที่ไล่ดูดคลึงไปทั่วทั้งกลีบดอกไม้หวาน...
“อื้ม ชอบแบบนี้หรือเปล่า...”
เงยหน้าขึ้นพร้อมกับถาม เอมิกานอนดิ้นเร่าเลื่อนมือลงมากดเข้าที่ศรีษะของไบรอันแล้วกดมันลงให้แรงกว่าเดิม
“ชอบค่ะ...ฉันชอบทุกอย่างที่คุณทำ อ่าส์...”
ถึงใจอย่างที่สุด สิ่งที่ไบรอันมอบให้มันทั้งเสียวทั้งซ่านไปทั่วทั้งเรือนร่างเล็ก
“ฉันจะทำให้เธอเสียวมากกว่านี้อีกเอมิกา”
“หมะ หมายความว่ายังไงคะ?”
“หันหลังมาแล้วแอ่นตูดให้ฉัน”
“!?”
281
![(E-Book) ยามบุปผาหวนคืน เล่ม 1 [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715435918_58074666.webp)
