ความรักของศศินาพัชร์

“น้องพัช ดาอยู่ไหนเหรอ พี่มีเ๱ื่๵๹อยากคุยกับดาหน่อย พี่โทรหามันหลายสายแล้ว แต่มันไม่รับเลย”

เสียงดิวพี่สาวคนเดียวของดาเอ่ยขึ้นขณะโทรศัพท์มาหาศศินาพัชร์

“พี่ดาคง...ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ”

“อ้าว พัชไม่ได้อยู่กับดาหรอกเหรอ”

“พัชอยู่หอค่ะ แต่พี่ดา....ออกไปข้างนอก”

“ถ้างั้นพัชออกมาหาพี่หน่อยสิ พี่กลับบ้านเพิ่งมาถึง แม่ฝากของมาให้พัชกับดาหลายอย่างเลย”

“ได้ค่ะ”

ศศินาพัชร์ขับรถออกไปหาพี่ดิวตามที่นัดกันไว้ ข้าวของมากมายถูกขนขึ้นรถของหญิงสาว

“ขอบคุณค่ะพี่ดิว”

ดิวมองพิจารณาพัชอยู่สักครู่ก่อนจะชวนหญิงสาวไปทานอาหารเที่ยงด้วยกัน ในร้านอาหารน่ารัก ๆ แถวนิมมานฯ

“พัช ทำไมถึงผอมอย่างนี้ มีอะไรหรือเปล่า”

“ปะ เปล่าค่ะ”

พัชเอ่ยขึ้นเมื่อถูกสายตาและคำพูดคาดคั้นจากดิว

“พี่เองก็พอจะรู้จักน้องของพี่นะว่ามันเป็๞อย่างไร ต่อให้พัชจะปิดพี่ ปิดพ่อกับแม่ แต่ทุกคนต่างรู้ระแคะระคายมาบ้างแล้ว”

“ค่ะ”

“พี่รู้ว่าพัชรักดามันมาก ความรักของพัชที่แผ่มาถึงพ่อแม่และครอบครัวของพี่ ไม่ว่าตอนแม่ป่วยก็เป็๞พัชที่เป็๞ธุระจัดการทุกอย่างให้ เวลาแม่กับพ่อมาหาหมอที่เชียงใหม่ก็เป็๞พัชที่คอยดูแลช่วยเหลือ หรือแม้กระทั่งตอนที่พวกพี่ทำบ้านใหม่ก็เป็๞พัชที่เป็๞ธุระช่วยดามัน”

“ค่ะ”

“พี่และครอบครัวรักพัชนะ แต่พัชเองก็ต้องรักตัวพัชเองด้วย อย่างแขวนชีวิตไว้กับดามัน”

“พี่ดิว”

พัชเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือขณะพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

“พัชรู้ตัวไหมว่าทำร้ายตัวเองแค่ไหน พัชดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ พัชผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแล้ว พัชตรอมใจเพราะดามัน แล้วมันล่ะ มันรับรู้อะไรบ้างไหม พี่รู้นะว่าตอนนี้มันติดอีตัวใหม่อยู่ และพี่ก็รู้ว่าอีนั่นเป็๲อย่างไร”

“พี่ดิวรู้”

“ใช่ คนที่จะเข้ามาในครอบครัวของพี่ พี่ย่อมต้องสืบและเสาะหาว่าเขามีนิสัยใจคออย่างไร พี่ไม่ได้หลับหูหลับตาคิดว่า น้องพี่รักใคร พี่ก็จะรักด้วยนะ เพราะถ้ามันไม่ดีและเข้ามาแล้วทำให้ครอบครัวพี่วุ่นวาย พี่ก็ไม่เอาหรอก”

“พัชอาจจะไม่ดีพอสำหรับพี่ดาก็ได้ค่ะ”

“ไม่ดี ตรงไหนที่ไม่ดีกัน ทุกวันนี้ไอ่ดาแทบจะไม่ได้แตะงานอะไรนอกจากงานสอน เป็๲พัชที่ทำให้มันทั้งหมด”

ดิวถอนหายใจก่อนจะดึงมือพัชมาจับ

“ถือว่าพี่ขอร้องนะ เลิกกับดามันเถอะ”

“พี่ดา”

“ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รักพัช แต่เพราะพี่รักพัชและไม่อยากเห็นพัชเป็๲ทุกวันนี้ ไอ่ดามันไม่ดีก็ปล่อยมันไปเถอะ ให้มันได้เรียนรู้ว่าคนดี ๆ ที่มันสูญเสียไปเป็๲อย่างไร พัชเองก็ยังเด็กและสวย อีกไม่นานก็คงจะได้พบคนดี ๆ ที่ดีกว่าดามันอย่างแน่นอน”

“ค่ะ”

“พี่รู้ว่ามันยาก แต่วันหนึ่งเมื่อพัชรักตัวเองเป็๲ พัชจะรู้ว่าต้องทำอย่างไร”

“ค่ะ พี่ดิว”

เมื่อเห็นศศินาพัชร์ที่น้ำตาคลอจนกินอาหารไม่ลง ดิวจึงเปลี่ยนเ๱ื่๵๹พูดแทน

“พัชครบกำหนดเขียนย้ายหรือยัง”

“ครบแล้วค่ะ”

“แล้วคิดจะย้ายไหม”

“ค่ะ พัชกำลังเขียนย้ายแล้วค่ะ”

“แล้วคิดไหมว่าจะลงที่ไหน”

“ไม่เลยค่ะ แค่คิดว่า...ที่ไหนก็ได้ที่ไกลจาก...ที่ที่อยู่ตอนนี้”

“แล้วดามันเขียนไหม”

“ค่ะ เขาเขียนไป...อยู่ด้วยกันค่ะ”

“เฮ้ออออ ไอ่ดานะไอ่ดา เมื่อไหร่มันจะตาสว่างสักที”

ดิวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมของน้องตนเอง

“แล้วผลจะออกเมื่อไหร่”

“เมษานี้ค่ะ”

“ดีละ พัชจะได้มีเวลากับตัวเอง”

“ค่ะ ขอบคุณพี่ดิวมากนะคะ”

“แม้พี่จะไม่ได้อยู่กับพัชตลอด แต่การกระทำของพัชก็ทำให้รู้ว่าพัชเป็๞คนอย่างไร กับดาพัชให้ดาเต็มที่ ดา๻้๪๫๷า๹ร้อยแต่พัชให้พัน คนอย่างมันต้องให้เห็นโลงศพเสียก่อน”

“ตอนนี้พี่ดาคงจะไม่คิดเช่นนั้นหรอกค่ะ”

“เอาน่า สักวันมันคงจะรู้เอง”

“ค่ะ”

วันเวลาผ่านไปแม้จะไม่รวดเร็วแต่ก็ทำให้ความทรมานของศศินาพัชร์เบาบางลงและสามารถที่จะ...เริ่มรักตัวเอง ศศินาพัชร์มองไปรอบ ๆ ห้องที่เคยอยู่นานกว่าสองปี ข้าวของทุกอย่างถูกเก็บลงกระเป๋าไม่กี่ใบของตน ขณะนั้นเองประตูกับเปิดออกก่อนร่างที่คุ้นเคยจะเดินเข้ามา

“พี่ดา”

“พัชจะไปแล้วเหรอ”

อันดามองข้าวของที่โล่งขึ้นเมื่อศศินาพัชร์เก็บข้าวของของตนลงในกระเป๋าเดินทาง

“พี่ไม่ได้ไล่พัชนะ พัชไปเอง”

ศศินาพัชร์มองหน้าอันดาอย่างเต็ม ๆ ตาอีกครั้งก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ

“ใช่ค่ะ พี่ดาไม่เคยไล่พัช พี่ดาไม่เคยเอ่ยไล่พัชแม้สักครั้ง แต่การกระทำของพี่ดาไล่พัชอยู่ตลอดเวลา แล้วมันจะต่างกันหรือคะ ไม่ได้ไล่ด้วยคำพูดแต่ไล่ด้วยการกระทำ”

“พี่ทำหรือ”

“ค่ะ ที่พี่ไม่กลับห้อง แทบไม่อยากจะคุยกับพัช เตียงนอนที่เคยนอนด้วยกันเราต่างนอนกันคนละมุม แม้กระทั่งอยู่โรงเรียนพี่ก็จะเลี่ยงพัชและอยู่กับพี่หนึ่งตลอด”

“แล้วจะทำไม”

“แม้กระทั่งป้าใต้หอยังถามพัช ว่าผู้หญิงคนที่มารับพี่ดาทุกวันนั้นคือใคร พวกพี่ทำอะไรกันในรถตั้งนานสองนาน และอื่น ๆ อีกมากมาย แล้วอย่างนี้จะให้พัชทำอย่างไรคะ”

“นั่นมันเ๱ื่๵๹ของพี่ ไม่เกี่ยวกับพัช”

“ไม่เกี่ยวหรือคะ ก็ตอนนี้เรายังเป็๞แฟนกันไม่ใช่เหรอคะ”

“พี่ก็ให้พัชเป็๲คนเลือกไง ว่าพัชจะอยู่หรือไป ทุกอย่างแล้วแต่พัช”

“ค่ะ”

แม้ขณะที่พูดนั้นจู่ ๆ ข้อความในไลน์ของอันดาก็เด้งขึ้นมา อันดารีบหยิบขึ้นมาอ่าน เมื่ออ่านแล้วอันดาก็ทำทีจะออกจากห้องไปในทันที

“พี่ดาจะไปไหน”

“จะไปไหนก็เ๱ื่๵๹ของพี่ ไม่เกี่ยวกับพัช”

“พี่จะไปหาพี่หนึ่งเหรอคะ”

“แล้วจะทำไม”

น้ำตาของศศินาพัชร์ไหลรินอาบสองแก้มก่อนจะเดินเข้าหาอันดา หญิงสาวจับมืออันดาไว้ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“พี่ดา พี่ดาไม่ไปได้ไหมคะ”

แทนคำตอบอันดากลับสะบัดมือของศศินาพัชร์และเดินจากไปในทันที พัชทรุดตัวลงร้องไห้อย่างหมดอาลัยตายอยาก จนเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใดหญิงสาวเองก็ไม่อาจรู้ได้

“นี่จะเป็๲ครั้งสุดท้ายที่พัชจะทนนะคะพี่ดา ลาก่อนค่ะ”

ศศินาพัชร์ค่อย ๆ ขนของขึ้นรถก่อนจะเดินไปลาป้าใต้หอที่คุ้นเคย

“หนูพัช จะไปแล้วเหรอ”

“ค่ะ พอดีแม่ไม่มีเพื่อน พัชคงจะต้องกลับไปอยู่กับแม่น่ะค่ะ”

“อ่อ ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”

“ค่ะ ป้าเองก็ด้วยนะคะ”

“ว่าแต่ ผู้หญิงคนที่มารับดาคือใครกัน ท่าทีแบบนั้นป้าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”

“ป้าล่ะก็ เขาเป็๞คนดีคนหนึ่งนะคะป้า เพียงแค่รูปร่างภายนอกเขาอาจจะเปรี้ยวหน่อยก็เท่านั้นเอง”

“ถ้าดีจริง เขาคงไม่แย่งแฟนของคนอื่นอย่างแน่นอน”

ป้าใต้หอเอ่ยขึ้นก่อนจะกอดลาพัช ศศินาพัชร์ขับรถออกจากหอทั้งน้ำตา เธอค่อย ๆ ขับรถไปเรื่อย ๆ แม้สมองจะฟุ้งซ่านแต่หญิงสาวก็พยายามตั้งสติเพื่อที่จะขับไปจนถึงบ้านของตนเอง

“พัช”

“แม่”

สตรีมีอายุเดินมารับหญิงสาวหน้าบ้านพร้อมกับอ้อมกอดที่คุ้นเคย

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ”

“ขอบคุณนะคะแม่”

“แม่รักและภูมิใจในตัวพัชเสมอ ไม่ว่าเมื่อไหร่และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามแม่อยากให้พัชจำไว้นะว่าพัชยังมีแม่และมีบ้านนี้ที่รอพัชเสมอ”

“ฮืออออ ขอบคุณค่ะไม่”

อ้อมกอดที่อบอุ่นที่โอบอุ้มศศินาพัชร์๻ั้๫แ๻่แรกเกิดจนตอนนี้ไม่เคยเปลี่ยนแม้สักครั้ง และทุกครั้งก็ยังอบอุ่นเหมือนเดิมเสมอ ‘พัชรักแม่นะคะ’