จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 70 ไม่ยอมให้จากไป

ตุ้บ!
เมื่อเห็นหินดูความทรงจำพลันมือไม้ของเธอก็อ่อนลงทันที มันเหมือนกับที่เธอฝันเมื่อครู่นี้เลย ซิวเหวยหลงใช้หินดูความทรงจำของเธอ พอรู้เรื่องทั้งหมดแล้วเขาก็หายไปเลย
ไม่จริงใช่หรือไม่เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เมื่อคิดได้แบบนั้นน้ำตาเจ้ากรรมก็ดันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาต้องโกรธเธอมากแน่ที่หลอกเขาแถมยังมาอยู่ในร่างคนที่รักอีกด้วย
ยิ่งคิดแบบนั้นซีเหลียนฮวาร้องไห้ออกมา ตอนนี้เธอร้องไห้จนคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว นั้นหมายความว่าตอนนี้เธออยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว เธออาจจะทนเห็นสายตาที่ซิวเหวยหลงมองมาที่เธอไม่ได้
เมื่อคิดได้ดังนั้นเท้าของเธอก็ก้าวลงจากเตียงทันที แต่ยิวฉี่ก็ร้องห้ามเธอเสียก่อน
“เจ้านายไม่ว่าท่านจะเป็นใครมาจากไหน แต่ขอให้รู้เอาไว้ว่าข้าคือลูกน้องของท่าน แต่ถ้าคิดจะไปจากที่นี่ทั้งๆ ที่ไม่อยู่รอฟังความจริงจากท่านจอมมารเสียก่อนมันอาจจะทำให้เจ้านายพลาดอะไรไปก็ได้นะขอรับ”
“แต่ข้าไม่กล้าสู้หน้าเขา” ซีเหลียนฮวาตอบแม้จะมีความกล้าอยู่น้อยนิดแต่เธอยังกลัวสายตาที่เย็นชาของซิวเหวยหลงที่ส่งมาให้เธอ แบบนั้นมันเจ็บปวดมากเลย ขนาดแค่คิดเธอยังเจ็บปวดมากขนาดนี้แล้วถ้าเจอของจริงเธอจะไม่เป็นอันทำอะไรเหรอ
“ข้าเชื่อว่าท่านจอมมารต้องเข้าใจเจ้านายแน่ ขนาดตอนจะออกไปยังจูบหน้าผากท่านก่อนออกจากห้องเลยทั้งๆ ที่เห็นเรื่องราวจากเจ้านายแล้ว” ยิวฉี่ร้องบอกอย่างร้อนใจ
“ใช่ขอรับๆ” อีกสามเสียงร้องบอกอย่างเห็นด้วย
“ข้าไม่สู้หน้าท่านอ๋อง” ซีเหลียนฮวาพึมพำเบาๆ เธอไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงซิวเหวยหลงถึงจะเข้าใจหรือไม่ให้เขาเศร้าใจเรื่องที่คนเขารักนั้นตายไปแล้วเหลือก็เพียงวิญญาณหญิงสาวที่ทะลุมิติเข้ามาสิงร่างของหญิงสาวคนรักของเขาแทน
“งั้นเอาอย่างนี้ ข้าพาท่านกลับไปที่ตระกูลดีหรือไม่ ส่วนท่านก็ทิ้งจดหมายเขาไว้บอกท่านอ๋องว่าอยากกลับตระกูล” ยิวฉีเสนอทางออกเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบายใจของเจ้านาย
“อืม” ซีเหลียนฮวารับคำเบาๆ แม้ตอนนี้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอจะเจ็บปวดมาก ที่ต้องแยกจากซิวเหวยหลงในตอนนี้
“แม่ขอโทษลูกที่ต้องพรากเจ้าไปจากพ่อของเจ้า” ซีเหลียนฮวาพึมพำพลางลูบหน้าท้องของตัวเองไปด้วย
เธอจัดการเขียนจดหมายเอาไว้พร้อมกับน้ำตามากมายเธอสารภาพเรื่องราวทุกอย่างลงไปในกระดาษพวกนั้นมากมายจนคิดว่าพอแล้วก็วางพู่กันลงพลางเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด
ข้ารักท่านจริงๆ นะ ซิวเหวยหลง
“ไปกันเถิดยิวฉี่” ซีเหลียนฮวาที่ออกมาจากห้องนอนแล้วไปข้างนอกก็พูดขึ้นทันที
ยิวฉี่เปลี่ยนรูปรางให้ตัวเองกลายเป็นมังกรก่อนจะให้ซีเหลียนฮวาขึ้นไปนั่งบนหลังของตัวเองจากนั้นก็พาซีเหลียนฮวาบินขึ้นบนท้องฟ้าที่เงียบสงัดทันที โดยไม่รู้ตัวเลยว่าการเปลี่ยนรูปร่างของตัวเองนั้นทำให้ซิวเหวยหลงรู้ตัว
ปัง!!
เสียงกระแทกท่านอาณาเขตดังลั่นไปทั่วทั้งเชียงลาในตอนดึกทำให้พวกปีศาจนั้นพากันสะดุ้งตื่นทันที
ซิวเหวยหลงที่นั่งทำงานอยู่ในตอนแรกนั้นก็ว่าจะไม่สนใจ แต่พอคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาได้ก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเพื่อตรงไปยังห้องนอนทันที เมื่อครู่เขาสึกว่ายิวฉี่เปลี่ยนรูปร่างให้ตัวเองเป็นมังกร แต่เมื่อได้ยินเสียงกระแทกกับม่านอาณาเขตเขาก็รู้สึกใจคอไม่ดี
และเมื่อไปถึงห้องนอนก็พลันทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกเมื่อร่างบางที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงหายไป เขากวาดสายตาหายนางแต่ก็ไม่เจอ เห็นก็แต่เพียงกระดาษที่อยู่บนโต๊ะพร้อมกับหินดูความทรงจำที่วางทับกระดาษเอาไว้
“เจ้าจะทิ้งข้าไปจริงๆ หรือ” ซิวเหวยหลงพึมพำเมื่อได้อ่านข้อความทั้งหมด น้ำตาของเขาไหลออกมาเมื่อรับรู้ถึงความจริงแล้วว่านางไม่ใช่ซีเหลียนฮวาตัวจริง แต่เขาก็ไม่อาจทำใจปล่อยนางให้ห่างจากเขาได้
“ถ้าไปตอนนี้น่าจะทัน” ซิวเหวยหลงกล่าวก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังจุดที่ส่งเสียงเมื่อครู่เขารู้ดีว่ายิวฉี่ไม่มีทางพาซีเหลียนฮวาออกไปจากที่นี่ได้ถ้าเขาไม่อนุญาต
“จับผู้บุกรุก!” เมื่อไปถึงเขาก็เห็นพวกปีศาจกำลังล้อมซีเหลียนฮวาเอาไว้ ซิวเหวยหลงพุ่งตัวเข้าไปหาซีเหลียนฮวาที่ยืนอยู่บนตัวของยิวฉี่ทันที
“กลับไปกับข้าฮวาเอ๋อร์” ซิวเหวยหลงพลางคว้าตัวนางเข้ามากอดเอาไว้แน่น
“ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ใช่” ซีเหลียนฮวากล่าวบอกทั้งน้ำตา อยากจะเอื้อมมือไปโอบกอดเขาอย่างที่ใจอยากจะทำ แต่ก็ไม่กล้าพอ
“นางทิ้งข้าไปแล้ว เจ้าก็ยังจะทิ้งข้าไปด้วยหรือ” ซิวเหวยหลงกล่าวพลางกระชับอ้อมกอดแน่น น้ำตาที่เพิ่งหายไปเมื่อครู่ก็พลันไหลออกมาอีกครั้ง
“อย่าร้องสิ” ซีเหลียนฮวาที่รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายร้องไห้ก็บอกเขาทันที
“อยู่กับข้านะ” ซิวเหวยหลงกล่าวบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แต่ข้าไม่ใช่คนที่ท่านรัก” ซีเหลียนฮวากล่าวเบาๆ พลางเม้มปากแน่น
“ตอนนี้เข้าไม่รู้ว่าข้ารักใครกันแน่ แต่ข้าอยากมีเจ้าอยู่ข้างกายข้าตลอดไป เจ้าอย่าได้ไปจากข้าเลยลั่วเฟย” ซิวเหวยหลงอีกคนที่กำลังร้องไห้อยู่
“ท่านไม่โกรธข้าหรือ” ซีเหลียนฮวากล่าวถาม
“ไม่ เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด” ซิวเหวยหลงตอบเพราะนางไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ
“ท่านไม่เสียใจที่ได้อยู่กับข้าหรือ”
“ไม่เลยสักนิด ข้ามีความสุขมากที่ได้อยู่กับเจ้า” ซิวเหวยหลงตอบพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นไปอีกเพราะกลัวนางจะหนีเขาไป
“ถ้าข้าจะใช้ชื่อของนางท่านจะโกรธข้าหรือไม่” ซีเหลียนฮวากล่าวถามเพราะเธอรู้สึกชอบชื่อนี้มาก อีกอย่างลั่วเฟยนั้นได้ตายไปแล้วด้วย และในเมื่อเธอได้มีโอกาสใช้ชีวิตอีกครั้งเธอก็อยากได้ชื่อใหม่บ้าง
“ได้สิ” ซิวเหวยหลงตอบอย่างตามใจ
“เอ่อ ท่านจอมารของรับ” ปีศาจตนหนึ่งทำใจกล้าเอ่ยขึ้นตอนนี้พวกเขาสงสัยกันเป็นอย่างมากว่าท่านจอมมารเป็นอะไรกับผู้บุกรุก
“นางเป็นพระชายาของข้า ยิวฉีกลับ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเสียงเรียบก่อนจะสั่งให้ยิวฉี่พากพวกเขากลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 70 ไม่ยอมให้จากไป

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 70 ไม่ยอมให้จากไป

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้