ในที่สุดเย่ซวนกับเฟิ่งจิวก็เห็นเมืองเทียนจิวแล้ว
"ข้างหน้านั่นก็คือเมืองเทียนจิน" เฟิ่งจิวบอก
"แต่ดูเหมือนว่ามันจะเปลี่ยนไปมาก"
"มันไม่ใช่เมืองเทียนจินที่ข้ารู้จักแล้ว"
แต่ก่อนเมืองเทียนจินเป็เมืองเล็กๆแห่งหนึ่งเท่านั้น
"พวกเราเข้าเมืองกันเถอะ"
เย่ซวนเดินไปตามทางของขบวนพ่อค้า แต่พอเข้าใกล้เมืองเย่ซวนเห็นคนมากมายยืนต่อแถวอยู่
"พวกท่านยืนต่อแถวทำอะไรกัน" เย่ซวนถาม ชายชราที่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหลังสุด
ชายชรามองเย่ซวนอย่างระแวงสงสัย เพราะเย่ซวนใส่ผ้าคลุมปกปิดใบหน้าของตนเอาไว้
"ก็ยืนต่อแถวเข้าเมืองน่ะสิ" แต่สุดท้ายเขาก็ตอบคำถามของเย่ซวน
"ปกติต้องต่อแถวเข้าเมืองด้วยหรือ" เย่ซวนสงสัย
"เ้าไม่ใช่คนแถวนี้สินะ"
"ข้าจะบอกให้"
"เมื่อไม่นานมานี้ ท่านเ้าเมืองจัดงานประลองยุทธ์"
"เพื่อที่จะคัดเลือกบุตรเขยยังไงหละ"
"ท่านก็มาคัดเลือกบุตรเขยด้วยหรอ !" เย่ซวนตาโต
"เ้าจะบ้ารึ ข้าอายุปูนนี้แล้ว"
"ข้ามาขายของต่างหากเล่า"
"นู้น ขบวนของครอบครัวข้าอยู่ด้านหน้า" เขาตอบพร้อมกับชี้ไปด้านหน้า
"แล้วเ้าล่ะมาทำไม"
ชายชราถาม ตอนแรกเขาก็กังวลว่าเย่ซวนจะเป็คนไม่ดีเพราะเขาปกปิดใบหน้าไว้ แต่หลังจากที่ได้คุยกัน เขาเลยเดาว่าเย่ซวนไม่น่าจะใช่คนเลว
'สงสัยหน้าตาของเ้าหนุ่มนี้อัปลักษณ์ เลยปกปิดใบหน้าของตนเองเอาไว้'
ชายแก่คิดในใจ
"อ๋อ" เย่ซวยพนักหน้าเข้าใจ
"ข้าแค่ผ่านทางมา"
"เลยว่าจะเข้าเมืองไปหาโรงเตี๊ยมพัก"
"แล้วค่อยเดินทางต่อ"
"โรงเตี๊ยม่นี้น่าจะเต็มหมดแล้ว" ชายชราส่ายหัวเมื่อได้ยินเย่ซวนบอกว่าจะเข้าเมืองไปหาโรงเตี๊ยม
"ไม่เว้นแม้แต่โรงเตี๊ยมเก่าๆก็ยังเต็ม"
"เอาแบบนี้เ้าไปพักกับข้าก่อนดีมั้ย" อยู่ดีๆชายชราก็ชวนเย่ซวนไปพักด้วย
"ครอบครัวข้าได้เช่าบ้านหลังเล็กๆเอาไว้"
"ท่านจะให้ข้าไปพักด้วย ?" เย่ซวนแปลกใจ เพราะเพิ่งรู้จักกับชายชราครั้งแรก แต่ชายชรากลับชวนเขาให้ไปพักอาศัยอยู่ด้วย
"ใช่ข้ารู้สึกถูกชะตาเ้า หลังจากที่พวกเราได้คุยกัน" ชายชรายิ้มออกมา
"ตกลง ข้าจะไปพักกับท่าน" เย่ซวนบอก
'ดีเลยข้าจะได้ไม่ต้องหาที่พักใหม่'
"แล้วเ้าชื่อว่าอะไร"
"ข้าชื่อ โม่เฉิน"
"เรียกว่าเฒ่าเฉินก็ได้" ชายชราแนะนำตัวเอง
"แล้วเ้าล่ะ ?"
"ข้าชื่อเย่ซวน"
"ขอบคุณท่านเฉินมาก" เย่ซวนยกมือคารวะ
ชายชรายิ้ม ระหว่างที่เดินเข้าเมือง เย่ซวนสอบถามเกี่ยวกับสิ่งต่างๆในเมือง และถามเกี่ยวกับงานประลองเลือกคู่ เพราะเขาสนใจเป็อย่างมาก (ในโลกก่อนเขาเคยเห็นแต่ในทีวี)
โม่เฉินเล่าว่าคนส่วนมากนั้นมาเพราะหลงใหลในตัวลูกสาวของท่านเ้าเมือง แต่มีคนส่วนน้อยมากที่เคยเห็นโฉมหน้าของนาง พวกที่หลงใหลในรูปโฉมของนางนั้น บางคนก็ยังไม่เคยเห็นนางด้วยซ้ำ
'ฮ่าๆยังไม่เคยเห็นหน้าตา แค่ได้ยินแค่ว่ารูปโฉมงดงาม เ้าพวกนั้นก็เชื่อแล้ว' เย่ซวนขำ
'ถ้าเกิดหน้าตาไม่เป็ไปตามที่ข่าวลือ พวกนั้นจะทำยังไง'
โม่เฉินยังเล่าต่ออีกว่าท่านเ้าเมืองนั้นเตรียมที่จะสนับสนุนลูกเขยของตนอีกด้วย ทำให้พวกที่้าผู้ยิ่งใหญ่คอยหนุนหลังต่างก็มาประลองด้วยเช่นกัน ถ้าเ้าสาวสวยก็ถือว่าเป็กำไรของพวกเขา
เื่การประลองเลือกคู่ของท่านเ้าเมืองโด่งดังไปทั่ว ทำให้คนหลั่งไหลเข้ามาในเมืองแห่งนี้เพิ่มขึ้นถึง 2 เท่า จากปกติ ทำให้เมืองเทียนจินตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คน
ท่านเ้าเมืองเลยจัดเวรยามอย่างเข้มงวด ตรวจคนที่จะ เข้า-ออก เมืองอยู่ตลอดเวลา เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาระหว่างงานประลอง แถมยังมีข่าวลือว่ามีองค์ชายมาเข้าร่วมการประลองด้วย
'สุดยอดเลย' เย่ซวนตื่นเต้น เขาอยากให้ถึงงานประลองไวๆแล้ว
แต่อีกตั้ง 3 วันกว่าจะถึงวันเริ่มงาน
...
พวกเย่ซวนเดินได้สักพักก็ถึงคิวครอบครัวของโม่เฉินแล้ว พวกทหารยามเริ่มตรวจทีละคน พวกเขาจะจดชื่อของทุกคน แต่ถ้ามาเป็กลุ่มใหญ่ๆพวกเขาจะจดชื่อคนที่มีอำนาจเยอะที่สุดในกลุ่ม 3-4 คน
มีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาทางโม่เฉิน
"ท่านปู่ ทหาร้าให้หัวหน้าครอบครัวไปยืนยันตัวตน" เด็กผู้ชายอายุ 3-4 ขวบพูด ฟังจากที่เขาพูดน่าจะเป็หลานของโม่เฉิน
"ได้" โม่เฉินตอบ
"พวกเราไปกันเถอะ" ชายชราหันมาพยักหน้าให้กับเย่ซวน
"เดี๋ยวข้าจะคุยกับทหารให้"
"ท่านปู่เขาคือใคร" เด็กน้อยสงสัยพร้อมกับมองไปที่เย่ซวน
"เดี๋ยวข้าค่อยแนะนำเขาให้พวกเ้ารู้จัก"
"พวกเราไปกันเถอะ"
ก่อนที่ทั้ง 3 จะเดินไปด้านหน้าขบวน ครอบครัวของโม่เฉินมีด้วยกัน 6 คน มีชายชราโม่เฉิน เข่อซิง ซึ่งเป็ภรรยาของเขา มีลูกชายของเขา โม่หยวน และ ลูกสะใภ้ ฟางหรง และมีหลานอีก 2 คนคือ โม่เฟยหลิง โม่หนิงอัน
"สวัสดีท่านโม่เฉิน" ทหารยามทักทาย
"ที่แท้คือท่านไป๋นี้เอง" ชายชรายิ้มทักทาย
เอาตามจริงโม่เฉินค่อนข้างจะสนิทกับทหารยามคนนี้ เพราะเวลาเดินทางมายังเมืองเทียนจินโม่เฉินชอบเอาของฝากต่างๆมาให้เขา ครั้งนี้ก็เช่นเคย โม่หยวนก็หยิบกล่องใบหนึ่งขึ้นมาแล้วยื่นให้โม่เฉิน
"นี้คือของฝากเล็กๆน้อยๆท่านไป๋" โม่เฉินยิ้มพร้อมกับส่งของให้ทหารยามนั้น
"ลำบากท่านแล้ว" ปากของเขาพูดแบบนั้นแต่ก็ยังยื่นมือมารับของไป
"ไม่ลำบากๆ"
"ด้านในเป็โสมอายุ 10 ปีช่วยบำรุงร่างกายได้อย่างดีเยี่ยม"
เมื่อได้ยินแบบนั้นเขารีบเก็บเข้าไปภายในเสื้อทันที
"พวกท่านมี 6 คนเหมือนเดิมใช่มั้ย" ทหารยามพูด
"มีเพิ่มมา 1 คน"
"คือน้องชายท่านนี้"
"เขาเป็คนรู้จักของข้าเอง" โม่เฉินผายมือไปทางเย่ซวน
ทหารยาม พร้อมกับ ครอบครัวของโม่เฉินหันไปหาเย่ซวน
"คนรู้จักของท่าน ?"
"ทำไมเขาถึงได้ปิดบังหน้าตาแบบนั้น" ทหารยามขมวดคิ้ว
"ให้เขาเปิดหน้าให้ข้าดูสิ"
เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่โม่เฉินจะเดินไปใกล้กับทหารยามคนนั้นมากขึ้น
"เอ่อ คือว่างอย่างงี้นะ" เขาพูดเสียงเบา
"หน้าตาของเขาไม่น่ามองเท่าไหร่"
"มันอัปลักษณ์"
"ถ้าเกิดเปิดผ้าคลุมออกมา ข้ากลัวว่าจะทำให้คนที่เห็นใบหน้าของเขา ฝันร้ายเอาได้"
"ท่านช่วยปล่อยผ่านไปสักครั้งได้มั้ย" โม่เฉินขอร้อง
"ไม่ได้" ทหารยามพูดเสียงแข็ง
"ถ้าจะเข้าไปต้องเผยโฉมหน้าให้ข้าเห็นก่อน"
"แต่ว่า.." โม่เฉินยังพูดไม่จบทหารยามก็แทรกขึ้น
"ข้าบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้" แม้เขาจะพูดแบบนั้นแต่มือกลับลูบไปที่อกของตนเองที่มีกล่อง โสมซ้อนอยู่
โม่เฉินเข้าใจก่อนที่จะเดินไปบอกโม่หยวน ตอนแรกโม่หยวนก็ลังเล แต่สุดท้ายเขาก็ทำตามคำสั่งของพ่อ
"ลำบากท่านไป๋แล้ว" โม่เฉินยื่นกล่องโสมให้เขาอีก 1 กล่อง
"ไม่ลำบากๆ ฮ่าๆ" เขาหัวเราะออกมาก่อนที่จะให้พวก โม่เฉินผ่านเข้าไป
ที่จริงไม่สามารถติดสินบนเ้าหน้าที่ได้ไม่งั้นต้องถูกลงโทษอย่างหนัก แต่ทหารไป๋คนนี้คิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะเขาเคยเห็นครอบครัวของโม่เฉินมาขายของที่เมืองเทียนจินบ่อยครั้ง แล้วทุกครั้งก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไร
ระหว่างทาง ที่เดินไปยังบ้านเช่าของโม่เฉิน เย่ซวนถูกมองด้วยสายตาแปลกๆจากลูกชายของโม่เฉิน แต่เขาไม่แปลกใจ โม่หยวนอาจจะกำลังสงสัยว่าเขาคือใครกันแน่
และก็เป็แบบนั้น โม่หยวนสงสัยมาก ว่าเย่ซวนคือใคร พ่อของเขาถึงยอมที่จะเสีย โสมอายุ 10 ปีไป 1 ต้น เพื่อติดสินบนกับทหารยาม แลกกับการยืนยันตัวตนของเย่ซวน
...
ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ
ใครชอบเื่นี้ฝาก คอมเม้นต์ ให้กำลังใจหน่อยนะครับ
11K
