(จบ) พลิกตำนานสามก๊ก

บทที่ 32 กองทัพศัตรูบุกมาอย่างฉับพลัน

จากการต่อสู้ติดต่อกันเป็นระลอก เล่าเจี้ยงก็ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับสงครามทีละน้อย

แม้ผู้บัญชาการหนุ่มจะยังคงดูการต่อสู้อยู่ด้านนอก กระนั้นเขาก็ไม่รู้สึกพะอืดพะอมอีกแล้ว

ภายใต้วีรกรรมอันกล้าหาญของฮองตงและไพร่พล กองทัพจึงได้รับชัยชนะครั้งแล้วครั้งเล่า

ขวัญกำลังใจของพวกทหารเพิ่มสูงขึ้น ไม่เหมือนทหารเหลือเดนเมื่อครู่อีกต่อไป! ในเวลาเดียวกันก็เกิดความเย้ยหยันต่อพวกกบฏ

โจรโพกผ้าเหลืองก็ไม่เท่าไรนี่!

เสียงนี้ดังก้องไปทั่วกองทัพ ไม่ใช่แค่ทหารเท่านั้น แม้แต่ฮองตงกับคนอื่น ๆ ก็เปล่งวาจาเช่นเดียวกัน

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ภายในใจของเล่าเจี้ยงมีความรู้สึกนี้อยู่ด้วย

หนุ่มน้อยถึงขั้นนึกเกมสามก๊กในชาติก่อนขึ้นมา กองทัพโพกผ้าเหลืองก็อ่อนแอเช่นนี้เหมือนกัน

ทหารหยิ่งทระนงคือภาพที่แท้จริงของกองทัพเล่าเจี้ยง

ตำราพิชัยสงครามกล่าวว่า ทหารอวดเก่งจักต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน!

แล้ววิกฤตที่แท้จริงก็มาถึง…

กองทัพของเล่าเจี้ยงกำลังต่อสู้กับโจรโพกผ้าเหลืองมากกว่าหนึ่งพันคน!

ด้วยความกล้าหาญของพวกฮองตง กองทัพโพกผ้าเหลืองจึงถูกตีแตกพ่ายจนล่าถอยไปอย่างต่อเนื่อง

หากไม่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น อย่างมากหนึ่งชั่วยาม การรบก็จะสิ้นสุดลง

เล่าเจี้ยงดูการต่อสู้อยู่ข้างนอกอย่างอารมณ์ดี

ดูเหมือนการสู้รบในวันนี้คงไม่มีความวิตกกังวลอะไรแล้ว

ไม่รู้จริง ๆ ว่าในประวัติศาสตร์ จูฮี หนึ่งในสามแม่ทัพปราบกบฏพ่ายให้แก่โปไฉ แม่ทัพของกบฏโพกผ้าเหลืองได้อย่างไร!

ทัพสองพันคนของข้ายังคงโจมตีอย่างราบรื่นอยู่เลย!

อีกอย่างข้าก็ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมในสนามรบได้แล้ว

ศึกหน้า! ข้าจะเข้าร่วมการต่อสู้อย่างแน่นอน!

เมื่อนึกถึงตัวเองก้าวออกมาจากความกลัวสงครามได้แล้วก็จะโด่งดังในอนาคตอันใกล้นี้แน่นอน!

มุมปากของเล่าเจี้ยงยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ความพึงพอใจเขียนไว้เต็มบนใบหน้าเขาแล้ว

“ฆ่ามัน…!”

ทันใดนั้นมีเสียงตะโกนฆ่าดังมาจากด้านหลัง ซึ่งทำให้เล่าเจี้ยงตัวสั่นด้วยความตกใจ

เขาหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว ซึ่งด้านหลังปรากฏกองทัพโพกผ้าเหลืองเต็มไปหมด

มีทหารโพกผ้าเหลืองจำนวนมากมาหนุนทัพ จนเสียงโห่ร้องดังก้องไปทั่วสนามรบ

“ฆ่ามัน ย้า!!!”

ตอนที่เล่าเจี้ยงอึ้งค้างอยู่นั้น คนโพกผ้าเหลืองจำนวนมากก็กรูกันเข้ามา

คนเหล่านี้ติดอาวุธดิบดี แต่งกายแบบเดียวกัน ไม่เหมือนพวกโพกผ้าเหลืองที่ถูกกวาดล้างจนแตกพ่ายไปก่อนหน้านี้

ผู้นำสวมชุดเกราะสีดำ ขี่ม้าสีดำ ถือขวานใหญ่อยู่ในมือ และสั่งการให้กองทัพโพกผ้าเหลืองจู่โจมไปข้างหน้า

กลุ่มโพกผ้าเหลืองที่อ่อนแออยู่แล้ว เห็นการมาถึงของกองกำลังเสริม พลันทำให้ขวัญกำลังใจของพวกเขาเพิ่มขึ้น!

“พี่น้องทั้งหลาย กองกำลังเสริมมาถึงแล้ว ยามนี้พวกทหารทางการถูกล้อมไว้แล้ว ฆ่าพวกมันซะ!”

กองทัพโพกผ้าเหลืองที่ถูกปราบปราม ได้ยินคำว่ากองกำลังเสริม ก็ปลุกเร้าจิตวิญญาณขึ้นมาทันที และเริ่มโต้กลับอย่างดุดัน

"แย่แล้ว!"

ไทสูจู้ตกใจเมื่อเห็นกองทัพโพกผ้าเหลืองจำนวนมากกรูกันเข้ามาฆ่าเล่าเจี้ยงจากทางด้านหลัง

“เอ้อร์ไหล ปกป้องนายท่าน!”

เตียนอุยละทิ้งกองทัพโพกผ้าเหลืองที่อยู่ตรงหน้า แล้วรีบเข้าไปหาเล่าเจี้ยงพร้อมทหารใต้บังคับบัญชาทันที

การล่าถอยของพยัคฆ์ทวนคู่ทำให้วงล้อมสลายไปทันใด กองทัพโพกผ้าเหลืองหลั่งไหลกรูกันเข้ามาปิดช่องว่างของเตียนอุย

กองทัพโพกผ้าเหลืองที่มีขวัญกำลังใจเพิ่มสูงขึ้นเหมือนคลุ้มคลั่งมิปาน ไทสูจู้กับฮองตงก็เองกดดันมากขึ้น

กองทัพเล่าเจี้ยงคุ้นเคยกับการต่อสู้แบบราบรื่น หลังจากถูกล้อม พวกเขาก็เริ่มตื่นตระหนกทันที

ตอนนี้ทัพผู้บัญชาการเล่าถูกบีบทั้งด้านหน้าด้านหลัง มีแววว่าจะถูกปิดล้อม ขวัญกำลังใจก็ลดฮวบ

โชคดีที่ฮองตงตะโกนอย่างสุดชีวิตเพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจ ถึงกระนั้นก็ยังมีวี่แววที่กองทัพจะแตกอยู่ดี

ฮองตงกับไทสูจู้กลัวว่าเล่าเจี้ยงจะพลาดท่า จึงพาเหล่าทหารเข้าไปอารักขาผู้บัญชาการอย่างช้า ๆ

พวกทหารทางการถอยไปหนึ่งก้าว พวกโพกผ้าเหลืองก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤตมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ฟ้าครามสิ้นแล้ว ฟ้าเหลืองขึ้นแทนที่ ปีชวดนี้แล ใต้ฟ้ารุ่งเรือง!”

แม่ทัพชุดเกราะสีดำของกองทัพโพกผ้าเหลืองกำลังตะโกนคำขวัญของลัทธิเพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจ

หลังจากกองทัพโพกผ้าเหลืองได้ยินก็ยิ่งบ้าคลั่ง และยิ่งกู่ร้องบุกโจมตีกระหน่ำมากขึ้น

เสียงตะโกนจากทุกสารทิศกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่บดขยี้กองทัพหลวง พวกทัพทางการเริ่มแตกซ่าน และยิ่งมีคนหลบหนีมากขึ้นเรื่อย ๆ 

เล่าเจี้ยงยังคงค้างอยู่กับที่อย่างสิ้นหนทาง ทหารโพกผ้าเหลืองตรงหน้ากำลังจะเข้ามาปลิดชีพแล้ว พวกเตียนอุยที่อยู่เบื้องหน้าก็กำลังพยายามกลับมาคุ้มกันนายท่านอย่างสุดชีวิต

จะทำอย่างไรดี? จะทำอย่างไรดี!

เล่าเจี้ยงวิตกกังวลมาก ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ

ตอนนั้นเอง ทหารหลายสิบนายต่างมารวมพลรอบตัวผู้บัญชาการเล่า ตั้งค่ายกลป้องกันเป็นรูปสี่เหลี่ยมสองรูปทับซ้อน เป็นพวกพลคุ้มกันที่ได้รับการฝึกฝนโดยฮองตงเอง

ด้วยการฝึกฝนมาหลายปีทำให้พลคุ้มกันเหล่านี้ชำนาญเป็นพิเศษ พวกเขาตั้งค่ายกล และโจมตีกลับทันที

ลูกเกาทัณฑ์นับร้อยถูกยิงออกไปในชั่วพริบตา กองทัพโพกผ้าเหลืองร่วงลงเป็นใบไม้ทันที! ความเร็วในการเคลื่อนทัพลดลงอย่างรวดเร็ว

แม่ทัพโพกผ้าเหลืองชุดเกราะดำโกรธจัด สั่งกองทัพทั้งหมดรุกต่อไปทันที

พลคุ้มกันของเล่าเจี้ยงมีจำนวนไม่ถึงร้อยคน ในขณะที่กองทัพโพกผ้าเหลืองมีจำนวนเป็นพัน ไม่นาน ซองเกาทัณฑ์ก็ว่างเปล่า!

ทหารโพกผ้าเหลืองพุ่งมาถึงตรงหน้าเล่าเจี้ยงแล้ว พวกพลคุ้มกันโยนเกาทัณฑ์ทิ้งและชักดาบออกมาสู้ระยะประชิด พยายามต่อต้านอย่างสุดชีวิตเพื่อขัดขวางทหารโพกผ้าเหลืองไม่ให้เข้าใกล้ผู้บัญชาการ

ทว่าพลคุ้มกันจะเกรียงไกรแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ เพราะจำนวนคนมากเกินไปจนมีผู้คนล้มลงเรื่อย ๆ

“เอ้อร์ไหล จืออี้ รีบพานายท่านออกไปเร็ว ข้าจะอยู่รั้งท้ายเอง!”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์วิกฤตจนยากที่จะพลิกกลับ ฮองตงจึงตัดสินใจรั้งท้ายไว้ เพื่อให้เล่าเจี้ยงหลบหนี

ไทสูจู้กับเตียนอุยต่างก็ร้อนรนจนเหงื่อตกเช่นกัน ทั้งคู่ถูกทหารหลายคนล้อมไว้จนหลบเลี่ยงได้ยาก

เตียนอุยผู้บ้าคลั่งกวัดแกว่งทวนคู่อย่างดุดัน โดยมีไทสูจู้คอยระวังหลัง

ทั้งหมดนี้ตกอยู่ในสายตาของเล่าเจี้ยง

แต่เด็กหนุ่มในตอนนี้หัวขาวโพลนไปหมด ตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

จนถึงจุดที่ควบคุมร่างกายไม่ได้ แม้แต่แรงจะขยับนิ้วก็ยังไม่มี

ดาบใหญ่ในมือของเขาหนักอึ้ง ราวกับจะหลุดมือได้ทุกเมื่อ

จบแล้วหรือ?