ตอนที่5:แมลงสุดชั่วร้าย
หลังจากเหตุการณ์ะเืขวัญที่กองกำลังทหารที่ออกไปสำรวจพื้นที่ชายแดนผู้บัญชาการกองทหารได้เข้าเฝ้าพระาาเพื่อรายงานกับเหตุการณ์สุดเลวร้ายให้ท่านาาทราบและขอความคิดเพื่อจัดการกับมัน
“เ้าเป็คนมีความสามารถและจงรักภักดีข้าถึงไว้ใจเ้ามาก แต่ที่เ้าถอยกลับมาโดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้าคงมีเหตุผลสินะ?” พระาากล่าวด้วยความสงสัย
“พะยะคะ!!!…..” ผู้บัญชาการกล่าวและทำสีหน้าหวาดกลัว
และหลังจากที่ผู้บัญชาการรายงานกับพระาาถึงเหตุการณ์ที่ตนเองและเหล่าทหารที่พบเจอมานั้น… พระาาถึงกับสีหน้าซีดลงอย่างกระทันหันท่าทางหมดเรี่ยวหมดแรง
“ขะ…ข้า…ข้าเข้าใจแล้ว… ถึงคราวที่จะต้องเรียกผู้นั้นมาแล้วสินะ?” ท่านาากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและสีหน้าตึงเครด
“ทะ…ท่านผู้นั้น…หรือว่าท่าน?!!!” ผู้บัญชาพูดเสียงสั่นและแสดงสีหน้าหวาดกลัว
“ไม่มีทางเลือกเพื่อภารกิจเราจำเป็ที่จะต้องมีท่านผู้นั้น”
หลังจากที่พระาาปรึกษาปัญหากับผู้บัญชาการเสร็จสิ้นก็ให้ทหารนายหนึ่งได้ตาม“ท่านผู้นั้น”เพื่อขอความช่วยเหลือ… หลังจากที่รออยู่นานจนกระทั่งทหารที่ถูกส่งไปตามหาตัวท่าน“ท่านผู้นั้น”ก็กลับมาพร้อมสภาพร่างกายสะบัดสะบอม
“ทะ….ท่าน…ผู้นั้น….มาแล้ว…พะยะ…” ทหารคนนั้นสลบเหือดไปต่อหน้าพระาาและทหารคนอื่นๆ
พระาาถึงกลับแสดงสีหน้าเคร่งเครียดแบะหวาดกลัวหลังจากเห็น“ท่านผู้นั้น”เดินเข้ามาบรรยากาศภายในห้องโถ่งใหญ่ถึงกับรู้สึกแคบขึ้นมาทันทีเหล่าทหารรอบก็ต่างสั่นกลัวและสีหน้าไม่สู้ดีกะนถ้วยหน้าเมื่อเห็นกับเธอสาวร่างกายกำยำร่างใหญ่และมีออร่าแพร่กระจายออกมา
“นี่ท่าน!!!…เรียกข้ามาแบบนี้หมายความว่ายังไงกันคะ?” หญิงสาวคนนั้นกล่าวถามด้วยท่าทีน่าเกร่งคาม
“ข้ามีภารกิจให้เ้าช่วยข้าหน่อยมีอา” พระาาตอบกับด้วยสีหน้าหวาดกลัว
แม้แต่คนที่สงส่งอย่างพระาายังต้องหวาดกลัวต่อเธอ สีหน้าพระาาเคร่งเครียดกับการเจรจานี้เป็อย่งมากแรงกดดันมากมายทำให้พระาาเหงื่อตกไม่พัก
“…….” มีอาผู้นั้นเงียบและรอคำร้องขออย่างเงียบๆ
“ข้าอยากให้เ้าออกเดินทางไปกับเหล่าทหารทั้งอณาจักรนี้เหื่อไปหำจัดสิ่งนั้น”
“สิ่งนั้น?” มีอาถามด้วยความสงสัย
“จะ…เ้า…ละ…ละ…เล่า….ให้นาง…ฟังสิ” พระาากล่าวด้วยเสียงสั่นกลัวและร่างกายสั่นระริกไม่หยุด
“กระ…กระหม่อมงั้นหรอ?!!!” ผู้บัญชาการพูดด้วยความใ
ผู้บัญชาการแสดงสีหน้าหวาดกลัวเหมือนกับวันนี้ป็นดั่งวันสุดท้ายของชีวิตก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้มีอาฟัง แต่หลังจากมีอาได้ฟังเหตุการณ์นั้นมีอากลับมาอาการโมโหขึ้นมาอย่างสุดขีดและกำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิด…
“พวกแกนี่บ้ารึเปล่าห้ะเรียกฉันมาด้วยปัญหาโง่ๆนี่เนี่ยนะ?!!!” มีอาะโเสียงดังลั่นไปทั่วห้องโถงใหญ่
พระาาและทหารรอบถึงกับจิตตกและสั่นกลัวมีอากันไม่หยุดเพราะแรงกดดันมากมายที่มีอาแพร่ออกมากระจายไปทั่วอย่างกับมีมารหนึ่งหมื่นตนยื่นอยู่ตรงหน้า
“แค่แมลองโง่ๆอยู่กันเป็ฝูงเนี่ยนะ?!!!” มีอาพูดและกระชากคอผู้บัญชาการเข้ามาใกล้ๆ
“อ๊า… แมลงนั้นมันอันตรายมากเลยนะ” ผู้บัญชากการพูดพร้อมหลบหน้ามีอาและเหงื่อตกเป็น้ำตก
จากเหตุการณ์ที่เหล่าทหารที่พบเจอมานั้นก็คือฝูงแมลงชนิดหนึ่งที่อยู่กันเป็ฝูงจำนวนมากมันมักจะชอบอยู่ที่อับชื้นและออกหากินตอนกลางคืนมันเป็แมลงตัวเล็กแต่มักอยู่เป็ฝูงและสืบพันธุ์ได้อย่างรวดเร็วเพราะด้วยลักษะของมันที่แค่เห็นถึงกับต้องขนหัวลุกทั้งหน้าตาที่น่าหวาดกลัวและสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว
———-เหตุการณ์ตอนเกิดเหตุที่เหล่าทหารพบเจอ———-
“ว๊ายยย!!!…. แม่จ๋า!!!” เสียงของทหารคนแรกที่พบเห็นกับมัน
ทหารคนอื่นๆก็ต่างตื่นตระหนกกับเสียงร้องก็ต่างวิ่งกู่ไปตามเสียงพร้อมอาวุธครบมือ
“เกิดอะไรขึ้น?!!!” ผู้บัญชาการถามด้วยความใ
“มะ….แมลง…มัน” ทหารคนนั้นพูดด้วยเสียงหวาดกลัวพร้มทั้งชี้ไปทีมัน
“เห้อ….โถ่เอ้ยก็แค่แมลงตัวเล็กๆแค่นั้นเองเ้าจะกลัวมันทำไมกัน?”
ผู้บัญชาการถอนหายใจและเดินเข้าไปกำจัดแมลงตัวนั้นอย่างทันที ผู้บัญชาการถึงกับวิตกกังวลกับทหารคนนั้นเขาคิดว่าแค่แมลงตัวนิดเดียวแค่ขยี้มันให้จมดินก็สิ้นเื่ ยังกลัวได้ขนาดนี้แล้วจะไหวกับศึกใหญ่ไหวแน่งั้นหรอก่อนจะหันไปพูดกับทหารคนนั้นด้วยท่าทีดุดัน
“แกเป็ทหารของอณาจักรสุดยิ่งใหญ่นะ เื่แค่นี้แกยังหวาดกลัวกับมันเลย ฉันอับอายแทนครอบครัวแกและอณาจักรนี้จริงๆที่มีคนอย่างแกคอยรับใช้อยู่… ห้ะ!!!”
“ทะ…ท่านครับ…” ทหารแสดงสีหน้าซีดสั่นกลัวและชี้ไปทางข้างหลังของผู้บัญชาการ
“อะไรอีก?!!!”
หลังจากที่ผู้บัญชาการหันหลังกลับไปมองก็เห็นฝูงแมลงนับหลายพันตัววิ่งเข้ามาด้วยความเร็วบางตัวก็บินเข้าหากลุ่มทหาร และได้มีแมลงตัวบินไปเกาะที่หน้าของผู้บัญชาการ ผู้บัญชาการถึงกับขาสั่นพับๆ เมื่อเห็นหน้าตาของมันก่อนที่จะมีบางตัววิ่งไต่เข้าไปทั่วชุดเกราะผู้บัญการถึงกับสติหลุด
“ว้ายกรี๊ด!!!!!” เสียงของชายที่ทั้งชีวิตนี้ถวายให้กับอณาจักรสุดยิ่งใหญ่ดังลั่นไปทั่วพืนป่า
———-เวลาปัจบัน———-
“แค่เห็นหน้ามันและความรู้สคกตอนที่มันไต่ไปทั่วร่างกายนั่นหน่ะ….” ผู้บัญชาการพูดความรู้สึกสยองจากใจจริง
“นี่แกแค่จะให้ฉันไปจำกัดพวกมันแค่นั้นเนี่ยนะ? ทหารอย่างพวกแกจะมีไว้ประดับวังหรือไงไอโง่เอ้ย”
“เดี๋ยวก่อนมีอา…” พระาาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมทั้งแสดงสีหน้าเข้ม
“อะไร!!!”
“เพราะเ้าสามารถไร้ความหวาดกลัวต่อมันยังไงหล่ะข้าถึงจำเป็ต้องให้เ้าช่วย”
“แกจะบ้ารึไงห้ะไอแก่นี่!!!…. ทั้งแกทั้งทหารมีไว้ทำไมกันห้ะ กินภาษีประขาชนไปวันๆหรือไง” มีอาะโเสียงดังด้วยความโกรธ
“แต่มีอาเ้านะสามารถขยี้พวกมันด้วยมีเปล่าๆโดยไม่รู้สึกอะไรเลยนะ” พระราขชาพูดด้วยความใจเย็นและแสดงสีหน้าเข้มสมชาย
“แล้วไงวะไอแก่!!! เวลาทำมาหากินของฉันต้องสูบเปล่าเพราะพวกแกแท้ๆ”
“แต่มีอาเ้าหน่ะสามารถ…..”
“พอสักทีโว้ยยย!!!” มีอาพูดแทรกขึ้นกลางคันและต่อยหมัดแห่งความโกรธไปที่กลางหน้าของผู้บัญชาการ(เขาผิดไรอะ?)
“ถ้ามันเยอะมากก็จุดเผามันไปสะก็จบๆ ไร้น้ำยากันจริงๆ!!!”
“แต่มีอา….. เ้าลองคิดภาพตอที่มันอยู่กันเยอะๆสิ” พระาาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมทั้งแสดงสีหน้าเข้ม
“แล้วยังไงมันเป็พวกชอบที่สกปรกๆ อณาจักรแกมันไม่เหลียวมองหรอกไอ่โง่เอ้ย”
“แต่มีอา…. ที่เ้าพูดมามันก็จริงแต่ถ้ามันเข้ามาในอณาจักและเดินยั้วเยี้ยเต็มไปหมดเลยหล่ะ” พระาาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและแสดงสีหน้าเข้ม(พอสักทีเถอะ)
“เออถ้ามันมาเดี๋ยวฉันจะสงเคราห์เผามันไปพร้อมกับอณาจักรปัญญานิ่มพร้อมๆกันเอง!!!” มีอาพูดเสียงดังด้วยควาโกรธ
“ถ้ารอบหน้าแกเรียกฉันมาด้วยเหตุผลโง่ๆอีกแกเตรียมตัวเกษียณได้เลยตาแก่!!!”
หลังจากทีมีอาพูดเสร็จก็หันหลังเดินออกไปจากห้องโถ่งเธอแพร่กระออร่าของความโกรธผสมกับจิตสังหารออกมาทั่วถึงขั้นที่แค่เธอเดินแต่ละก้าวก็ทำให้พื้นเกิดรอยร้าวออกมา อีกทั้งยังถีบประตูแตกออกเป็เสี่ยงๆและออกไปโดยไม่เหลวแลใดๆทั้งสิ้น
“หึหึ…….” พระาาหัวเราะออกมาอย่างสบายใจด้วยสีหน้าเข้ม
“ช่างน่านับถือจริงๆ… เ้าสามารถเผาเมืองเพื่อผู้คนได้เชียวงั้นรึ…” พระาาพูดด้วยความสบายใจ(ท่านเป็าาได้เยี่ยงไรหรอครับกระผม)
“ช่างแข็งแกร่งอะไรเยี่ยงนี้!!!” เหล่าทหารพูดขึ้นมา(……)
“ช่างแนวแน่เสียยิ่งกะไร” ผู้บัญขาการที่โดนต่อยหน้าจนเกือบหมดสติพูดขึ้นก่อนจะสลบเหือกไป(ปกติอณาจักรนี้แหละ…ใช่ไหม?)
หลังจากเหตุการณ์ขื่อเสียงของมีอาก็เป็ที่โด่งดังในหมู่ทหารในอณาจักร เหล่าทหารยกย่องเธอว่าเป็ผู้แข็งแกร่งไม่มีใครเทียบทั้งแนวแน่ และพร้อมเสียสระเพื่อผู้คน อีกทั้งยังไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด ทหารทั่วทั้งอณาจักรกลายเป็แฟนครับของเธอกันทันที
จริงๆมีอาเป็หญิงสาวที่ทำงานอยู่ที่ร้านอาหารเธอมักจะคอยทำอาหารสู้กับลูกค้ามากมายในแต่ละวันเพราะความสามารถในการทำอาหารจองเธอเป็ที่รู้จักกันมากมาย เธอรู้วิธีรับมืองกับแมลงพวกนั้นเธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้ร้านสะอาดสะอ้านอยู่ตลอดเวลาเพื่อความสุขและสุขอณามัยของลูกค้าทุกคนเธอเป็คนที่มีความเอาใจใส่ทุกคนเธอมักจะแบ่งรายได้ส่วนนึงเดื่อไปช่วยเหลือให้กับศูนย์ช่วยเหลือคนลี้ภัยเธอเป็คนที่มีจิตใจดีมากๆแต่เธอมักจะรำคาญกับคนในราชวังเป็พิเศษส่วนเหตุผลคงไม่บอกพวกคุณก็น่าจะรู้กันดี
(สงสารเธอจริงๆที่ต้องมาเจอกับพวกคนไม่เต็มเตง)
688
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
