อู่เซิ่งหลานใกลัวจนหน้าซีดเผือดไร้สีเื
หยางหลงเองก็ขวัญหนีดีฝ่อ สองขาอ่อนปวกเปียกสั่นเป็เ้าเข้า
มีเพียงลั่วหยางที่ยังคงความเยือกเย็น ทว่าลึกๆ เขาก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่ามันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้นกันแน่
จังหวะนั้น ไอ้หนุ่มลายสักเต็มแขนก็ปรี่เข้ามาหา ถ่มน้ำลายใส่หน้าหานเซ่าคุนอย่างจัง "ไอ้เวรเอ๊ย ผู้หญิงของฉันแกยังกล้าหยาม... ซัดเหล้าไปกี่แก้วถึงได้กร่างคับจอขนาดนี้วะ!"
เสลดก้อนโตพุ่งแหมะเข้ากลางหน้าหานเซ่าคุนพอดิบพอดี ความเหนียวหนืดของมันไหลย้อยปิดตาไปข้างหนึ่งอย่างน่าสมเพช
อู่เซิ่งหลานเพิ่งดึงสติกลับมาได้ สัญชาตญาณสั่งให้เธอรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดรอยสาย 110
"ถ้าแกกล้ากดโทร... ฉันเอาตายแน่" ไอ้หนุ่มทรงดังโงะชี้หน้าขู่ฟ่อ รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน
มือเรียวบางสั่นระริก โทรศัพท์ร่วงหลุดมือหล่นกระแทกพื้นเสียงดังแกรก
หยางหลงที่เมื่อครู่ยังขาสั่นพั่บ จู่ๆ ก็อยากสวมบทฮีโร่หน้าสิ่วหน้าขวาน ทะเล่อทะล่าเอาตัวเข้ามาบังหน้าอู่เซิ่งหลานไว้
"ละ... ลูกพี่ นี่มันต้องเป็เื่เข้าใจผิดแน่ๆ เพื่อนผมทำตัวไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ผมขอเป็ตัวแทนขอโทษก็แล้วกัน ลูกพี่เห็นแก่หน้าผมสักครั้ง... ปล่อยให้เื่นี้มันจบๆ ไปเถอะครับ"
ไอ้หนุ่มดังโงะตวาดเสียงเหี้ยม "แกมันสวะตัวไหนวะ จะให้ฉันเห็นแก่หน้าแกเนี่ยนะ ถุย... เสนอหน้ามาหาตีนแท้ๆ"
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือหนาตบฉาดเข้าที่หน้าหยางหลงเต็มแรง พริบตาเดียวรอยนิ้วมือสีแดงเถือกก็ปูดบวมช้ำ มันโดนตบไปแล้วยังมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายใช้มือข้างไหนลงมือ
ลั่วหยางกลับมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวทะลุปรุโปร่ง หากคิดจะสกัดกั้น ด้วยระยะประชิดแค่นี้ เขาเพียงยกมือขึ้นก็ปัดป้องได้สบาย แต่ปัญหาคือ... ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องทำแบบนั้น หยางหลงอุตส่าห์เสนอหน้าสวมบทฮีโร่พิทักษ์สาวงามตัดหน้าไปแล้ว เขาจะหน้าด้านไปแย่งซีนฉกชิงความดีความชอบของมันได้ยังไง
ไอ้หนุ่มดังโงะกระชากคอเสื้อหยางหลงฉับพลัน ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงเต็มเหนี่ยว ร่างผอมแห้งเซถลาไปชนกระแทกโต๊ะอาหาร จานซาซิมิทูน่าครีบน้ำเงินร่วงคว่ำ เนื้อปลาแล่บางเฉียบราคาสูงลิ่วกระจายเกลื่อนพื้น
"น้องสาว... มารู้จักกันหน่อยไหม" ไอ้หนุ่มดังโงะจ้องโลมเลียอู่เซิ่งหลานด้วยสายตาหื่นกระหาย มุมปากแสยะยิ้มหยาบโลน
"กะ... แกถอยไปนะ" อู่เซิ่งหลานขวัญหนีดีฝ่อ ั์ตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา พร้อมจะปล่อยโฮได้ทุกเมื่อ
ไอ้หนุ่มดังโงะสาวเท้าคุกคามเข้าหาหญิงสาว หยางหลง จางไป๋ และหานเซ่าคุน ทั้งสามตัวผู้ได้แต่เบิกตาดูเหตุการณ์อย่างขี้ขลาด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับปากห้ามสักครึ่งคำ
ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ฝ่ามือหนึ่งพุ่งคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของไอ้กุ๊ยทรงดังโงะ ก่อนจะออกแรงกระชากร่างมันจนปลิวกระเด็นถอยหลัง
ลั่วหยางลงมือแล้ว
ไอ้หนุ่มนี่จะตบตีไอ้เพื่อนผู้ชายสามตัวนั้นยังไง เขาคร้านจะใส่ใจ พ่อแม่ไม่สั่งสอน ก็ปล่อยให้ตีนสังคมกระทืบสั่งสอนซะบ้าง แต่ถ้ามันคิดจะล้ำเส้นมารังแกผู้หญิงอย่างอู่เซิ่งหลาน... เขาคงปล่อยผ่านไม่ได้ อู่เซิ่งหลานทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้เขาไม่น้อย หากปล่อยให้เธอถูกย่ำยีโดยยืนดูดาย มันจะไม่กลายเป็ว่าเขาสันดานระยำยิ่งกว่าไอ้ขี้ขลาดสามตัวนั้นอีกหรือไง
ไอ้หนุ่มดังโงะเซถอยไปสองก้าวถึงตั้งหลักได้ มันจ้องหน้าลั่วหยางด้วยความตกตะลึง ที่มันไม่ลงมือกับลั่วหยางั้แ่แรก เป็เพราะหมอนี่เอาแต่ยืนเงียบเชียบ มันจึงนึกว่าเป็แค่ไอ้กระจอกที่กลัวจนหัวหด ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ จะกล้าพลิกมาเป็ฝ่ายเปิดฉากซัดมันตรงๆ
"แกวอนหาที่ตายนักใช่มั้ย" ไอ้หนุ่มดังโงะคว้าเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งขึ้นมา ง้างสุดแขนหมายฟาดกบาลให้แหลก
"พวกคุณทำอะไรกันน่ะ" เสียงของโจวซินฝูดังแทรกมาจากระยะที่ห่างออกไปพอสมควร
"ไสหัวไป ไม่ใช่กงการอะไรของพวกแก" เสียงลูกน้องนักเลงตะคอกกลับอย่างดุดัน
ตามมาด้วยเสียงยื้อยุดฉุดกระชากด่าทอกันลั่นทางเดิน ลั่วหยางมองไม่เห็นสถานการณ์ภายนอก แต่โสตประสาทภายใต้ 'สภาวะเหนือัั' กลับดักจับคลื่นเสียงและจำลองภาพได้อย่างแม่นยำ ฝูงคนกำลังยืนออขวางทางเดินโซนวีไอพี ครึ่งหนึ่งคือลิ่วล้อรอยสัก อีกครึ่งคือพนักงานของปู้เซียงจวี เขาแยกแยะได้กระทั่งว่า... พนักงานร้านเอาแต่แหกปากโวยวายเสียงดัง ทว่ามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าพุ่งเข้าไปประจันหน้าผลักอกกับนักเลงตัวจริง
เื่พรรค์นี้เข้าใจได้ พนักงานร้านอาหารก็แค่คนหาเช้ากินค่ำ จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปงัดข้อกับพวกนักเลงหัวไม้ ที่สำคัญ... ใครมันจะโง่เอาชีวิตไปทิ้งเพื่อแลกกับเงินเดือนแค่ไม่กี่พันหยวน
ไอ้หนุ่มดังโงะง้างเก้าอี้พุ่งทะยานเข้าใส่ หมายปลิดชีพ
ลั่วหยางตวัดมือขวาสวนกลับ นิ้วชี้และนิ้วกลางกางแยกสิบห้าองศา รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด สองนิ้วนั้นพุ่งกระแทกทะลวงเข้าเบ้าตาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายอย่างจัง
"อ๊าก" ไอ้หนุ่มดังโงะแผดเสียงโหยหวนราวกับหมูโดนเชือด สัญชาตญาณสั่งให้มันทิ้งเก้าอี้ลงพื้น ยกสองมือกุมตาดิ้นพล่านเซถอยหลัง
ไอ้หนุ่มลายสักสะดุ้งโหยง ไอ้ดังโงะคือมือขวาสายบวกที่เก่งที่สุด มันถึงหนีบติดตัวไว้ใช้งานตลอด ใครจะไปคิดว่าแค่กระบวนท่าเรียบง่ายของหมอนี่ จะสยบหมาบ้าของมันได้ชะงัดแบบม้วนเดียวจบ
เพื่อนร่วมรุ่นทั้งสี่คนเบิกตาโพลง หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในความทรงจำตลอดห้าปีในรั้วมหา'ลัย ลั่วหยางไม่เคยมีปากเสียงกับใครเลยสักครั้ง เื่ชกต่อยยิ่งไม่ต้องพูดถึง แล้วจู่ๆ ไอ้เด็กเรียนคนนี้มันกลายร่างเป็ยอดฝีมือบู๊แหลกตาใสั้แ่เมื่อไหร่กัน
ไอ้หนุ่มดังโงะฝืนลืมตาที่บวมเป่งราวกับลูกมะนาว วิสัยทัศน์พร่ามัวแทบมองอะไรไม่เห็น ทว่าสัญชาตญาณดิบเถื่อนถูกปลุกปั่นจนทะลุขีดจำกัด มันล้วงคว้ามีดสปริงพับคมกริบออกมาจากกระเป๋า พุ่งพรวดเข้าใส่พร้อมแหกปากคำรามราวกับหมาบ้า "ฉันจะฆ่าแก"
ลั่วหยางตวัดมือสวนอีกระลอก ยังคงเป็มือขวา และยังเป็นิ้วชี้กับนิ้วกลางกางทำมุมสิบห้าองศา พุ่งทะลวงเบ้าตาทั้งสองข้างของศัตรูซ้ำรอยเดิมอย่างแม่นยำ
ดัชนีแพทย์ไท่ชู... ตำรับบรรเทาโรคตาเฉพาะทางเปิดทำงาน!
"อ๊ากกก" มันแผดเสียงกรีดร้องสยดสยองยิ่งกว่าเดิม คราวนี้ดวงตามืดมิดบอดสนิท มือที่กำมีดสปริงได้แต่กวัดแกว่งฟันลมสะเปะสะปะอย่างบ้าคลั่ง
ลั่วหยางเกรงว่าคมมีดจะพลาดไปโดนอู่เซิ่งหลาน จึงคว้าข้อมือหญิงสาวที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ กระชากให้ถอยร่นหลบรัศมีอันตรายออกมาสองก้าว
ไอ้หนุ่มดังโงะพุ่งเหยียบเข้ากับชิ้นปลาดิบซาซิมิบนพื้น เท้าลื่นไถลเสียหลักล้มกระแทกพื้นเสียงดังอั้ก คราวนี้นอนขดตัวคุดคู้อย่างหมดสภาพ สองมือกุมตาแน่น ร้องครวญครางด้วยความทรมานแสนสาหัส
ไอ้หนุ่มลายสักเพิ่งดึงสติกลับเข้าร่าง มันจ้องเขม็งหรี่ตาประเมินสถานการณ์ เอ่ยเสียงเ็าดุดัน "น้องชาย... แกเป็ใครมาจากไหนกันแน่วะ"
จังหวะนั้นเอง กลุ่มกุ๊ยนักเลงหลายคนก็กรูเข้ามาสมทบด้านหลังลูกพี่ แต่ละคนจ้องเขม็งมาที่ลั่วหยางด้วยรังสีอำมหิต พร้อมจะพุ่งเข้ารุมสกรัมหมาหมู่ได้ทุกเมื่อ
ภายในใจลั่วหยางแอบหวั่นกระแสอันตรายอยู่บ้าง แต่ใบหน้ากลับเคลือบด้วยความนิ่งสงบเยือกเย็น เขาโยนคำถามตอกกลับไปนิ่มๆ "หลิวโย่วสุ่ย... แกรู้จักหรือเปล่า"
สิ้นชื่อหลิวโย่วสุ่ย สีหน้าไอ้หนุ่มลายสักพลันแปรเปลี่ยน มันหรี่ตาถามหยั่งเชิง "ทำไม... แกรู้จักงั้นเหรอ"
ปฏิกิริยานั้นไม่รอดพ้นสายตาคมกริบ ลั่วหยางลอบระบายลมหายใจผ่อนคลายความตึงเครียด "ไม่ได้แค่รู้จักหรอกนะ แค่ฉันโทรกริ๊งเดียว... ก็เรียกประธานของพวกแกมาที่นี่ได้สบายๆ"
ไอ้หนุ่มลายสักะเิเสียงหัวเราะเยาะ "แกคิดว่าตัวเองเป็ใครวะ โทรกริ๊งเดียวจะสั่งประธานหลิวถ่อมาหาแกได้เนี่ยนะ ฝันกลางวันอยู่หรือไง"
ลิ่วล้อปลายแถวยกแขนลายพร้อยชี้หน้าตวาดกร้าว "แกขู่ใครอยู่วะ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกฉันจับแกหักขาแน่"
พวกลิ่วล้อขยับตัว เตรียมพุ่งเข้าตะลุมบอน
ลั่วหยางเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้กังวล "ถ้าพวกแกคันไม้คันมืออยากจะรุมจริงๆ รอฉันต่อสายแป๊บเดียว... ก็คงไม่ขาดใจตายหรอกมั้ง"
ไอ้หนุ่มลายสักกางแขนออก เป็สัญญาณเบรกพวกลูกน้อง ชั่วพริบตาลั่วหยางก็กดวิดีโอคอลหาเบอร์หลิวโย่วสุ่ยเรียบร้อย
แต่ความฉิบหายดันไปตกอยู่ที่หานเซ่าคุน ไอ้ตัวเสือกที่คลุกคราบน้ำมันจนตัวมันแผลบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แสร้งสวมบทเพื่อนผู้หวังดีสุดหัวใจ "ลั่วหยาง แกเลิกแอ็กอาร์ตซะทีเถอะ ฉันรู้จักไส้พุงแกดี ประธานหลิวทรงอิทธิพลขนาดนั้น คนอย่างแกจะไปมีปัญญารู้จักได้ยังไง เลิกดันทุรังแล้วรีบก้มหัวขอโทษลูกพี่เขาซะ ควักตังค์จ่ายค่ารักษาไป เื่มันจะได้จบๆ"
ลั่วหยางปรายตามองหานเซ่าคุนด้วยความสมเพช... ไอ้เวรนี่ไม่ได้โง่หรอก แต่มันเลวจากสันดานต่างหาก
หานเซ่าคุนรีบสลับโหมดปั้นหน้ายิ้มประจบประแจงทันควัน "พี่ชายครับ ผมขอเป็ตัวแทนขอโทษแทนน้องชายผมด้วยนะครับ ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด... ลูกพี่ตีราคามาได้เลยครับ"
วิดีโอคอลเชื่อมต่อสำเร็จ หลิวโย่วสุ่ยปรากฏตัวในชุดนอน ท่าทางงัวเงียเพิ่งตื่น
"หมอเทวะลั่ว... โทรมาดึกป่านนี้ มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าครับ"
อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านี่คือการวิดีโอคอล นับว่าโชคดีที่ไม่มีแม่สาวทรงโตนอนเปลือยอยู่ข้างๆ ไม่งั้นคงได้กลายเป็ไลฟ์ฉากสยิวขวัญประดับวงการแน่
ลั่วหยางพุ่งเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อม "ประธานหลิว พอดีผมเจอเื่วุ่นวายนิดหน่อย คนพวกนี้น่าจะเป็ลูกน้องคุณ ลองดูหน้าหน่อยสิครับว่ารู้จักไหม... ทักทายกันสักหน่อย"
ชายหนุ่มพลิกหน้าจอสมาร์ตโฟน หันกล้องไปจ่อหน้าไอ้กุ๊ยลายสักที่ยืนคุมเชิงอยู่
"อ้าว นี่คุณเปิดวิดีโอคอลเลยเหรอเนี่ย ให้ตายเถอะ" หลิวโย่วสุ่ยขยับโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย พลางยกมือขยี้ตา
ทางฝั่งไอ้หนุ่มลายสัก พอเห็นหน้าคนในจอ มันก็ช็อกจนแทบไม่เชื่อสายตา รีบชะโงกหน้าเข้ามาเพ่งดูใกล้ๆ คราวนี้ชัดเต็มสองตา... คนในสายคือประธานหลิวตัวจริงเสียงจริง ร่างของมันแข็งทื่อราวกับถูกสาป ประจวบเหมาะกับที่หลิวโย่วสุ่ยเหลือบมาเห็นหน้ามันในจอพอดี คิ้วของมาเฟียใหญ่ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที
"ปะ... ประธานหลิว" ไอ้หนุ่มลายสักขวัญกระเจิง รีบโค้งคำนับพับเอวใส่หน้าจอโทรศัพท์อย่างลนลาน
พวกลิ่วล้อด้านหลังต่างลุกลี้ลุกลน โค้งคำนับพับเอวตามกันเป็แถวราวกับโดมิโน สิ่งที่จะสยบอำนาจมืดได้... ก็มีแต่อำนาจมืดที่เหนือกว่านี่แหละ
"เกิดเื่ระยำอะไรขึ้น" น้ำเสียงของหลิวโย่วสุ่ยแผ่รังสีอำมหิตเยียบเย็น
ไอ้หนุ่มลายสักรีบสารภาพเสียงสั่น เจียมเนื้อเจียมตัวสุดขีด "ประธานหลิว คือบริษัทการเงินของเรามาจัดงานสังสรรค์น่ะครับ ผมเลยพา... เอ้ย ผมพาทีมงานมาเลี้ยงข้าว แล้วดันมีไอ้เวรที่ไหนไม่รู้มาลวนลามผู้หญิงของผม พนักงานผมโกรธจัดก็เลยไล่กระทืบมันมาจนถึงนี่ ไม่นึกเลยว่าเพื่อนประธานหลิวจะอยู่ที่นี่ด้วย... เลยเกิดการกระทบกระทั่งกันนิดหน่อยครับ"
หลิวโย่วสุ่ยตอกกลับเสียงเย็นเยียบ "หมอเทวะลั่วเป็สหายคนสำคัญของฉัน แกไปเหยียบตาปลาเขายังไง ก็หาวิธีทำให้เขาคลายโกรธเอาเองก็แล้วกัน... แต่ถ้าหมอเทวะลั่วไม่ยอมยกโทษให้ งานนี้คงเป็ฉันที่ต้องถ่อไปขอโทษด้วยตัวเอง"
สิ้นประโยคเด็ดขาดของบิ๊กบอส ไอ้หนุ่มลายสักก็ง้างมือตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ จากนั้นก็กระหน่ำตบซ้ายขวารัวๆ ไม่ยั้งมือ ปากก็พร่ำขอความเมตตา "หมอเทวะลั่ว ผมตาบอดไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ ขอความกรุณาช่วยระงับโทสะด้วยเถอะครับ"
หานเซ่าคุนอ้าปากค้าง ช็อกจนิญญาแทบหลุดออกจากร่าง มันรู้ดีว่าหลิวโย่วสุ่ยคือใคร นั่นคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคุมถิ่นเสฉวนตะวันตกเชียวนะ หมอตกอับอย่างลั่วหยางมีบารมีอะไรไปตีซี้ระดับนั้นได้ ตอนแรกมันฟันธงว่าลั่วหยางแค่แอบอ้างชื่อมาเฟียใหญ่มาขู่ มันถึงได้ะโออกโรงแฉ หวังยืมมือพวกนักเลงกระทืบลั่วหยางให้จมดิน แต่ใครจะไปคิดว่า...
ตัวตลก... ก็ยังคงเป็มันเองอีกตามเคย
ลั่วหยางเอื้อมมือไปรั้งข้อมือไอ้หนุ่มลายสักไว้ "พอได้แล้ว คุยกันรู้เื่ก็พอ"
ไอ้หนุ่มลายสักพยักหน้ารัวๆ ั์ตาทอประกายซาบซึ้งใจราวกับได้เกิดใหม่
"หมอเทวะลั่ว... หายโกรธหรือยังครับ" หลิวโย่วสุ่ยเอ่ยถามจากในจอ
"หายโกรธแล้วครับ ไม่มีอะไรแล้ว" ลั่วหยางตอบกลับ
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ ผมจะนอนล่ะ อย่าลืมข้อตกลงระหว่างเราด้วยล่ะครับ" หลิวโย่วสุ่ยหาวหวอด ก่อนจะกดตัดสายไป
ลั่วหยางเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋า ใบหน้าของไอ้หนุ่มลายสักประดับด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอเต็มพิกัด "หมอเทวะลั่วครับ ช่วยให้เกียรติผมสักหน่อย ผมขอเป็เ้ามือเลี้ยงเหล้าคุณสักสองสามแก้ว เป็การไถ่โทษจะได้ไหมครับ"
ลั่วหยางส่ายหน้า "ผมดื่มมาเยอะแล้ว เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน"
จังหวะที่พูด ชายหนุ่มก็จงใจเบนสายตาพยักพเยิดไปทางหานเซ่าคุนเล็กน้อย
ไอ้หนุ่มลายสักชะงักไปเสี้ยววิ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างรู้ใจทันควัน เป็นักเลงหากินมาจนป่านนี้ ไต่เต้าขึ้นมาเป็ถึงระดับหัวหน้าแก๊งทวงหนี้ ถ้าไม่มีไหวพริบอ่านสีหน้าคนออก มันจะรอดมาถึงจุดนี้ได้ยังไง
ลั่วหยางสำทับอีกประโยค "งั้นเอาตามนี้แหละ ผมกับเพื่อนผู้หญิงยังมีธุระต้องไปทำต่อ ขอตัวก่อนก็แล้วกัน"
"ได้ครับ ได้เลย หมอเทวะลั่วเดินทางปลอดภัยนะครับ" ไอ้หนุ่มลายสักโค้งตัวส่งแขกอย่างนอบน้อม
ลั่วหยางคว้าข้อมืออู่เซิ่งหลาน ลากเธอเดินออกจากห้องไปทันที หยางหลง จางไป๋ และหานเซ่าคุนเพิ่งได้สติ รีบขยับเท้าหมายจะเดินตามหลังออกไป แต่กลับถูกไอ้หนุ่มลายสักและบรรดา 'พนักงาน' ของมัน กางแขนบล็อกทางถีบยันกลับเข้าห้องไปซะก่อน
"ลั่วหยาง แล้วพวกเซ่าคุนล่ะ..." อู่เซิ่งหลานเหลียวหลังกลับไปมอง ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ลั่วหยางปล่อยมือจากเธอ "ไปลวนลามผู้หญิงของเขา ก็ต้องอยู่เคลียร์อธิบายให้ชัดเจนสิ... ถ้าเธอคิดว่ามีปัญญาเกลี้ยกล่อมพวกมันได้ จะเดินกลับไปช่วยหานเซ่าคุนเคลียร์ก็ได้นะ"
และในวินาทีนั้นเอง จากห้องวีไอพีเื้ัก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนของหานเซ่าคุน หยางหลง และจางไป๋ ดังทะลุกำแพงออกมาอย่างสยดสยอง
เดิมทีอู่เซิ่งหลานคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอได้ยินเสียงนั้นก็ขวัญผวาจนตัวสั่นสะท้าน ถ้อยคำถูกกลืนหายลงคอไปจนหมด ตอนนี้เธอรู้แค่ว่า... ต้องสับเท้าเดินตามลั่วหยางไปให้เร็วที่สุดเท่านั้น
1K
