ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลองสีกรมท่ายืนหน้าเครียดอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ขณะรอคำรายงานจากบัตเลอร์หนุ่มร่างใหญ่ ที่เป็ทั้งพ่อบ้าน เพื่อนสนิทและ ผู้คุ้มกันของตน
ครู่หนึ่ง บัตเลอร์หน้าดุก็เดินสาวเท้ายาวๆออกมาจากบ้านโทรมๆหลังเล็กที่แวดล้อมไปด้วยรั้วผุๆพังๆนั่นด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก
"ไม่ได้อีกล่ะสิ!" ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ถามเสียงเข้ม หน้าตาบูดบึ้งเหมือนโกรธใครมาแล้วนับล้านปี
"เธอกำลังลำบาก นายก็น่าจะรู้!" ปีเตอร์บ่นเบาๆใส่คนที่เป็ทั้งเพื่อนและเ้านายของตน
"แต่ก็ยังไม่ยอมขายที่สับปะรังเคนี่!" เ้านายหนุ่มยังคงอารมณ์เสีย
"นายเองก็ยังอยากได้มันนี่นา 'ที่สับปะรังเค' น่ะ" บัตเลอร์ที่ควบตำแหน่งผู้คุ้มกันไม่ยอมแพ้
"หล่อนเป็หนี้ฉัน!" หนุ่มหน้าเข้มยังโต้กลับ
"ก็แล้วใครกันล่ะที่ทำให้หล่อนเป็หนี้!" ปีเตอร์พูดลอยๆอย่างไม่ชอบใจ หน้ามุ่ยลงเมื่อคิดถึงต้นเหตุของเื่
"เดบอร่าแค่อยากแกล้งหล่อนนิดหน่อย" เ้านายหนุ่มเสียงอ่อนลงเมื่อคิดถึงแม่นมของตน เดิมทีแล้วเดบอร่าใจดีมาก ยกเว้นเพียงเื่ที่เกี่ยวกับจอร์จ มิลตันที่แม้เ้าตัวจะตายจากไปแล้วแต่ 'ราเชล' ลูกสาวคนเดียวของเขาก็ยังอยู่ คิดถึงผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาแล้วเขาก็อดโมโหไม่ได้ ตัวเองยากจนจนแทบจะไม่มีกินอยู่แล้ว ยังมีหน้าไปรับเลี้ยงน้องชายคนละพ่ออีก ใบหน้าคมเข้มดูเยียบเย็นจนน่ากลัว แล้วจู่ๆชายหนุ่มก็เดินดุ่มๆพาหน้าบึ้งๆของตนสวนทางปีเตอร์ไปยังกระท่อมโกโรโกโสหลังนั้นทันที
เื้ัสิ่งที่น่าจะเรียกว่าเป็เพียงเศษซากประตูนั้นคือชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้ฝีมือหยาบๆกับชั้นไม้เตี้ยๆโทรมๆชั้นหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งกำลังสาละวนอยู่กับการทำความสะอาดแผลที่หัวเข่าทั้งสองข้างของเด็กผู้ชายตัวน้อยที่มีผมสีบลอนด์สั้นเต่อ เด็กน้อยที่กำลังเบะปากตั้งท่าจะร้องไห้หยุดกึกทันทีที่เห็นชายผู้มาใหม่
"ราเชล..." หนูน้อยส่งเสียงเล็กๆบอกพี่สาว
สาวน้อยในชุดกระโปรงบานยาวสีโอลด์โรสซีดๆเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาเ้าหนูก่อนจะลุกขึ้นยืนสบตาผู้บุกรุก เธอเม้มปากอย่างไม่พอใจเมื่อพอจะนึกขึ้นได้ว่าเขาเป็ใคร
"คุณคือ..?"
"ฉันคือลีโอ เ้าหนี้ของเธอ!"
**********************************
สิงโตจะทำยังไกับลูกแกะสาวน้าาาา