(คอนโด)
“นั้นวันนี้พอแค่นี้นะ ถือว่านายเรียนรู้ได้ไวมาก”
“ขอบบคูณคร้าบ”
ฟางฟางส่งยิ้มให้แล้วพูดชมผม ก่อนจะหันไปหยิบหนังสือเข้ากระเป๋า บ่งบอกถึงการสอนที่จบลงในวันนี้
“ตอนนี้เหลือเวลาอีกสองอาทิตย์ ที่นายจะไปถ่ายรายการวาไรตี้แล้วนิ ถูกไหม”
“อืม….”
“นั้นฉันกลับก่อนนะ เจอกันอาทิตย์หน้า”
“เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“ไม่ต้อง!…ไม่เป็ไรเดี๋ยวฉันกลับเอง”
ผมลุกขึ้นไปหยิบกุญแจรถที่บนโต๊ะทานข้าว แต่ฟางฟางกลับพูดปฏิเสธเสียงแข็งขึ้นมาซะงั้น และรีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปทันที ทำให้ผมได้แต่มองตามหลังของเธออย่างงุนงง
วันนี้เธอดูแปลกไป เหมือนพยายามหลบหน้าหลบตาผมอยู่ตลอดเวลา เป็แบบนี้มาสองอาทิตย์แล้ว อาทิตย์ก่อนผมชวนไปบ้านลีน่า แต่เธอก็บอกว่ายุ่งเลยไม่มีเวลาแล้วก็ขอตัวรีบกลับ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน
“เป็ยังไงบ้าง สารภาพไปยัง”
“เห้อ…..ยังเลย ่นี้เหมือนเธอพยายามหลบหน้าผม”
ลีน่าที่โทรมาสอบถามความคืบหน้า
“นั้นเอางี้ อาทิตย์หน้านายไม่มีงาน ฉันจะพาเ้าตัวน้อยสองตัวนี้ไปเที่ยวบ้านเกิดหลินอีบนเขา แกก็พาฟางฟางไปด้วยกันสิ ถือเสียว่าเป็การเลี้ยงส่งก่อนการสอนจะสิ้นสุด”
“แผนใช้ได้”
“แน่นอน ไม่งั้นฉันจะเป็ผู้จัดการแกได้ยังไงล่ะ”
ผมที่ได้ตกลงกับลีน่าเรียบร้อย ส่งข้อความหาฟางฟางทันที
{วันหยุดยาวหน้านี้ลีน่าให้ฉันชวนเธอไปเที่ยวบ้านพี่เขยบนเขา จะได้ถือโอกาสเลี้ยงขอบคุณที่เธอมาเป็ครูสอนพิเศษให้ฉันด้วย เธอไปได้ไหม ชวนเพื่อนไปได้นะ}
………………………..
10 นาที
…………………………..
20 นาที
…………………………..
ครึ่งชั่วโมง
………………………….
เป็ครึ่งชั่วโมงแล้วที่ผมปิดเปิดโทรศัพท์เพื่อเช็คข้อความว่าเธออ่านข้อความหรือยัง แต่กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
“ทำไมยังไม่อ่านข้อความอีกนะ”
“ส่งสติ๊กเกอร์ไปอีกทีแล้วกัน”
สติ๊กเกอร์โบกมือทักทายถูกส่งไปยังข้อความของฟางฟาง
1ชั่วโมง
………………………………………………….
“โทรเลยแล้วกัน”
ตู๊ด~ ตู๊ด ~
“อัลโหล”
ในที่สุดเธอก็รับสายผมสักที
“ทำไมไม่อ่านข้อความ”
“นายส่งข้อความมาหรอ ข้อความไม่เด้งนะ แป็บนะ”
“..........................”
“อ๋อเห็นแล้ว”
“แล้ว…ตกลง….เธอ….”
“อืมได้นะ”
^___^
“อ้อ…โอเค เดี๋ยวฉันบอกลีน่าให้แล้วกัน”
“โอเค”
“นั้น…..อือ…ไว้เจอกันนะ”
“ไว้เจอกัน…”
“เย้!”
ในที่สุดเธอก็ตอบตกลง วันเสาร์หน้าผมจะต้องทำให้เธอรู้ให้ได้ว่าผมรู้สึกกับเธอยังไง
(ฟางฟาง)
(มหาลัย)
“เห้อ….”
“ทำไมถอนหายใจดังจัง ใครโทรมาอ่ะ”
ถิงถิงที่นอนเล่นอยู่บนเตียงฉัน หันหน้ามาถามเมื่อได้ยินฉันถอนหายใจหลังวางสายจากลี่หยางไป
“ลูกศิษย์คนเดิม”
“แล้วแกจะถอนหายใจทำไม ปกติดีใจยิ้มแก้มจะถึงหูอยู่ทุกที”
“..................................”
“ทำไม ไหนมีอะไรเล่ามาสิ”
ถิงถิงลุกขึ้นนั่งแล้วทำหน้าตาจริงจัง
“คือฉัน…คิดว่า ฉันชอบเขาเข้าแล้วล่ะ”
“......................”
“ทำไมเงียบล่ะ”
“แกชอบเขาจริงๆหรอ ไม่ได้สับสนใช่ไหม”
“อืม…แน่ใจสิ ฉันไม่รู้ว่าเริ่มชอบเขาตอนไหน อาจจะหลังจากที่รู้ว่าเขาคือผู้ชายนิสัยไม่ดีที่เป็จูบแรกของฉันล่ะมั้ง แต่ตอนนั้นฉันยังไม่ได้รู้สึกดีกับเขานะ แต่พอได้รู้จักเขาจริงๆเจอกันบ่อยขึ้น เขาก็เป็คนดีคนหนึ่งเลยล่ะ”
“แกต้องพาเขามาให้ฉันสแกนด้วยสิ”
“ตอนนี้ยังไม่ได้ สัญญาวันหลังจะแนะนำให้รู้จัก”
“อือ….แล้วแกจะทำยังไงต่ออ่ะ”
“ไม่รู้เลยว่ะแก ถึงแม้ฉันจะเห็นเขาเป็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง แต่เขาก็อยู่ไกลเกินไปสำหรับฉัน แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ของเรา ถ้าหากฉันคิดไปเองอีกล่ะ เห้อ……”
“ทำไม เขาเป็นักการเมืองหรอ ”
“..........................”
“นักกีฬาทีมชาติ”
“.........................”
“ดารา”
“หยุดทายได้แล้ว เดี๋ยววันหนึ่งแกก็รู้เองแหละ”
“ก็ได้ๆไม่ถามแล้ว”
“แล้วแกคิดว่าลูกศิษย์ของแกคนนั้นคิดยังไงกับแก”
“ฉันไม่รู้เลย ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง”
“เห้อ……ยากเลย แล้วเขาโทรหาแกทำไมอ่ะเมื่อกี้”
“พี่สาวของเขาชวนฉันไปเที่ยวบ้านสามีของเธอ ตอนนี้เหลือการสอนแค่สองอาทิตย์แล้ว เลยถือโอกาสเลี้ยงขอบคุณฉันล่วงหน้าไปด้วยเลย”
“อ๋อ…..นั้นก็ต้องเจอลูกศิษย์คนโปรดตลอดเวลาเลยดิ”
“อืม คงงั้น…..แกไปด้วยไหม เขาบอกชวนเพื่อนไปได้”
“อาทิตย์ฉันไม่ว่างอ่ะดิ ตงหยางจะย้ายไปอยู่หอนอกใกล้ที่ฝึกงาน ฉันเลยต้องไปช่วยขนของ”
“อ๋อ นั้นไม่เป็ไร”
“เห้อ….เสียดายจัง อยากเห็นหน้าคนที่ทำให้เพื่อนฉันยอมเปิดใจอีกครั้งจัง แล้วแกจะเอายังไงต่อ”
“ก็คง…พยายามห้ามใจตัวเองไว้ ไม่ให้เข้าใกล้หรือสนิทสนมมากเกินไป เว้นระยะห่างเอาไว้ ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่แป็บเดียว เดี๋ยวทุกอย่างก็จะกลับไปอยู่ในที่ของมันตามเดิม”
ฉันไม่กล้าคิดไปไกล ทำได้แค่พยายามห้ามใจตัวเองไว้ อีกไม่นานเราก็ไม่ได้เจอกันแล้ว หลังจากนั้นฉันกับเขาก็คงต่างคนต่างไปตามทางของตัวเอง ในวันธรรมดาทุกๆวันก็คงเอาแต่เรียน อ่านหนังสือวนไปเหมือนเดิม และทุกวันศุกร์ตอนเย็นฉันก็ยังคงไปเรียนว่ายน้ำกับซิงซิงและลู่ลู่เหมือนเดิม
“ใช่ แบบนั้นแหละ ผ่อนคลายเข้าไว้”
“ฟางฟาง กลั้นหายใจได้นานขึ้นแล้ว”
ลู่ลู่กับซิงซิงที่ยังคงลุ้นไปกับการฝึกกลั้นหายใจของฉันตลอด วันนี้ฉันทำได้แล้ว
“ฉันทำได้แล้ว”
“เก่งมากพี่ฟาง ค่อยๆจำความรู้สึกที่ไม่กลัวแบบนี้ไว้นะ”
“ฟางฟางทำได้ยังไงอ่ะ เพราะจริงๆสำหรับคนที่ผ่านอะไรแบบนี้มา ทำได้ยากมากเลยนะ”
“อือ…ก็แค่รู้สึกผ่อนคลายเข้าไว้ ไม่พยายามคิดอะไรมากมาย ปล่อยให้เป็ไปตามธรรมชาติ ถ้าเราไม่พยายามคิดอะไรเยอะแยะ เื่บางเื่ก็อาจจะเบากว่าที่เราคิด แล้วมันก็ทำได้ขึ้นมาเฉยเลย”
“อืม…ก็จริง”
“นั้นวันนี้พอแค่นี้แล้วกัน”
“อืม”
“โอเค”
ฉันที่กลับมาถึงห้อง หยิบเสื้อผ้าและของต่างๆใส่กระเป๋า
“อือ…ขาดอะไรอีกนะ”
“พี่ฟาง พี่จะตัดใจจากคนนั้นจริงๆหรอ แต่ถึงยังไงฉันก็ยังคิดว่าพี่เขาชอบพี่จริงๆนะ”
“.................”
“ก็อย่างที่พี่บอกฉันเมื่อตอนเย็น บางอย่างก็ปล่อยให้เป็ไปตามธรรมชาติ อย่าไปฝืนมัน ฉันว่าพี่ควรเอาไปใช้กับหัวใจของพี่บ้างนะ”
ซิงซิงพูดก่อนจะลุกไปนอน ปล่อยให้ฉันยื่นนิ่งทบทวนคำพูดที่ซิงซิงพูดออกมาเมื่อกี้
“หรือฉันควรทำตามสิ่งที่ใจ้าดูสักครั้ง”
ฉันพึมพำอยู่คนเดียวสักพัก ก่อนจะหยิบของต่างๆยัดใส่กระเป๋า แล้วรีบไปนอน พร้อมรับมือกับเื่พรุ่งนี้ที่จะมาถึง
“ฟางฟางๆทางนี้”
พี่ลีน่าที่จอดรถรออยู่ใต้ตึกของลี่หยางโบกมือพร้อมยิ้มกว้างเมื่อเห็นฉันเดินมาถึง
“สวัสดีค่ะพี่ลีน่า สวัสดีค่ะพี่หลินอี สวัสดีจ๊ะเด็กๆ”
“สวัสดีครับพี่สาว”
“สวัสดีค่ะพี่ฟางฟาง“
ฉันสะพายกระเป๋าเดินมาถึงพี่ลีน่าพร้อมกล่าวทักทายทุกคน และลูบหัวเด็กๆทั้งสองคนอย่างเอ็นดู
“เดี๋ยวฉันเอาไปเก็บให้”
ลี่หยางเดินเข้ามาแล้วยกกระเป๋าที่ฉันสะพายอยู่ออกจากหลังของฉันก่อนจะเดินเอาไปเก็บที่รถสปอร์ตของเขา วันนี้เขาใส่เสื้อหนังกับกางเกงยีนส์ ทำให้อ่อร่าที่มีอยู่แล้วยิ่งเพิ่มระดับเข้าไปอีก
“เดี๋ยวฟางฟางนั่งรถไปกับลี่หยางนะ รถพี่คนแน่นมากกกก”
“อ๋อ….ได้ค่ะ”
ฉันได้แต่ยิ้มและพยักหน้าให้พี่ลีน่า ก่อนทำใจแล้วเดินไปที่รถที่มีลี่หยางนั่งรออยู่ด้านใน
“บ๊อกๆๆๆ”
~กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง~
ฉันเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ เ้าผิงอันก็ส่งเสียงทักทายทันทีพร้อมกับกระดิ่งหางไปมาอย่างดีใจที่เห็นฉัน
“อร๊ายยยย ผิงอัน ไปเที่ยวด้วยกันหรอ”
“ใช่ ฉันคิดว่ามันต้องคิดถึงเธอ เลยพามันไปด้วย”
“อ๋อ…คิดถึงฉันหรอผิงอันน้อยยยย”
“เราไปกันเลยไหม”
“อืม…ได้”
ฉันเอี้ยวตัวไปด้านข้างเพื่อรัดเข็มขัด แต่ลี่หยางกลับโน้มตัวมาดึงสายเข็มขัดให้ฉันโดยไม่ทันทั้งตัว ทำให้หน้าของเขาอยู่ใกล้หน้าของฉันมาก เขารัดเข็มขัดให้ฉันเสร็จแล้วไปรัดเข็มขัดของตัวเอง ก่อนจะออกรถเหมือนเป็เื่ปกติ ปล่อยให้ฉันนั่งหายใจไม่ทั่วท้องอยู่คนเดียว ฉันยังคงได้กลิ่นน้ำหอมละมุนของเขาอยู่ที่จมูกของฉันอยู่เลย
{ไม่ได้แล้วฟางฟาง แกต้องใจเย็นๆ ใจเย็นๆ หายใจเข้าพุธ….หายใจออกโธ….}
“เป็อะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดๆ”
“ฉันว่าฉันเมารถอ่ะ นานมียาแก้เมารถบ้างไหม”
“ไม่มี เดี๋ยวฉันแวะร้านขายยาให้ อดทนไว้ก่อนนะ ห้ามมาอ๊วกใส่ลูกรักฉันนะ”
ー_ー**
ลี่หยางขับรถมาสักพักก่อนจะจอดรถตรงร้านขายยาร้านหนึ่งแล้วรีบเปิดประตูวิ่งออกไป จนกระทั่งหิ้วถุงยาถุงใหญ่กลับมา
“ทำไมเยอะจังเลย ฉันแค่เมารถเองนะ”
“ฉันซื้อยาอย่างอื่นมาเผื่อไว้ด้วยนะ อ่ะน้ำ รีบกินจะได้รู้สึกดีขึ้น”
ลี่หยางเปิดขวดน้ำแล้วส่งมาให้ฉัน
“เธอนอนไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันปลุก”
“อืม…”
ฉันที่กินยาแล้วก็นอนลงอย่างว่าง่าย ไม่รู้ว่าเป็เพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะเหนื่อยจากการเรียน ฉันหลับสนิทมาก จนกระทั่งได้ยินเสียงปลุกของลี่หยาง
“ฟางฟาง ฟางฟาง”
“ถึงแล้วหรอ”
“อืม..ถึงแล้ว”
“รู้สึกดีขึ้นยัง”
“อืม..ไม่ปวดหัวแล้ว นั้นเราลงไปกันเถอะ”
ลี่หยางเดินไปยกข้าวของด้านหลังรถเข้าไปเก็บไว้ในตัวบ้านให้ฉัน พวกเรามาถึงกัน่ค่ำพอดี บนเขาอากาศค่อนข้างหนาว เงียบสงบมาก บ้านของพี่หลินอี เป็บ้านไม้สองชั้นที่อยู่บนเขาที่สามารถมองเห็นวิวด้านล่างได้ ซึ่งด้านล่างจะมองเห็นแค่เพียงไฟของหมู่บ้านต่างๆ ที่อยู่สันเขาทำให้วิวจาก้าที่มองลงไปสวยไปอีกแบบ
“ฟางฟาง เข้าบ้านกันเถอะ วันนี้ดึกมากแล้วรีบไปพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้เดี๋ยวพี่พาไปเที่ยว”
“ได้ค่ะ”
ฉันเดินตามพี่ลีน่าขึ้นบ้านไป ด้านในตัวบ้านจะถูกตกแต่งด้วยไม้เป็ส่วนใหญ่ ทำให้บรรยากาศอบอุ่นสุดๆ
“ลี่หยางพาฟางฟางไปดูห้องสิ ตามสบายนะฟางฟาง พี่ขอตัวไปดูลูกก่อน มีอะไรก็บอกลี่หยางได้เลยนะ”
“ได้ค่ะ ฝันดีค่ะ”
“ฝันดีจ๊ะ”
พูดจบพี่ลีน่าก็เดินขึ้นไปยังชั้นบน ปล่อยให้ฉันอยู่กับลี่หยางสองคน ลี่หยางเดินลากกระเป๋าฉันไปที่หน้าห้องห้องหนึ่ง
“เธอนอนห้องนี้นะ ส่วนฉันอยู่ห้องนี้ มีอะไรก็เรียกได้ตลอด หรือถ้าไม่กล้าอยู่คนเดียวก็เรียกได้นะ”
พูดจบก็ชี้นิ้วไปที่ห้องของเขา ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับห้องของฉัน
“ไม่ล่ะ”
ฉันดันหลังให้ลี่หยางรีบเข้าตัวเองไป ก่อนจะรีบลากกระเป๋าเข้าห้องตัวเอง
“วู๊……เกือบไปแล้ว ห้ามหวั่นไหวๆๆ ไอข้าวฟาง ท่องไว้ๆ”
ฉันจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ไว้เรียบร้อยก่อนจะค่อยๆนอนลงที่เตียงแล้วหลับไปโดยไม่รู้ตัว
(ถิงถิง)
(ห้องตงหยาง)
“เห้อ….เหนื่อย”
“นั่งก่อน เดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้”
“ของพี่เยอะมากเลย รอบนี้ขนมาหมดแล้วใช่ไหม”
“อ่ะน้ำ หมดแล้ว”
พี่ตงหยางยื่นแก้วน้ำมาให้ฉันที่กำลังนั่งหมดแรงอยู่ที่โซฟา ก่อนจะเดินไปจัดนั้นหยิบนู้นต่อ
“แต่พี่ก็จัดไว้ใกล้จะเสร็จหมดแล้วนิ เหลือแค่ที่ขนมาเพิ่มวันนี้เอง”
“อืม”
“นั้นเย็นนี้เรากินหม้อไฟกันดีไหม ถือเป็การเลี้ยงฉลองห้องใหม่กัน”
“ได้ เอาสิ”
“เสร็จแล้วเราไปซุปเปอร์เก็ตกันนะ จะได้ไปซื้อของใช้เพิ่มด้วย”
“อืม”
ที่อยู่ใหม่อยู่ใกล้ซุปเปอร์มาร์เก็ตเราเลยใช้เวลาเดินมาเพียงไม่กี่นาทีก็ถึง ถึงแม้ว่าของในห้องพี่ตงหยางจะมีอยู่เยอะแล้ว แต่พอมาเดินดูกลับต้องเสียเงินซื้อของน่ารักเป็คู่ๆกลับไปซะงั้น
“เอาอันนี้ พี่ชอบกินอันนี้ ฉันชอบอันนี้”
“อันนี้น่ารักอ่ะ สีฟ้าของพี่ สีชมพูของฉัน อันนี้ด้วย”
ฉันที่เดินหยิบของไปเรื่อยๆพี่ตงหยางได้แต่เข็นรถเดินตามแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับฉันไปซะทุกอย่าง จนได้ของครบ
“ฝนตกแล้ว”
“เราเดินกลับไปซื้อร่มกันไหม”
พี่ตงหยางนิ่งไปแป็บนึงก่อนจะส่งถุงของที่ซื้อเมื้อกี้ให้ฉันถือ แล้วถอดเสื้อนอกเพื่อมาคลุมเราสองคนไว้ ก่อนจะบอกให้ฉันวิ่ง
“ถึงสักที พี่เปียกหมดเลย”
“ไม่เป็ไร เธอรอแป็บนะ”
พี่ตงหยางเดินตัวเปียกเข้าไปในห้อง ก่อนจะหยิบเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูส่งมาให้ฉัน
“เธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย ฉันหาเสื้อกับกางเกงที่เล็กที่สุดเท่าที่มีให้แล้ว เธอลองใส่ดูว่าใส่ได้ไหม”
ฉันรับเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูยื่นมาไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็ชุดที่พี่ตงหยางหามาให้
“ฉันว่ากางเกงมันหลวมอ่ะ ใส่แค่เสื้อของนายก็ได้อยู่นะ เหมือนใส่กระโปรงเลย”
ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำมา ตงหยางที่ยืนรออยู่ยืนนิ่งไปสักแป็บ ก่อนจะรีบเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองแล้วไปเปลี่ยนอย่างลนลานแปลกๆ
“หนาวมั้ง”
ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆกับท่าทางของตงหยาง แล้วเดินไปเตรียมอาหารค่ำต่อ
“ชน!!! อืม..อันนี้อร่อย”
“่นี้พี่ทำงาน เป็ยังไงบ้าง”
“ก็ดีนะ ได้ทำโปรเจ็กใหม่ๆที่อยากทำ โปรเจ็กหน้าเขาจะให้พี่เป็คนคุมด้วย”
“ดีจัง แล้วพี่จะเข้าไปมหาลัยวันไหนอีกอ่ะ”
“น่าจะอาทิตย์หน้านะ เข้าไปพรีเซ็นวิจัยจบ ครั้งก่อนซีอ่าวบอกว่าจะนัดฉลองเรียนจบกันอยู่ จะให้พี่ชวนเธอกับฟางฟางไปด้วย”
“อ๋อ ได้ค่ะ”
“อิ่มจังงง”
“พี่รับหน้าที่ล้างจานเอง เธอไปนั่งที่รอโซฟาก่อน”
“ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็ไรคร้าบ”
ฉันพูดขอบคุณเป็ภาษาไทย พี่ตงหยางที่ได้ยินบ่อยก็พูดภาษาไทยตอบกลับฉันอย่างน่ารักสุดๆ
“ฝนยังตกหนักอยู่เลยนิ”
“อืม เดี๋ยวฉันลองเรียกรถดู”
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดเรียกรถ แต่คิวยาวมากจนต้องใ
“โอ้…คิวยาวมากเลย”
“นั้น….คืนนี้ไม่ต้องกลับดีไหม”
ဝ_ဝ
“เธอยังไม่เชื่อใจพี่อีกหรอ”
“เปล่าๆ ฉันไม่ได้คิดเื่นั้น ฉันรู้ว่าพี่ก็ไม่ได้คิดเหมือนกัน ฉันก็แค่…..”
“.............…”
“อุ๊บ…….”
ฉันยังพูดไม่ทันจบพี่ตงหยางก็เข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว พร้อมประกบปากของเขาลงมาไม่ให้ฉันได้พูดต่อ ฉันค่อยๆหลับตาลง ััจูบที่พี่ตงหยางมอบให้ ก่อนจะถอนจุมพิศออกให้ฉันได้หายใจ
“ใครบอกว่าพี่ไม่คิด…พี่พยายามอดทนไว้อยู่ แต่พี่ไม่อยากทนแล้ว……ถิงถิง วันนี้ ได้ไหม”
ဝ_ဝ!
ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร ปากสีแดงระเรื่อของเขาก็ประกบลงมาที่ปากของฉันอีกครั้ง ฉันค่อยๆหลับตาลงััจูบอันเร้าร้อนที่เขากำลังส่งมอบมาให้ฉันสลับกับความนุ่มนวลค่อยๆบดขยี้ริมฝีปากของฉัน ก่อนจะให้ฉันนอนลงไปที่โซฟา ริมฝีปากเลื่อนไปที่ต่างๆของฉันอย่างแ่เบา ตงหยางลุกขึ้นนั่งโดยที่กำลังนั่งคร่อมร่างฉันอยู่ ก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อยืดของเขาออก เผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องและกล้ามไหล่ที่แน่นปึกของเขา เขายื่นมือมาปลดกระดุมเสื้อของฉันทีละเม็ดๆ เนินอกขาวกับบราชุดชั้นในสีดำสุดเซ็กซี่ตัวโปรดถูกเผยให้เห็น เขาโน้มตัวลงมาแล้วบรรจงจูบไปตามตัวฉันอย่างแ่เบา และหนักขึ้นๆ ค่ำคืนที่เร้าร้อนของเราค่อยๆเริ่มขึ้นั้แ่ตอนนั้น ความทรงในครั้งแรก ค่ำคืนที่เติมเต็มของฉันจะไม่มีวันที่ฉันจะลืมได้ลง
861
![[จบ] ไลฟ์สดดูดวง โดย หมอดูเซียนสาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733281358_56421056.webp)
