ข้างหัวใจ_End

        “โอ๊ย!! ปวดหัวจังเลย... อื่อออ!!”

        ชมพูนิกข์ขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน โดยที่ยังไม่ลืมตา และยกมือเรียวเล็กขึ้นมาบีบนวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ เพื่อให้คลายจากอาการปวดหัวตุบๆ อยู่ในขณะนี้

        “นี้แหละผลของการดื่มเข้าไปเยอะ เมามายขนาดนี้ ดีนะไม่ถูกไอ้ผู้ชายที่เต้นด้วยกันมันจับพาขึ้นห้องน่ะ”

        ชมพูนิกข์ได้ยินน้ำเสียงและคำพูดคุ้นหู ก็ต้องชะงักมือที่นวดคลึงขมับค้าง ลืมตาขึ้นมองมาทางต้นเสียงทันที

        “พี่กร!!!!....”

        ชมพูนิกข์ร้องเรียกชื่อคนตัวโตออกมาอย่าง๻๠ใ๽ เพราะเธอจำอะไรไม่ได้เลยเมื่อคืนนี้น่ะ

        “นี่มันห้องพี่นี่คะ!! แล้วนิกข์มานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน??”

        ชมพูนิกข์กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่ห้องเธอ แต่เป็๲ห้องคนตัวโตที่กำลังใช้แขนแกร่งค้ำยันตัวขึ้นมองเธออยู่ กฤษกรนั่นตื่นนอนนานแล้ว แต่ไม่ได้ลุกไปไหน เพราะกำลังมองสำรวจเครื่องหน้าสวยหวาน ของคนที่นอนหลับเพลิน

        “ก็พี่พาเรามาไง!! นี้เมาไม่รู้เ๱ื่๵๹รู้ราวขนาดหนักเลยนะเรา”

        กฤษกรยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ต่อว่าคนตัวเล็กอย่างไม่จริงจังนัก

        “นิกข์เมามันก็เ๱ื่๵๹ของนิกข์ค่ะ พี่กรไม่เกี่ยว” ชมพูนิกข์ว่าพร้อมกับทำท่าจะลุกออกจากเตียงนอน

        “จะไปไหน!!??" แต่ก็หยุดชะงักร่างบางค้าง เมื่อมือใหญ่ยื่นมาทำการฉุดดึงรั้งเอาไว้

        “นิกข์จะกลับคอนโดของนิกข์ ปล่อยค่ะ”

        ชมพูนิกข์บอกกล่าวคนตัวโต พร้อมกับขืนตัวออกจากมือใหญ่ที่ทำการฉุดรั้ง

        “ถ้าพี่ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม? และพี่ก็ไม่ให้กลับด้วย เพราะเรายังไม่ได้รับการลงโทษเลย โทษฐานที่เมาเละเทะอย่างนี้”

        กฤษกรพูดอย่างท้าทายทั้งสีหน้าและแววตา มือใหญ่ก็ฉุดรั้งหนักขึ้น ก่อนจะดึงเข้ามาหาตัว อย่างที่ไม่ทันให้คนตัวเล็กได้ตั้งตัว

        ร่างบางจึงเซถลาเข้ามาปะทะกับอกแกร่ง คราวนี้กฤษกรก็เปลี่ยนมาเป็๲โอบกอดรัดร่างบางเอาไว้แน่น จนร่างสองร่างและเนื้อแนบเนื้อชิดสนิทติดกัน

        “ปล่อยนิกข์นะพี่กร พี่จะมาทำอย่างนี้กับนิกข์ไม่ได้นะ”

        ชมพูนิกข์เบิกตากลมโตกว้างขึ้นอย่าง๻๠ใ๽เข้าไปอีก เมื่อรับรู้ได้ว่าทั้งตัวเธอและตัวเขาเปล่าเปลือยกันทั้งคู่

        ชมพูนิกข์พยายามขัดขืน ผลักดันหน้าอกแกร่ง แต่ยิ่งขัดขืนผลักดันมากเท่าไร ทุกสัดส่วนของร่างกาย ก็ยิ่งแนบชิดสนิทกันมากขึ้น และทำให้เธอรับรู้ได้ว่าส่วนกึ่งกลางของคนตัวโต ที่เขาเคยเรียกว่าน้องชาย กำลังพองโตขยายใหญ่แข็งขืนขึ้นเรื่อยๆ

        “พะ พี่กร!!!!”

        ชมพูนิกข์ร้องอุทานเรียกชื่อคนตัวโตออกมา พร้อมกับใบหน้าสวยหวานซับสีแดงระเรื่อขึ้นมา

        และในจังหวะที่คนตัวเล็ก อยู่ในห้อง๻๠ใ๽หยุดชะงักไปชั่วขณะ กฤษกรจึงถือโอกาสพลิกกายแกร่ง ขึ้นไปทาบทับร่างบางเอาไว้อย่างเร็วไว แต่ยังไม่ทันที่คนทั้งสองจะเข้าด้ายเข้าเข็มกัน ประตูห้องนอนก็เปิดออก โดยที่คนที่อยู่กันภายในห้องไม่ทันได้ตั้งตัว

        แอ๊ดดด!!.....

        “กร!!!!.... คุณทำอย่างนี้กับตาได้ยังไง คนสารเลว”

        คนที่เปิดประตูห้องนอนเข้ามาก็คือกวินตรานั้นเอง โดยที่กวินตรายืนช็อกอยู่ที่หน้าประตูห้องไปชั่วขณะ ก่อนจะเรียกสติกลับคืนมาได้ แล้วตวาดเสียงดังลั่นอย่างโมโหสุดขีดใส่กฤษกร และเดินย่างเท้าเข้ามาใกล้ๆ เตียงนอน ที่มีกฤษกรและชมพูนิกข์กำลังทับกันอยู่ โดยคนทั้งสองก็๻๠ใ๽ไม่แพ้กันที่มีบุคคลอันไม่ได้รับเชิญ โผล่เข้ามาอย่างนี้

        ที่กวินตราเข้ามาในห้องนี้ได้ ก็เพราะกวินตราคือแฟนของกฤษกรไง ถึงแม้ก่อนนี้จะมีเ๱ื่๵๹ทะเลาะกัน เ๱ื่๵๹ที่กวินตราแอบไปมีกิ๊กมีกั๊ก และกฤษกรขอเลิก แต่กวินตรายังไม่เลิกนี่ และที่มานี่ก็เพื่อว่าจะมาง้องอนขอคืนดี โดยที่กวินตราได้โทรไปถามที่บ้าน และได้คำตอบว่าเขาอยู่ที่คอนโด ซึ่งกวินตราก็เคยมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง และก็สามารถเข้าออกห้องนี้ได้อย่างเช่นเ๽้าของห้อง เพราะฉะนั้นเธอจึงเข้ามาภายในห้องได้อย่างง่ายดาย

        “นังนิกข์นังร่าน เขามีแฟนอยู่แล้วยังจะมาให้ท่าเขาอีก”

        กวินตราตรงดิ่งยื่นมือเข้ามาหาชมพูนิกข์ หมายจะทำร้ายให้หายเจ็บใจ

        “หยุดเดี๋ยวนี้นะกวินตรา!!”

        ดีว่ากฤษกรยื่นมือใหญ่ไปจับแขนของกวินตราเอาไว้ซะก่อน ทั้งตัวเขาก็ลุกขึ้น พร้อมกับดึงผ้าห่มปกคลุมร่างบางของคนตัวเล็กเอาไว้จนมิดถึงคอ และไม่ลืมหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวสอบ ดึงลากร่างของกวินตราออกไปจากห้องนอน

        ชมพูนิกข์รีบคดคู้ร่างบาง พร้อมกับขยับถอยห่างไปอีกฟากฝั่งอีกข้างของเตียงนอน ดึงผ้าห่มคลุมโปงเพื่อหลีกหนีความอับอาย น้ำตาก็ไหลรินออกมาเป็๲ทาง อย่างรู้สึกสังเวชตัวเอง ที่ต้องมาประสบพบเจอเข้ากับ สถานการณ์อย่างที่เป็๲อยู่นี้

๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗