หลิงเทียนรีบพุ่งเข้าไปกลางซากปรักหักพักเจออูเกลที่มีสภาพร่อแร่ยืนอยู่ทั่วทั้งร่างกายของอูเกลตอนนี้เรียกได้ว่าเละไม่มีชิ้นดีแขนหายไปข้างนึงส่วนปีกสองข้างก็เหลือแต่ครึ่งเดียว เครื่องในทะลักออกมาจากท้อง
“ตายยากตายเย็นซะจริง” หลิงเทียนบ่นแล้วก็มองไปรอบๆไม่เห็นร่างของทีโอเลย
“อาจารย์ข้าตายแล้วรึ?” หลิงเทียนหันไปถามอูเกลที่ตอนนี้แผลทั่วร่างกำลังสมานอย่างรวดเร็ว
“วาปหนีไปแล้ว”อูเกลพยายามยืนให้ตรง จ้องมองหลิงเทียนอย่างหวาดระแวง
“เยี่ยมไปเลยข้าจะได้ไม่ต้องปิดบังพลังอีกอาจารย์ยิ่งสงสัยข้าอยู่”หลิงเทียนมีท่าทางผ่อนคลาย พลางยกมือเหมือนกับลังแตะพื้นที่ว่างป่าวเหมือนกับมีอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้นจากนั้นพลังศักดิ์สิทธิ์จำนวนมหาศาลยิ่งกว่าพระสันตะปาปาก็พุ่งออกมาจากร่างหลิงเทียน
“เ้า! พลังศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้เป็ไปได้อย่างไรกันเ้าไม่ใช่นักบวชด้วยซ้ำ” อูเกลมองหลิงเทียนที่ตอนนี้พลังศักดิ์สิทธิ์ปกคลุมร่างราวกับเป็เทพที่ลงมาจาก์
“ทำไมจะเป็ไปไม่ได้” หลิงเทียนเยาะเย้ยเตรียมพุ่งเข้าใส่อูเกล
“หึ ถึงพลังศักดิ์สิทธิ์จะมากมายแค่ไหนเ้าใช้เวทศักดิ์สิทธิ์ไม่เป็ก็...อ๊อก!” หลิงเทียนพุ่งเอาคฑาทุบไปที่หน้าของอูเกลด้วยปริมาณพลังศักดิ์สิทธิ์มหาศาลที่หุ้มอยู่ที่ตัวคฑาทำให้อูเกลแทบสลบเหมือด
“นี้แหละวิธีใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ของข้า!” หลิงเทียนหมุนแขนโบกคฑาไปมา
วิธีใช้มารดาเ้าสิ! อย่างน้อยต้องร่ายเป็บทก่อนไหมเ้านี้มันเล่นใช้ออร่าพลังศักดิ์สิทธิ์ล้วนๆมาทุบเฉยเลย อูลเกลนึกอย่างแค้นใจถึงจะไม่สร้างความเสียหายมากแต่พลังศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นทำให้แผลของอูเกลหยุดสมานตัว
ได้ผลแหะ! หลิงเทียนสังเกตุาแที่หน้าของอูเกลที่ไม่ยอมสมานตัว จากนั้นก็กำคฑาพุ่งเข้าไปทุบซ้ำแผลเดิมอีกรอบ
อูเกลยกดาบขึ้นมากันอย่างแตกตื่นทุกครั้งอูเกลเอาดาบขึ้นมากันไอมารที่ปกคลุมดาบก็ค่อยๆจางหายใบ
“แกร่ก”ใบดาบของกูเอลเริ่มเกิดรอยร้าวขึ้นจากนั้นกูเอลโยนดาบใส่หลิงเทียนแล้วเคียวั์ก็ปรากฎในมือแทนเคียวั์อันนี้ดูทรงพลังกว่าดาบที่กูเอลใช้ก่อนหน้านี้หลายเท่าใบมีดเป็สีแดงและตัวด้ามเป็ไม้แห้งที่มีเมือกสีดำขยับอยู่ข้างในตลอดเวลาถ้าสังเกตุเมือกสีดำนั้นดีๆมันคือิญญาอาฆาตจำนวนมากที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่
หลิงเทียนเห็นดังนั้นจึงรีบถอยออกมาแล้วพึมพัม
“ระบบปลดล็อคขีดจำกัด” ด้านหลังหลิงเทียนจู่ๆก็มีปีกนกสีขาวโปร่งใสงอกออกมามันไม่ใช่ปีกที่ทำจากเืเนื้อพลังศักดิ์สิทธิ์ที่กระจายรอบๆตัวหลิงเทียนได้ก่อตัวเป็ปีกและอัดแน่นอยู่ที่ตัวหลิงเทียนจนตอนนี้หลิงเทียนกลายเป็กึ่งเทพของจริงแล้ว!
“ตอนนี้เราก็มีปีกทั้งคู่แล้วล่ะนะได้เวลาต่อสู้แบบยุติธรรม!” หลิงเทียนกระพือปีกบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วเสกก้อนพลังงานที่เหมือนของอูเกลที่ใช้ตอนแรกจากนั้นก็ระดมยิงใส่อูเกลอย่างไม่หยุดยั้ง
“บรึมๆๆ”ก้อนพลังงานของหลิงเทียนไม่มีอำนาจทะลุทะลวงแบบอูเกลแต่มันกลับะเิทันทีที่ััพื้น
อูเกลที่ยังฟื้นฟูปีกได้ไม่หมดะโหลบไปมาหยั่งทุลักทุเลแต่ะเิก้อนพลังงานกว่าร้อยลูกะเิพร้อมๆกันจะหลบยังไงก็ต้องได้รับความเสียหายบ้างอยู่ดี
“อั่ก” ความเสียหายที่ได้รับมาสะสมขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายอุเกลก็โดนะเิใส่เต็มๆทำให้อูเกลกระเด็นไปกว่า1กิโลเมตร
“ครืดๆๆ”อูเกลกระเด็นเข้าไปในป่าต้นไม้ล้มเป็ทางยาวกว่าสองร้อยเมตร
หลิงเทียนบินไปทิศที่อูเกลกระเด็นไปก็เห็นหลุมกว้างกว่าสามเมตรแล้วก็มีอูเกลนอนหมดสภาพอยู่ สภาพอูเกลตอนนี้ิัชั้นนอกหายไปหมดจนเห็นกระดูกแขนขาทุกข้างบิดเบี้ยวจนผิดรูป หน้าอกเหวอะออกมาจนเห็นหัวใจที่กำลังเต้นอยู่
“แค่กๆทำไมกันข้าเพียงแค่อยากกลับบ้าน” อูเกลสำลักเืสีดำ ต้องติดอยู่ในท่ามการดงปีศาจกว่า700ปีกว่าจะมาถึงจุดนี้เขายอมสละทุกอย่างทั้งร่างกาย สายเื เพียงเพื่อมีชีวิตรอดกลับบ้าน
“เพราะท่านยังแข็งแกร่งไม่เพียงพอก็เท่านั้น” หลิงเทียนมองอูเอลที่กำลังพ้ำเพ้ออย่างสมเพช หลิงเทียนเดินไปหาอูเอลจากนั้นก็กระชากหัวใจแล้วดึงแกนกลางโลหิตจอมมารออกมาแล้วก็บินจากไปทิ้งจอมมารที่กำลังใกล้ตายนอนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
“หึ หลิงเทียนสักวันเ้าก็จะเป็เหมือนข้าโชคชะตาของโลกนี้ได้กำหนดเอาไว้แล้วคนที่มามิติเวทย์มนต์นี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถออกไปได้แม้กระทั่งเทพโบราณ!”อูเกลนึกถึงกระดูกเทพโบราณที่ทีโอใช้เป็คฑามองทิศทางหลิงเทียนที่บินจากไปแล้วยิ้มเยาะสะใจจากนั้นร่างของอูเกลค่อยๆสลายหายไปตามสายลม
ณห้องใต้ดินปราสาทจอมมารมีบันทึกเก่าๆเล่มนึงอายุหลายหมื่นปีตัวบันทึกมีเื่ราวชีวิตของเทพโบราณตนนึงเขียนไว้อยู่แต่ในหน้าสุดท้ายนั้นปรากฎอยู่เพียงคำเดียว
‘ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตจากมิติใดก็ตามเมื่อมามิติแห่งนี้จะไม่มีทางได้กลับออกไป!’
3K
