มังกรพลิกสวรรค์

ตอนที่ 50 เจ้ายังไม่คู่ควร “อย่าได้มากเกินไปนัก!” นายน้อยตระกูลหม่าตวาดกร้าวออกไปแม้ร่างกายกำลังสั่นสะท้าน คลื่นพลังจากดาบปราบพยัคฆ์รูปกากบาทกระแทกเข้ามายังเกราะป้องกันเวทที่ปกคลุมพวกมันอยู่เต็มไปด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหวแทบจะแตกกระจายออกไปเมื่อเพียงสัมผัสเข้ากับคลื่นพลังนั้นและหม่าจิ่วต้าที่ยืนป้องกันอยู่เบื้องหน้าของมันก็กระอักโลหิตออกมาคำใหญ่แล้วจะไม่ให้มันสั่นสะท้านได้อย่างไร แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นถึงนายน้อยของตระกูลหม่าแม้จะไม่ใช่สายโลหิตหลักแต่ก็สามารถเรียกได้ว่ามันคือคู่แข่งคนสำคัญของนายน้อยแห่งสายโลหิตหลักอย่างแท้จริงหากมันสมปรารถนาได้รับหัวใจอสูรกลับไปก็เป็นไปได้มากว่ามันจะสามารถสะกดข่มนายน้อยแห่งสายโลหิตหลักลงไปได้อย่างแน่นอน “ข้านายน้อยแห่งตระกูลหม่า หม่าอี้จื่อ ตระกูลข้าปกครองเมืองนภาสองฟ้าไว้กึ่งหนึ่งหากเจ้าทำร้ายข้าท่านปรมาจารย์จะต้องสังหารเจ้าไปทั้งตระกูลอย่างแน่นอน!” หม่าอี้จื่อตะโกนออกไปแม้ร่างกายของมันจะสั่นเทาแววตาเต็มไปด้วยความหวั่นวิตกแต่ความเย่อยิ่งของมันนั้นยังคงมีอยู่อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ทันทีที่เสียงของหม่าอี้จื่อดังออกไปสีหน้าของหม่าจิ่วต้าก็สลดลงมันมีพื้นฐานฝึกตนที่สูงกว่านายน้อยผู้เย่อหยิ่งของมันแต่ก็ยังรู้สึกถึงภัยคุกคามจากหลินเฟยได้อย่างชัดเจน แล้วนายน้อยผู้นี้โง่เขลาหรือปัญญาอ่อนที่กล้าพูดแบบนั้นออกไป สำหรับหม่าจิ่วต้าบุคคลที่จะประสบความสำเร็จด้วยวัยเพียงเท่านี้ย่อมต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา ตระกูลหม่าหาใช่ตระกูลที่ยิ่งใหญ่คับฟ้าอะไรปรมาจารย์ที่มีพื้นฐานฝึกตนสูงสุดเพียงอยู่ในขั้นครึ่งปราณเซียนช่วงต้นเท่านั้น จะสามารถต่อกรกับตระกูลที่สร้างปีศาจวัยเยาว์ผู้นี้ขึ้นมาได้อย่างไร หลินเฟยแค่นเสียงเย็นชาออกมาหนึ่งทีพลังจากพื้นฐานฝึกตนก็ปะทุขึ้นมาราวกับน้ำป่าที่ไหลหลากเส้นผมของหลินเฟยพริ้วลอยไปตามลมใบหน้าหล่อเหลาดูบึ้งตึงกว่าที่เคยดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความต้องการสังหารเขาต้องการสังหารจริงๆ! นั่นจึงเป็นการเคารพต่อศพของพยัคฆ์เขี้ยวโลหิตผู้เป็นมารดาของเสี่ยวหู่ได้แม้ในโลกแห่งการฝึกตนนี้ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่งแต่ในเมื่อพวกมันใช้คำนั้นในการโจมตี เขาก็มีสิทธิ์ที่จะใช้คำนั้นโจมตีไปเช่นกัน! หลินเฟยมาอยู่ในที่ห่างไกล ไกลจากบ้านมากนักและตระกูลหลินก็ยังมีสำนักโลหิตมังกรอยู่ด้านหลังเขาไม่เชื่อว่าสำนักโลหิตมังกรที่เป็นอันดับหนึ่งในดินแดนตะวันออกจะหวาดกลัวตระกูลหม่าที่ปกครองเมืองหน้าด่านเพียงกึ่งหนึ่งและยอมเมินเฉยให้พวกมันเข้ามาเข่นฆ่าสังหารในอาณาเขตของสำนัก หรือต่อให้มันเกิดขึ้นจริงๆตอนนี้เขาก็มีศักดิ์ฐานะเป็นศิษย์หลักของผู้อาวุโสซุนม่อหลง แล้วศักดิ์ฐานะนั้นจะไม่ช่วยอะไรเขาได้บ้างเลยอย่างนั้นหรือ? “ตระกูลหม่า...แล้วจะอย่างไร!” คลื่นพลังที่ปะทุขึ้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันดุร้ายม้วนกวาดออกไปละลอกแล้วละลอกเล่าแววตาของหลินเฟยสาดประกายแสงอันดุร้ายจ้องมองไปยังผู้ฝึกตนตระกูลหม่าทั้งสอง หม่าจิ่วต้าและนายน้อยของมันสั่นเทาขึ้นอย่างช่วยไม่ได้แม้จะมีเกราะป้องกันเวทที่ขวางกั้นอยู่แต่ดูเหมือนพวกมันกำลังยืนอยู่บนปากของหุบเหวแห่งความตาย! ราวกับสีสันจืดจางลงเมื่อพวกมันมองไปยังหลินเฟยฉับพลันเงาอันเลือนลางก็ค่อยๆก็ร่างขึ้นมาที่เบื้องหลังของหลินเฟย เงาแห่งมังกร! มันค่อยๆชัดเจนขึ้นจนในที่สุดก็ราวกับมังกรที่แท้จริง! มันมีขนาดสิบจ้างคล้ายกับเป็นภูเขาขนาดย่อมมีดวงตาสีโลหิตเกล็ดสีทองส่องประกายแวววาวปากขนาดใหญ่เต็มไปด้วยฟันอันแหลมคมที่ร้อยเรียงจนดูน่าหวาดกลัวเขาทั้งสองข้างคล้ายกับพึ่งจะงอกออกมาได้ไม่นานทำให้มันมีขนาดเล็กมากเมื่อเทียบกับขนาดตัว แต่กรงเล็บแต่ละข้างของมันกลับไม่สามารถดูถูกได้คล้ายกับเป็นกระบี่ที่แหลมคมเพียงมองไปที่กรงเล็บนั้นก็ราวกับกำลังจะถูกกรีดเฉือนออกได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่ามองยังไงมันก็คือมังกรที่แท้จริง! “มะ มังกร!” แววตาของหม่าจิ่วต้าและนายน้อยของมันเต็มไปด้วยความตื่นตกใจมันไม่เคยเห็นมังกรจริงๆมาก่อนแม้จะเคยเห็นมังกรจากเวทศักดิ์สิทธิ์อยู่บ้างแต่ก็ไม่ใกล้เคียงกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของพวกมันในตอนนี้ทั้งกลิ่นอาย ทั้งรูปร่าง และพลังสะกดข่มอันเผด็จการที่แสนจะเย่อยิ่งนี้! จิตใจของพวกมันทั้งสองเต้นรัวสิ่งที่พวกมันเคยพบเห็นมาราวกับเป็นแค่เพียงสิ่งที่ลอกเลียนแบบขึ้นแต่มังกรที่อยู่เบื้องหน้านี้คือของจริง! หลินเฟยไม่ได้ร่ายใช้เจตจำนงในการคืนร่างเผ่าพันธุ์จากสายโลหิตมังกรแต่ปลดปล่อยกลิ่นอายมังกรของตัวเองที่อยู่ในสายเลือดออกมาเมื่อพื้นฐานฝึกตนของหลินเฟยสูงขึ้นหลินเฟยได้ทำการไตร่ตรองวิชาเวททั้งหลายไปด้วยในช่วงของการดูดซับหยดโลหิตเทพในการกลั่นสกัดเรือนกาย เขาพบว่าเมื่อครั้งที่พลังเจตจำนงในร่างตื่นขึ้น[1]จนสามารถคืนร่างเผ่าพันธุ์ได้ก็ยังมีอีกทางเลือกหนึ่งนั่นคือสร้างร่างมังกรของตัวเองขึ้นมา! ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือเมื่อเลือกที่จะไม่คืนร่างไปเป็นรูปร่างของบรรพบุรุษท่ามกลางขั้นตอนนี้เขาไม่สามารถร่ายเจตจำนงในการคืนร่างเผ่าพันธุ์แต่ก็ยังสามารถ ใช้เงาร่างมังกรของตัวเองกลายเป็นเวทศักดิ์สิทธิ์โจมตีออกไปได้! “ตาย!” ดวงตาของร่างมังกรสาดประแสงแห่งความดุร้ายออกมาร่างที่คล้ายกับภูเขาขนาดย่อมกลายเป็นริ้วแสงสีทองกระแทกไปที่เกราะป้องกันเวทรูปร่างมังกรจนเกิดเสียงดังสนั่น โดยทันทีเกราะป้องกันเวทรูปร่างมังกรบิดเบี้ยวและทำท่าคล้ายกับกำลังแผดร้องออกมาก่อนจะคล้ายกับกระจกที่แตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแหลกสลายหายไปโดยสิ้นเชิง ร่างมังกรสีทองไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้นมันง้างกรงเล็บที่คล้ายกับใบมีดอันแหลมคมขึ้นเปลวไฟสีส้มสุกใสก็ทะลักทลายปกคลุมไปทั่วกรงเล็บขนาดใหญ่นั้นบดขยี้ลงไปยังคนทั้งสองพร้อมกับพลังกดดันที่มาพร้อมกับกลิ่นอายที่เต็มไปด้วยความเผด็จการแห่งการสังหาร! หม่าจิ่วต้าแผดร้องออกมาดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำขยับมือร่ายเวทอย่างรวดเร็วมันเผาไหม้พลังชีวิตออกไปอย่างมากมายในเมื่อหลินเฟยต้องการสู้มันก็จะสู้! ร้อยพฤกษา! หม่าจิ่วต้าตะโกนออกมาพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของมันคล้ายกับกำลังตอบรับเถาวัลย์ขนาดเล็กค่อยๆปรากฏขึ้นฉับพลันมันก็มีขนาดหลายสิบจ้างยืดยาวปกคลุมไปบนนภากาศพุ่งเข้าต่อต้านกรงเล็บของร่างมังกร แต่เหมือนเอากิ่งไม้แห้งไปงัดกับไม้ซุงเถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมและพิษร้ายแตกกระจายมอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีกรงเล็บของร่างมังกรยังกรีดเฉือนไปยังหม่าจิ่วต้าอย่างดุร้าย “ไม่!” เสียงแผดร้องอย่างน่าอนาถใจดังออกมาจากผู้ฝึกตนขั้นหลอมรวมปราณกำเนิดทองขั้นกลางร่างกายของมันแยกออกเป็นหลายส่วนจากกรงเล็บนั้นและมอดไหม้ไปโดยสิ้นเชิงแต่ฉับพลันแสงสว่างสีขาวเจิดจ้าปรากฏขึ้นพร้อมกับกำไลหยกชิ้นหนึ่งพุ่งขึ้นมาและแตกสลายไปช่วยให้มันรักษาวิญญาณของมันไว้ได้มันอาศัยจังหวะนั้นเผาไหม้พลังชีวิตใช้วิชาหลบหนีที่ดีที่สุดพุ่งห่างออกไปไกลโดยที่ไม่หันกลับมามองนายน้อยของมันแม้แต่น้อย “ของวิเศษช่วยชีวิต” ดวงตาของหลินเฟยสาดประกายขึ้นอย่างเย็นชาจริงๆแล้วผู้ที่สามารถสร้างร่างวิญญาณกำเนิดศักดิ์สิทธิ์ไว้ในร่างกายได้คือบุคคลที่อยู่ในระดับกำเนิดปราณแท้ขึ้นไปเห็นได้ชัดว่าหม่าจิ่วต้าเคยได้รับโชควาสนาบางอย่างทำให้มันสามารถมีวิญญาณกำเนิดศักดิ์สิทธิ์ได้ในระดับฝึกตนเพียงเท่านี้ด้วยเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้เขาไม่สามารถไล่ตามมันไปได้ทัน “บัดซบ! ไอ้แก่! ถ้าข้ารอดไปได้จะให้ท่านปรมาจารย์สังหารเจ้า!” หม่าอี้จื่อกัดปลายลิ้นพ่นโลหิตออกไปสาดกระจายไปทั่วกระบี่สีแดงที่มันใช้บินอยู่กระบี่สีแดงสั่นไหวไปมาก่อนจะยืดขยายยาวกว่าร้อยจ้างเต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟันที่โหดร้ายไม่ต้องสงสัยเลยว่ากระบี่นี้ต้องเคยผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วนอย่างแน่นอน “กระบี่วิหคเพลิง แผดเผาสวรรค์!” กระบี่สีแดงพุ่งขึ้นฟ้าหายลับไปเพียงชั่วอึดใจพิรุณแห่งเพลิงก็ถามโถมลงมาบดขยี้ไปยังหลินเฟยและร่างมังกร “เล่นไฟกับข้า? เจ้ายังไม่คู่ควร!” ร่างมังกรจางหายไปเห็นได้ชัดว่าหลินเฟยสามารถเรียกมันออกมาได้ไม่นานนักเพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้นแต่ความแข็งแกร่งของมันยังไม่สามารถสรุปได้ในตอนนี้ หลินเฟยมองไปยังพิรุณแห่งเปลวไฟด้วยสายตาเรียบนิ่งโบกสะบัดมือสลายพลังที่กดทับลงมาหากเป็นก่อนที่เขาจะได้พบกับตี้ชิงเทียน ก่อนจะได้กลั่นสกัดเรือนกาย ก่อนจะอยู่ในขั้นปราณยุทธเงินแค่เพียงหนึ่งในผู้ฝึกตนชุดฟ้าก็คงสามารถสังหารเขาไปได้ด้วยพลังอันรุนแรงของพิรุณแห่งเปลวเพลิงนี้ก็คงทำให้เขาดับสลายทั้งกายและจิตแต่ตอนนี้… หลินเฟยชูมือขึ้นไปในท้องฟ้าคล้ายกับกำลังสัมผัสกับเปลวไฟที่พวยพุ่งลงมาเปลวไฟเหล่านั้นเต็มไปด้วยพลังของขั้นหลอมรวมปราณกำเนิดทองช่วงต้นพวกมันตกลงมาเป็นวงกว้างแต่กลับม้วนกวาดจู่โจมไปที่หลินเฟยอย่างดุร้ายห่อหุ้มเขาไว้ด้วยความต้องการที่จะให้หลินเฟยหลอมละลายลงไป รอบๆตัวของหลินเฟยเริ่มร้อนระอุขึ้นอย่างรุนแรงจนพื้นดินในรัศมีห้าสิบจ้างกลายเป็นสีแดงควันจากไอร้อนพวยพุ่งจนเริ่มเกิดเป็นไอหมอก “ตายซะเจ้าโง่” หม่าอี้จื่อคำรามออกมาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งมันคิดว่าหลินเฟยกำลังจะตายไปมันไม่ได้สงสัยเลยว่าวิชาเวทของมันทำไมถึงดูรุนแรงขึ้นมากกว่าเดิมมันคิดได้เพียงแค่ว่ามันยอดเยี่ยมเกินไปเก่งกล้ามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว มันหารู้ไม่ว่าพื้นดินที่กำลังเดือดระอุนั้นเป็นสัญญาณของการมาถึงของวิชาเวทของหลินเฟย กระชากสวรรค์! ภูเขาขนาดพันจ้างคล้ายกับกำลังตกมาจากที่ห่างไกลผ่านท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวมันตกลงมาพร้อมกับเปลวเพลิงร้อนแรงราวกับเผาไหม้มาตั้งแต่ครั้งโบราณกาลพุ่งดิ่งลงมาอย่างรวดเร็วส่งเสียงกระหึ่มดังกึกก้องไปทั่วแผ่นฟ้าเมื่อมันใกล้เข้ามาก็สามารถมองเห็นซากปรักหักพังของวิหารเจดีย์มากมายปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงพลังอำนาจแห่งการทำลายล้างระเบิดออกกลายเป็นระลอกคลื่นชั้นแล้วชั้นเล่ากระจายออกไป ดวงตาของหม่าอี้จื่อเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อฝนเปลวไฟของมันราวกับกลายเป็นของเล่นเด็ก “ไม่จริง” เสียงอันแผ่วเบาของมันดังออกมาจากปากที่สั่นระริกภาพอันโอ่อ่าน่าหวาดกลัวจากเวทศักดิ์สิทธิ์ของหลินเฟยจะนำพามันไปยังปรโลก...[1] จากตอนที่ 21การตื่นขึ้นของพลัง*** ขาย1 ฟรี 5 พอรับได้ไหม ขอบคุณพี่ๆเพื่อนๆที่สนับสนุน มันเป็นกำลังใจที่จับต้องได้ ผมขอบคุณจริงๆครับสำหรับเพื่อนๆที่ไม่ได้ซื้อตอนไม่เป็นไรนะครับแค่เม้นเป็นกำลังใจผมก็ดีใจแล้วครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 50 เจ้ายังไม่คู่ควร

คล้ายกับเรื่องมังกรพลิกสวรรค์ ที่คุณอ่าน

มังกรพลิกสวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 50 เจ้ายังไม่คู่ควร

คล้ายกับเรื่องมังกรพลิกสวรรค์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้