ย้อนเวลาไปเป็นฮองเฮา

ตอนที่12

"พันปีที่แล้ว..."

ลู่ฉาง: เฮ่ย!!! จริง จริงเลยเมื่อไหร่หิมะจะหยุดตกหนาวจนจะแข็งตายอยู่แล้วทำไมมีแต่หิมะเต็มไปหมดไม่มีบ้านเรือนสักหลังเลย หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว ดีนะหยิบซาลาเปาซ่อนไว้ในเสื้อพอได้กินหายหิวสะหน่อย ตัดสินใจถูกไหมเนี้ยมาท่องยุทธ์พิภพคนเดียว โสดนะจ๊ะ โสดนะจ๊ะ ฮ่า ฮ่า ข้ามีนามว่าลู่ฉาง ข้าอาจจะกะล่อนปลิ้นปล้อนไปหน่อย แต่ก็นะ ยะฮู

"เดินเท้าไปได้สักพักสะดุดขาตัวเองล้มหน้าฟาดพื้น ฟุบ.."

ลู่ฉาง: โอ๊ย ดีหน่อยเป็๲หิมะไม่งั้นเสียโฉมแน่เลย

โจโฉ: ฮ่า ฮ่า

ลู่ฉาง: เสียงใครวะ ใคร ใครวะหัวเราะข้า ไม่เคยหัวเราะหรือไง หัวเราะสะเสียงดังขนาดนี้ เคยหัวหัวเราะครั้งแรกหรือไงวะ ปัดโธ่

โจโฉ: ฮ่า ฮ่า เ๯้า เ๯้าไปนั่งเล่นอะไรตรงนั้นเ๯้านั่งเล่นหิมะรึ ฮ่า ฮ่า

ลู่ฉาง: หยุดหัวเราะข้าเดี๋ยวนี้นะ

โจโฉ: ฮ่า ฮ่า

ลู่ฉาง: เ๽้าเป็๲ใคร

โจโฉ: แล้วเ๯้าเป็๞ใคร

ลู่ฉาง: นี่เ๽้าจะถามข้าย้อนทำไมข้าเป็๲คนถามเ๽้าก่อนเ๽้าก็ตอบข้ามาสิ

โจโฉ: ทำไมข้าต้องบอกเ๯้า

"หลังจากนั้นลู่ฉางก็ลุกขึ้นยืน ทำท่าทางยืนเชิดหน้าเข้าไปใกล้ ใกล้.."

ลู่ฉาง: นี่เ๯้า

โจโฉ: ทำไมล่ะ

"จากนั้นลู่ฉางก็เดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีที่โกรธ..."

โจโฉ: ข้าถามว่าเ๽้าชื่ออะไรทำไมไม่ตอบข้า เฮ่ย!!!!

"และโจโฉก็ยังหัวเราะลู่ฉางไม่หยุด.."

โจโฉ: ฮ่า ฮ่า ข้าไม่เคยเห็นใครตลกและโง่ขนาดนี้มาก่อน

ลู่ฉาง: ที่นี่คือที่ไหนทำไมไม่มีผู้คนเลยบ้านเรือนสักหลังก็ไม่มี แม้กระทั่งต้นไม้หญ้าก็ปกคลุมไปด้วยหิมะ แดดออกสักครั้งเถอะข้าขอร้องข้าไม่ชอบอากาศหนาวข้าชอบอากาศร้อน ปัดโธ่ขนาดสภาพอากาศยังไม่เป็๞ใจ

"จากนั้นลู่ฉางออกเดินทางไปเรื่อย เรื่อย ดวงตาของลู่ฉางนั้นกลับมองเห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งเป็๲หมู่บ้านเล็ก เล็ก ลู่ฉางเดินเข้าไปในหมู่บ้าน ทุกคนต่างมองลู่ฉางแปลก แปลกเพราะการแต่งกายของลู่ฉางนั้นแตกต่างจากผู้คนในหมู่บ้านเป็๲อย่างมากและทุกคนก็ไม่เคยเห็นหน้าลู่ฉางมาก่อน เพราะลู่ฉางคือองค์ชายแห่งแคว้นฉงชิ่งการแต่งกายที่สง่างามหน้าตารูปร่างงดงามช่างแตกต่างจากบุคคลทั่วไปจึงไม่แปลกที่เป็๲จุดสนใจของผู้คนและลู่ฉางเป็๲คนที่ชอบออกเดินทางท่องเที่ยวเลยแอบหนีออกจากวังมาเที่ยวเล่น.."

ลู่ฉาง: ทำไมทุกคนถึงมองข้าด้วยสายตาน่ากลัวขนาดนี้

เหลียงเซิน: พ่อหนุ่มเ๽้ามาจากทิศทางใดกัน

ลู่ฉาง: ข้ามาจากทางด้านหลัง งง กับคำตอบล่ะสิ

"เหลียงเซินยืนเกาหัว แก๊ก แก๊ก...."

ลู่ฉาง: ออ ข้าเดินมาจากทางด้านหน้าหมู่บ้านและเดินเข้ามาในหมู่บ้าน

เหลียงเซิน: เ๽้าจะพูดให้ข้า งงเ๽้าทำไม

ลู่ฉาง: ท่านไม่เข้าใจสิ่งที่ข้าพูดต่างหากล่ะ ท่านเลย งง ฮ่า ฮ่า

เหลียงเซิน: พ่อหนุ่มเ๽้ามาทำอะไรในหมู่บ้านข้า

ลู่ฉาง: ข้ามาท่องเที่ยวข้าเดินหลงเข้ามาในหมู่บ้านของพวกท่านข้าอยากเจอโลกภายนอกบ้าง ท่านมีที่พักให้ข้าหรือไม่

เหลียงเซิน: ไม่มี งั้นเ๽้ามาพักกับข้า

ลู่ฉาง: ท่านอยู่กับครอบครัวข้าไม่อยากรบกวนท่าน

เหลียงเซิน: ข้าอยู่กับลูกชายข้าสองคน เ๽้ามาพักกับพวกข้าคงไม่เป็๲ไร

ลู่ฉาง: โอ๋ นี่เ๯้า เ๯้ามาอยู่ที่นี่ได้ไง

โจโฉ: ข้าต้องถามเ๽้ามากกว่าเ๽้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ลู่ฉาง: ท่านลุงข้าไม่ขอพักที่นี่

เหลียงเซิน: ทำไมล่ะพ่อหนุ่มน้อย

โจโฉ: ท่านพ่อท่านให้คนแปลกหน้ามาพักอยู่เรือนกับเราได้ยังไง

เหลียงเซิน: เ๽้าลูกคนนี้ ข้าเห็นพ่อหนุ่มคนนี้ไม่มีที่พักข้าก็แค่ชวนมาพักด้วยกัน

โจโฉ: ท่านพ่อ

เหลียงเซิน: เอาเป็๲ว่าพักที่นี่แหละพ่อหนุ่ม

ลู่ฉาง: ขอบคุณท่านลุงเ๯้าไปพักห้องเดียวกันกับลูกชายของข้าก็แล้วกัน

โจโฉ: ท่านพ่อทำแบบนี้ได้ไงข้าเป็๲ลูกในไส้ท่านนะ

เหลียงเซิน: เฮ้ย!!!! ไอ้ลูกคนนี้

โจโฉ: เ๽้าชื่ออะไรข้าถามเ๽้า เ๽้ายังไม่บอกข้า

ลู่ฉาง: โอ๋ โฮ ข้ามีนามว่าลู่ฉางแล้วเ๯้ามีนามว่าอะไร

โจโฉ: ข้ามีนามว่าโจโฉ

ลู่ฉาง: อืม ทำไมที่นี่ถึงหิมะตกตลอดเวลา

โจโฉ: ที่นี่มีแต่อากาศหนาวหิมะตกและฤดูฝนจนกว่าจะถึงฤดูร้อนก็อีกหลายเดือน

ลู่ฉาง: อ่อ ลากเสียงยาว....

โจโฉ: เ๽้ามาทำอะไรที่นี่

ลู่ฉาง: ข้ารึ ข้ามาท่องเที่ยวข้าชอบการเดินทาง

โจโฉ: ข้าถามชื่อเ๽้าแต่แรกทำไมเ๽้าไม่บอกข้า

ลู่ฉาง: ก็ข้าหยิ่งและอีกอย่างเ๯้าก็หัวเราะข้าที่ข้าลื่นล้ม แล้วทำไมข้าต้องบอกชื่อเ๯้า

โจโฉ: ฮ่า ฮ่า

"แต่ในใจโจโฉนั้นกลับมีความสุขที่ได้แกล้งลู่ฉาง...."

โจโฉ: นั่นที่นอนของเ๽้า

ลู่ฉาง: หาเ๯้าจะให้ข้านอนนอกห้องได้ยังไงอากาศหนาวขนาดนี้ข้าไม่ชอบอากาศหนาว

โจโฉ: นั้นที่ของเ๽้า

ลู่ฉาง: ปัดโธ่

"สุดท้ายลู่ฉางก็นอนนอกห้อง แต่ด้วยความที่โจโฉเป็๲ห่วงลู่ฉางแอบนำผ้าห่มมาห่อให้ ลู่ฉางตอนที่ลู่ฉางหลับ..."

โจโฉ: ไอ้เ๯้าโง่บอกให้นอนข้างนอกก็นอนจริง จริง เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก

"จากนั้นโจโฉก็เดินกลับเข้าไปในห้อง สักพักลู่ฉางรู้สึกตัวขึ้นมา กลางดึกอากาศที่หนาวเย็นทำให้ลู่ฉางเดินย่องเข้าไปในห้องนอนโจโฉ"

ลู่ฉาง: หนาวจะตายอยู่แล้วข้าขอนอนด้วยคน

"ขณะนั้นลู่ฉางก็นอนลงข้างกายโจโฉ รุ่งเช้า ทั้งสองคนตื่นขึ้นมาสบตากัน กะพริบตาปริบ ปริบ และทั้งสองก็อุทานออกมาพร้อมกันอย่างเสียงดัง.."

โจโฉ: อ้าย...

ลู่ฉาง: อ้าย...

โจโฉ: นี่เ๯้าเข้ามานอนในห้องข้าได้ยังไง

ลู่ฉาง: เ๽้าจะให้ข้านอนข้างนอกข้าไม่นอนหรอกหนาวจะตาย

โจโฉ: ใครอนุญาติเ๯้าเข้ามาในห้องข้า

ลู่ฉาง: ไม่มีข้าเข้ามาเอง ทำไม ทำไม เออ

โจโฉ: ก็ไม่ทำไม

"หลังจากนั้นโจโฉก็ลุกขึ้นจากที่นอนไปล้างหน้า.."

ลู่ฉาง: น้ำก็เย็น หนาวๆเหลือเกินเดือนนี้ข้าแทบไม่ได้อาบน้ำ

โจโฉ: หา เ๽้าว่าอะไรนะ นี่เ๽้าไม่ได้อาบน้ำมาเป็๲เดือนแล้วหรอ

ลู่ฉาง: ใช่ทำไม

โจโฉ: ข้าก็ว่าข้าเหม็นอะไร

"หลังจากที่โจโฉทักท้วงลู่ฉาง ต่อมาลู่ฉางตัดสินใจอาบน้ำเพราะกลัวโจโฉจะเหม็น.."

โจโฉ: ข้าว่าเ๽้าอาจจะโง่ก็ได้นะอากาศหนาวขนาดนี้เ๽้ายังจะอาบน้ำเย็นอยู่อีกหรอข้าว่าเ๽้าน่าจะฉลาดมากกว่านี้อีกหน่อยนะ ก่อไฟต้มน้ำที่อยู่ในหม้อต้มให้ร้อนและนำน้ำที่ต้มไปอาบจะได้อุ่นขึ้น

ลู่ฉาง: โอโห ทำไมเ๯้าถึงฉลาดถึงเพียงนี้

โจโฉ: เฮ้ย!!! สมองมีแต่อะไรเนี้ยไม่มีเส้นหยักเลยหรือไง เ๱ื่๵๹แค่นี้ทำไมต้องให้ข้าบอก

ลู่ฉาง: ข้านึกไม่ทัน

โจโฉ: หา แบบนี้ก็ได้หรอ

เหลียงเซิน: มาพ่อหนุ่มน้อยมาทานข้าวกัน เป็๞ไงหลับสบายไหม

ลู่ฉาง: ไม่เท่าไหร่ขอรับท่านลุงอากาศที่นี่หนาวจับใจ

เหลียงเซิน: เป็๞ธรรมดาเพราะที่นี่น้อยมากที่จะมีอากาศร้อน

"ลู่ฉางคิดในใจ...."

ลู่ฉาง: ถ้าข้าอยู่วังข้าคงไม่ได้รับรู้ถึงความเหน็บหนาวสินะ ก็ดีเหมือนกันข้าอาจพบเจออะไรที่ท้าทายในชีวิตก็ได้ ท่านลุงอาหารท่านอร่อยมาก

เหลียงเซิน: กินเยอะ เยอะเด็กสมัยนี้ต้องกินเยอะ เยอะจะได้แข็งแรง

ลู่ฉาง: ขอบคุณท่านลุง

เหลียงเซิน: ไม่เป็๲ไรพ่อหนุ่มน้อย