บทที่ 9 หมูผัดขึ้นฉ่าย น้ำแกงไก่ถู่โต้ว
่ปลายยามเว่ย (13:00 - 14:59) นางและเปาหลงที่กำลังเดินไปจะขึ้นเกวียนเทียมวัวของลุงไฉ่ก็ทันเห็นเกวียนจากร้านเครื่องเรือนและข้าวของอยู่เต็มไปหมดกำลังออกไปพอดี นางจึงร้องบอกย้ำว่าให้ไปที่หมู่บ้านหยางหลังท้ายสุด ส่วนตัวนางก็จ่ายเงินกับลุงไฉ่อุ้มเปาหลงขึ้นนั่งตักบนเกวียน
“เ้ามาพอดี หากเลยเข้าไปยามเซิน(15:00 - 16:59) ข้าก็ไม่อยู่รอแล้ว”
“วันนี้ต้องซื้อของมาก ขออภัยด้วยเ้าค่ะ”
'เกวียนกลับยามเซินแปลว่าถ้าจะขายของตอนเย็นต้องมีเกวียนของตัวเอง'
เปาหลงก็ยังคงตื่นเต้นกับการนั่งวัวเทียมเกวียนเช่นเดิม ด้านเสิ่นลี่อิงที่นั่งประจันหน้ากับป้าผู่จานก็พลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที ยังดีที่ครานี้ป้าผู่ไม่ได้มาสนใจจะหาเื่อะไรกับนางอีก ทุกคนจึงสามารถเดินทางกันได้อย่างสงบสุข
เปาเปาน้อยวิ่งนำนางกลับบ้านเพื่อไปดูสิ่งของที่หาซื้อกันมาวันนี้ ระหว่างทางนางจึงไปบอกจินเหมยที่กำลังให้อาหารไก่ว่าให้พาครอบครัวของนางมาทานข้าวเย็นที่บ้านของนาง
“ต้องมานะเ้าคะ ข้าซื้อเนื้อมาเพื่อทำอาหารเลี้ยงขอบคุณพี่โดยเฉพาะ”
มาถึงหน้าบ้านนางก็ให้คนส่งของช่วยยกฟูก ฉากกั้น และคันฉ่องเข้าไปภายในบ้าน ส่วนของที่เหลือ เสิ่นลี่อิงยกลงไปเก็บไว้ในครัวจนเรียบร้อย เว้นเพียงอาภรณ์และรองเท้าที่เอาไว้ในห่องนอน ส่วนเปาหลงตัวน้อยก็ขอวิ่งออกไปดูสวนเสียแล้ว
'เออ…ผักที่ปลูกด้วยน้ำกลิ่นจันทร์ไว้เป็ยังไงบ้างเนี่ย'
เมื่อจัดของเสร็จนางจึงเดินตามออกไปดูก็เห็นเปาเปานั่งจดจ้องที่แปลงผักเล็กๆ ของนาง “พี่สาว ผักหรือ”
“อืมผัก ทางนี้เป็คะน้ากับขึ้นฉ่าย และไกลๆ ตรงนั้นมีพวกมันต่างๆ เก็บไว้กินได้นาน”
“อร่อยหรือไม่”
“ไว้จะทำให้เ้าลองชิมดู” เมื่อพิจารณาดูพืชผักที่นางรดด้วยน้ำกลิ่นจันทร์นี้โตเร็วจนหน้าใ ผักสวนครัวที่นางปลูกพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว คะน้าและขึ้นฉ่ายใช้เวลาปลูกประมาณห้าสิบถึงหกสิบวัน พืชหัวต่างๆ ก็ทิ้งไว้อีกสักหน่อยก็คงเก็บเกี่ยวได้ ไม้ผลริมรั้วก็โตขึ้นแล้วเช่นกัน
'แปลว่าน้ำกลิ่นจันทร์เท่าที่ใช้คราวก่อน สามารถย่นระยะเวลาได้ประมาณห้าสิบวัน'
“มาช่วยข้าเก็บผักดีกว่า เปาเปาค่อยๆ ดึงขึ้นมานะ จับตรงโคนแล้วขยับมันเสียหน่อยก็จะดึงขึ้นได้แล้ว”
เปาหลงเม้มปากสังเกตการขยับมือของเสิ่นลี่อิง เขาลองโยกดูออกแรงมากขึ้นหน่อยก็ดึงออกมาได้หนึ่งต้น ลี่อิงที่ดึงล่วงหน้าไปก่อนหลายต้นแล้ว ก็เหลือต้นสุดท้ายไว้ให้เปาเปาน้อยดึงหลังจากดึงต้นแรกเสร็จ
“เก่งมาก! คราวนี้ต้องนำผักไปล้างตามข้ามา” นางตักน้ำใส่กะละมังสองใบแล้วให้เปาหลงล้างดินออกจากรากในกะละมังแรก เมื่อสะอาดแล้วก็ให้นำมาแช่ในอีกกะละมังล้างทั้งต้นอีกครั้ง
“นี่เป็หน้าที่ของเปาเปาในวันนี้ ทำได้หรือไม่”
“ขอรับ” เด็กน้อยยิ้มร่าไม่ต่างกับได้เล่นสนุก คนเกิดมาเป็อ๋องน้อยเื่ล้างผักเช่นนี้คงน่าตื่นเต้นไม่หยอก
เสิ่นลี่อิงนำน้ำธรรมดาไปใช้รดต้นไม้ที่เหลือในวันนี้ก่อน ใจก็คิดว่าจะหาจังหวะใดตัดหญ้ารกๆ เหล่านี้ดี ในตอนที่เริ่มปลูกนางเพียงใช้จอบขุดให้มีผืนดินโล่งๆ นิดหน่อยเท่านั้น คิดแล้วก็เหนื่อยใจหากในมิติมีเครื่องตัดหญ้าคงดีไม่น้อย รดเสร็จนางก็นึกได้ว่าต้องรีบเตรียมอาหารรอต้อนรับครอบครัวของจินเหมย
“พี่สาว เปาเปาล้างเสร็จแล้ว” เด็กน้อยที่ไม่รู้ล้างผักอย่างไรให้เปียกไปทั้งตัววิ่งเข้ามาหานาง
“ไหนพาข้าไปดู สะอาดหรือไม่”
“สะอาดขอรับ”
นางพลิกผักดูก็สะอาดดีนางเลือกหยิบมาส่วนหนึ่ง อีกสองส่วนนางแกล้งทำทีว่าเก็บลงโอ่งแต่ความจริงแล้วนำไปเก็บในมิติ
“เรียบร้อย ส่วนเ้ามาเปลี่ยนชุดแล้วนั่งเล่นรอในบ้านก่อน เข้าใจหรือไม่”
นางจับเ้าก้อนแป้งตัวอวบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วให้เขาเล่นรอบนฟูกหลังใหม่ที่สู้อุตส่าห์ไปหาซื้อกันมา เปาหลงยังไม่มีของเล่นนางจึงนำรูบิคออกมาจากมิติ เสิ่นลี่อิงหมุนให้ดูและบอกเด็กน้อยว่าเป้าหมายของลูกเต๋านี้คือต้องทำให้ส่วนที่มีสีเดียวกันมาอยู่ด้วยกัน เปาหลงตาลุกวาวนั่งหมุนอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อยพร้อมยืดอกว่าจะทำให้ได้ภายในสามวัน ลี่อิงปล่อยเปาเปาไว้ในห้องส่วนตนเองก็ออกมาหน้าเตาในครัว
'ทำอะไรกินดีละทีละ ต้องดีหน่อยแต่ไม่หรูเกินไป'
เสิ่นลี่อิงหั่นหมูออกไว้หกส่วนนำไปหมักสัปปะรดให้เนื้อนุ่มขึ้นสองส่วน หนึ่งส่วนเก็บไว้ทำไส้เสี่ยวหลงเปา อีกสามส่วนนางห่อเก็บไว้มอบให้เป็ของขวัญแด่จินเหมย
ระหว่างรอก็ใช้หม้อหุงข้าวในมิติก่อน นางหุงข้าวในหม้อธรรมดาเป็ แต่การใช้หม้อหุงข้าวแบบในโลกเดิมอย่างไรก็ประหยัดเวลากว่า
จากนั้นลี่อิงหั่นหนังหมูออกมาเล็กน้อยใส่ลงในกระทะก้นลึก นางเจียวให้น้ำมันจากหนังหมูออกมา ใช้ความร้อนรีดน้ำมันออกจากหนังหมูจนหมด เสิ่นลี่อิงเทออกมาครึ่งหนึ่งพักไว้ใช้คราวหลัง จากนั้นนางหยิบกระเทียมที่ได้แถมมาหั่นหยาบๆ ลงไปรวนจนเหลืองทอง ตามด้วยล้างหมูชิ้นที่หมักสัปปะรดไว้ เติมน้ำและซีอิ๊วขาวผัดจนเกือบสุกก็หั่นขึ้นฉ่ายที่เปาเปาล้างไว้แล้วตามลงไป เพิ่มน้ำตาลทรายเล็กน้อย ผัดต่อจนสุกก็เสร็จสิ้นไปหนึ่งจาน
ควันหอมฉุยจากหมูผัดขึ้นฉ่ายทำให้นางพอใจ นางวางพักไว้ในมิติช่องว่าง อีกรายการนางคิดว่าควรเป็น้ำแกงจึงคิดทำน้ำแกงไก่ถู่โต้วที่ย่าของนางในภพก่อนชอบทำ โชคดีที่มีมิติช่องว่างนี้นางจึงมีวัตถุดิบพร้อมทำทุกสิ่ง
เมื่อนำของออกมาเรียงรายก็ได้ยินเสียงเรียกของเด็กน้อยที่เริ่มจะคุ้นเคยกัน “พี่สาว ทำสิ่งใด”
“ตอนนี้หรือ ข้ากำลังจะทำน้ำแกงไก่ถู่โต้ว ย่าของข้าทำให้กินบ่อยๆ”
“ดูได้หรือไม่”
นางพยักหน้ากวักมือให้เปาหลงเข้ามาใกล้ นางหั่นเนื้อไก่ส่วนสะโพกที่เลาะกระดูกออกแล้วให้เป็ชิ้นพอดีคำ แต่ส่วนน่องนางปล่อยไว้อย่างเดิม นางตั้งหม้อและน้ำไก่ลงไปต้มแอบใส่น้ำกลิ่นจันทร์ลงในหม้อเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเขียงอีกอันที่ใช้หั่นขึ้นฉ่ายก่อนหน้ามาหั่นผักอื่นๆ ต่อ
“หั่นเนื้อสัตว์และผักต้องแยกเขียงให้ชัดเจน ห้ามปะปนกันเด็ดขาด”
“ทำไม”
“เพราะเนื้อสัตว์ที่ไม่สุกจะทำให้เ้าไม่สบาย หากหั่นผักต่อจากเนื้อสัตว์แล้วเ้ากินเข้าไปโดยที่ไม่ได้ทำให้ร้อนก่อนก็จะไม่สบายเช่นกัน”
“ต้องทำสัญลักษณ์” เปาหลงทำสีหน้าเคร่งเครียดมองมายังนางอย่างจริงจัง
“ความคิดดี ไว้เรามาทำสัญลักษณ์กัน”
เสิ่นลี่อิงนำถู่โต้ว แครอท หอมใหญ่ ขึ้นฉ่าย และมะเขือเทศมาหั่นแบ่ง ก็พอดีกับเวลาที่ต้องตักฟองออกจากหม้อต้มไก่ “ตักฟองออกเช่นนี้จะทำให้เราได้น้ำแกงที่ใส ตักหมดแล้วข้าจึงจะเริ่มปรุงรส เกลือ ซีอิ๊ว น้ำตาลไม่ต้องมาก พริกไทยนิดหน่อย คราวนี้เปาเปาส่งผักมาช่วยข้าเร็ว”
“ขอรับ” เปาหลงหยิบให้นางทีละสองชิ้น แต่นางก็ปล่อยให้เขาทำไปเช่นนั้น เพื่อปลูกฝังนิสัยชอบช่วยเหลือในตัวเปาเปา
“อันสุดท้ายแล้ว เ้าเก่งมาก เท่านี้ก็เรียบร้อย รอทุกอย่างนิ่มก็กินได้ เปาเปาไปล้างมือเถิดตรงนี้ข้าจัดการเอง” สิ้นคำนางเปาหลงก็ลุกไปทันที เสิ่นลี่อิงนำหนังหมูไปใส่ลงหม้อตุ๋นในมิติพร้อมกับน้ำแกงบะหมี่ที่ได้มา ตุ๋นทิ้งไว้หลังทานข้าวค่อยมาจัดการต่อ
นางจัดเตรียมทุกอย่างออกไปตั้งที่กลางบ้านรอรับแขกในยามโหย่ว (17:00 - 18:59) โดยมีลูกมือตัวน้อยคอยช่วยเหลืออยู่ไม่ห่าง หาถ้วยหาจานมาวางอย่างแข็งขัน ปากก็บ่นอุบว่าไม่เข้าชุดเหมือนของที่จวนท่านพ่อ
'จ้าาาา…รู้แล้วว่าเกิดมารวย'
เมื่อนำหม้อน้ำแกงไก่ถู่โต้วมาตั้ง เสียงจินเหมยก็แว่วเข้ามาพอดี “ลี่อิง ข้ามาแล้ว เ้าทำอะไรกินนั่น หอมมาหน้าบ้านเลยเชียว”
1K
![[นิยายแปล] เสน่ห์ปลายจวักของผีน่ารักบริษัทน้ำแกงยายเมิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775108556_90716822.webp)
