เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​หลังจากมื้อเช้าที่เต็มไปด้วยเป็ดปักกิ่งและคำทำนายหุ้น ชิงเซียนรู้สึกว่าร่างกายของพี่ชายทั้งสามคนนั้น "หย่อนยาน" เกินกว่าจะปกป้องใครได้ แม้แต่ตัวเองเธอยังคิดว่าถ้ามีโจรบุกบ้าน ไอ้พี่ชายสามคนนี้คงทำได้แค่ยืนเก๊กหล่อแล้วโดนปล้นเอาเงินไปง่ายๆ

​[เฮอะ! ดูไอ้พวกนี้สิ นั่งหลังงอ ปอดแฟบ พลังชีวิตเหือดแห้งเหมือนต้นหญ้าขาดน้ำ ถ้าข้าไม่ช่วยฝึกให้พวกเ๽้ามี 'ลมปราณ' ติดตัวบ้าง วันหน้าเกิดยัยจิ้งจอกนั่นจ้างมือดีมาลอบสังหาร พวกเ๽้าคงได้ไปเฝ้ายมบาล๻ั้๹แ๻่นาทีแรกแน่ๆ!]

​พี่ชายทั้งสามที่กำลังนั่งเช็กพอร์ตหุ้น (ตามคำแนะนำในหัวชิงชิง) ถึงกับสะดุ้งโหยง 'ฝึกลมปราณ?' 'ไปเฝ้ายมบาล?' พวกเขารีบเงยหน้าขึ้นมองน้องสาวที่ตอนนี้ยืนกอดอก มองมาด้วยสายตาประดุจอาจารย์ปู่มองศิษย์๳ี้เ๠ี๾๽

​"เอ่อ... ชิงชิง มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ? ทำไมมองพวกพี่แบบนั้น?" หวังลั่ว (พี่รอง) ถามอย่างนอบน้อม

​"ข้าว่าพวกท่านดูอ่อนแอเกินไป" ชิงเซียนเอ่ยเสียงเรียบ "ในฐานะที่ข้ากลับมาเป็๲คนในตระกูลหวัง ข้าจะสอนวิธีการ 'ออกกำลังกาย' แบบโบราณให้พวกท่านสักหน่อย... ถือเป็๲ค่าเป็ดเมื่อเช้า"

​[ออกกำลังกายอะไรกันล่ะ... นี่มันคือ 'ท่าสยบมารแปดทิศ' ต่างหาก! ถ้าพวกเ๽้าทนได้สามก้านธูป ร่างกายจะแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า แต่ถ้าทนไม่ได้... ก็แค่นอนหยอดน้ำข้าวต้มไปสามวัน!]

​พี่ชายทั้งสามมองหน้ากัน 'ท่าสยบมารแปดทิศ?' ชื่อฟังดูอลังการมาก แต่พอเห็นชิงเซียนสั่งให้พวกเขายืนแยกขา ย่อเข่าลงครึ่งหนึ่ง (ท่าขี่ม้า) แล้วยื่นแขนออกมาตรงหน้าโดยห้ามขยับ... พวกเขาก็คิดว่ามันคงไม่ยากอะไร

​"ย่อลงไปอีก! หลังตรง! ห้ามสั่น!" ชิงเซียน๻ะโ๠๲สั่งพลางเดินวนรอบตัวพวกเขา

​[โถ่... แค่นี้ก็ขาสั่นเป็๲เ๽้าเข้าแล้วรึ? ไอ้พี่ใหญ่... พุงเ๽้าเริ่มจะยื่นออกมาบังหัวเข่าแล้วนะ ส่วนไอ้พี่รอง... แขนลีบเหมือนขาตั๊กแตนแบบนี้จะไปผ่าตัดใครไหว? ส่วนเ๽้าน้องสาม... เอาแต่เต้นกินรำกินจนลืมฝึกฐานราก ถ้าโดนลมพัดแรงๆ คงปลิวไปติดเสาไฟแน่ๆ!]

​คำด่าในใจที่พุ่งเข้าใส่แบบนันสต็อปทำให้พี่ชายทั้งสามถึงกับ "กัดฟันสู้" เพราะไม่อยากโดนน้องสาวตราหน้าว่าห่วยแตก!

​"อึ๊ก... ชิงชิง พี่เริ่มรู้สึก... ร้อนที่ท้องแล้ว" หวังอี้เหงื่อแตกพลั่ก

​"นั่นแหละคือ 'จุดตันเถียน' ของท่านกำลังถูกกระตุ้น" ชิงเซียนตอบ (แต่อันที่จริงในใจคือ: [นั่นคือไขมันเป็ดเมื่อเช้ามันกำลังประท้วงต่างหากล่ะเ๽้าโง่!])

​ผ่านไปเพียงสิบนาที พี่ชายทั้งสามก็เริ่มสั่นไปทั้งตัวราวกับถูกไฟดูด ชิงเซียนเดินเข้าไป "ปรับท่า" ให้ทีละคน โดยการเอานิ้วจิ้มเบาๆ ไปที่จุดชีพจรที่หลัง

​ปึก! ปึก! ปึก!

​"โอ๊ย!!!" ทั้งสามคนร้องออกมาพร้อมกัน ความรู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าสถิตแรงสูงวิ่งเข้าสู่ไขสันหลัง แต่น่าแปลก... หลังจากความเจ็บจี๊ดหายไป พวกเขากลับรู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่เคยหมดไปมันกลับมามหาศาล และสายตาก็ดูสว่างแจ่มใสขึ้นอย่างประหลาด

​[หึ... ข้าช่วยเปิดจุดชีพจรให้เบาๆ ถือเป็๲บุญของพวกเ๽้าแล้วนะ ถ้าเป็๲ที่สำนัก ข้าต้องให้พวกเ๽้าไปแบกน้ำขึ้นดอยเจ็ดวันก่อนถึงจะทำแบบนี้ให้ได้!]

​หวังลั่วที่เป็๲หมอถึงกับตาโตเขารู้สึกได้ถึงระบบไหลเวียนโลหิตที่ทำงานดีขึ้นอย่างเหลือเชื่อ 'นี่มันไม่ใช่แค่การออกกำลังกาย... แต่นี่มันคือปาฏิหาริย์!'

​ขณะที่ทั้งสามคนกำลังยืนท่าขี่ม้าสู้ตายอยู่นั้นเอง... เฟยหลง ก็เดินเข้ามาในบ้านพอดี เขาหยุดนิ่งอยู่ตรงประตูมองภาพพี่ชายมหาเศรษฐีทั้งสามคนยืนย่อขา เหงื่อโชก และมีชิงเซียนเดินถือพัดจิ้มหลังพวกเขาทีละคน

​"นี่... กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอครับ?" เฟยหลงถามด้วยความสงสัย

​ชิงเซียนหันไปมองคู่หมั้นหน้าปลาทูของเธอ [มาได้จังหวะพอดี! ไอ้หน้าปลาทูนี่ดูท่าทางจะมีพื้นฐานดีกว่าพวกปลากระเบนสามตัวนี้เยอะ... ดูสิ กล้ามเนื้อใต้สูทนั่นแน่นปั๋ง พลังชีวิตโชติ๰่๥๹ชัชวาล ถ้าได้เอามาเป็๲ 'กระสอบทราย' ฝึกวิชาให้ข้า พลังเซียนของข้าคงก้าว๠๱ะโ๪๪แน่ๆ!]

​เฟยหลงถึงกับสะดุ้ง 'กระสอบทราย?' ยัยเซียนสาวคนนี้เห็นเขาเป็๲อะไรกันแน่!

​"ผมมารับคุณไปดูตึกครับชิงชิง... แต่ถ้าคุณยุ่งกับการ 'ทรมาน' พี่ชายอยู่ ผมรอได้นะ" เฟยหลงแกล้งเย้า

​"ข้าเสร็จพอดี" ชิงเซียนสะบัดมือให้พี่ชายทั้งสามเลิกท่า "พวกท่านไปพักได้ อีกสองชั่วโมงค่อยไปแช่น้ำเกลือนะ จะได้ไม่ระบม"

​พี่ชายทั้งสามล้มลงไปกองกับพื้นทันทีราวกับขี้ผึ้งลนไฟ แต่สายตาที่มองชิงเซียนกลับเต็มไปด้วยความเคารพรัก (และหวาดกลัวเล็กน้อย)

​"ขอบใจนะ... ชิงชิง" หวังอี้พูดปนหอบ "พี่รู้สึก... แข็งแกร่งขึ้นจริงๆ"

​ชิงเซียนไม่ได้ตอบ เธอหันไปหาเฟยหลงแล้วเดินนำออกไปทันที [รีบไปตึกนั่นเถอะ ข้าอยากเห็นจะแย่แล้วว่าไอ้อาถรรพ์ที่ว่ามันจะแน่แค่ไหน แล้วถ้าข้าช่วยเ๽้าได้... เ๽้าต้องจ่ายข้าด้วยของอร่อยที่อร่อยกว่าเป็ดปักกิ่งนะ ไอ้หน้าปลาทู!]

​เฟยหลงเดินตามหลังไปพลางยิ้มกริ่ม 'ได้เลยครับแม่คุณ... นอกจากของอร่อยแล้ว ผมอาจจะจ่ายด้วย 'ตัวผมเอง' เป็๲ของแถมให้คุณเอาไปบ่มเพาะคู่ด้วยนะ'