น้องชาย [Nc25+]

พี่ชายจะดุหนูทำไมฮะ

        วันนี้ครอบครัวของเรา..พ่อจ๋า แม่จ๋า พี่ชายแล้วก็น้องพายด้วยนะฮะ วันนี้พวกเราทุกคนจะไปซื้ออุปกรณ์ทำสนามฟุตบอลของหนูกันวันนี้วันเสาร์นะฮะ พี่ชายของหนูเลยได้ไปด้วยกันหนูดีใจสุดๆไปเลย วันนี้หนูว่าหนูแต่งตัวหล่อมากเลยนะฮะกางเกงเอี๊ยมลายทางขาสั้นสีชมพูอ่อนกับรองเท้าผ้าใบสีขาวแซมด้วยลวดลายสีชมพู หนูว่ามันแสนจะเท่ห์และเข้ากับหนูมากจริงๆนะฮะ คิกคิก

        "ตัวแสบของพ่อตื่นเต้นใหญ่เลยนะครับ" พ่อจ๋ารู้ได้ยังไงน๊าหนูว่าหนูเก็บอาการได้ดีแล้วเชียว

        "แถมแต่งตัวน่ารักมากด้วยนะพ่อ" แม่จ๋าน่าจะเข้าใจผิดไปมากเลยจริงๆ หนูถอนหายใจแล้วก้มลงมองตัวเองทันที

        "แม่จ๋าหนูไม่น่ารักนะฮะ หนูหล่อ"

        "ฮ่าๆๆถูกใจพ่อมากตัวแสบ ใช่เรามันลูกผู้ชายเราต้องหล่อจะใช้คำว่าน่ารักไม่ได้เด็ดขาด!" หนูพยักหน้าหงึกๆเป็๲เชิงเห็นด้วยกับพ่อจ๋า

        "หึ เด็กแก้มอ้วน" พี่ชายเอามือมาบี้แก้มอ้วนหนูอย่างมันเขี้ยว งื้ออ พี่ชายชอบแก้มอ้วนของหนูเข้าแล้วแน่ๆเลยฮะ

        "งื้อ หนูอยากกินไอติมจัง" ผมก้มลงไปมองเด็กแก้มอ้วนที่หยุดเดินทันทีที่เห็นร้านไอศกรีมตรงหน้า ตอนนี้พ่อกับแม่ไปจัดการเ๱ื่๵๹การขนส่งและคนงานที่จะมาเริ่มปรับพื้นที่และปูหญ้าเทียมของสนามฟุตบอลขนาดย่อมของเด็กแก้มอ้วนอยู่ พ่อเลยให้ผมพาเด็กแก้มอ้วนมาหาอะไรกินรองท้องก่อน

        "งั้นเราไปจองคิวไว้ก่อนดีกว่าเพราะคิวน่าจะยาว พี่จะพาไปกินไก่ทอดแบรนด์ดังตรงโน้นก่อน พอถึงคิวแล้วค่อยมาตกลงไหมครับ"

        "หนูตกลงฮะพี่ชาย" ตอบรับอย่างเร็วพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผมจนตาหยี

        "งั้นไปกัน" พอไปกดบัตรคิวแล้วผมก็จูงมือป้อมๆพาเดินไปยังร้านไก่ทอดแบรนด์ดังที่ว่า

        "พอได้โต๊ะนั่งก็จัดการสั่งมา1ชุดใหญ่ มีทั้งไก่ทอดกรอบนอกนุ่มใน นักเก็ตส์ เฟรนช์ฟรายส์ โกโก้ของเด็กแก้มอ้วน อเมริกาโน่ของผม เด็กแก้มอ้วนทำตาโตทันทีที่ทุกอย่างถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะ

        "ว๊าวว หนูชอบมากน่ากินม้ากมาก แล้วมันก็เยอะมากๆด้วยนะฮะ" เด็กแก้มอ้วนเอาฝ่ามือป้อมๆทั้งสองข้างมารองที่ใต้ตางแล้วร้องว้าวว หึ

        "พี่ชายฮะ อันนี้อร่อยมากเลยนะฮะพี่ชายลองกิน" มือป้อมๆใช้ส้อมจิ้มนักเก็ตส์แล้วพยายามเอื้อมแขนสั้นๆมาเพื่อจะป้อนผม ผมเลยลุกมานั่งแถบเดียวกันกับน้องแล้วอุ้มน้องมานั่งบนตักเสียเลย เด็กแก้มอ้วนหันมาส่งยิ้มให้ผมจนตาหยีแล้วเอ่ยขอบคุณแล้วก็ป้อนนักเก็ตส์เข้าปากให้ผม กินเองบ้างป้อนผมบ้างจนอาหารบนโต๊ะหมดเกลี้ยง มือป้อมเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟมาส่งให้ผม เสร็จแล้วก็เอื้อมไปหยิบโกโก้แก้วของตัวเองขึ้นมาดูดจนแก้มอ้วนๆบุ๋มลง หึๆ น่ารัก ผมหยิบกระดาษมาเช็ดปากแล้วก็เช็ดมือให้น้องจนสะอาด

        "ขอบคุณนะฮะพี่ชาย"

        "หึ อิ่มไหมเด็กแก้มอ้วน" ผมเอาปลายนิ้วไปเกลี่ยผมหน้าม้าที่ยาวเกือบระตาออกให้เบาๆ แล้วล้วงมือไปในกระเป๋าหยิบหนังยางออกมาแล้วรวบผมหน้าม้าของน้องมามัดจุกเป็๲น้ำพุเล็กๆให้

        "งื้อ มัดทำไมฮะเดี๋ยวหนูไม่หล่อ" มือเล็กๆป้อมๆลูบคลำลงไปบนจุกแล้วหันมามองผมตาละห้อยแล้วยู่ปากจนกลมบ๊อก

        "จุ๊บ ห้ามแกะนะแก้มอ้วน"

        "อ๊ะ พี่ชายมาจุ๊บปากหนูทำไมฮะ งื้ออ" ยกมือป้อมๆมาเช็ดปากเล็กๆของตัวเองยิ๊กๆ หึ

        "หัดรังเกียจพี่ชายแล้วเหรอครับ" ผมบีบแก้มอ้วนอย่างหมั่นเขี้ยว

        "ก้อปากของพี่ชายขมน้ำดำๆในแก้วอยู่นะฮะ งื้ออ" น้องส่ายตัวดุ๊กดิ๊กบนตักผม

        "เอ่อ พี่ว่าน่าใกล้ถึงคิวของเราแล้วงั้นไปกันเลยไหมแก้มอ้วน เอ๊ะ หรือว่าอิ่มแล้วนะงั้น.."

        "ยังฮะ ท้องหนูยังใส่ไอติมได้อีกหลายๆลูกเลยนะฮะ คิกคิก" หึหึ

        "ไปกันฮะพี่ชาย" ผมกับน้องเดินจูงมือกันจนมาถึงหน้าร้านไอศกรีมพอเอาบัตรคิวให้พนักงานดู ก็ยังเหลืออีก5คิว เลยพากันไปหาที่นั่งรอแถวนั้น แถวนี้มีร้านขายหุ่นโมเดลด้วยเด็กแก้มอ้วนเห็นเข้าก็๠๱ะโ๪๪ลงจากม้านั่งแล้วหันมาบอกผม

        "พี่ชายรอหนูอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวหนูมานะฮะ" ไม่รอฟังคำอนุญาตใดๆทั้งสิ้นรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปเลย เฮ้อ! ดื้อไม่เบาเลยแฮะ จนน้องหายไปสัก4นาที ผมเลยลุกไปดูว่าไปแอบซนอยู่มุมไหนของร้าน เดินเข้ามาพอพ้นหัวมุมก็เห็นเด็กแก้มอ้วนกำลังจ้อคุยกับผู้ชายอายุราว20ได้ แว่วๆว่าผู้ชายคนนั้นจะซื้อโมเดลหุ่นยนต์ตัวโปรดให้ ไม่รู้คุยกันอีท่าไหนไอ้น้องตัวดีถึงได้ไปยืนอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้นที่นั่งเลือกโมเดลอยู่แถมน้องตัวดีก็ยังหันหน้าไปคุยจ้อไม่หยุด รู้จักเขาหรือไงกัน! ไว้ใจคนอื่นง่ายๆแบบนี้ได้ไงนะน่าจับมาฟาดก้นให้เข็ดจริงๆ

        "ยังจะกินอยู่ไหมไอศกรีมน่ะ!"

        "โอ๊ะ พี่ชาย!" เห๊อะ! ปากเรียกแต่ไม่ยอมเดินมาหากัน

        "เขาเป็๲พี่ชายหนูเหรอคะตัวเล็ก" ผู้ชายคนนั้นก้มลงไปถามซะใกล้จนจมูกจะแทบชนกับแก้มอ้วนๆของน้องชายเขาอยู่แล้ว

        "ฮะ พี่ชายของหนูเองฮะ ชื่อพี่นาย"

        "สวัสดีครับ น้องชายคุณน่ารักดีนะครับเห็นแล้วอยากบีบแก้มเลย" พูดเสร็จไอ้บ้านั่นก็ยกแขนที่คร่อมตัวน้องผมอยู่ขึ้นมาแล้วใช้มือบีบลงไปที่แก้มอ้วนๆของน้องชายผมเบาๆ

        "พาย! มาหาพี่เดี๋ยวนี้จะกินไหมไอศกรีมน่ะ ถึงคิวแล้วนะ!"

        "โอ๊ะ! ถึงคิวแล้วเหรอฮะ กินฮะหนูกิน พี่ฮะหนูไปกินไอติมก่อนนะฮะ บายย" แหมๆ มีบ๊ายบายกันด้วยเอากับไอ้น้องชายตัวดีของเขาสิ

        "น้องพาย แล้วโมเดลที่พี่จะซื้อให้ล่ะครับ" กึก พอได้ยินคำว่าโมเดลขาสั้นๆก็หยุดกึ้ก ขัดใจนักเชียว!

        "ไม่เป็๲ไรครับ ขอบคุณเดี๋ยวผมซื้อให้น้องชายของผมเอง ขอตัวนะครับ" พูดเสร็จผมก็อุ้มไอ้น้องชายตัวดีขึ้นมากระเตงไว้ด้านหน้า

        "แล้วเจอกันนะฮะพี่สุดหล่อ บายยย"

        "น้องพาย!" ร่างเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือก

        "อะไรเหรอฮะ พี่ชายจะดุหนูทำไมฮะ" ถ้ากูจับน้องชายตัวดีฟาดก้นสักที พ่อกับแม่จะด่าป่าววะ หงุดหงิดฉิบ ไหนมาตอนแรกบอกว่าไม่ดื้อไงวะ!

        "สองคนนี้เป็๞อะไรกัน ทะเลาะอะไรกับน้องตานายหรือว่าแกแกล้งน้อง พ่อเห็นไม่คุยกัน๻ั้๫แ๻่ตอนกินข้าวแล้วนะ"

        "พ่อก็ถามลูกรักของพ่อดูเองสิครับ เหอะ"

        "เป็๞อะไร น้องยังเด็กนะลูกมีอะไรหรือน้องทำอะไรผิดก็สอนน้องดีๆ" แม่หันมาบอกกับผมแล้วหันไปโอ๋เด็กแก้มอ้วนที่นั่งหน้ามู่ทู่อยู่บนคาร์ซีต

        "ตัวเล็กของแม่ทะเลาะอะไรกับพี่นายคะไหนลองบอกแม่ซิ"

        "หนูป่าวทะเลาะนะฮะแม่จ๋า หนูอยู่เฉยๆพี่ชายก็มาดุหนูเองฮะ" พูดเสร็จก็กอดอกแล้วหันหน้าออกนอกรถอย่างมีแง่งอน น่าจับฟาดน้อยซะเมื่อไหร่

        "ตานาย แกดุอะไรน้อง! น้องทำอะไรผิด"

        "หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะฮะพ่อจ๋าพี่ชายดุหนูเอง พี่ชายไม่รักหนู ฮึก ฮะ อึก นะ หนูเสียใจมากๆเลยนะฮะ ฮึก" พูดเสร็จก็เบะน้ำตาร่วงพลู จนพ่อต้องเลี้ยวรถเข้าปั๊มข้างทางแล้วหันมามองผมตาดุ

        "โอ๋ๆไม่ร้องนะครับตัวแสบของพ่อ มาหาพ่อมา" พ่อรีบเดินลงจากรถแล้วมาเปิดประตูฝั่งเด็กแก้มอ้วนแล้วโอ๋กันยกใหญ่แม่ก็อีกคนแตะไม่ได้เลยลูกชายสุดที่รักเนี่ย เหอะ หมั่นไส้นัก!เด็กแก้มอ้วนขี้แยว่ะ ไม่ได้ดุแรงซะหน่อย

        "โอ๋กันเข้าไปอีกหน่อยถ้าหายไปจะรู้สึก"

        "หาย อะไรหายแกหมายความว่ายังไงตานาย"

        "มีอะไรเล่าให้แม่ฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ" ผมเลยเล่าวีรกรรมไอ้เด็กแก้มอ้วนให้พ่อกับแม่ฟังอย่างละเอียด

        "น้องพายหนูจะไว้ใจใครง่ายๆแบบนี้ไม่ได้นะคะลูก อันตรายมากๆเลยรู้ไหมคะ..ถ้าเจอคนดีก็ดีไปแต่ถ้าเจอคนไม่ดีเข้าหนูจะเดือดร้อนนะคะ คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ"

        "ฮึก แม่จ๋าดุ ฮึก ฮืออ" ปากเล็กๆเบะจนคว่ำน้ำหูน้ำตาเอยทะลักทะลาย

        "ไม่เอาครับไม่ร้องนะตัวแสบของพ่อ เดี๋ยวไม่หล่อนะดูสิตาบวมหมดแล้ว โอ๋ๆตัวแสบของพ่อนิ่งนะครับ นิ่ง"

        "อึก ร้องไห้แล้วจะไม่หล่อ ฮึก เหรอคับพ่อ อึก จ๋า" พยายามกลั้นก้อนสะอื้นสุดกำลังเพราะกลัวไม่หล่อ เชื่อเขาเลย

        "ใช่ครับ นอกจากไม่หล่อแล้วยังไม่เท่ห์อีกด้วยนะครับ ลูกยอมได้เหรอถ้าเป็๲แบบนั้นน่ะ"

        "อึก มะ ไม่เอา หนูจะหล่อแล้วก็จะเท่ห์ด้วย ฮึก นะ หนูไม่ร้องแล้วก็ได้ฮะ อึก" ปากก็ขยับหนุบหนับพูดไปกลั้นสะอื้นไปแต่พอหันมาเจอผมก็สะบัดหน้ากลมๆอ้วนๆพรืด ดีจริงๆน้องชายกู

        "เห็นทีพ่อต้องไปสั่งทำเครื่องติดตามตัวให้น้องซะแล้ว ถ้าหายไปจะได้ตามได้ คราวหน้าสัญญากับพ่อแม่แล้วก็พี่นายนะครับว่าจะไม่ไว้ใจใครง่ายๆอีก ถ้าหนูหายไปพ่อกับแม่แล้วก็พี่นายต้องเสียใจมากๆแน่เลย หนูอยากทำให้พ่อแม่กับพี่เสียใจเหรอครับ"

        "หนูขอโทษฮะ หนูจะไม่ทำอีก พ่อจ๋าแม่จ๋าอย่าโกรธหนูนะฮะ" มือป้อมๆยกมือขึ้นไหว้พ่อกับแม่เพราะสำนึกผิด

        "แล้วพี่ล่ะเราไม่ขอโทษเหรอ" ผมกอดอกถามอย่างผู้ชนะ

        "หนูโกรธฮะ หนูไม่คุยด้วย พี่ชายดุหนูหนูกินไอติมไม่อร่อยเลย หนูงอนอยู่ห้ามมาชวนหนูคุยฮะ หนูไม่คุย" พูดเสร็จก็ยู่หน้าแล้วกอดอกแน่น

        "หนอยๆไอ้เด็กแก้มอ้วนเดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่เลยนะ" ผมเอื้อมมือไปบิดแก้มอ้วนเบาๆเพราะหมั่นเขี้ยวมากกก

        "พ่อจ๋าแม่จ๋าพี่ชายแกล้งหนูอีกแล้วฮะ หนูเจ็บมากเลยฮะ"

        "ตานาย! / นายลูก" เฮ้อ! เอาไปคืนได้ป่าววะ ดื้อฉิบ ดื้อมาก

****

น้องพายไม่ได้ดื้อพี่นายนั่นแหละที่ดื้อ

หวงน้องชายเกินเบอร์มาก

#พี่นายน้องพาย

#น้องชาย

*********

TBC.