บทที่ 2 ฮ่องเต้จูหยวนจางผู้นี้ช่างไร้ความสามารถ
เหตุใดจะไม่พิโรธเล่า อู่อ๋อง จูซู่ โอรสทรยศผู้นี้ กล้าถึงเพียงนี้ วางแผนลอบปลงพระชนม์พระองค์ถึงเพียงข้างกาย
ยิ่งน้ำเสียงมั่นใจของจูซู่ ยิ่งทำราวกับเพียงออกคำสั่ง ก็สามารถปลิดชีพพระองค์ได้โดยง่าย กระทำให้องค์ฮ่องเต้จูทรงกริ้วโกรธา ขณะเดียวกันก็ทรงหวาดหวั่นในพระทัยอย่างมิอาจห้าม
เพียงชั่วพริบตา!
ฮ่องเต้จูก็รู้สึกว่าพระราชวังหลวงที่เคยปลอดภัย กลับเต็มไปด้วยภยันตรายรอบด้าน สามารถมีมือสังหารโผล่มาทำร้ายพระองค์ได้ตลอดเวลา
“เป็ผู้ใดกัน?”
“พวกเ้านักรบเงาที่บุตรคนที่ห้าของข้าจัดวางไว้ใกล้ตัวข้ามีผู้ใดบ้าง” สีหน้าของฮ่องเต้จูน่ากลัวเหลือเกิน ช่างน่าเกรงขามนัก ก่อนหน้านี้ ฮ่องเต้จูมีความมั่นใจในคนที่อยู่ใกล้ตัวพระองค์เสมอ
โดยเฉพาะกลุ่มทหารชุดนี้ พวกเขาถูกฮ่องเต้จูคัดเลือกด้วยตนเอง
แต่ตอนนี้ มีผู้ใดมาบอกกับพระองค์ว่า ในหมู่ทหารองครักษ์ที่องค์ฮ่องเต้ไว้วางพระทัยที่สุด กลับมีมือสังหารที่ผู้อื่นแอบส่งมาซ่อนอยู่
เื่เช่นนี้จะไม่ทำให้ฮ่องเต้หวาดหวั่นได้อย่างไร?
แม้คนผู้นั้นจะเป็พระโอรสของพระองค์เอง พระองค์ก็ยังคงหวาดกลัว
“เหมาเซียง? หรือว่าเขาจะเป็คนของเ้าห้า?”
“มิใช่หรอก ั้แ่ลูกทรพีผู้นั้นยังไม่เกิด เหมาเซียงก็ติดตามอยู่ข้างกายข้าแล้ว เขาจงรักภักดีต่อข้ายิ่งชีพ อีกทั้ง เ้าห้าไม่เคยพบเจอเหมาเซียงเลยสักครั้ง”
“หากมิใช่เขา แล้วจะเป็ผู้ใดเล่า”
“สามารถรวบรวมกำลังพล จู่โจมพวกข้าได้ในคราเดียว นอกจากเหมาเซียงกับหวังจิ่งหงแล้ว คงไม่มีผู้อื่นอีก แต่ทั้งสองล้วนจงรักภักดีต่อข้าอย่างยิ่ง”
“น่าตายนัก!” ยิ่งครุ่นคิด สีหน้าของฮ่องเต้จูยิ่งหม่นหมองลง
ด้วยสายตาของพระองค์ ไม่ว่าผู้ใดที่เคยพบเจอ จะเป็คนซื่อสัตย์หรือคนทรยศ พระองค์สามารถตัดสินได้ในพริบตาเดียว
ก่อนหน้านี้ พระองค์มั่นใจเป็อย่างยิ่ง หากมีใครกล้าส่งสายลับมาอยู่ใกล้ จะสามารถมองเห็นทันที แต่ในเวลานี้กลับไม่มีเป้าหมายที่ต้องสงสัยเลย
“หรือว่า จะเป็เ้าเหตุผลกลับหัวนี้ที่กล้าเล่นตลกกับข้า”
“ไม่ถูกต้อง!”
“นี่เป็สมุดบันทึกส่วนตัวของเขา มีเพียงเขาเท่านั้นที่ล่วงรู้ แน่นอนว่าสิ่งที่บันทึกไว้ต้องเป็ความจริง”
“ฮู่~ ฮ่า~”
ฮ่องเต้จูจูสูดหายใจเข้าลึก พยายามอย่างหนักเพื่อระงับความตกตะลึง
จากนั้น ดวงตาทั้งสองก็จ้องเขม็งไปที่สมุดบันทึกของจูซู่ หวังว่าจะพบเบาะแสของมือสังหารเ่าั้ที่หน้าต่อไป
‘ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าจะไม่เปิดเผยตัวตนของมือสังหารเ่าั้ ด้วยความแข็งแกร่งของข้าในตอนนี้ ข้าสามารถสังหารกองกำลังองครักษ์ของฮ่องเต้จูหยวนจางได้อย่างง่ายดาย ทหารองครักษ์ห้าพันนายที่เฝ้าคุ้มกันวังหลวงในสายตาของข้า พวกเขาก็เป็เพียงแค่ฝูงมดเท่านั้น’
‘สิบหกปีมานี้ ข้าฝึกวิชาพลังัคชสารจนถึงขั้นเจ็ดแล้ว เพียงขยับนิ้วก็ปลดปล่อยพลังมหาศาลได้ดุจัและคชสาร เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าลองทดสอบดู พบว่าเพียงมือเดียวก็ยกรูปปั้นสิงโตหนักห้าพันจิน*[1]ในจวนขึ้นได้ แล้วยังะโขึ้นลงได้ถึงสองครั้ง’
‘ข้าคาดว่า พลังแขนข้างเดียวของข้าน่าจะถึงหนึ่งหมื่นสองพันจินแล้วกระมัง!’
‘ยิ่งไปกว่านั้น หากฝึกวิชาพลังัคชสารถึงขั้นเก้า กายเนื้อของข้าย่อมไม่ต้องหวั่นเกรงคมดาบธรรมดา แม้ยืนให้พวกมันฟันก็คงไม่ระคายผิว! บัดนี้แม้เพิ่งถึงขั้นเจ็ด ยังขาดอีกเพียงเล็กน้อย แต่ก็ถือว่าไม่เลวนัก’
‘เฮ้อ! ข้านี่ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก’
‘อย่าว่าแต่ทหารองครักษ์ห้าพันนาย แม้ระดมพลแสนนายนอกเมืองอิ้งเทียน ข้าก็มิได้ครั่นคร้าม แม้สู้ไม่ได้ ข้าหรือจะหนีไปไม่ได้’
‘ด้วยพลังที่ข้ามีอยู่ในตอนนี้ หากฮ่องเต้จูหยวนจางคิดจะต่อกรกับข้า แม้แต่จะต้านทานก็ยังมิอาจทำได้’
‘เบื้องหน้าพลังอันไร้เทียมทานของข้า ฮ่องเต้จูหยวนจางผู้เป็ถึงฮ่องเต้หรือจะนับเป็อันใด กองทัพนับแสนของเขาหรือจะทำอันใดได้’
“นี่… นี่มัน!”
เมื่อได้เห็นเช่นนี้ ฮ่องเต้จูถึงกับตื่นตระหนกจนตาเบิกโพลง
“นี่มันเื่บ้าอันใดกัน! เป็ไปได้เช่นไร!”
“พลังแขนข้างเดียวมีกำลังถึงหนึ่งหมื่นถึงสองหมื่นชั่ง นี่มันพลังเซียนอะไรกัน!”
แม้แต่ท่านแม่ทัพฉางอวี้ชุนในอดีต ที่ได้ชื่อว่ามีพลังเทียบเซียน พลังแขนข้างเดียวของเขาก็แค่เจ็ดแปดร้อยจินเท่านั้น แค่นี้ก็ถือว่าไร้ผู้ต่อกรแล้ว
พลังถึงหนึ่งหมื่นถึงสองหมื่นชั่ง ไม่อาจจินตนาการได้เลย
ต่อยออกไปเพียงหมัดเดียว ไม่รู้ว่าจะสามารถสังหารคนได้มากมายเพียงใด
เวลานี้!
ฮ่องเต้จู จู่ ๆ ก็นึกถึงบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งราชวงศ์สุยและถัง ‘หลี่หยวนป้า’ ผู้เลื่องลือว่ามีพละกำลังมหาศาลราวกับพลังของสัตว์เทพทั้งสี่ สามารถสังหารกองทัพนับแสนของกษัตริย์ฏทั้งสิบแปดแคว้นได้เพียงลำพัง
ชั่วขณะหนึ่ง ฮ่องเต้จูก็ดูสุขุมขึ้น
“พลังเช่นนั้น ข้าจะปราบปรามได้อย่างไร”
“หากเ้าห้า ลูกทรพีผู้นี้ ขัดขืนแม้เพียงน้อยนิด จะทำเช่นไรดี ใครกันจะหยุดยั้งเขาได้”
ยิ่งคิดถึงเื่ที่ไม่กี่วันก่อน ตนใช้พื้นรองเท้าตีจูซู่ไปหลายที ใจของฮ่องเต้จูก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที หากในตอนนั้นเ้าห้าขัดขืนขึ้นมาแม้เพียงนิด...
มิใช่ว่าเขาจะมิได้สิ่งใดเลยหรือ
ทว่า ขณะนั้นเอง บันทึกในหน้าถัดไปกลับทำให้ฮ่องเต้จูเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
“อ๊ะ!”
‘ผู้ใดให้ฮ่องเต้จูหยวนจางเป็บิดาข้าเล่า พูดถึงเื่นี้ ข้าย่อมโชคร้ายนัก ชาติภพก่อน ชาติภพก่อนหน้า ข้าก็ยังคงเป็บุตรชายจูหยวนจาง มิคาดคิดว่าในชาตินี้ ก็ยังคงเป็บุตรชายของจูหยวนจาง’
‘หรือว่าข้าไม่อาจหลุดพ้นจากจุหยวนจางผู้นี้ได้จริง ๆ’
“อะไรนะ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮ่องเต้จู จู่ ๆ ก็โกรธจนตัวสั่น ะโเสียงดังลั่นว่า “เ้าห้า ไอ้ลูกทรพี! ชาติก่อน ชาติก่อน ๆ มันก็เป็ลูกข้า ทำไมมันถึงจำเื่พวกนี้ได้ หรือว่ามันเป็เด็กอัจฉริยะั้แ่เกิด”
“จริงด้วย ข้าพึ่งนึกออก”
“ั้แ่เ้าห้า ไอ้ลูกทรพีนี่เกิด มันก็สนิทกับพี่สาวของมันเท่านั้น ไม่เคยสนิทกับข้าผู้เป็พ่อ แถมบางครั้งยังมองข้าด้วยสายตาเหยียดหยามอีก”
“ที่แท้ก็เป็เช่นนี้นี่เอง ที่แท้ก็เป็เช่นนี้เอง!”
“น่าเจ็บใจนัก!”
“หรือเ้าคิดว่า การเป็โอรสของข้า เป็การทำให้เ้าต้องลำบากอย่างนั้นรึ? อ้ายคนสารเลว!”
ถึงกระนั้น ในขณะที่เอ่ยปาก แววตาของฮ่องเต้จูกลับเผยความอ่อนโยนอย่างประหลาด ซึ่งความอ่อนโยนอันหาได้ยากนี้ ปรากฏขึ้นเฉพาะเวลาที่ฮ่องเต้จูมองมายังจูซู่เท่านั้น
เป็เื่ปกติอยู่แล้ว!
เมื่อพระองค์รู้ว่าคนผู้นี้ เคยเป็บุตรชายของพระองค์มาแล้วถึงสองชาติภพ ย่อมต้องมีความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิมบ้างเป็ธรรมดา
‘เฮ้อ! ช่างน่าหนักใจนัก!’
“คิดก่อฏก็มิได้ ไม่ก่อฏก็มิได้ แต่จะว่าไป ฮ่องเต้เช่น ‘เ้าหนุ่มจู’ ผู้นี้ ช่างมิเอาไหนเสียเลย กฎหมายบัญญัติที่ประกาศใช้ไปนั้น แต่ละอย่างล้วนเลวร้ายยิ่งกว่าผักปลา จักเป็เพราะเป็ปฐมกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์ิ จึงมีบารมีน่าเกรงขามยิ่งนักกระมัง”
‘ผู้คนล้วนหวาดกลัวและยอมสยบต่อเขา’
‘ถ้ามิใช่เช่นนั้น ราชบัลลังก์ของเขาคงสิ้นสุดลงไปนานแล้ว’
“ข้านึกถึงชาติภพก่อน ครั้งที่ข้าได้เป็ฮ่องเต้ พรมแดนของราชวงศ์ิขยายออกไปกว้างใหญ่กว่าของ ‘เ้าหนุ่มจู’ ถึงสิบเท่า ราษฎรอยู่เย็นเป็สุข แทบทุกบ้านต่างมีเสบียงอาหารเหลือเฟือ ยิ่งในด้านการศึกษานั้น บุตรหลานเกือบทุกคนในแผ่นดินล้วนได้เล่าเรียนเขียนอ่าน”
‘สำคัญที่สุดคือ ในท้องพระคลังของข้านั้น มีเงินอยู่มากมายมหาศาล ทั้งเงินและทองคำ จูหยวนจางคงไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อนในชีวิตกระมัง!’
‘อย่าว่าแต่ไม่เคยเห็นเลย คิดยังไม่กล้าคิดเลยกระมัง!’
‘แต่ว่า งานพวกนี้ทำเอาข้าเกือบตาย งานหนักเช่นนี้ ต่อให้ฆ่าข้าตาย ข้าก็ไม่ขอเป็ฮ่องเต้อีกแล้ว’
‘เฮ้อ! น่าเศร้าใจยิ่งนัก จูหยวนจางผู้เป็ถึงฮ่องเต้ ช่างไร้ความสามารถยิ่งนัก!’
‘ช่างเถิด ไม่พูดเื่นี้แล้ว เกี่ยวอะไรกับข้า! ไม่เขียนแล้ว ข้ายังต้องไปฝึกฝน! พยายามฝึกฝนให้ถึงขั้นสูงกว่าปรมาจารย์โดยเร็วที่สุด มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ข้าจึงจะมีหนทางช่วยท่านพี่และท่านแม่ได้’
‘ฮึ่ม! ล้วนเป็เวรกรรมที่ฮ่องเต้จูก่อไว้ทั้งนั้น!’
[1] 1 จิน เท่ากับ 0.5 กิโลกรัม
7K
