จุติเทพอสูรสยบบรรพกาล【จบ】

หลิงเหยาถอนหายใจ พลางร่อนลงพื้นอย่างช้าๆ

“เจ้าก็น่าจะรู้ว่ามีคนเพียงไม่กี่คนที่รู้จักปรมาจารย์โจวเสวี่ยฉิงของเจ้า ใช่หรือไม่?” ฉินอวี่กล่าวอย่างเย็นชา

หลิงเหยาไม่ตอบ สีหน้าและดวงตาที่อยู่ใต้ผ้าปิดหน้าได้ทรยศนางนางสงสัยมากว่าทำไมฉินอวี่จึงเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับโจวเสวี่ยฉิงนางเองก็เพิ่งค้นพบเรื่องนี้หลังจากอ่านประวัติลับของสำนักเหยาฉือเช่นกัน

“เป็นเพราะบรรพบุรุษของข้ารู้จักกันกับปรมาจารย์โจวเสวี่ยฉิงของเจ้าไม่เพียงแต่ปรมาจารย์ของเจ้า แม้แต่เสี่ยตี้หรือหวังชิงปรมาจารย์ผู้บุกเบิกสำนักยุทธ์ว่านจ้งก็ยังรู้จัก” ฉินอวี่กล่าวช้าๆแต่เดิมต้องการถามเกี่ยวกับข่าวคราวของโจวเสวี่ยฉิงแต่กลับนึกไม่ถึงว่าหลิงเหยาจะรู้จักอีกทั้งยังให้ความเคารพและชื่นชมเป็นพิเศษอีกด้วย สิ่งนี้ทำให้ฉินอวี่ค้นพบทางออกจากอุปสรรคนี้

“เป็นไปไม่ได้!” หลิงเหยาพูดโดยไม่แม้แต่จะคิด

“ทำไมมันจะเป็นไปไม่ได้? แม้ว่าครอบครัวของข้าจะล่มสลายแต่บรรพบุรุษของข้าก็เป็นผู้แข็งแกร่งชั้นยอดเช่นนี้” ฉินอวี่กล่าว

ก่อนที่หลิงเหยาจะได้ตอบ เขาก็พูดอีกว่า “เจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับสำนักเทียนฉีหรือไม่? บรรพบุรุษของข้าเป็นศิษย์ของสำนักเทียนฉี!”

“สำนักเทียนฉี?” หลิงเหยาขมวดคิ้ว คำสามสี่คำนี้ทำให้นางคุ้นเคยอยู่บ้างแต่นางจำไม่ได้ว่านางเคยได้ยินมาจากที่ใด

“บรรพบุรุษของข้าและปรมาจารย์ของเจ้าโจวเสวี่ยฉิง เสี่ยตี้ และหวังชิงเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ต่างเป็นศิษย์ในสำนักเทียนฉี”ฉินอวี่พูดอย่างเปิดเผยและเมื่อรู้สึกได้ถึงความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งของหลิงเหยาฉินอวี่ก็โล่งใจอย่างสมบูรณ์

“เป็นไปไม่ได้! เจ้ามีหลักฐานอะไร!” หลิงเหยาจ้องไปที่ฉินอวี่และพูดอย่างเฉียบขาด

“หลักฐาน?”ฉินอวี่ไม่เพียงแต่มีความสุข แม้ว่าเขาจะพูดจาไร้สาระ แต่หลิงเหยาจะแยกออกหรือ? นอกจากนี้ ฉินอวี่ยังรู้จักสามสี่คนนี้เป็นอย่างดี และในทันใดนั้นเขาก็พูดช้าๆ “วิชาเทพธิดาร่ายรำ น่าจะเป็นความลับของสำนักเหยาฉือใช่หรือไม่? ทำไมข้าถึงรู้ละ? ยิ่งกว่านั้นเจ้าเคยได้ยินมาบ้างหรือไม่ว่าในหอบรรพชนของสำนักยุทธ์ว่านจ้งมีรูปวาดรูปหนึ่งที่ปฐมาจารย์หวังชิงทิ้งเอาไว้?”

“เจ้า... เจ้ากำลังหมายความว่าคนที่อยู่ในรูปเหมือนที่ปรมาจารย์หวังชิงทิ้งเอาไว้คือบรรพบุรุษของเจ้าหรือ?” หลิงเหยาตกใจนางเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน แต่ไม่มีใครรู้ว่าใครคือบุคคลในภาพ

ฉินอวี่กระแอมสองสามครั้งแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

“เป็นไปได้อย่างไร? เป็นไปได้อย่างไร?” หลิงเหยาพึมพำอย่างไม่เชื่อหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เมื่อนางสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของฉินอวี่นางก็รู้สึกตัวขึ้นและพูดอย่างโกรธเคือง “เจ้าโกหกข้าหรือ?”

“ทำไมข้าต้องโกหกเจ้าด้วยล่ะ? บันทึกลายมือบรรพบุรุษของข้าที่ถูกทิ้งไว้นั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนบรรพบุรุษของข้าคงไม่โกหกลูกหลานของเขาหรอก?” ฉินอวี่พูดพลางชำเลืองมองหลิงเหยา

“แล้วลายมือนั่นล่ะ? ส่งมันมาให้ข้าสิไม่อย่างนั้นข้าจะถือว่าเจ้ากำลังโกหกข้า” หลิงเหยาตะโกนอย่างดุเดือด

“นั่นเป็นของสำคัญมาก ข้าจะนำติดตัวมาได้อย่างไรกัน? วันหลังหากมีโอกาสข้าจะเอามาให้เจ้าดูแล้วกัน”ฉินอวี่ค่อยๆ พูด เขาสามารถเขียนบันทึกเหล่านี้ขึ้นมาสักฉบับได้ด้วยตนเองแต่จะว่าไป เมื่อออกจากที่นี่ได้แล้ว จะได้พบกันหรือไม่ได้พบก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“รักษาชีวิตของเจ้าก่อนเถอะ! ถ้าไม่มีบันทึกลายมือนั่นมาให้ข้าข้าฆ่าเจ้าแน่” หลิงเหยากล่าวอย่างเย็นชาและนางก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ฉินอวี่พูดนั้นจริงหรือเท็จ

“ได้ ปล่อยข้าตอนนี้ได้หรือไม่ล่ะ?” ฉินอวี่ถามอย่างลองเชิง

“อย่าฝันไปเลย หากไม่มีบันทึกลายมือนั่นมาให้ข้าและไม่สามารถจับตัวสารเลวสองคนนั่นมาได้เจ้าก็อย่าได้คิดหนี จริงสิแล้วก็โอสถนิรันดรนั่นด้วย!”หลิงเหยาพูดอย่างเย็นชา แม้ว่าคำพูดนั้นจะเยือกเย็น แต่ก็ดูผ่อนคลายลงมาก

ฉินอวี่แทบอยากจะตบหน้าตนเองที่ไปยกเรื่องของบันทึกลายมือนั่นขึ้นมาเพื่ออะไรจากนั้นเขาก็พูดขึ้น “ข้าไม่มีโอสถนิรันดร”

“เจ้า...” หลิงเหยาขมวดคิ้วรัศมีความอาฆาตแค้นของนางพุ่งออกมาทันที

“ข้ามีใบปรุงยา” ฉินอวี่กล่าวช้าๆ

หลิงเหยาแสดงออกมาทางสีหน้าทันทีดวงตากลมโตอันงดงามของนางจ้องตรงไปทันที หลังจากมีสติกลับมานางก็ใช้กระบี่ขนาดยักษ์โจมตีออกไป “รนหาที่ตาย!”

“เจ้าไม่เชื่อข้าอีกแล้วหรือ? ช่างเถอะ เจ้าฆ่าข้าเสียเถอะ ข้าจะพูดอะไร เจ้าก็ไม่เชื่อในสิ่งที่ข้าพูดถ้าเช่นนั้นยังจำเป็นจะต้องคุยกันอีกหรือ?” ฉินอวี่ทำท่าทีเหมือนกำลังตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและหลับตาลงทันที

กระบี่วิญญาณแขวนลอยอยู่เบื้องบน ยอดเขาบนหน้าอกของหลิงเหยากระเพื่อมขึ้นลงมองดูท่าทีของฉินอวี่ และยิ่งสงสัยมากขึ้นในใจ จากนั้นนางจึงพูดขึ้น“ใบปรุงยาของโอสถนิรันดรได้สูญหายไปแล้วหลังจากการล่มสลายของแดนเซียนอู่เจ้ายังจะโกหกข้าอีกหรือ?”

“หรือที่ข้าบอกเจ้าไปก่อนหน้านี้มันจะเปล่าประโยชน์เสียแล้ว?บรรพบุรุษของข้าและเสี่ยตี้พวกเขาต่างเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันหรือบรรพบุรุษของข้าก็ไม่ได้สืบทอดใบปรุงยานิรันดรเอาไว้หรือ?” ฉินอวี่ถามอย่างเย็นชา

การหายใจของหลิงเหยาหยุดนิ่ง ใช่แล้วในเมื่อบรรพบุรุษของเขาเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกับปรมาจารย์โจวเสวี่ยฉิง เช่นนั้นเขาก็คงจะมีใบปรุงยานิรันดรจริงๆหรือ? เมื่อคิดถึงสิ่งนี้หลิงเหยาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก หากลองถามดูมีหญิงสาวคนไหนบ้างที่ไม่ชื่นชอบความสวยงาม? มีหญิงสาวคนไหนบ้างที่ไม่อยากเป็นสาวอยู่ตลอดกาล?

“เพียงแค่เจ้ายอมปล่อยให้สหายสองคนของข้าไป ข้าจะมอบใบปรุงเม็ดยานิรันดรให้กับเจ้า”ฉินอวี่เห็นหลิงเหยามีลักษณะเช่นนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่านางเชื่อไปแล้วกว่าแปดส่วนและหัวใจของเขาก็มีความมุ่งมั่นมากขึ้น

“นี่... เป็นไปไม่ได้!” หลิงเหยายืนกราน

“อย่าเพิ่งรีบตอบเช่นนั้นสิเจ้าสามารถกลับไปคุยกับบรรดาศิษย์น้องของเจ้า และถามความคิดเห็นของพวกเขาได้หากเจ้าใช้โอสถนิรันดรเพื่อชดเชย พวกนางก็คงจะเห็นด้วยนะ เจ้าค่อยๆ พิจารณาก็ได้”ฉินอวี่พูดจบ เขาก็อุ้มลูกหมาป่าและก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

สยงท่าเทียนและหลี่เทียนจีเป็นสหายที่แท้จริงของฉินอวี่หลังจากที่เขากลับมาเกิดใหม่ฉินอวี่ไม่อยากเห็นพวกเขาถูกสำนักเหยาฉือไล่ล่า ด้วยอีกเหตุผลหนึ่งหลี่เทียนจียังคงมีประโยชน์ในอนาคต ฉะนั้นจะยอมให้สำนักเหยาฉือสังหารไปได้อย่างไร

“สวบ!”เสียงของอาวุธที่แหลมคมชิ้นหนึ่งที่แทงทะลุอากาศดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ฉินอวี่ขนลุกไปทั้งตัว เขาตกใจเป็นอย่างยิ่งขนาดพูดถึงระดับนี้แล้วหลิงเหยายังคิดจะลงมืออีกหรือ?

ในขณะนี้ ความคิดนับไม่ถ้วนได้ผ่านเข้ามาในหัวของฉินอวี่ฉินอวี่คิดที่จะใช้วิชาปีศาจคลั่งหกปริวรรตตอบโต้กลับและยังคิดว่าหลิงเหยาไม่ได้มีเจตนาจะสังหารตนเอง แต่คงคิดเพียงจะสั่งสอนและขจัดความโกรธในใจของตนเองเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นฉินอวี่ก็ไม่อาจจะเอาชีวิตของตนเองเป็นเดิมพันได้

ฉินอวี่โยนลูกหมาป่าออกไปข้างๆ กำมือของเขาให้เป็นหมัดจากนั้นจึงหันหลังและระเบิดมันออกไป

หมัดระเบิดฟ้า!

แต่ในขณะที่มันถูกปล่อยออกไปรูม่านตาของฉินอวี่ได้หดตัวลงอย่างรวดเร็ว

เขาเห็นได้ว่ากระบี่วิญญาณที่หลิงเหยาถืออยู่ได้กลายเป็นแส้สีทองเส้นหนึ่ง

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินอวี่ก็อยากถอนหมัดของเขาคืนกลับมาโดยเร็วแต่มันสายเกินไป

หลิงเหยาไม่คิดว่าฉินอวี่จะตอบสนองเร็วขนาดนี้ นับประสาอะไรกับการโต้กลับของฉินอวี่นางผู้ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าต้องการชีวิตของฉินอวี่ได้ยืนตกตะลึงอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง

ฉินอวี่ส่งเสียงร้องอย่างคร่ำครวญเบาๆและเตรียมบิดหมัดอันแข็งแกร่งนั้นอย่างรวดเร็วและได้กระทบถูกผ้าปิดหน้าสีขาวที่อยู่บนใบหน้าของหลิงเหยาทันทีทำให้ผ้าปิดหน้าสีขาวนั้นหลุดออกมา

ครู่หนึ่ง

ม่านตาของฉินอวี่รวมกันเข้ามาเป็นดั่งเข็มปลายแหลมร่างกายของเขาก็เหมือนถูกสายฟ้าผ่าลงมาเป็นการลงทัณฑ์

ในตอนนี้ หลิงเหยาก็รู้สึกตัวกลับมาแล้วเช่นกันในใจของนางยิ่งโกรธมากขึ้น นึกไม่ถึงว่าฉินอวี่จะกล้าตอบโต้กลับแส้สีทองที่อยู่ในมือตัดผ่านอากาศเข้ามา โจมตีลงบนร่างของฉินอวี่

“เพียะ!”

ฉินอวี่ที่ถูกแส้ฟาดลงไปได้กระเด็นลอยออกไปทันที แต่ความโกรธของหลิงเหยาก็ไม่ได้บรรเทาลงเลยและทำการสะบัดแส้สีทองอย่างเนื่อง พุ่งไปทางฉินอวี่อย่างโกรธเคือง

“เพียะ!”

เสียงระเบิดที่ชัดเจนดังก้องในอากาศ และเมื่อเห็นสิ่งนี้ราชาหมาป่าที่อยู่ไกลออกไปก็เริ่มกังวลมากขึ้น ส่งเสียงเห่าหอนของหมาป่าดังออกไปแต่กลับเป็นกังวลว่าจะทำให้ลูกของมันได้รับบาดเจ็บ

หลังจากฟาดอยู่ได้ครึ่งชั่วยาม หลิงเหยาก็ดูเหมือนจะโล่งใจจากนั้นจึงหยุดนางจ้องไปที่ฉินอวี่ที่ถูกแส้ฟาดเข้ามาจนเต็มไปด้วยคราบเลือด และพูดอย่างเย็นชาว่า“เจ้าวางแผนจะจัดการข้ามาตั้งแต่แรกเริ่ม? ฮึ เจ้าคิดว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้าสินะแต่เจ้าได้คิดบ้างหรือไม่ว่าข้าจะสั่งสอนเจ้า? หากยังคิดแผนการอะไรกับข้าอีกก็คอยดูว่าครั้งหน้าข้าจะสั่งสอนเจ้าอย่างไร”

ฉินอวี่มีเลือดไหล และการโจมตีของหลิงเหยานั้นหนักมากแม้ว่าไม่ได้รับบาดเจ็บถึงกระดูก แต่ความเจ็บปวดของเนื้อหนังก็ทำให้ฉินอวี่กระตุกไปทั้งตัวแต่เขาไม่ได้พูดอะไรเลย แต่กลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา และมองไปที่หลิงเหยาด้วยสายตาที่ซับซ้อน

หลิงเหยานิ่งตะลึง ไม่นานก็รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วและสัมผัสใบหน้าของตนเองอย่างรุนแรง เมื่อรู้ว่าผ้าปิดหน้าหายไปหลิงเหยาก็ตกใจทันที หลังจากนั้นไม่นานนางก็เหลือบมองฉินอวี่อย่างเย็นชาด้วยสายตาที่มีความรังเกียจและเสียดสี นางยืดตัวตรงยกหน้าอกสูงมากขึ้นจากนั้นจึงพูดเชิงเย้ยหยัน “เจ้าบอกว่าเจ้าไม่ชอบรูปร่างหน้าตาของข้ามิใช่หรือ? แล้วตอนนี้เจ้ามามองดูอะไร”

หลิงเหยาเคยเห็นสายตาเช่นเดียวกับฉินอวี่มาเป็นจำนวนมากส่วนมากจะทำให้นางรังเกียจและขยะแขยง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อได้เห็นสายตาที่ฉินอวี่เผยออกมาเช่นนี้จึงทำให้ในหัวใจของหลิงเหยารู้สึกสบายใจอย่างอธิบายไม่ได้

ฉินอวี่ไม่ได้พูดอะไรเขาไม่ได้สังเกตเห็นความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในร่างกายของตนเองเลยเขาเพียงแค่จ้องไปทางหลิงเหยาอย่างว่างเปล่า ผู้ที่มีใบหน้าที่บอบบางจนเกือบจะไร้ที่ติ

คิ้วเรียวยาวโค้งได้รูปเปล่งประกายสีดั่งหยก ราวกับพระจันทร์เสี้ยวริมฝีปากแดงเข้มสะท้อนในแสงแดด ดวงตาที่สดใสและเด่นชัดมีความโดดเด่นเหมือนดั่งดวงดารามากมายเปรียบเสมือนการประดับแต่งอันงดงาม

สิ่งที่ทำให้ฉินอวี่ต้องใจเต้นไม่ใช่การปรากฏตัวขึ้นของหลิงเหยาความงามของหลิงเหยานั้นไม่ได้ต่างไปจากจื่อซวินเอ๋อมากมายนักเมื่อตอนแรกเริ่มที่ได้พบกับจื่อซวินเอ๋อ ฉินอวี่ก็ยังไม่ถึงกับเสียอาการเช่นนี้แต่ใบหน้านี้ของนาง กลับทำให้ฉินอวี่หวนนึกถึงความทรงจำที่ไม่รู้จบ

ในความงุนงง ฉินอวี่ก็นึกย้อนกลับไปที่สำนักเทียนฉีเพื่อกลับไปสู่เที่ยงวันอันสดใส

หญิงสาวคนที่ดูเหมือนดั่งเทพธิดาได้บุกเข้าไปยังภายในจิตใจของฉินอวี่อย่างเงียบๆ

“โจวเสวี่ยฉิง คือ... คือเจ้าหรือไม่?” ฉินอวี่กระซิบด้วยความเจ็บปวด