ตอนที่ 2 เริ่มต้นใหม่
"อ๋อ ต้องเป็รายการอำกันเล่นแน่ๆ"
"ต้องมีกล้องจิ๋วตัวเล็กแอบซ่อนเอาไว้"
"ไหน ซ่อนกล้องที่ไหนกัน ข้าต้องหาให้เจอ"
เต้าิ คิดวิเคราะห์ออกมาฉับไวอีกครั้ง จนนึกถึงรายการแกล้งคนที่ชอบอำคนอื่นเล่น โดยแอบซ่อนกล้องเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว คอยถ่ายหน้าตาของคนที่ถูกแกล้งเอาไว้มาออกรายการเพื่อเรียกเรทติ้งจากผู้ชม
คราวนี้สายตาเต้าิเพ่งเล็งมองหากล้องจิ๋วตัวเล็กอย่างละเอียด เมื่อมองครบสามร้อยหกสิบองศาก็ยังไม่พบเจอกล้องที่ว่านั่นเลย
นู้นก็ไม่ใช่ นี้ก็ไม่ใช่ อย่าบอกนะ... ว่ามันคือ ความจริง โลกนิยายจริงๆ เราหลงเข้ามาในโลกนิยาย แล้ว
เต้าิ ไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะหลุดมาอยู่โลกนิยายแบบนี้ได้กัน หากไปเล่าให้คนอื่นฟังคงหาว่าบ้า เพี้ยน ประสาทไปแล้วแน่ๆ
ตนเองเคยอ่านนิยายมาเหมือนกัน แต่พอมาเห็นภาพเหลือเชื่ออย่างแหวนมิติกับตา ต้องใขึ้นมากับความน่าอัศจรรย์ของมัน
แม้แต่ยุคที่เทคโนโลยีพัฒนาล้ำหน้าไปไกลมากแล้ว แต่แหวนมิติยังคงไม่ถูกสร้างออกมาให้เห็น หากบนโลกจริงที่ตนเองเคยอาศัยอยู่มีแหวนมิติออกมาจริงๆ ทุกคนก็ไม่จำเป็ต้องใช้ถุงพลาสติกกันแล้ว แถมช่วยลดภาวะโลกร้อน แล้วยังไม่ต้องเหนื่อยกับการหิ้วถุงผ้าไปช็อปสินค้าแบรนด์ดังให้เมื่อยตุ้ม
"เมื่อไรจะมีแหวนมิติใช้กันนะ"
เต้าิ อยากได้แหวนมิติขึ้นมาทันใด หากมีแหวนมิติอะไรๆก็คงสะดวกง่ายดายขึ้นเยอะ ที่จอดรถก็ไม่ต้องเสีย คอนโดก็ไม่ต้องซื้อ อยากนำอะไรไปที่ไหน ก็ใส่เข้าไปในแหวนมิติก็จบ
ถ้าใส่บ้านสำเร็จรูปลงไปได้คงจะดีไม่ใช่น้อย
"ตกลง หากข้าทำการตรวจสอบเด็กนั้นให้ เ้าต้องมอบแหวนมิติมาให้ข้า" เสียงชายวัยกลางคน กล่าวอย่างดีใจ เมื่อตนเองจะได้แหวนมิติมา
เสียงชายวัยกลางคนดังขึ้นมา ทำการปลุกสติเต้าิให้หยุดเพ้อฝัน หันมามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
"ฝันไปเถอะ จะเอาแหวนมิติข้าไปง่ายๆเช่นนี้รึ"
ความคิดในใจดังขึ้นมา เมื่อแหวนมิติในโลกนิยายมาอยู่ตรงหน้า จะให้คนอื่นมาชุบมือเปิบได้ไงกัน
เต้าิตัดสินใจแล้วว่าแหวนมิติต้องเป็ของตนเองเท่านั้น
"รีบๆตรวจดูอาการมัน เท่านี้แหวนมิติก็เป็ของข้าเรียบร้อย" ชายวัยกลางคนพึมพำออกมาอย่างแ่เบา มุมปากเผยยิ้มออกมา
สายตาเต้าิมองเห็นการขยับปากของชายวัยกลางคนก็รู้ได้ทันทีว่าคิดอะไรอยู่
การอ่านปาก จำบทพูดของเต้าิในอาชีพนักแสดงดัง ผ่านมานับไม่ถ้วนแล้ว ไม่มีทางที่คำพูดเล็กน้อยจะเล็ดรอดสายตาเต้าิไปได้
"เอาละ นอนนิ่งๆซะ"
"ข้าจะได้รีบตรวจรีบเสร็จ"
"ไม่จำเป็"
เต้าิ ลุกมาปฏิเสธการตรวจอาการตัวเองจากชายวัยกลางคนทันที
"ว่าไงนะ" ชายวัยกลางคนใ ในขณะที่เตรียมตัวจะตรวจสอบอาการเต้าิ
"เมื่อกี้เ้าพูดว่าอะไรนะ" ชายวัยกลางคน คิดว่าตนเองคงได้ยินผิดไป เลยถามใหม่อีกรอบ
"ข้าบอกว่าไม่จำเป็ต้องตรวจ เพราะข้าไม่ได้เป็อะไร เ้าหูหนวกรึไง หัดแคระขี้หูซะบ้าง"
เต้าิ ย้ำด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ชายวัยกลางคนชอบให้คนอื่นพูดย้ำหลายรอบรึไงกัน
"พูดอะไรน่ะ"
"รีบนอนลงให้ท่านหมอเล้งตรวจเร็วเข้า"
ชายแก่ วิ่งเข้ามาบังคับให้เต้าินอนลงทันที
"ข้าบอกว่าไม่เป็ไร จะให้ไอ้หมอเก๊ ตรวจทำไม"
เสียงเต้าิตอบกลับทันควัน จนทุกคนใ
"แกว่าไงนะ ว่าใครเป็หมอเก๊กัน" ชายวัยกลางคน แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา ไม่นึกว่าจะมาถูกเด็กอายุไม่ถึงครึ่งชีวิตตนเอง มาด่าว่าเป็หมอเก๊แบบนี้มาก่อน
"เ้านี้ ชอบให้คนอื่นว่าเ้าหลายรอบสินะ"
"ได้ ข้าจะพูดให้ฟังจนเ้าจำได้ขึ้นสมองเลย"
"ไอ้หมอเก๊ หมอเถื่อน หมอปลอม หมอกำมะลอ หมอหน้าโง่..."
คำพูดต่อว่านานาสารพัด ดุด่าว่ากล่าวออกมาจากปากเต้าิไม่หยุดหย่อน
"พอ ข้าไม่ตง ไม่ตรวจมันแล้ว"
"ดี ปล่อยให้มันตายๆไปเลย"
ชายวัยกลางคนทนไม่ไหว เดินจากไปด้วยความโกรธเคือง
"เดี้ยวก่อน ท่านหมอเล้ง" ชายแก่ รีบเดินตามอีกฝ่ายให้กลับมา แต่ไม่เป็ผล "ปล่อย" ชายวัยกลางคนไม่หันกลับมามองอีกต่อไป
"ทำไมเ้าถึงพูดยังงั้นกับท่านหมอเล้งกัน"
"เค้าไม่ใช่หมอเก๊อย่างที่เ้าคิด"
"เค้าเป็หมอคนเดียวในหมู่บ้านนี้เชียวนะ"
"แถมเค้ายังช่วยรักษาเ้าจนหายดีด้วย"
ชายแก่ อธิบายออกมาให้เต้าิฟังต่างๆนาๆ
"ช่วยรักษาข้า?" เต้าิ ได้ยินเช่นนั้นก็แปลกใจ ไม่คิดว่าหมอเก๊แบบนั้นจะรักษาคนเป็ด้วย
"ท่านปู่ ช่วยเล่าเื่ทุกอย่างให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม" เต้าิ เอ่ยขอร้องออกมาดับชายแก่
"เฮ้อ"
ชายแก่ ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง เมื่อหมอเล้งไม่ยอมรักษาเต้าิแล้ว จึงมีแต่ต้องเล่าเื่ทุกอย่างที่เต้าิอยากรู้ให้ฟัง เพื่ออย่างน้อยอีกฝ่ายจะได้รื้อฟื้นความทรงจํากลับมาบ้าง
จากนั้นชายแก่จึงเล่าเื่ราวทุกอย่างออกมาให้ฟังจนหมด เต้าิถามอะไร ชายแก่ตอบหมด
ชายแก่ ผมขาว หนวดเครา รกรุงรังตรงหน้า นามว่า เต้าซื่อ เป็ปู่ของเต้าิ พ่อแม่เต้าิเสียชีวิตจากไปหลายปีแล้ว ตอนนี้อาศัยอยู่กับเต้าซื่อกันสองคนเท่านั้น
เต้าิ ได้หนีออกจากบ้านไป ด้วยการผิดหวังในความรัก จนปู่ตนเองไปพบเข้าที่ริมหน้าผา จนรีบพากลับมาที่นี้ แล้วไปเชิญท่านหมอเล้งให้มารักษาตน โชคดีที่เต้าิไม่เป็ไรมาก ทำให้พักผ่อนไม่นานก็ฟื้นขึ้นมา
"ผิดหวังในความรัก?"
"ทำไมเื่ราวมันเหมือนของข้านัก"
"ตกลงตอนนี้ข้าก็คือ เต้าิใช่ไหม?"
"ข้ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง ใครพาข้ามาหรือข้ามาเอง"
"รึว่าข้าตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้ง"
"นี้คือ ชีวิตใหม่ ชีวิตที่สอง ชีวิตหลังความตายของข้า?"
"งั้นท่านปู่คนนี้ คือ ปู่ของข้าจริงๆงั้น?"
เต้าิ ยังคงมีเื่สงสัยอยู่อีกมาก
แต่จะถามให้หมดตอนนี้คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าปู่จะตอบหมด
แล้วคิดว่าบางเื่ที่สำคัญปู่คงไม่รู้แน่ และถึงถามไปคงไม่มีทางได้รับคำตอบ ต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเองเท่านั้น
โครก
เสียงท้องร้องดังขึ้นมา บ่งบอกสัญญาณของความหิวโหยที่ไม่ได้กินไรมาทั้งวัน
"เ้าคงหิวมากแล้วสินะ เดี้ยวข้าไปหาอะไรมาให้เ้าทาน" ปู่เต้าซื่อ ได้ยินเสียงท้องร้องจึงพักเื่ราวถามตอบเอาไว้ก่อน ไปจัดเตรียมอาหารให้เต้าิทาน
หมับ
เต้าิกำหมัดจนแน่น
"ในเมื่อข้ายังมีชีวิตอยู่ ก็ขอใช้ชีวิตนี้ให้เต็มที่เลยละกัน"
เต้าิ ตัดสินใจจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เพื่อลืมเื่ราวความรักที่ผิดหวังในอดีตลงไปให้ได้
18K
