ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กสิบกว่าคนก็มาออกันอยู่ที่หน้าประตูเรือนหอ พวกเขากระพริบตาปริบๆ มองเข้าไปในห้อง เพื่อรอรับอั่งเปาที่จิ่นเซวียนจะแจก 

        “พวกเจ้าอย่าเบียดกัน รอเจ้าบ่าวเจ้าสาวแลกสุรากันดื่มให้เรียบร้อยก่อน พวกเจ้าค่อยกลับมาใหม่” แม่สื่อโจวโดนพวกเขาเบียดจนมิรู้จะยืนที่ใด

        “เจ้าเตรียมเงินอั่งเปามาหรือไม่？” ซ่งจื่อเฉินแอบถามจิ่นเซวียน เขากลัวว่าหากจิ่นเซวียนมิได้เอามาแล้วนางจะอับอาย

        “ข้าเตรียมไว้แล้ว ถุงเงินอยู่ที่ท่านอาเล็กของข้า อีกครู่ค่อยให้คนไปเรียกให้นางเอามาให้ข้า” จิ่นเซวียนพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม โชคดีนักที่นางเตรียมเงินอั่งเปาเอาไว้แล้ว มิเช่นนั้นคงมิรู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด ประเพณีแต่งงานของแคว้นซีหลิงมีส่วนหนึ่งที่คล้ายกับบ้านเกิดของนาง เมื่อฝ่ายเจ้าสาวมาที่บ้านของฝ่ายเจ้าบ่าวจะต้องแจกเงินอั่งเปา ไม่ต้องมากมาย หนึ่งถึงสองหยวน ขึ้นอยู่กับตนเองว่ามีเงินมากน้อยเท่าใด

        เตียงในเรือนหอเป็นของใหม่ มีผ้าสีแดงสดคลุมไว้ เพื่อแสดงถึงความมงคล หลังจากที่จิ่นเซวียนพาซ่งจื่อเฉินเข้าห้องแล้ว แม่สื่อโจวจึงเป็นผู้นำพิธีให้พวกเขาแลกสุรากันดื่ม

        “เจ้าสาวหากดื่มสุรามิไหว เจ้าให้เจ้าบ่าวดื่มแทนได้” จิ่นเซวียนรับจอกกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีสุราเต็มแก้วแลกกันดื่มกับซ่งจื่อเฉิน แม่สื่อโจวให้นางเอาสุราให้ส่งจื่อเฉินดื่มแทน เมื่อเพิ่มจอกของนางเข้าไปแล้ว ซ่งจื่อเฉินต้องดื่มรวมทั้งหมดหกจอก โชคดีที่สุราจอกเล็ก มิเช่นนั้นต้องดื่มหกจอกในคราเดียวเช่นนี้ คงทรมานน่าดู

        “เจ้าเด็กดื้อพวกนี้ ข้าบอกว่าอย่าเบียดกันมิใช่หรือ？” แม่สื่อโจวกำลังจะไปเรียกซย่าชุนอวิ๋นให้นำถุงเงินอั่งเปามาให้จิ่นเซวียน พวกเด็กๆ ที่ยืนรอก็เบียดกันเข้ามาเสียก่อน ส่วนซย่าชุนอวิ๋นเวลานี้ ในอ้อมแขนของนางกอดถุงเงินขนาดใหญ่เท่าถุงกระสอบข้าว นางยืนอยู่นอกประตูหาทางเข้ามามิได้

        “เด็กๆ พวกเจ้าหลีกทางก่อน ให้ข้าเข้าไปข้างใน จะได้แจกเงินอั่งเปาให้พวกเจ้า” เมื่อพวกเด็กๆ ได้ยินว่านางมีเงินอั่งเปาจึงรีบหลบทางให้นางเข้าไปด้านใน

        “ฮูหยินหู เด็กพวกนี้ซนนัก ท่านอย่าถือโทษโกรธพวกเขาเลย” แม่สื่อโจวยิ้มอธิบาย ซย่าชุนอวิ๋นแย้มยิ้มมิถือสา

        “เด็กๆ ที่ใดก็เหมือนกันทั้งนั้น ท่านป้ามิต้องกังวลเจ้าค่ะ”

        “ท่านป้า นี่คือเงินอั่งเปาของท่านเจ้าค่ะ วันนี้ลำบากท่านแล้ว” หลังจากที่ซย่าชุนอวิ๋นเข้ามาข้างในแล้ว นางก็หยิบเงินห้าตำลึงออกมามอบให้แม่สื่อโจว แม่สื่อโจวยิ้มจนตาปิด เมื่อเห็นซย่าชุนอวิ๋นใจกว้าง 

        “เด็กๆ พวกเจ้าเข้าแถว ข้าจะแจกเงินอั่งเปาให้” จิ่นเซวียนหยิบถุงเงินใบใหญ่มาจากมือของท่านอาเล็ก ในนั้นมีเหรียญทองแดงหลายสิบตำลึง

        แม่สื่อโจวคิดว่าในถุงนั้นเป็นขนมเมล็ดทานตะวันเสียอีก นางเบิกตากว้างจนตาจะถลนออกมา เมื่อเห็นเหรียญทองแดงมากมาย 

        ตอนอยู่ที่บ้านซย่า ชุนอวิ๋นนำเหรียญทองแดงหนึ่งหมื่นเหรียญมานับและแบ่งใส่ถุง ถุงสีแดงแต่ละใบบรรจุเหรียญทองแดงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเหรียญ จะนำไปแจกจ่ายให้กับเด็กๆ ในหมู่บ้านสกุลโจวและผู้ที่มาช่วยงาน

        “ขอบคุณท่านอาสะใภ้ห้าเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนเปิดถุงเงิน และหยิบถุงสีแดงออกมาส่งให้แม่นางน้อยที่อยู่หน้าสุดของแถว แม่นางน้อยได้รับถุงเงินแล้วยิ้มดีใจโค้งขอบคุณจิ่นเซวียน

        “โอ้ นี่มันเหรียญทองแดงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเหรียญ ท่านอาสะใภ้ห้าช่างใจกว้างจริงๆ เจ้าค่ะ”

        แม่นางน้อยคนแรกเมื่อได้รับถุงเงินก็รีบเปิดดู เมื่อนางเห็นเหรียญทองแดงทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเหรียญก็รู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก

        “เด็กๆ พวกเจ้าได้เงินแล้วก็ออกไปกันเถิด พวกเราต้องเหลือพื้นที่ให้บ่าวสาว”

        “ท่านย่า ท่านอาสะใภ้ห้าให้เงินข้าด้วยเจ้าค่ะ！”

        ในกลุ่มคนที่เข้าแถว มีเด็กสามคนเป็นหลานของแม่สื่อโจว พวกเขาดีใจมากเมื่อได้รับเงิน

        “เซวียนเซวียน เจ้าใจกว้างยิ่งนัก” แม่สื่อโจวเป็นแม่สื่อมาหลายมี นางเพิ่งเคยเจอคนที่ใจกว้างเช่นนี้เป็นหนแรก บางคนร่ำรวยแต่แจกอั่งเปาเพียงหนึ่งพันเหรียญ แต่จิ่นเซวียนแจกให้เด็กทุกคน ทั้งยังให้ในจำนวนเท่าๆ กันอย่างเท่าเทียม

        “วันมงคลควรมีความสุขกัน อีกอย่างข้าหาเงินก็เพื่อเอามาใช้เจ้าค่ะ”

        จิ่นเซวียนมิใส่ใจเรื่องนี้ นางใส่ใจเพียงว่านางจะมีที่ยืนในหมู่บ้านสกุลโจวได้อย่างไรต่างหาก

        “เซวียนเซวียน ยังเหลือถุงเล็กๆ อีกสามสิบหกถุง เจ้าจะเอาไปทำสิ่งใด？” ซย่าชุนอวิ๋นนับจำนวนถุงที่ยังเหลืออยู่ในถุงใหญ่ ยังเหลืออีกสามสิบหกถุงเล็ก

        “สามี วันนี้มีคนมาช่วยจัดงานกี่คนหรือ？” จิ่นเซวียนนำถั่วลิสงกับเมล็ดทานตะวันสองถุงใหญ่มาจากบ้าน ได้ยินว่าตามธรรมเนียมแล้วต้องมอบถั่วลิสงกับเมล็ดทานตะวันพวกนี้ให้เพื่อนบ้านที่มาช่วยงานที่บ้านสามี

        “ข้ามิค่อยแน่ใจ เจ้าคงต้องถามท่านพ่อ” ซ่งจื่อเฉินนับถือจิ่นเซวียน เขามิคิดว่าจิ่นเซวียนจะใช้วิธีนี้ซื้อใจคน นางใจกว้างกับเด็กๆ เหล่านั้นเช่นนี้ ในวันข้างหน้าผู้ปกครองของเด็กๆ เหล่านี้คงได้แต่เอาอกเอาใจจิ่นเซวียน มิกล้าทำให้นางลำบากใจ

        “เอาเช่นนี้แล้วกัน เจ้าค่อยมอบให้พวกเขาในพิธีมอบของขวัญ” แม่สื่อโจวแนะนำ

        “พวกเราฟังท่านเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนยิ้มให้แม่สื่อโจว แม่สื่อโจวจึงยิ้มตอบนาง

        “เซวียนเซวียน ตามธรรมเนียมแล้ว พวกเจ้าต้องพาคนบ้านพ่อแม่ไปทานข้าวด้วยกัน”

        “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนพยักหน้าตอบรับอย่างสุภาพ

        “จื่อเฉิน เซวียนเซวียนของพวกเรายกให้เจ้าแล้ว เจ้าต้องดีกับนางให้มากๆ เล่า” ซย่าชุนอวิ๋นรู้สึกทุกข์ใจเล็กน้อย หลานสาวสุดที่รักแต่งงานกับซ่งจื่อเฉิน นางมิพอใจเอาเสียเลย！

        “ท่านอาเล็กโปรดวางใจ ข้าจะดูแลเซวียนเซวียนให้ดีที่สุดขอรับ” ซ่งจื่อเฉินรู้ดีว่าซย่าชุนอวิ๋นคิดอย่างไร เขามิโทษซย่าชุนอวิ๋นที่คิดเช่นนั้น เพราะผู้อื่นก็คงคิดเช่นเดียวกัน

        “ของมีค่าในห้องของเจ้ามีมากยิ่งนัก เจ้าต้องลงกลอนเอาไว้ด้วยเล่า” หลังจากที่จิ่นเซวียนพาซ่งจื่อเฉินออกจากห้อง แม่สื่อโจวก็บอกให้จิ่นเซวียนลงกลอนประตู

        .......

        โถงหน้า！

        ทุกคนล้วนพูดถึงจิ่นเซวียน พวกเขากล่าวว่าจิ่นเซวียนมิเพียงมีหน้าตาที่งดงาม แต่นางยังใจกว้างยิ่งนัก

        “จื่อเฉิน เจ้าโชคดียิ่งนัก ได้ภรรยาดีเช่นนี้” ตอนที่พวกจิ่นเซวียนเดินผ่านสวนด้านหน้า สตรีออกเรือนแล้วผู้หนึ่งเอ่ยชมจิ่นเซวียนอย่างเริงร่า 

        “ทุกท่าน ข้าเพิ่งมาถึงได้ไม่นานนัก หากทำสิ่งใดมิถูกต้อง หวังว่าทุกท่านจะให้อภัยเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนประสานมือและทักทายทุกคนอย่างตรงไปตรงมา

        โจวซู่ซินที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนรู้สึกมิสบอารมณ์นัก เมื่อนางเห็นว่าจิ่นเซวียนได้รับการต้อนรับที่ดี ส่วนจิ่นเซวียนเองก็สังเกตเห็นโจวซู่ซินจากหางตาเช่นกัน

        “พี่สะใภ้ห้า เด็กๆ ได้รับอั่งเปาแล้วข้าเล่าเจ้าคะ？” ซ่งเป่าจูเดินยิ้มมาหาจิ่นเซวียน นางตั้งตารอคอยมากว่าจิ่นเซวียนจะให้สิ่งใด

        “ของขวัญของเจ้า ข้าจะให้ตอนมอบของขวัญ” จิ่นเซวียนยกยิ้มให้ซ่งเป่าจู

        “ขอบคุณพี่สะใภ้ห้าเจ้าค่ะ” ซ่งเป่าจูได้ยินว่าจิ่นเซวียนมีของขวัญจะให้ นางก็วางใจ

        “เซวียนเซวียน เมื่อเช้าข้าติดธุระ มิได้ไปหาที่บ้านเจ้า นี่เป็นของขวัญเจ้าสาวที่ข้าให้เจ้า” ฉิวจั่งกุ้ยเดินออกมาจากฝูงชน ยื่นกล่องสี่เหลี่ยมสีม่วงให้จิ่นเซวียน

        จิ่นเซวียนรับกล่องไปแล้วยิ้มขอบคุณ “ขอบคุณท่านลุงฉิวเจ้าค่ะ”

        “เด็กคนนี้ เกรงใจเกินไปแล้ว ข้ากับอาเขยของเจ้าเป็นสหายกันมาหลายปี หลานสาวของเขาย่อมเป็นเหมือนหลานสาวของข้า”

        ฉิวจั่งกุ้ยจงใจเอ่ยถึงหูเหยียนซูต่อหน้าทุกคน เขาต้องการบอกกับทุกคนว่า จิ่นเซวียนมีคนคอยหนุนหลัง หากอยากจะกลั่นแกล้งนางก็ต้องผ่านพวกเขาไปก่อน

        “ท่านลุงฉิว ท่านเองก็เป็นญาติฝั่งบ้านพ่อแม่ของข้า อีกครู่ท่านมานั่งด้วยกันกับข้านะเจ้าคะ” จิ่นเซวียนยิ้มและเชิญให้ฉิวจั่งกุ้ยอยู่ทานอาหารด้วยกัน

        โต๊ะจัดเลี้ยงหนึ่งตัวนั่งได้สิบคน คนบ้านซย่ามาส่งเจ้าตัวเจ้าสาวกันค่อนข้างมาก จึงนั่งกันเต็มไปแล้วสามโต๊ะ

        ซย่าหลี่เจิ้ง ซย่าเม่าหลิน ซย่าหลี่เจ๋อ สวี่ติ้งหรง ซย่าหม่านชางและซย่าหม่านกุ้ยนั่งด้วยกัน จิ่นเซวียนเห็นว่าโต๊ะของพวกเขายังพอมีที่ว่างจึงพาซ่งจื่อเฉินและฉิวจั่งกุ้ยไปนั่งโต๊ะนั้น

        รถเข็นของซ่งจื่อเฉินเตี้ยเกินไปจึงเอื้อมมิถึงโต๊ะ จิ่นเซวียนจึงประคองเขาให้นั่งบนเก้าอี้กลมแทน

        “ชิ่งเจียทุกท่าน อาหารพื้นๆ ธรรมดาเหล่านี้ หวังว่าทุกท่านจะมิรังเกียจ” ซ่งผิงมาทักทายทุกคนที่โต๊ะ เพื่อรักษาหน้าจิ่นเซวียน เขาจึงซื้อของขวัญที่ดีหน่อย

        โดยการเตรียมผ้าต่วนยาวหกฉื่อให้ทุกคน เฉียวซื่อทะเลาะกับเขาก็เพราะเรื่องนี้