[Parth : Wayo]
วาโย หญิงสาวผู้รักการถ่ายรูปและมีจิตใจอ่อนโยน เธอเป็คนโลกส่วนตัวสูงและมักจะเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ปกติแล้วเธอไม่ใช่คนที่ชอบออกไปเจอผู้คนมากนัก นอกจากจะออกไปถ่ายรูปตามสถานที่สวยๆ หรือออกไปเจอธรรมชาติ แต่เนื่องจากเธอว่างงานมาหลายเดือนแล้ว เมื่อคืนเลยนึกอยากออกไปดื่มเหล้าฟังเพลงแก้เซ็ง แต่เพราะไม่ได้รับััรสชาติของแอลกอฮอล์มานานแล้ว เลยทำให้เธอเมาเละจนจำอะไรไม่ได้เลย
โชคดีแค่ไหนที่ได้เจอผู้หญิงคนนั้น ไม่งั้นคงแย่
วาโยกลับมาในตอนเช้า ซึ่งแม่ของเธอก็ไม่ได้ถามอะไรมากมาย เธอแค่บอกว่าดื่มหนักไปหน่อยเลยค้างหอเพื่อน แม่ก็เข้าใจ
“แค่มีเหตุผล” เธอนึกถึงเ้าของคำพูดนี้ จริงอย่างที่เธอบอก
หลังจากนั้น ภาพของผู้หญิงอีกคนก็ลอยเข้ามาในหัว คนที่เธอเพิ่งจะเลิกรากันไป จริงๆ แล้วเธอเป็คนที่ไม่ยึดติดกับเพศของคนรักเท่าไหร่นัก เคยมีแฟนทั้งผู้ชาย ทอม และผู้หญิง แต่สุดท้ายก็เลิกรากันไปทุกราย เธอเจอหลายร้อยเหตุผลในการบอกลา เธอเจ็บซ้ำๆ จนบอกใจตัวเองว่า ไม่เอาอีกแล้ว ขอใช้ชีวิตสบายๆ ตัวคนเดียวไปเรื่อยๆ คงยังดีกว่า เบื่อที่จะต้องมานั่งร้องไห้แบบเดิมๆ อีกแล้ว
คืนนี้วาโยนอนไม่หลับ เธอจึงนอนเล่นโซเชียลในมือถือไปเรื่อยเปื่อย
~ ปิ๊ง ~
เสียงแจ้งเตือนว่ามีอีเมลเข้าในมือถือของวาโยดังขึ้น เธอรู้สึกแปลกใจเพราะปกติแล้วจะไม่มีใครส่งอะไรมาทางเมลบ่อยนัก เมื่อเปิดดูก็ต้องดีใจสุดตัว เพราะมันเป็อีเมลนัดสัมภาษณ์งาน เธอค่อยๆ อ่านทุกประโยคทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจ พร้อมรอยยิ้มอิ่มเอมที่ปรากฏบนใบหน้า แต่ก็ต้องสะดุดทันที เมื่อเห็นวันเวลา และสถานที่นัดสัมภาษณ์
นัดสัมภาษณ์งาน พรุ่งนี้ เวลา 10.00 น.
สถานที่ : บริษัท Sikarin Winery เชียงใหม่
“บ้าเหอะ สัมภาษณ์ที่เชียงใหม่ ใครจะไปเตรียมตัวทัน” เธอบ่นออกมา พลางใช้ความคิด
แต่หากไม่ไปก็ไม่รู้จะมีงานที่ไหนอีกไหมที่จะติดต่อมา งาน่นี้ก็หายากซะเหลือเกิน และเพียงครู่เดียว เธอก็ตัดสินใจไปจัดกระเป๋า และจองตั๋วเครื่องบิน ซึ่งแน่นอนว่าค่าตั๋วแพงลิ่ว เนื่องจากไม่ได้จองล่วงหน้า แต่เธอพอมีเงินเก็บอยู่นิดหน่อย จากนี้คงต้องใช้ประหยัดๆ แต่หากได้งานนี้ก็คงจะดีไม่น้อย
“พนักงานตรวจคุณภาพสินค้าก็ดีกว่าไม่มีงานนะโย เอาวะ สู้!”
พูดออกมาราวกับให้กำลังใจตัวเอง หลังจากจัดกระเป๋าเสร็จเธอก็เข้านอนในทันที เตรียมตัวเดินทางในวันรุ่งขึ้น
นาฬิกาบอกเวลา หกโมงเช้า วาโยตื่นโดยอัตโนมัติเธอรีบเข้าห้องน้ำแล้วจัดการทำธุระส่วนตัว หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย จึงหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ออกมาจากห้อง เดินไปหาแม่ที่กำลังวุ่นกับการทำมื้อเช้าอยู่ในครัว
“หื้มมมม ห้อมหอม แม่ทำอะไรอยู่คะ” เธอเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็แม่จากด้านหลัง
“ทำข้าวต้มจ้ะ ทำไมตื่นเช้าละโย ออกไปถ่ายรูปเหรอ”
“ยังไม่มีงานจ้างหรอกแม่ โยมีนัดสัมภาษณ์งานค่ะ”
“จริงเหรอลูก แม่ดีใจด้วย ขอให้ลูกของแม่ได้งานครั้งนี้นะ”
หญิงสูงวัยพูดพลางอวยพรให้ลูกสาวของเธอได้งานสักที หลังจากที่เห็นเธอเอาแต่หมกมุ่นอยู่ในห้องมาหลายเดือน
“แต่โยต้องไปสัมภาษณ์ที่เชียงใหม่นะแม่ โยกลับพรุ่งนี้นะ”
“งั้นเหรอลูก ถ้างั้นทานข้าวต้มก่อนนะ”
“ได้ค่ะแม่”
วาโยยิ้มให้ผู้เป็แม่ จากนั้นจึงเปิดตู้ที่ใส่จานชามเรียงไว้เป็ระเบียบ หยิบถ้วยใบกลางและช้อนออกมา เธอส่งให้แม่ตักข้าวต้มให้ แล้วจึงไปนั่งทานที่โต๊ะกินข้าว มื้อนี้ช่างเป็มื้อที่อร่อยที่สุด ขอให้วันนี้เป็วันที่ดีของแกนะ วาโย หญิงสาวนึกในใจ
นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาเก้าโมง ตอนนี้เธออยู่ที่สนามบินเชียงใหม่เรียบร้อยแล้ว ในขณะที่เธอกำลังมองหารถเพื่อจะนั่งต่อไปยังไร่องุ่น เสียงมือถือในกระเป๋าสะพายข้างตัวก็ดังขึ้น เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูพบว่าเป็เบอร์ที่ไม่ได้เมมชื่อไว้ในเครื่อง และไม่คุ้นตาอีกต่างหาก ใครโทรมาตอนนี้นะ หญิงสาวคิดก่อนจะกดรับสาย
“สวัสดีค่ะ วาโยพูดค่ะ”
“เดินออกมาที่ลานจอดรถ”
ปลายสายพูดสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบนี้เธอรู้สึกคุ้นมาก แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน
“เอ่อ โทรหาใครคะ โทรผิดรึเปล่าคะ”
ถึงจะรู้สึกคุ้น แต่เธอก็มั่นใจว่าไม่รู้จักอยู่ดี ยิ่งมาพูดอะไรกำกวมแบบนี้อีก ควรจะรีบวางสายดีกว่า
“ฉันทำงานอยู่ที่ไร่ศิขริน ฉันมารับเธอ”
เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมา เธอจึงคลายความกังวล อาจจะเป็พนักงานที่ไร่สินะที่มารับเธอ ดีจัง แค่มาสัมภาษณ์งานก็มารับถึงสนามบิน อยากให้ได้งานที่นี่ซะแล้วสิ
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
เธอกดวางสายแล้วรีบเดินไปยังลานจอดรถ เมื่อไปถึงเธอจึงกวาดสายตาไปยังรถทุกคันที่จอดอยู่ โห จะรู้มั้ยเนี่ยต้องเดินไปคันไหน ในขณะที่สมองกำลังคิดหาวิธี ก็มีเสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง
“วาโย” น้ำเสียงคุ้นหูนั่นอีกแล้ว เธอจึงหันหลังไปทันที
“คุณ!!”
เธอเรียกอีกฝ่ายอย่างเสียงดังเพราะใเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ผู้หญิงคนนั้น คนที่เธอลืมตาขึ้นมาเจอ ในคืนที่เมาเละ เธอจำดวงตาคู่นี้ได้อย่างดี
“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ”
“มารับเธอ”
“ห้ะ มารับทำไมคะ ฉันมาสัมภาษณ์งานค่ะ”
“งั้นก็ไปกับฉัน”
พูดจบคนตัวสูงก็เดินนำลิ่วไปที่รถ ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ถามอะไรอีก วาโยจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินตามไปให้ทัน หญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้า หยุดตรงรถBMWคันหนึ่ง ก่อนจะใช้รีโมทปลดล็อกประตู เมื่อวาโยเดินตามไปทัน ยังไม่ทันได้ถามอะไรเพิ่มให้คลายความสงสัย อีกคนก็พูดขึ้นมาเสียก่อน
“เอาของไว้ด้านหลัง แล้วมานั่งเบาะหน้า” พูดจบร่างสูงก็เดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ
วาโยเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง อีกสิบนาทีจะสิบโมงแล้ว เธอคงต้องไปกับเขาก่อน ไม่งั้นไปสัมภาษณ์งานสายแน่ๆ ความสงสัยใดๆ เอาไว้ถามทีหลังละกัน
เมื่อเข้ามาในรถเรียบร้อยแล้ว รถหรูก็เคลื่อนตัวออกไปในทันที เธอนั่งนิ่งและไม่กล้าถามอะไร อีกฝ่ายจึงพูดขึ้นก่อน
“เธอ้าเงินเดือนเท่าไหร่” ศิขรินเอ่ยถาม
“เอ่อ ยังไงนะคะ หมายความว่าไงคะ”
“ฉันถามว่าเธอ้าเงินเดือนเท่าไหร่ เพราะฉันคือคนจ่ายเงินเดือนให้เธอ”
วาโยนิ่งเงียบพลางใช้ความคิด เค้าเป็คนจ่ายเงินเดือนงั้นเหรอ หรือเค้าเป็เ้าของโรงงาน
“คุณเป็ประธานบริษัทศิขรินเหรอคะ” เธอถามออกไปเพราะเหนื่อยจะคาดเดาอะไรอีก
“ใช่ ฉันชื่อศิขริน”
“แหม่ ช่างบังเอิญ” วาโยส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ ไม่รู้จะต้องรู้สึกดีใจหรือรู้สึกยังไงในตอนนี้
“สรุปจะเอาเงินเดือนไหม” ศิขรินถามอีกครั้ง
“เอาๆ ค่ะ แปลว่าคุณรับฉันเค้าทำงานแล้วใช่มั้ยคะ”
“ใช่ เธอ้าเงินเดือนเท่าไหร่”
วาโยนิ่งเงียบไปสักครู่ จะเรียกเท่าไหร่ดีนะ น้อยไปก็กลัวจะไม่คุ้มเหนื่อย งานคงจะหนักน่าดู จะเรียกหนักไปก็กลัวเค้าจะหาว่าหน้าเื เผลอๆ เปลี่ยนใจไม่จ้าง และดูเหมือนเธอจะคิดนานไปหน่อย ศิขรินจะเอ่ยตัดบทเสียเอง
“สามหมื่น” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตายังคงมองไปยังถนนเบื้องหน้า
“ห้ะ สามหมื่น ทำไมเยอะจังคะ”
“เอาไหม”
“เอาค่ะ”
เหอะ ตลกชะมัดยัยคนนี้ รินนึกขำในใจ
“เธอมีแฟนไหม” อีกคำถามจากคนข้างๆ ทำให้วาโยถึงกับขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่อยากจะสงสัยอะไรอีก เพราะตอนนี้เธอเป็ลูกจ้างของเขาแล้ว เขาถามอะไรหรือสั่งอะไร ก็คงจะขัดไม่ได้
“ตอนนี้ไม่มีค่ะ แต่เคยมี”
“งั้นก็ดี จะได้ไม่มีปัญหากับการทำงาน”
“ค่ะ”
“หิวข้าวไหม”
“ไม่หิวค่ะ”
“เป็อะไร”
“เอ่อๆ เปล่านี่ค่ะ ฉันแค่วางตัวไม่ถูก”
“กลัวฉันเหรอ”
“เปล่าค่ะ”
“งั้นก็ดี”
ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง วาโยจึงเป็ฝ่ายเอ่ยขึ้นมาบ้าง
“คุณชื่อ คุณศิขรินใช่มั้ยคะ หรือฉันต้องเรียกคุณว่ายังไงคะ” วาโยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูประหม่าเล็กน้อย
“เรียกสั้นๆ คุณรินก็พอ”
“รับทราบค่ะ”
“เอ่อ แล้วคุณรินจะให้ฉันเริ่มงานวันไหนคะ จะได้กลับไปเก็บของ”
ศิขรินละสายตาจากถนนเบื้องหน้าหันมามองหน้าเธอ แล้วเอ่ยสั้นๆ
“เริ่มงานวันนี้เลย”
—----------------------------------------------------
651
