บทที่ 4 เสน่ห์ของเย่จื่อเมิ่ง
ซูช่านเดินออกไปด้วยก้าวยาว ๆ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของตระกูลเฉิน
หลังจากซูช่านหายลับไปนอกประตู หลูเชาเอามือปิดหน้าพลางร้องไห้พูดกับพ่อของตัวเองว่า "พ่อ เขาเป็แค่นักโทษที่เคยติดคุก ทำไมพ่อถึงตีผมล่ะ?"
"ใช่ครับประธานหลู ซูช่านเพิ่งออกมาจากคุก ไม่มีทั้งเงินทั้งอำนาจ แต่นี่..."
เฉินเสียนฉี่ก็มีสีหน้างุนงงเช่นกัน
หลูเต๋อจี้เช็ดเหงื่อออก หลังจากสงบอารมณ์แล้วก็ตวาดใส่ทุกคนด้วยสายตาเ็า "พวกคุณรู้อะไรบ้าง เมื่อกี้จางซานฉวนโทรมาหาผม ถามว่าหลูเชาจะลงมือกับลุงของซูช่านหรือเปล่า?"
"ยังบอกอีกว่าถ้ากล้าลงมือ ตระกูลโจวจะเอาเื่ให้ถึงที่สุด"
!!!
หลูเชาและเฉินเซี่ยนฉีตกตะลึง
จางซานฉวน? หัวหน้าผู้ดูแลคฤหาสน์ตระกูลโจว คนที่ใกล้ชิดโจวซื่อฉยงมากที่สุด
คำพูดของเขา นั่นก็คือความตั้งใจของโจวซื่อฉยงนั่นเอง
หรือว่าสายโทรศัพท์ของซูช่านเมื่อสักครู่นี้เป็เื่จริง?
เฉินเสียนฉี่และตระกูลเฉินเริ่มแสดงสีหน้าหวาดกลัว ถ้าจริง ๆ แล้วซูช่านมีความสัมพันธ์กับคนใหญ่คนโตอย่างโจวซื่อฉยงล่ะ?
"ซู... ซูช่านรู้จักโจวซื่อฉยงจริง ๆ เหรอ?" ในที่สุดเฉินเชี่ยนก็ทนไม่ไหวต้องเอ่ยปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลูเชาโบกมือทันทีและะโว่า "เป็ไปได้ยังไง? เขาเป็แค่นักโทษที่เพิ่งถูกปล่อยตัว จะไปรู้จักโจวซื่อฉยงได้ยังไง?"
"ถ้าซูช่านรู้จักโจวซื่อฉยง แล้วทำไมตอนคดีวางเพลิงเมื่อหลายปีก่อน ซูช่านถึงต้องติดคุกล่ะ?" เมื่อหลูเชาพูดเช่นนี้ ครอบครัวเฉินก็รู้สึกโล่งอกทันที พวกเขาก็คิดว่ามันเป็ไปไม่ได้เช่นกัน
"คุณหลู คุณหลู แต่ซูช่านยังบอกว่าไม่อนุญาตให้เชี่ยนเชี่ยนของครอบครัวเราแต่งงานเด็ดขาด คุณ คุณคิดเห็นเื่นี้ยังไง?" เฉินเสียนฉี่ถามเื่ที่เขากังวลมากที่สุด
เขาหยิบจดหมายหย่าที่ซูช่านเขียนมาวางตรงหน้าหลูเต๋อจี้
หลูเต๋อจี้ขมวดคิ้วแน่น มองดูเนื้อหา้าแล้วแค่นเสียงอย่างเ็าว่า "ลงชื่อแล้วจะเป็ไร? นี่มันยุคไหนกันแล้ว ตัวหนังสือไม่กี่ตัวของเขาจะสามารถขัดขวางการแต่งงานของเชี่ยนเชี่ยนได้จริง ๆ เหรอ?"
จากนั้นเขาก็กวาดตามองท้องของเฉินเชี่ยนแล้วพูดเสียงเย็นว่า "ผมคาดว่า ต้องเป็เพราะหน้าตาของใครบางคนแน่ ๆ โจวซื่อฉยงถึงได้ตกลงช่วยเหลือซูช่านนั่นสักครั้ง"
"เชี่ยนเชี่ยนตั้งครรภ์หลานชายของตระกูลหลูของเราแล้ว และบัตรเชิญก็ถูกส่งออกไปแล้ว เป็ไปไม่ได้ที่จะไม่จัดงานแต่งงาน"
"ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าซูช่านนั่นจะรู้จักโจวซื่อฉยง แล้วมันจะเป็ยังไงล่ะ? ท้องฟ้าของมณฑลจงโจวก็ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลโจวซื่อฉยงเพียงตระกูลเดียว งานแต่งงานจะต้องจัดขึ้นตามกำหนดการ!" คำพูดไม่กี่ประโยคของหลูเต๋อจี้ทำให้ครอบครัวเฉินรู้สึกอุ่นใจ
เนื่องจากก่อนหน้านี้หลูเชาเคยแต่งงานมาแล้ว แต่เพราะฝ่ายหญิงมีภาวะมีบุตรยาก สุดท้ายจึงหย่าร้างกัน
แต่เดิมหลูเต๋อจี้ไม่ได้มองว่าตระกูลเฉินเหมาะสม แต่เพราะเชี่ยนเชี่ยนตั้งครรภ์แล้ว เขาจึง้าสืบทอดวงศ์ตระกูลหลู จึงยอมตกลง
ในขณะที่ซูช่านเดินออกจากตรอกมาถึงริมถนน กำลังเตรียมจะเรียกแท็กซี่ รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดช้า ๆ ตรงหน้าเขา
ประตูรถเปิดออก ชายวัยกลางคนคนหนึ่งสวมชุดลำลองแบบธุรกิจ มีคิ้วหนาและตาโต รีบลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว เดินมาหยุดตรงหน้าซูช่านแล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า "โจวซื่อฉยง มาพบหลงจู่แล้วครับ!"
"คุณคือโจวซื่อฉยง น้องชายของาาเจิ้นซีใช่ไหม? ใครใช้ให้คุณมาที่นี่?" ซูช่านหรี่ตาถามด้วยน้ำเสียงเ็า
เมื่อรู้สึกถึงความเย็นะเืที่แผ่ออกมาจากร่างของซูช่าน โจวซื่อฉยงรีบก้มหน้าลงและพูดว่า "เป็คำสั่งของคุณสืออีที่ให้ผมตามมา เขาบอกว่าครอบครัวของคุณที่นี่ค่อนข้างยากที่จะจัดการ"
"ตระกูลหลูรู้ตัวตนของผมแล้วเหรอ?" ซูช่านถามต่อ
โจวซื่อฉยงรีบโบกมือปฏิเสธ "พวกเขาไม่รู้หรอกครับ คุณสืออีกำชับเป็พิเศษ ดังนั้นผมจึงให้พ่อบ้านโทรไปหาหลูเต๋อจี้"
ซูช่านพยักหน้าและพูดว่า "ฉลาดพอใช้ได้ ในเมื่อมาแล้ว ก็พาผมไปทางใต้ของเมืองสักหน่อยสิ"
หลังจากนั้น โจวซื่อฉยงก็ขับรถด้วยตัวเอง พาซูช่านไปทางใต้ของเมือง จากนั้นรถก็จอดอยู่ที่ด้านล่างของอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งเป็เวลากว่าสองชั่วโมง แล้วซูช่านก็เรียกให้โจวซื่อฉยงขับรถไปที่โรงแรม
อย่างไรก็ตาม วันรุ่งขึ้นโจวซื่อฉยงได้สั่งให้คนไปตรวจสอบเป็พิเศษ จึงได้รู้ว่าที่นี่คือบ้านคุณลุงของซูช่าน
เช้าวันถัดมา ซูช่านที่กำลังหลับฝันอยู่ก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมจากข้าง ๆ ตัว เขาสะดุ้งตัวขึ้น หันหน้าไปมอง เห็นเสี่ยวเสี่ยวกอดหมอนถอยไปอยู่ที่มุมห้อง กำลังมองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว
"เสี่ยวเสี่ยว เป็อะไรไปหรือ หิวหรือเปล่า" ซูช่านลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล พยายามเดินเข้าไปอุ้มเธอ
ตอนนั้นเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้าพลางร้องกรีดว่า "ไม่เอา อย่าเข้ามา อย่าตีเสี่ยวเสี่ยว ฮือ ๆ อย่าเข้ามา" ซูช่านรู้สึกใจหายวาบ มือทั้งสองข้างค้างอยู่กลางอากาศ
เขารู้ว่าเสี่ยวเสี่ยวถูกทำร้ายมามากเกินไปแล้ว ในใจของเธอได้ทิ้งรอยแผลใหญ่เอาไว้
"ได้ พ่อจะไม่เข้าไป พ่อจะเรียกลุงสืออีมาเล่นกับลูกแทนนะ ดีไหม?" ซูช่านไม่มีทางเลือก จึงต้องออกไปข้างนอกเพื่อเรียกสืออีเข้ามา
สืออีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นเสี่ยวเสี่ยว เขาก็แสดงรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก มือถือของเล่นชิ้นเล็กพลางพูดว่า "เสี่ยวเสี่ยว ลุงมาเล่นกับหนูได้ไหม?"
เขาแทบจะลืมความรู้สึกของการยิ้มไปแล้ว สั่งให้เขาฆ่าคนไม่มีปัญหา แต่การปลอบเด็กนี่เขาทำไม่เป็จริง ๆ แต่เพราะคำสั่งของหลงจู่ เขาจึงต้องฝืนทำต่อไป
"ไม่เอา ไปให้พ้น พวกคุณไปให้หมด อย่าเข้ามา" เสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้าพลางกรีดร้อง
ซูช่านมองดูด้วยความรู้สึกเ็ปในใจอย่างรุนแรง เมื่อคืนหลังจากกินอาหารเสร็จ เสี่ยวเสี่ยวก็หลับไปตลอด ไม่คิดว่าพอตื่นขึ้นมาจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้
หลังจากนั้น สืออีก็แนะนำให้เรียกพนักงานโรงแรมมาปลอบใจ
แต่เมื่อพนักงานสองคนเข้ามา พวกเขาก็ใกับเสียงกรีดร้องจนต้องถอยออกไป
ซูช่านและสืออียืนอยู่ในห้องนั่งเล่นด้านนอกห้องนอนอย่างหมดหนทาง ในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเคาะ
สืออีรีบเดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว ชายวัยกลางคนสวมชุดคอจีนสีดำยืนอยู่นอกประตู คนที่มาคือลุงจ้าว
"คุณซูอยู่ไหม? คุณเย่จื่อเมิ่งของบ้านผมอยากคุยกับคุณซู" ลุงจ้าวยิ้มพูดกับสืออี
จากนั้นเย่จื่อเมิ่ง หญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้น สวมชุดกระโปรงยาวเอวลอยสีน้ำเงินเข้ม ถือกระเป๋าสะพายสวยงาม ก็เดินมายืนข้างลุงจ้าว
เช้านี้ หลังจากที่อ่านข้อมูลของซูช่านจบ เย่จื่อเมิ่งตัดสินใจมาคุยกับซูช่าน หรืออาจจะหาวิธีให้เขาอยู่ข้าง ๆ เธอหนึ่งเดือน
เมื่อเวลาหนึ่งเดือนผ่านไป เธอก็จะทำภารกิจของคุณปู่เสร็จ ตอนนั้นเธอก็จะสามารถกลับปักกิ่งได้แล้ว!
"ตอนนี้ผมไม่มีเวลาคุยกับใคร กลับไปเถอะ" เสียงเ็าของซูช่านดังมาจากข้างใน
เย่จื่อเมิ่งขมวดคิ้ว มองเข้าไปข้างในแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "ฉันได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกสาวคุณ ฉันเคยเรียนจิตวิทยามาก่อน ฉันขอพบเธอได้ไหม?"
สืออีหันไปมองซูช่าน เห็นว่าซูช่านไม่ได้พูดอะไร เขาจึงพยักหน้าและทำท่าเชิญให้เย่จื่อเมิ่ง
หลังจากเย่จื่อเมิ่งเดินเข้าไป เธอก็เห็นซูช่านยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น
สายตาของทั้งสองสบกัน ปฏิกิริยาแรกของซูช่านคือคิดว่าสาวสวยตรงหน้านั้นหน้าตาดีมาก มีบุคลิกพิเศษ แต่เขาไม่รู้จักเธอ เธอมาหาเขาทำไมกัน?
เย่จื่อเมิ่งรีบเบือนสายตาไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเรียบเฉยราวกับผิวน้ำนิ่ง เธอก้าวเดินไปทางห้องนอน
ซูช่านจะเดินตามไป แต่เย่จื่อเมิ่งหันมาพูดกับเขาว่า "ห้าปีที่ไม่ได้เจอกัน ลูกสาวของคุณก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก ตอนนี้เธอไม่สามารถไว้ใจคุณได้ เธอ้าสภาพแวดล้อมที่สงบ"
เมื่อมองดูเย่จื่อเมิ่งเดินเข้าไปและปิดประตู ซูช่านชะงักไปครู่หนึ่ง ได้แต่ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยความกระวนกระวายใจ
ประมาณไม่ถึงห้านาที เสียงร้องไห้เบา ๆ จากข้างในก็เบาลงมาก
ไม่ถึงสิบนาที เสียงร้องไห้ก็หยุดสนิท
ประตูห้องนอนเปิดออก เห็นเย่จื่อเมิ่งอุ้มเสี่ยวเสี่ยวเดินออกมาจากข้างใน
เสี่ยวเสี่ยวถือกิ๊บติดผมที่เย่จื่อเมิ่งให้มาเล่นอยู่ในมือ แม้แต่รอยน้ำตาบนใบหน้าก็หายไปแล้ว
เห็นซูช่านและสืออีอ้าปากค้าง เย่จื่อเมิ่งยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางพูดว่า "ดูเหมือนลูกสาวของคุณจะชอบฉันมากนะ"
33K
