ใช้เวลาไม่นานถังเว่ยก็เดินมาถึงบริเวณหน้าบ้านแล้ว สิ่งที่ผิดแปลกไปก็คือซิงเยียนที่ยืนรอเขาอยู่บริเวณประตูทางเข้า
“ดึกแล้วทำไมเ้ายังไม่นอน?”
ถังเว่ยกล่าวถามผู้เป็น้องสาวด้วยความสงสัย โดยยามปกติแล้วหลังขากเสร็จธุระในมื้ออาหารเย็นตัวของนางก็รีบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องของตนเองทันที ซึ่งกว่าที่นางจะปรากฏตัวออกมาอีกครั้งก็คือเช้าของวันถัดแล้ว มันจึงเป็ที่แปลกเป็อย่างมากที่อยู่ข้างนอกห้องในเวลานี้
“ข้ายังไม่ง่วงเท่าไหร่…อีกอย่างนึงข้าได้ยินเสียงของการต่อสู้ก็เลยลุกขึ้นมาดู…”
สังเกตจากกิริยาท่าทางและคำพูดของนางถังเว่ยก็พอจะมองออกแล้วว่าที่ซิงเยียนพูดออกมานั้นโกหกแต่ว่าเขาก็ไม่เลือกที่จะกล่าวขัดนาง
“งั้นหรือถ้าเื่นั้นไม่มีอะไรหรอก เ้าเข้านอนเถอะอากาศข้างนอกเองก็เริ่มเย็นมากแล้วด้วย-”
“ท่านมีอะไรที่ปกปิดข้า…ไม่สิพวกเราพี่น้องทุกคนใช่ไหมท่านพี่”
คำถามของซิิงเยียนทำให้ถังเว่ยให้นั้นนิ่งเงียบไป ทางด้านของซิงเยียนเองก็จ่ออยู่คำตอบที่จะได้รับจากถังเว่ย สิ่งที่เฟยหรงกล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้มันได้ไปกระตุ้นความสงสัยเป็อย่างยิ่ง มันคงจะเป็การดีกว่าถ้าหากนางให้เ้ามาตอบตำถามด้วยตนเอง….แต่ก็นับว่าเสียดายเป็อย่างเพราะนอกจากถังเว่ยจะไม่ตอบคำถามของแล้วเขายังทำเพียงส่ายหน้าเท่านั้น
“ไม่มีอะไรหรอกพวกเ้าคิดมากไปเอง…อย่าได้หลงเชื่อคำพูดอันไร้สาระของเฟยหรงมากนัก”
ถังเว่ยได้ปฎิเสธสิ่งที่ซิงเยียนสงสัยเกี่ยวกับเขาลงทันที พร้อมกับเดินผ่านตัวของนางไป
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอไปอาบน้ำและเข้านอนก่อน….”
“ท่านพี่…เฟยหรงล่ะอยู่ที่ไหนเขาไม่ได้กลับมากับท่านหรือ?”
การพยายามถามคำเดิมที่อีกฝ่ายปฏิเสธไปแล้วไม่ใช่เื่ที่เหมาะสมนัก ซิงเยียนจึงเลิกสงสัยเกี่ยวกับมันและหันมาสนใจตัวของเฟยหรงที่หายไปแทน
“บริเวณลานกว้างห่างจากจุดนี้ไประยะนึงบางทีเขาอาจจะอยู่ที่นั้น”
กล่าวจบถังเว่ยก็หายลับเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ทิ้งซิงเยียนเให้ยืนอยู่บริเวณหน้าบ้านแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ก่อนที่นางจะติดสินใจหันหลังและวิ่งออกจากหน้าบ้านไป เป้าหมายของนางในตอนนี้ก็คือรีบค้นหาเฟยหรงเสียก่อนและถามเขาว่ารู้เื่ที่ถังเว่ยปิดบังเอาไว้มากแค่ไหน
บริเวณลานกว้างที่ถังเว่ยและเฟยหรงประลองกัน
ในตอนนี้แผ่นหลังเฟยหรงพิงเข้ากับต้นไม้สายตาดูเหม่อลอยเหมือนกับคนที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา จนกระทั่งมีเสียงเท้าของใครบางคนเริ่มดังเข้ามาในโสตประสาทของเขา เฟยหรงที่พยายามมองซ้ายมองขวาเพื่งหาว่าเ้าของเสียงเท้าเป็ใครก็พบว่าเป็ตัวของซิงเยียนนั้นเอง
“เ้าแพ้รึ?”
เฟยหรงที่ได้ยินคำถามดังกล่าวก็กำหมัดแน่นด้วยความเ็ป คล้ายกับว่าเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันได้ย้อนขึ้นมาฉายซ้ำในความทรงจำของเขาอีกครั้ง
“ใช่…แพ้แบบหมดรูปเลยล่ะแม้แต่เสื้อผ้าของท่านพี่ข้าก็ไม่สามารถแตะต้องได้”
เมื่อได้รับการยืนยันจากปากของเฟยหรงก็ยิ่งทำให้นางนั้นรู้สึกทึ่งขึ้นไปอีก ต้องบอกก่อนว่าเฟยหรงนั้นเป็ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนถังเว่ยนั้นเป็แค่คนธรรมดา คนธรรมดาจะไปเอาชนะผู้ฝึกยุทธ์ได้อย่างไรเพียงแค่พละกำลังและความเร็วพื้นฐานก็ต่างกันราวฟ้ากับเหวแล้ว แต่สุดท้ายเหยหรงที่เป็ถึงผู้ฝึกยุทธ์กับแพ้ให้กับถังเว่ยที่เป็เพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น นี่ไม่นับว่าเป็เื่ที่เพ้อฝันไปหน่อยหรอกหรือ
“เ้าคงจะรู้สึกสมเพชข้าสินะ มีที่ไหนที่ผู้ฝึกยุทธ์ไปจะไปแพ้ให้คนธรรมดากัน…”
ในเวลาเฟยหรงนี้ไม่กล้าแม้กระทั่งจะสบตากับนาง นอกจากในฐานะที่เป็พี่น้องกันแล้วพวกเขาเองต่างก็มองว่าอีกฝ่ายเป็คู่แข่งอยู่ตลอดเวลาถึงซิงเยียนจะอายุมากกว่าเฟยหรง 1 ปีแต่พื้นฐานการบ่มเพาะของพวกเขาทั้งคู่กับไม่ได้ทิ้งห่างกันมากนัก
“เ้าจะยอมแพ้อย่างงั้นหรือ?กับการแพ้ให้กับพี่ชายของตนเองมันทำให้เ้าเ็ปขนาดนั้นเชียว?”
เมื่อได้ยินคำพูดของนางเฟยหรงก็ไม่ได้ท่าทีตอบโต้แต่อย่างใด เขาทำเพียงแค่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะเริ่มหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“ยอมแพ้? อย่างเ้าจะไปเข้าใจอะไรในตัวข้า! ทั้งเ้า ซูลี่หรือทั่งฟางหรงต่างก็มีพร์ ท่านพี่ก็ชื่นชมพวกเ้าอยู่เสมอมาแล้วข้าล่ะต่อให้ข้าจะพยายามขนาดไหนหรือแม้แต่กระทั่งเอาชนะรุ่นเยาว์ทุกคนในเมืองแต่กับไม่มีคำชมออกจากปากเขาเลยสักนิดเดียว! ทั้งที่ข้าพยายามขนาดนั้นแต่ทว่าการประลองเมื่อครู่เขากับบอกว่าความพยายามของข้าไม่เพียงพอและอ่อนแอเกินไป บางทีข้าเองก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าจริงๆแล้วข้านั้นเป็พี่น้องแท้ๆของพวกเ้าจริงรึไม่!”
ทุกคำพูดของเฟยหรงมันเต็มไปด้วยความโกรธและเศร้าโศกปะปนกันซิงเยียนเองก็ไม่นึกเลยว่าถังเว่ยจะพูดอะไรที่ดูรุนแรงขนาดนี้กับเฟยหรง แต่เมื่อฟังมาถึงประโยคสุดท้ายมันกับทำให้นางของกระตุกพร้อมกับเดินไปยังบริเวณที่เฟยหรงนั่งอยู่และตบเข้าไปที่ใบหน้าของเขาอย่างรุนแรง
“ทำอะไรของเ้า-”
“หุบปากซะ! ข้ารู้ดีว่าเ้าอาจจะรู้สึกเศร้าถ้าเป็ข้าเองที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันก็อาจจะมีสภาพไม่ต่างจากเ้าก็ได้แต่ว่านะข้าคงไม่มีความคิดโง่ๆแบบเ้าที่คิดว่าไม่ใช่พี่น้องของทุกคนในบ้านนี้หรอกนะ…”
เมื่อถูกตบโดยซิงเยียนเฟยหรงก็รู้สึกเหมือนกับว่าตนนั้นได้สติฟื้นคืนกลับมา พอมาลองย้อนดูอีกครั้ง ประโยคที่เขากล่าวออกไปเมื่อครู่มันก็ไม่เหมาะสมที่เขาจะกล่าวออกไปจริงๆ
“ไม่มีพร์?ช่างน่าขัน เ้าที่อายุน้อยกว่าข้า 1 ปีกับมีระดับพลังยุทธ์ใกล้เคียงกับข้านี่น่ะหรือไม่มีพร์ ชายที่จดจำตำราวิชาหอกของสถาบันทั้งหมดได้ตอนอายุ 14 ปีนี่น่ะหรือไม่มีพร์? ถ้าเช่นนั้นพร์ในอุดมคติของเ้ามันเป็แบบไหนช่วยอธิบายให้ข้าฟังหน่อยสิ”
เงียบกริบ ไม่มีแม้แต่การตอบกลับจากเฟยหรงคำพูดของซิงเยียนนั้นถูกต้องทั้งหมดจนเขาไม่สามารถโต้แย้งได้เลยสักนิดเดียว
“เป็อะไรไปตอบไม่ได้อย่างั้นรึ? ในบรรดาพวกเราเหล่าพี่น้องเ้าน่ะมีพร์ในการฝึกยุทธ์มากที่สุดแล้วเฟยหรง เพียงแต่ว่าเ้าดำเนินเส้นทางของเ้าไปไม่ถูกเองต่างหาก ในบางครั้งข้าเองก็ยังแอบอิจฉาในพร์ของเ้าด้วยซ้ำ…"
ท้ายประโยคคำพูดของซิงเยียนมันทำให้เฟยหรงตกตะลึงเป็อย่างมาก พี่สาวคนรองที่เป็ถึงอัจฉริยะของสถาบันอีกทั้งยังมีความงดงามหาใครเปรียบ แต่อีกฝ่ายกับอิจฉาในพร์ของตนอย่างงั้นหรือ ไม่ได้ยินจากปากของนางเขาก็ไม่วันปักใจเชื่ออย่างแน่นอน
“ข้าพยายามมากแล้วนะทั้งที่เป็แบบนั้นท่านพี่ก็ยังไม่เคยกล่าวชมข้าเลยสักครั้ง…"
ถึงแม้จะมีพร์มากกว่าแล้วอย่างไร? เขาไม่เคยปรารถนาในสิ่งเรียกว่าพร์ สิ่งเขา้าก็คือการได้รับคำชมจากถังเว่ยหลังจากพยายามมาอย่างหนักก็เท่านั้น
“ถ้าเ้าคิดแบบนั้นแสดงว่ายังไม่เคยเห็นตอนที่ท่านพี่ให้ซูลี่จดจำสมุนโดยการห้ามดมกลิ่นและมองทำได้เพียงแค่ััเท่านั้น ยังไม่เคยเห็นตอนที่ท่านพี่ให้ฟางหรงที่มีร่างกายแสนจะเปราะบางยกค้อนที่มีน้ำหนักเกิน 100 กิโลกรัมสินะ พวกเขาทำแบบนั้นตลอดทั้งคืนตอนที่เ้าหลับไปแล้ว ตัวเ้าที่บอกว่าพยามแล้วสามารถเทียบกับพวกเขาได้อย่างงั้นหรือ?”
สิ้นเสียงของซิงเยียนจู่ๆภาพที่เหล่าๆน้องของเขาที่ชอบเผลอนั่งหลับเป็ประจำยามกินอาหารเช้า ภาพของซูลี่ที่สามารถจดจำสมุนไพรได้เพียงแค่ได้กลิ่น ภาพของฟางหรงที่สามารถลากเกวียนที่มีน้ำหนักเป็ร้อยกิโลได้ก็ฉุดขึ้นมาในสมองของเขา นี่คือความสามารถของเด็กอายุ 11 ขวบจริงอย่างงั้นหรือ? ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าไม่ใช่เพราะพร์ของน้องๆอย่างเดียวแต่มันเป็เพราะความพยายามอย่างนักของพวกเขาต่างหาก
“เพราะฉะนั้นเลิกทำตัวปวกเปียกแล้วลุกขึ้นมาใหม่ซะถ้าเ้าอยากได้คำชมจากท่านพี่ ก็พยายามทำให้เขาเห็นมากกว่านี้สิถึงความตั้งใจของเ้า…”
ฉับพลันประกายในตาของเฟยหรงก็เปลี่ยนไปมันทั้งเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นและความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะทำตามเป้าหมายของตนให้สำเร็จ
“ขอบคุณนะ ที่คอยเตือนสติของข้า”
“นั้นเป็หน้าที่ของพี่สาวอย่างข้ายังไงล่ะ ไปสิเ้ามีอะไรที่้าจะพูดกับท่านพี่ไม่ใช่หรือ?”
ซิงเยียนกล่าวออกมาทั้งรอยยิ้ม ก่อนที่ตัวของเฟยหรงจะวิ่งจากไปทิ้งนางไว้บริเวณนี้แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น พร้อมกับมีคำถามขึ้นมาในหัวของนางฉับพลัน
‘จะว่าไปคนธรรมดาที่ไหนเขาให้เด็ก 11 ขวบนั่งจำสมุนไหนกันนะ ทั้งยังให้ยกค้อนที่มีน้ำหนักเป็ร้อยๆโลอีกต่างหาก สรุปแล้วเป็ท่านพี่ที่แปลกหรือพวกเราที่แปลกกันนะ?'
6K
![[จบ] เกิดใหม่ครานี้เพื่อกลับมาแก้แค้น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718092922_52866837.webp)
