[New Life] อิสระของชีวิต

ตอนพิเศษ โร x เซ็ท [1]ถ้าโรกับเซ็ทเป็นมนุษย์ธรรมดา แถมยังเป็นไทป์โชตะอีกต่างหาก***Y ไม่เกี่ยวกับเรื่องหลัก ใสๆ เด้อจ้า****
ห้องสภานักเรียน“ไอ้เหี้ยเซ็ท มึงสอบได้เต็มอีกแล้วเหรอวะ!?”“โวยวายอะไรของมึงอีกล่ะเนี่ยไอ้คิว อยู่ใกล้กันแค่นี้พูดเบาๆ ก็ได้ยินแล้วมั้ย”“ไอ้ส้นตีน ตั้งแต่ย้ายมามึงคว้าที่หนึ่งของชั้นปีเป็นปีที่สามแล้วนะเว้ย หน้าก็หล่อ บ้านก็รวย เสือกเรียนเก่งอีก สาวติดมึงกันทั้งโรงเรียนแล้ว!”“มันก็เป็นความจริงมั้ยล่ะ?”เซ็ท อคิราห์ แอชลีย์ เด็กหนุ่มลูกครึ่งผู้สมบูรณ์แบบแห่งโรงเรียนเอกชนชื่อดังของเมืองไทย เป็นนักเรียนเรียนดีคว้าอันดับหนึ่งมาทุกปี ลูกรักของบรรดาคณะอาจารย์ ควบตำแหน่งประธานนักเรียน และเป็นนักกีฬาตัวจริงของโรงเรียน หน้าตาหล่อเหลาขนาดขึ้นปกหนังสือ ที่บ้านเป็นตระกูลดังขนาดที่ว่ากินๆ เที่ยวๆ ทั้งชาติเงินก็ไม่มีวันหมด“มึงรีบๆ ตอบรับสาวไปสักคนดิ พวกกูจะได้จีบสาวได้อย่างสบายใจ ไม่โดนใครหักอกว่าแอบชอบมึงอยู่อีก นี่เข้าหาพวกกูเพราะอยากใกล้ชิดมึงอีกเนี่ย เวร!”“พูดงี้แปลว่ายังจีบข้าวฟ่างไม่ติด เลยกลัวน้องเขามาชอบกูสินะ น่าสงสารๆ”ไวทย์หนุ่มหล่อชั้นม.หก รับตำแหน่งเหรัญญิกในสภานักเรียน ผลการเรียนดีแต่กีฬาค่อนข้างแย่ เป็นหนุ่มน้อยน่ารักที่สุดในกลุ่ม (พูดอีกอย่างคือเตี้ยที่สุดในกลุ่ม) แต่ก็ปากหมาที่สุดในกลุ่ม (หรือพอๆ กันหมดก็ไม่รู้) เจ้าตัวที่โดนเปิดโปงความในใจหน้าแดงเถือก แต่ก่อนจะได้ตะโกนโหวกเหวก คนที่โหวกเหวกมาแต่แรกอย่างคิวก็ตะโกนซะดังลั่น“อะไรๆ ไอ้ไวทย์จีบน้องม.สี่อยู่เหรอวะ ไหงกูไม่รู้เรื่องอ่ะ?”คิว เพื่อนสนิทคนแรกของเซ็ท อยู่กลุ่มเดียวกับเซ็ทและไวทย์ รับตำแหน่งรองประธานนักเรียน ผลการเรียนค่อนข้างดี แต่กีฬาดีกว่ามาก เป็นนักกีฬาโรงเรียนเหมือนเซ็ท และมีโควต้าทุนนักกีฬาเสนอมาให้หลายมหาลัยแล้ว หน้าตาอยู่ในระดับกลางๆ ค่อนไปทางดี ปัจจุบันโสดสนิท“ก็มึงมันพวกบ้ากีฬา ไม่ก็ไปม่อสาว เคยสนใจเพื่อนซะที่ไหน”“อ้าวเหี้ยเซ็ท พูดจาให้มันดีๆ นะสัด คนที่เอาแต่ม่อสาวมันมึงมากกว่าเถอะ ที่กูคุยกับสาว ก็มีแต่สาวที่ฝากของมาให้มึงทั้งนั้นมั้ยล่ะ?”“แล้วจากประเด็นไอ้ไวทย์จีบสาวไหงเบนเข็มมาทางกูอีกวะ พวกมึงรู้ดีอยู่แล้วมั้ยว่าสาวพวกนั้นมาตามตื้อกูเอง กูยังไม่ได้ทำเหี้ยอะไรที่เหมือนมีใจให้สักอย่าง”“ก็เพราะมึงไม่ได้ทำเหี้ยไรเลย แถมยังปฏิบัติต่อทุกคนแบบเท่าเทียมนั่นแหละ สาวพวกนั้นถึงได้คิดว่าตัวเองยังมีหวัง มึงลองปฏิบัติกับใครพิเศษกว่าคนอื่นมาสักคน ให้พวกนั้นรู้ว่าเป็นตัวจริง ทีนี้เดี๋ยวพวกแม่งก็เลิกบ้ามึงกันเองแหละ”“ถ้าอยากให้ไอ้เซ็ทไม่มีสาวตามตื้อ มันก็มีอีกวิธีเว้ยไอ้ไวทย์” คิวตบบ่าเพื่อนตัวเล็กพลางหัวเราะ “ให้เหี้ยแม่งทำตัวกับสาวๆ แบบเดียวกับที่ทำกับเรา ภาพลักษณ์คุณชายผู้แสนสุภาพที่สาวๆ ชอบเดี๋ยวก็ปลิวหายไปเองแหละ”“มึงคิดง่ายไปแล้วไอ้กล้าม มึงดูหน้าไอ้เหี้ยเซ็ทด้วย หล่อเหี้ยๆ แบบนี้ กล้ามมัดๆ หุ่นแน่นๆ แบบห่านี่ สมองยังดีสัดๆ ขนาดนี้ แถมบ้านแม่งยังรวยแต่เขือขนาดนี้ แค่ไม่สุภาพ ปากหมา หลงตัวเองอีกหน่อย สาวๆ เขารับกันได้สบายอยู่แล้ว ดีไม่ดีจะรีบถวายตัวให้หนักกว่าเดิมเพราะเข้าหาง่าย ไม่ต้องมากล้าๆ เกร็งๆ แบบตอนนี้ด้วย”ว่าไปไวทย์ก็ใช้นิ้วดันหน้าผากคิวให้หงายหลังไป คนโดนยันไม่ขัดขืนแถมถอยหลังไปแต่โดยดี ทำหน้าเหมือนพึ่งคิดอะไรได้แล้วร้องเห็นด้วยเสียงดัง“กูจะถือว่าพวกมึงชมก็แล้วกันนะ ไอ้พวกเหี้ย”คนโดนพูดถึงกรอกตามองบนส่งเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอ เจ้าตัวลุกขึ้นสะพายกระเป๋าแล้วจัดชายเสื้อกับเนคไทด์ที่ออกนอกกางเกงให้เข้าที่ จับผมหน้าที่ยุ่งเหยิงให้ดูเนี้ยบก่อนจะตั้งท่าเดินออกจากห้อง“อ้าว กลับแล้วเหรอไอ้หล่อสัดๆ?” ไวทย์“เออดิ”“แล้วกองงานล่ะวะ มึงจะทิ้งให้พวกกูทำกันสองคนไม่ได้นะไอ้ห่า!” คิว“ส่วนของกูเสร็จแล้ว ใครใช้ให้พวกมึงเอาแต่คุยจนไม่ยอมขยับมือทำเอกสารล่ะว้า ไปแล้วนะ บายยย”แล้วสองหนุ่มฮ็อต (ไม่เท่าเซ็ท) ก็มองตามหลังท่านประธานออกไปจนกระทั่งประตูถูกปิด สองคนมองหน้ากันช้าๆ สลับไปมองกองเอกสารจำนวนมากบนโต๊ะ พร้อมทั้งกระดาษคู่มือเกือบสามลังที่ยังไม่จัดเข้าเล่ม แล้วกรีดร้องโหยหวน“ม่ายยยยยยยย!!”“ท่านประธาน กลับบ้านแล้วเหรอคะ กลับดีๆ นะคะ”“ครับ ไว้เจอกันใหม่วันจันทร์นะ”เซ็ทยิ้มรับคำทักทายจากนักเรียนหญิงที่ยังหลงเหลืออยู่ในโรงเรียนแบบประปราย จนกระทั่งพ้นกลุ่มคนท่าทีเรียบร้อยมีรอยยิ้มสุภาพประดับบนใบหน้าตลอดเวลาก็หายไปอย่างว่องไว“เฮ้อ น่าเบื่อจังน้า”เซ็ทขยี้เส้นผมของเขาจนยุ่งเหยิง ถอดเสื้อนักเรียนตัวนอกกับเนคไทด์ออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาว ถอดเข็มขัดนักเรียนแล้วดึงชายเสื้อยับๆ ออกนอกกางเกง ยัดทุกสิ่งลงในกระเป๋า พับแขนเสื้อทั้งสองข้างขึ้น ก่อนจะออกเดินไปตามทาง ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นจึงมีคนที่ผ่านไปมาเหลือบมองอยู่แทบจะตลอดเวลา หากแต่เซ็ทนั้นไม่สนใจสำหรับพวกที่มองแค่หน้าตาและฐานะของตระกูลเขา เขาจะไปชอบคนพวกนั้นลงได้ไง จะให้คบเล่นๆ ก็ไม่อยาก เปลืองเวลา เปลืองเงิน เปลืองพลังชีวิต อะไรแบบนั้นแค่ครั้งเดียวก็แย่พอแล้วทั้งๆ ที่พวกนั้นก็ดูเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ชอบยุให้เขามีแฟนจัง ดเล่นๆ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่พูดบ่อยมันก็น่าเบื่อ แต่เซ็ทก็พอเข้าใจแหละว่าไวทย์มันใจร้อนเพราะจีบเพื่อนสมัยเด็กติดสักที แถมเวลาแม่นั่นมาหาไวทย์ที่ห้องยังชอบแอบมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ด้วยยังดีนะว่าคุยกับไวทย์รู้เรื่องแล้วว่าไม่ได้ชอบเด็กมัน ไม่ได้คิดเข้าไปยุ่งหรือแย่งสักนิด แต่ถึงแบบนั้นก็ลำบากหน่อยเพราะเซ็ทต้องคอยหลบฉากตอนเจอผู้หญิงคนนั้นทุกที“ไปไหนดีล่ะเนี่ย?”“พี่ฮะ พี่ทำของหล่น”เซ็ทหันหน้ากลับไปตามเสียงเรียกและแรงดึงอันเล็กน้อย ด้วยความที่มีหน้ากากผู้ดีใส่ติดตัวจนเป็นนิสัย เจ้าตัวจึงหันกลับไปยิ้มขอบคุณแตกต่างกลับภาพลักษณ์ไม่เรียบร้อยตอนนี้เลย“อ่า ขอบคุณนะ”“ไม่เป็นไรฮะ ระวังอย่าทำหล่นอีกก็แล้วกันฮะ”เข็มกลัดติดเนคไทด์ที่หล่นไปเมื่อไหร่ไม่รู้ ถูกวางอยู่บนมือเล็กของเด็กที่ตัวเตี้ยกว่าตัวเองครึ่งต่อครึ่ง เจ้าเด็กนั่นเงยหน้ามองเขาด้วยท่าทีเฉยเมยดวงตาสีน้ำตาลกลมโตคู่นั้นนิ่งสนิท เส้นผมสีดำพลิ้วยุ่งๆ จัดว่าเป็นเด็กหน้าตาดีที่โตไปต้องหล่อแน่ๆ แต่ตอบด้วยน้ำเสียงโมโนโทนแบบนั้นก็ชวนหมั่นไส้ไม่ใช่น้อย อย่างไรก็ตามแต่ เซ็ทรู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้านั้นยังไงชอบกล ราวกับว่าละสายตาไปจากเด็กน้อยตรงหน้าไม่ได้“จะระวังให้มากกว่านี้ก็แล้วกันนะ อยากได้ไอติมเป็นของตอบแทนมั้ย?”“พี่กำลังจะล่อลวงเด็กประถมเหรอ มันผิดกฏหมายนะฮะ”“หะ ใครมันจะไปทำงั้นวะ?”“งั้นจะลักพาตัวผมไปขายเหรอ นี่พี่เป็นพวกแก๊งค์ลักเด็กเหรอฮะ?”“จะบ้าเรอะ!?”เซ็ทปรี๊ดแตกทันควันเพราะท่าทีที่ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือพูดเล่นของเจ้าเด็กนี่ทำเอาคนผ่านไปผ่านมาเหล่มอง ทว่าอยู่ๆ เด็กน้อยที่ทำหน้านิ่งจ้องมาเงียบๆ ก็หลุดหัวเราะเบาๆ ใช้มือเล็กๆ ของตัวเองเอื้อมมาจับมือหนาของเซ็ทไว้อย่างใจกล้า“...มา-จับทำไม?”“ถ้าพี่จะเลี้ยงก็เอา นำไปสิ”“...เห็นแก่กินกว่าที่คิดนะ ไอ้เด็กกวนประสาท”“ไม่ได้กวนประสาทซะหน่อย ผมชื่อโร อายุสิบปี อยู่ป.4 พี่ล่ะ?”“เซ็ท อยู่ม.6 อายุสิบเจ็ด”“พี่แก่อ่ะ”“หนวกหูน่ะ”แล้วสองสีพี่น้องต่างวัยก็เดินจูงมือไปตามทางด้วยกัน เป้าหมายคือร้านขนมร้านไหนสักร้านที่เจ้าเด็กปากเสียกวนประสาทข้างตัวอยากจะเข้าไปกิน แม้ว่าเจ้าเด็กน้อยจะสนใจร้านที่ดูดีมีระดับราคาน่าจะค่อนข้างแพง เซ็ทก็บ่หยัน เดินนำเข้าไปโดยไม่จำเป็นให้อีกฝ่ายอ้าปากร้องขอ หรือต่อให้จะมาคิดเกรงใจก็ไม่ทันแล้ว“เอ้า อยากกินอะไรก็เลือกเลย”“อะไรก็ได้? แต่ผมอยากกินนี่ นี่ นี่ แล้วก็นี่อ่ะ”“อ่าหะ ก็สั่งมาให้หมดนั่นแหละ แล้วกินให้หมดล่ะไอ้เด็กตะกละ”แทนที่จะโดนบ่นหรือบอกให้เลือกแค่อยากเดียว คนฟังกลับพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ คนโตกว่าไม่ว่าเปล่า ยกมือเรียกพนักงานให้มารับออเดอร์ เป็นบิงซู ฮันนี่โทสต์ น้ำปั่นสีสดใส แล้วก็เค้กผลไม้ถึงสองชิ้น ซึ่งทั้งหมดนั่นเป็นสิ่งที่เด็กตรงหน้าบอกว่าอยากกินทั้งนั้น ในขณะที่เซ็ทสั่งส่วนของตัวเองเป็นกาแฟร้อนไปแค่แก้วเดียว“พี่ไม่บ่น?”“บ่นไม? ก็บอกว่าจะเลี้ยง ต่อให้นายสั่งทุกอย่างในร้านขนหน้าแข้งฉันก็ไม่ร่วงหรอกน่า”“พี่ใช้ขนหน้าแข้งจ่ายเงินเหรอ?”เด็กน้อยว่าตาใส เล่นซะรอยยิ้มมุมปากของเซ็ทกระตุกผิดจังหวะ ไม่ทันจะได้ว่าอะไร เจ้าตัวเล็กก็ยักไหล่น้อยๆ แล้วยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มกวนตีนของปิศาจน้อยแสนซน...ทำหน้านิ่งเหมือนเดิมเถอะ“ผมล้อเล่นน่า ว่าแต่อย่างพี่นี่เขาเรียกเสี่ยเลี้ยงใช่มั้ย งั้นอย่างผมก็เป็นอีหนูสินะ?”“เด็กแก่แดด ไปเรียนรู้คำพูดแบบนั้นมาจากไหนเนี่ย?”“ฟังเขาไปเรื่อยฮะ”และแล้วขนมหวานจำนวนมากก็ถูกนำมาวางไว้จนแน่นโต๊ะ เด็กตัวเล็กเมื่อเจอของกินก็กินอย่างเพลิดเพลินโดยไม่ได้ก่อกวนคนที่กว่าอีก แต่กินไปได้แค่ครึ่งก็อิ่มจนจุก ผลสุดท้ายก็เป็นเซ็ทที่ต้องมานั่งเหมาซากขนมที่เหลือ“กินไม่หมดก็ดันจะสั่งซะเยอะนะ”“ผมสั่งเผื่อพี่ต่างหาก”“หึ ขี้โม้ ปวดท้องขึ้นมาจะหัวเราะให้ แล้วกินยังไงให้ปากเปื้อนเป็นแถบล่ะนั่น”มือหนาหยิบทิชชู่มาปาดคราบครีมที่เปื้อนรอบปากเล็ก โรขยับหนาหนีมือหนาที่ดูจะเล่นแก้มเขามากกว่าเช็ดปากให้ไปมา พอหลุดมาได้ก็ยู่ปากใส่ คนแกล้งหัวเราะในลำคออย่างสะใจ“พี่นี่ขี้แกล้งว่ะ”“ก็ ไม่กวนประสาทเท่านายหรอก”“กลับบ้านทันใช่มั้ย?”“พาผมไปส่งที่ๆ เราเจอกัน เดี๋ยวแม่ก็มารับฮะ”เซ็ทพยักหน้ารับรู้ล้างปากความหวานด้วยกาแฟดำ เมื่อกินกันอิ่มหนำก็เดินจูงเด็กน้อยพากลับไปส่งแถวป้ายรถเมล์ที่เดิม สองมือที่ขนาดต่างกันยังคงจับกันแน่น จวบจนเวลาผ่านไปนานนับนาที สติก็สั่งให้เซ็ทปล่อยมือของตัวเองออกจากมือนิ่ม“งั้นก็...กลับบ้านดีๆ ล่ะไอ้เด็กบ้า”“ฮะ”เด็กน้อยรับคำ ก่อนที่เซ็ทจะหมุนตัวเดินจากไป มือเล็กก็คว้าชายเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้ก่อน “เดี๋ยว...พี่ก้มลงมาหน่อยได้มั้ย?”“อะไร...!?”จุ้บ...ริมฝีปากเล็กเย็นเฉียบสัมผัสแผ่วเบาอยู่ข้างแก้มนิ่ม เซ็ทที่โตกว่าเบิกตาโต นิ่งค้างไปอยู่พักใหญ่ กว่าจะตั้งสติได้อีกครั้งเด็กน้อยก็ผละออกไปส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้ววิ่งหายไปจากสายตา“ขอบคุณสำหรับขนมนะฮะ พี่ชาย”ก้อนเนื้อในอกเต้นดังลั่น สองข้างแก้มเห่อร้อนอย่างที่ไม่เคยเป็น เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งปากก็คลี่ยิ้มไปเองโดยอัตโนมัติซะแล้ว“...ไอ้เด็กบ้า”...โรที่วิ่งหลบมาใช้นิ้วเล็กๆ แตะปากของตัวเองเบาๆ อดไม่ได้ที่จะกลั้นยิ้มจนแก้มย้วยๆ ขยับสูงเป็นก้อนกลม นึกย้อนไปแล้วก็คิดว่าตัวเองคิดถูกที่ไปดึงอีกฝ่ายเอาไว้เข็มกลัดติดเนคไทด์นั่นไม่ได้หล่นหรอก เขาดึงเข็มกลัดที่ทำท่าจะหลุดมาจากปลายเนคไทด์ที่ยื่นออกมาจากกระเป๋านั่นเองแหละ“แก้มนุ่มจังน้า~”...สองหนุ่มสองวัยยืนอยู่ในสถานที่ที่แตกต่างกัน เพียงแต่ในความคิดของทั้งคู่นั้นต่างคิดถึงอีกคนหนึ่งโดยพร้อมเพียงกัน“อย่าให้เจอกันอีกนะ ไอ้เด็กบ้า / แล้วเจอกันอีกนะ พี่ชาย”
Fin? Or TBC?---------------เป็นตอนพิเศษยืดยาวสี่หน้ากว่า (เกินครึ่งของตอนปกติ โฮก พ่นไฟ) มีไว้สำหรับขอโทษที่ก่อนหน้านี้แมวโดดไปเน่อ (เมื่อวานที่เป็นวันลอยกระทงนั่นไม่เกี่ยวนะ) แนวเรื่องใสๆ วัยรุ่นชอบ กับความต่างของอายุที่ดูจะไม่มีผล จะมีตอนต่อมั้ย? ตอบ... ไม่รู้จ้ะ ถ้าคึกคักอาจจะมีต่อ ถถถถ //แมวก็อยากเขียนแนวรักๆ ใสๆ บ้างไรบ้าง ฮิ้วววตอนหลัก เจอกัน ดึกๆ มืดๆ โน่นเลยตามสไตล์แมว (ทำหน้าบ๊องแบ๊ว กระโดดหนีตีน) แล้วก็ สำหรับคนที่อ่านวายได้และได้มาอ่านตอนนี้ อย่าลืมสลัดภาพลักษณ์ของเซ็ทโรจากในตอนพิเศษให้หลุดกันด้วยนะคะปล. สุดท้าย เด็กมันร้ายยยย!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนพิเศษ โร x เซ็ท [1] Y ไม่เกี่ยวกับเรื่องหลัก ใสๆ เด้อจ้า

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนพิเศษ โร x เซ็ท [1] Y ไม่เกี่ยวกับเรื่องหลัก ใสๆ เด้อจ้า

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้