15-ชอบ...ที่นี่สวยดี
่บ่ายทั้งสามคนก็ขึ้นเขาไปไหว้พระที่วัดคีรีวงศ์ ใกล้กันเป็หอชมเมืองนคร์ ได้พักผ่อนทานข้าว นั่งดื่มเครื่องดื่มคลายร้อนกันที่นั่น ปากน้ำโพเมื่อมองมุมสูงแล้วก็สวยงามไปอีกแบบ เป็ต้นกำเนิดแม่น้ำเ้าพระยา ฝั่งโน้นก็เป็บึงบอระเพ็ด ทุ่งนาพื้นที่ราบลุ่มสุดลูกหูลูกตา ฝั่งนี้จนเกือบถึงเชิงเขาคีรีวงศ์ที่พวกเขาอยู่นี้ก็เป็ฝั่งเมืองทั้งหมด ห้องที่กรุด้วยผนังกระจกเห็นภายนอกทั้งหมด แบบนี้ให้นั่งทั้งวันก็คงไม่เบื่อ
“ที่นี่เห็นวิวเมืองทั้งหมดเลย พี่ลิ้นจี่มาบ่อยมั้ยครับตอนอยู่ที่นี่” ลักษณ์ที่เป็คนสดใสร่าเริงชวนหญิงสาวพูดคุยไปเรื่อย
“ไม่บ่อยหรอกค่ะ นานๆ จะขึ้นมาที ส่วนใหญ่คนที่ขึ้นมาก็เป็นักท่องเที่ยวแบบเดียวกับลักษณ์ตอนนี้ไง” ลลิตาตอบสายตาก็มองนักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมา
“แต่เขาว่า วัดที่นี่ศักดิ์สิทธิ์นะ ใครมาขอพร หรือบนอะไรไว้จะสมหวัง มากี่ทีคนก็ไม่เคยขาดอย่างที่เห็น นายได้ลองขอดูมั้ย” ลลิตายังพูดกับหนุ่มรุ่นน้อง เมื่อนึกถึงตอนก่อนจะขึ้นมาจุดชมวิว พวกเขาสามคนแวะไหว้พระกันแล้ว
“แหะๆ ไม่บอกพรุ่งนี้เลยล่ะครับ ผมไม่ใช่สายมูอะไรอยู่แล้ว เื่แบบนี้ไม่มีพลาดครับ” ลักษณ์เชิดหน้าตอบอย่างขัดแย้งในคำพูด
“ฮ่าๆๆๆ” สองหนุ่มสาวคุยกันสนุกสนาน จะมีเพียงคนเดียวที่มองพวกเขาอย่างไม่สบอารมณ์
ตอนบ่ายแก่ๆ ก็ไม่ลืมแวะไปชมพาสาน สถาปัตยกรรมที่เป็สัญลักษณ์ของต้นแม่น้ำเ้าพระยา ที่นี่ถ่ายรูปแสงตอนเย็นสวย
“ที่นี่แลนด์มาร์กใหม่ของปากน้ำโพเชียวนะ นายลักษณ์มาถ่ายรูปให้พี่หน่อย ไม่ได้ลงรูปอัปเดตชีวิตมาสักพักแล้ว ถ่ายสวยๆ นะ” ลลิตายัดเยียดให้ลักษณ์ถ่ายรูปให้เธอ
“รับคำบัญชานั้นครับนายหญิง” ลักษณ์พูดล้อเลียน แต่ก็จัดแจงหามุม แสงสวยๆ ให้รุ่นพี่สาวอย่างเต็มใจ วันนี้หญิงสาวแต่งตัวด้วยชุดกระโปรง เสื้อครอปคลุมทับด้วยเสื้อคลุมยูกาตะ ให้ฟีลนักท่องเที่ยวต่างชาติทีเดียว หญิงสาวถอดเสื้อคลุมไว้ เป็ธรรมดาของสาวๆ ที่จะอวดรูปร่างบ้างเล็กน้อยตามยุคสมัย เวลาต้องถ่ายรูปลงโซเชียล ลลิตาโพสท่าถ่ายยังไม่ถึงสิบรูป ก็มีเงาหนึ่งซ้อนอยู่ข้างหลัง เสื้อคลุมที่เพิ่งถอดไว้ถูกคลุมกลับคืนแบบไม่ทันตั้งตัว
“อะไรกันเนี่ย ท่านรอง?” หญิงสาวงุนงงกับการกระทำของเขา เธอเพิ่งถ่ายรูปไปไม่กี่รูปเอง เขาเดินมามีธุระด่วนอะไรกัน
“ลมริมน้ำพัดแรง ใส่คลุมไว้ผมกลัวพรุ่งนี้คุณจะไม่สบาย ไปทำงานไม่ได้” รังสรรค์ตีหน้านิ่ง นี่คือสิ่งที่เขาพูด เหตุผลแบบนี้ฟังขึ้นที่ไหน ลลิตาพยักหน้าหงึกๆ อย่างงงๆ ลักษณ์เองที่ตอนนี้กลายเป็อากาศไปแล้ว เขายังหวังดีกดชัตเตอร์ถ่ายรูปโมเม้นหนุ่มสาวทั้งสองอย่างจำใจ เบ้ปากกับอาการของคนเป็พี่ชาย นี่น่ะเหรอคนเตรียมจะมีแฟน พร้อมแต่งงานเป็เ้าบ่าวทันทีที่ฝ่ายหญิงเซเยส ทำได้แต่จิ๊ปากมองบน
ใครกันจะรู้ใจรังสรรค์ไปกว่าตัวเขาเอง แค่เห็นท่อนแขนเรียวขาว หน้าอกอวบพอเหมาะพอดีรับกับสัดส่วนเว้าโค้ง่บนของลลิตา สมองเขาก็คิดถึงแต่เื่คืนนั้นที่เจอเธอที่ชายหาด ภาพที่เขากับเธอนัวเนียกันบนโซฟา ไม่ต้องคิดอะไรต่อมือคว้าเสื้อคลุมได้ ขาก็ก้าวฉับๆ ไปถึงตัวหญิงสาวทันทีโดยอัตโนมัติ
“ไปเก็บของที่บ้านอากงอาม่า เสร็จแล้ววนรถมารับฉันกับลิ้นจี่” รังสรรค์ออกคำสั่งกับลักษณ์ ส่งสายตาวางอำนาจไม่ให้เขาโต้แย้งใดๆ บ้านของลลิตาอยู่ใกล้พาสาน ค่อยกลับไปเก็บของที่มีนิดหน่อยของเธอแล้วร่ำลาแม่กับยายก่อนกลับ คนที่ถูกกันซีนจะทำอะไรได้ เขายกมือสองข้างยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ดูท่างานนี้อาม่าคงต้องผิดหวังแล้ว
“อากงอาม่าคุณอยู่ที่นี่ คุณคงเคยมาเที่ยวที่นี่ใช่มั้ยคะ” หลังจากลักษณ์ออกไป ลลิตาพยายามหาเื่ชวนคุยให้บรรยากาศไม่กดดัน เพราะเขาไม่พูด เธอจึงต้องทำลายความประหม่านี้
“ครับ แต่มาครั้งสุดท้ายก่อนไปเรียนต่อเมืองนอก ตอนนั้นมางานตรุษจีน ผมอายุสิบแปดปีเองมั้ง” เขาตอบเธอเมื่อได้นึกถึงความหลังที่ผ่านมาหลายปีแล้ว
“หืม จริงเหรอคะ ตอนนั้นลิ้นจี่น่าจะสิบเอ็ดขวบ ไม่เคยเห็นงานตรุษจีนมาก่อน ตอนมาเห็นครั้งแรกตื่นเต้นกับขบวนเชิดสิงโตไปหลายวันเลย เคยมาขายขนมที่งานกับแม่ทุกวันด้วยค่ะ” ลลิตาเมื่อได้ย้อนนึกถึงครั้งแรกที่มาอยู่ที่นี่ หญิงสาวก็คิดถึงวันเวลาที่ได้อยู่กับแม่กับยายทุกๆ วัน ถึงจะเหนื่อยกายแต่แรงใจก็เต็มเปี่ยม รังสรรค์ขมวดคิ้ว เขาถามสิ่งที่ข้องใจทันที
“คุณไม่ใช่คนที่นี่ั้แ่เกิดเหรอครับ แม่กับยายคุณก็เป็คนพื้นที่นี่”
“ค่ะ ก่อนหน้านี้ลิ้นจี่อยู่ลำพูน พ่อกับแม่แยกทางกัน แม่รับผิดชอบลิ้นจี่คนเดียว หลังจากนั้นเราก็พากันมาอยู่กับยายจนถึงทุกวันนี้แหละค่ะ” ลลิตาตอบอย่างธรรมชาติ ไม่มีความรู้สึกใดๆ กับาแครั้งอดีต เธอเลยจุดนั้นมานานแล้ว แต่คนฟังกลับรู้สึกผิดเสียเองที่ถามตรงจุดอ่อนไหวคนอื่นเข้า
“ผมขอโทษ”
“ไม่เห็นมีอะไรให้ขอโทษเลย ถามมาก็ตอบไป ท่านรองล่ะคะ ไปอยู่เมืองนอกหลายปี คิดถึงคนที่บ้านบ้างมั้ย”
“ไม่เท่าไหร่ครับ ผมต้องทำนั่นทำนี่ คิดกับเื่อื่นมากกว่า เื่ครอบครัวไม่ค่อยมีเวลาคิดหรอก แม่ก็คอลหาบ่อยๆ ่ผมปิดเทอมพ่อกับแม่ก็ไปหา เลยไม่รู้สึกว่าห่างไกลกันมั้ง” ลลิตาพยักหน้ารับรู้ เขาก็เป็คนธรรมดาคนหนึ่ง พูดคุยกันได้ปกติไม่วางอำนาจใส่ วันนี้ก็แต่งตัวสบายๆ เสื้อยืดกางเกงยีนสีซีด ผมปรกหน้าเล็กๆ ยามลมพัด ไม่เหมือนวันทำงานที่ต้องเซทให้อยู่ทรงตลอดเวลา ลุคนี้เขาดูเด็กลงหลายปี ยิ่งทำให้เธออมยิ้มหุบไม่ลง ท่านรองจะรู้ไหมหนอว่าเลขาสาวกำลังคลั่งไคล้เขาจนถอนตัวไม่ได้แล้ว ใครผ่านไปมาคงคิดว่าหนุ่มสาวสองคนนี้เป็คู่รักกัน ลลิตาเขินอายเมื่อคิดมโนอยู่คนเดียว
“ท่านรองดูอารมณ์ดีขึ้นกว่าที่มาตอนแรกมาก ชอบที่นี่แล้วเหรอคะ” ลลิตาถามเขาที่ดูผ่อนคลายลงมากกว่าตอนแรก เธอแอบสังเกตเขา แล้วคิดว่าเขาไม่สังเกตเธอหรือ เขาว่าดวงตาเป็หน้าต่างของดวงใจ และมั่นใจว่าหญิงสาวคนนี้แสดงออกมาเป็ความจริง ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ
“ชอบ...ที่นี่สวยดี” สายตาจับจ้องคนถามอย่างจริงจัง หากแววตานั้นยากคาดเดาความคิดเบื้องลึกในใจเขา
ชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป ลลิตากลับสู่ลูปทำงานชีวิตวุ่นวายอีกหน ดีที่เธอกับณัฐกานต์ช่วยกันทำงานสองคน แต่่เย็นหลังเลิกงานฝนก็ตั้งเค้าเหมือนนัดมา ฝนตกยามเย็นในวันทำงานของกรุงเทพฯ ไม่ใช่เื่ตลกเลย ชีวิตจริงนั้นยิ่งกว่าละคร คิดถึงตรงนี้ลลิตาก็ท้อใจแล้ว
“ฮือ ตกจริงๆ ด้วย ฟ้ารั่วปะเนี่ย” เป็เช่นนั้นจริง เมื่อลงมาถึงหน้าตึกฝนก็เทลงมาอย่างมืดฟ้ามัวดิน ลลิตาคว่ำปากขมวดคิ้วยืนคิดไปร้อยแปดว่าจะไปบีทีเอสที่อยู่หน้าบริษัทยังไงไม่ให้เปียก เป็จังหวะที่รังสรรค์ขับรถเบนซ์สีดำขลับผ่านหน้าตึก เขาเหลือบเห็นเลขาหน้าหวานยืนทำหน้ายุ่ง จึงลดกระจกลง บีบแตรรถทัก หญิงสาวจึงเดินเข้าไปหา คิดว่าท่านรองมีเื่ให้ตนช่วยเหลือ
“ท่านรองมีอะไรให้ลิ้นจี่ช่วยเหรอคะ” ดวงตากลมโตตั้งใจฟังสิ่งที่รังสรรค์จะพูดกับเธอ
“ตอนนี้เวลาเลิกงานแล้ว ผมไม่มีงานให้คุณทำตอนนี้หรอก”
“แล้วบีบแตรรถเมื่อกี๊ เรียกลิ้นจี่รึเปล่าค่ะ” ลลิตาถามอย่างไม่แน่ใจว่าเขาเรียกเธอจริงๆ หรือเธอทึกทักไปเองกันแน่
“อืม ขึ้นรถ” คำพูดที่จู่ๆ ก็สั่งให้ขึ้นรถ รถไหน รถเขาหรือรถใคร ลลิตาหันซ้ายขวา ดูว่ามีรถคันไหนอีกมั้ย
“ขึ้นมาเร็วๆ ลลิตา ฝนตกยิ่งรถติด อย่าชักช้า รถคันหลังมาจ่อท้ายรถผมแล้วนะ รอให้เขาลงมาไล่รึไง” ขนาดนี้ก็เข้าใจแล้วว่าเขาจะให้เธอติดรถออกไปด้วย รังสรรค์จอดรถกดดันให้ลลิตารีบขึ้นรถมา หญิงสาวจำต้องรีบขึ้นรถเบนซ์คันหรูของท่านรองอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งเหตุการณ์นั้นถูกพนักงานหลายคนมองอยู่ แน่นอนว่าจะเป็เื่เมาท์กันไปทั่วทั้งบริษัทในเวลาไม่นาน เื่ที่ว่า ‘เลขาหน้าหวานวิ่งขึ้นรถท่านรองไปในเย็นที่ฝนตกหนัก หลังจากนั้นไปทำอะไรที่ไหนต่อก็ต่างคาดเดากันไป’
ฝนตกลงมาหนักมาก น้ำท่วมขังก็หวาดเสียวจะท่วมถึงท้องรถ รถก็ติดหนักมาก
“ท่านรองพักอยู่แถวมหาลัยลิ้นจี่ด้วยเหรอคะ” นั่งรถมาจวนจะถึงที่พักแล้ว หญิงสาวจึงชวนคุยทำลายความเงียบของคนทั้งคู่
“ผมมีคอนโดที่นั่น ไปพักบ้างบางโอกาส คุณล่ะ พักไกลที่ทำงานแบบนี้ เดินทางใช้เวลานานๆ ทุกวัน กว่าจะได้พักเหนื่อยแย่” ลลิตาพยักหน้ายิ้มแหย่ๆ จะทำยังไงได้ ที่พักราคาพอสู้ไหวกลางเมืองไม่มีหนิ แม้จะไม่เข้าใจว่าเขาจะถ่อไปพักไกลถึงแถวนั้นทำไม ระดับรังสรรค์จะไม่มีที่พักใกล้บริษัทเลยหรือ
“ใกล้ถึงแล้วค่ะท่านรอง ซอยข้างหน้าถัดจากบีทีเอสสถานีนี้ก็มีวินรับส่งแล้ว จอดเทียบฟุตบาทข้างหน้าเลยค่ะ” รังสรรค์ตีหน้านิ่งขับรถเลี้ยวเข้าซอยดังกล่าวไป
“ท่านรอง จอดข้างหน้าก็ได้ ลิ้นจี่เกรงใจจริงๆ” ลลิตาตอบอย่างลำบากใจ
“ไหนล่ะวินหน้าปากซอย ฝนตกหนักฝนมาตั้งนานแล้วจะมีวินที่ไหนคอยรับส่งอีก คุณจะเดินเข้าซอยมืดๆ ไปหรือยังไง” รังสรรค์พูดทำเอาลลิตาตอบไม่ถูก แต่ถ้าเขาไม่ขับไปส่งเธอถึงหอพัก หญิงสาวคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างปลงกับความถ่อมตัว ขี้เกรงใจของเธอที่มีต่อเขา
“เข้าซอยแล้วยังไงต่อ คุณบอกทางด้วยนะ”
“ค่ะๆๆ ข้างหน้าตรงนั้นเลี้ยวขวาค่ะ” ลลิตาพยักหน้าเป็ไก่จิกข้าวเปลือก คอนโดที่เขาพูดถึงถูกซื้อให้ลักษณ์ตอนที่เรียนมหาลัย เขาคิดว่าคืนนี้คงไปพักที่นั่น หลังส่งลลิตาถึงที่พัก แม้จะอ้างว่ากลับคอนโด ที่พักของลลิตาเป็ทางผ่านอยู่แล้ว ความจริงคือนี่เป็ครั้งแรกที่เขาจะไปพักห้องที่เคยซื้อทิ้งไว้ให้น้องชาย ซึ่งตอนนี้ถูกปล่อยว่างั้แ่ลักษณ์เรียนจบไปเมื่อไม่นานนี้ ส่วนเขามีคอนโดที่พักประจำใกล้กับบริษัทจริงตามการคาดเดาของลลิตา เพียงขับรถออกจากบริษัทออกไปอีกไม่ถึงกิโลเขาก็ได้นอนพักผ่อนไปนานแล้ว ตัวรังสรรค์เองก็ไม่เข้าใจว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่
__________
อะนะ เป็ห่วงแหละ คิดอะไรยุ่งยากพ่อ! ละที่ว่าชอบนี่ ชอบอะไร ชอบใครค้าาา ชอบที่เที่ยว หรือชอบคนพาเที่ยวกันแน่นะ ครุ่นคริสสส
14K
